Relaties
alle pijlers
Machteloos
zaterdag 26 november 2011 om 22:14
Beste allemaal,
Ik heb ruim 1,5 jaar een relatie met mijn vriend. Al voor de relatie zat ik niet lekker in mijn vel. Toch begonnen we een relatie, want ik ging in therapie. Hij en ik gingen er vanuit dat het wel goed zou komen.
Toch was ik niet de gemakkelijkste vriendin, want ik vertrouwde hem niet en we hadden geregeld ruzies doordat ik hem niet vertrouwde. Ook kwam er nog bij dat mijn ouders hem vanaf het begin al niet mochten, omdat hij niet gelovig is. Tussen mijn ouders en mij zijn er hevige ruzies geweest, wat er zelfs in resulteerden dat ik ze een halfjaar even niet wilde zien om bij te komen van alles.
Ondertussen ging ik door met de therapie, maar ik had soms het gevoel alsof er meer bij mij aan de hand was dan de psycholoog deed vermoeden. Soms gaf ik dat ook aan, maar volgens haar kreeg ik echt de goede therapie. Op een gegeven moment was ik al te lang bij haar en waren onze sessies 'op'. Ze verwees me door naar een psychotherapeut. Ik had toen ruim een jaar bij deze psycholoog gezeten. Ik had het gevoel alsof er nog veel meer werk aan de winkel was.
De wachttijd van de psychotherapeut was wat lang en het duurde dan ook enige maanden voordat ik er heen kon. Het leek ineens beter met mij te gaan en mijn vriend vond dat ook. Ik dacht dat ik de therapie wel even uit kon stellen tot na mijn drukke stage en deed dat dus. Ineens ging het weer bergafwaarts met me. En toen mijn opa overleed, kwam ineens alles van de ruzies met mijn ouders en mijn stemmingen weer terug. Uit wanhoop vroeg ik of het mogelijk was dat ik eerder op intake kon komen. Dat was mogelijk.
Aankomende donderdag is het dan zo ver en ga ik beginnen. Deze nieuwe therapeut heeft gezegd dat ik inderdaad de verkeerde therapie had gehad. Het blijkt dat mijn problemen veel dieper liggen. Ik moet er iedere week heen en het gaat waarschijnlijk langer dan een jaar duren.
De hoop die mijn vriend hadden opgebouwd dat het weer beter met me ging, verdween in 1 klap. De reis van 3 maanden die we in maart zouden gaan maken, kan nu niet doorgaan. Ik moet eerst aan mezelf werken. Mijn vriend kan het de laatste weken niet meer aan en zit nu zelf ook niet meer goed in zijn vel. Vorige week kregen we ruzie en dat was de druppel voor hem..We hebben nu een soort break. We willen elkaar niet opgeven en houden van elkaar, maar zien ook dat mijn problemen de relatie er niet beter op maken. En mijn vriend kan me niet meer goed ondersteunen. Hij raakt de laatste tijd geirriteerd als ik weer eens niet lekker in m'n vel zit. Dan denkt ie: daar gaan we weer. Ik probeer leuk te doen als we samen zijn, want ik weet dat hij er niet meer tegen kan. Maar dit werkt ook niet. Ik voel me erg onzeker, omdat ik bang ben dat ie bij me weg gaat. Hij neemt nu steeds meer afstand, terwijl ik hem juist zoveel mogelijk bij me wil. Deze week heb ik hem wel met rust gelaten en ik zie hem waarschijnlijk pas volgende week. Ik weet dat het geen zin heeft om nu veel bij hem te zijn en dat ik toch eerst aan mezelf moet werken..
Ik ken hem zo niet. Hij was altijd optimistisch en nu is hij echt 'op'.. hij voelt zich een slechte vriend, omdat ie er niet voor me kan zijn..maar dan zeg ik dat ie dat niet is, want anderen waren denk ik al veel eerder bij me weg gegaan..
We zien allebei niet in dat het echt beter wordt op korte termijn.. En ik weet niet hoe de therapie zal gaan en hoe lang het duurt voordat ik eindelijk 'gezond' ben. Psychotherapie kan wel jaren duren. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Alles is zo moeilijk en ik sleep me ook door de dagen heen. Zie ook erg tegen de therapie op, omdat we echt gaan 'graven' in mijn verleden..
Maar we willen ook niet weggooien wat we hebben opgebouwd.. Ik voel me zo machteloos.. Hebben jullie nog tips?
Ik heb ruim 1,5 jaar een relatie met mijn vriend. Al voor de relatie zat ik niet lekker in mijn vel. Toch begonnen we een relatie, want ik ging in therapie. Hij en ik gingen er vanuit dat het wel goed zou komen.
Toch was ik niet de gemakkelijkste vriendin, want ik vertrouwde hem niet en we hadden geregeld ruzies doordat ik hem niet vertrouwde. Ook kwam er nog bij dat mijn ouders hem vanaf het begin al niet mochten, omdat hij niet gelovig is. Tussen mijn ouders en mij zijn er hevige ruzies geweest, wat er zelfs in resulteerden dat ik ze een halfjaar even niet wilde zien om bij te komen van alles.
Ondertussen ging ik door met de therapie, maar ik had soms het gevoel alsof er meer bij mij aan de hand was dan de psycholoog deed vermoeden. Soms gaf ik dat ook aan, maar volgens haar kreeg ik echt de goede therapie. Op een gegeven moment was ik al te lang bij haar en waren onze sessies 'op'. Ze verwees me door naar een psychotherapeut. Ik had toen ruim een jaar bij deze psycholoog gezeten. Ik had het gevoel alsof er nog veel meer werk aan de winkel was.
De wachttijd van de psychotherapeut was wat lang en het duurde dan ook enige maanden voordat ik er heen kon. Het leek ineens beter met mij te gaan en mijn vriend vond dat ook. Ik dacht dat ik de therapie wel even uit kon stellen tot na mijn drukke stage en deed dat dus. Ineens ging het weer bergafwaarts met me. En toen mijn opa overleed, kwam ineens alles van de ruzies met mijn ouders en mijn stemmingen weer terug. Uit wanhoop vroeg ik of het mogelijk was dat ik eerder op intake kon komen. Dat was mogelijk.
Aankomende donderdag is het dan zo ver en ga ik beginnen. Deze nieuwe therapeut heeft gezegd dat ik inderdaad de verkeerde therapie had gehad. Het blijkt dat mijn problemen veel dieper liggen. Ik moet er iedere week heen en het gaat waarschijnlijk langer dan een jaar duren.
De hoop die mijn vriend hadden opgebouwd dat het weer beter met me ging, verdween in 1 klap. De reis van 3 maanden die we in maart zouden gaan maken, kan nu niet doorgaan. Ik moet eerst aan mezelf werken. Mijn vriend kan het de laatste weken niet meer aan en zit nu zelf ook niet meer goed in zijn vel. Vorige week kregen we ruzie en dat was de druppel voor hem..We hebben nu een soort break. We willen elkaar niet opgeven en houden van elkaar, maar zien ook dat mijn problemen de relatie er niet beter op maken. En mijn vriend kan me niet meer goed ondersteunen. Hij raakt de laatste tijd geirriteerd als ik weer eens niet lekker in m'n vel zit. Dan denkt ie: daar gaan we weer. Ik probeer leuk te doen als we samen zijn, want ik weet dat hij er niet meer tegen kan. Maar dit werkt ook niet. Ik voel me erg onzeker, omdat ik bang ben dat ie bij me weg gaat. Hij neemt nu steeds meer afstand, terwijl ik hem juist zoveel mogelijk bij me wil. Deze week heb ik hem wel met rust gelaten en ik zie hem waarschijnlijk pas volgende week. Ik weet dat het geen zin heeft om nu veel bij hem te zijn en dat ik toch eerst aan mezelf moet werken..
Ik ken hem zo niet. Hij was altijd optimistisch en nu is hij echt 'op'.. hij voelt zich een slechte vriend, omdat ie er niet voor me kan zijn..maar dan zeg ik dat ie dat niet is, want anderen waren denk ik al veel eerder bij me weg gegaan..
We zien allebei niet in dat het echt beter wordt op korte termijn.. En ik weet niet hoe de therapie zal gaan en hoe lang het duurt voordat ik eindelijk 'gezond' ben. Psychotherapie kan wel jaren duren. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Alles is zo moeilijk en ik sleep me ook door de dagen heen. Zie ook erg tegen de therapie op, omdat we echt gaan 'graven' in mijn verleden..
Maar we willen ook niet weggooien wat we hebben opgebouwd.. Ik voel me zo machteloos.. Hebben jullie nog tips?
zaterdag 26 november 2011 om 22:31
quote:hipslala schreef op 26 november 2011 @ 22:24:
Wat levert deze relatie jullie op? Worden jullie er beter van?
Op dit moment niet nee..
maar we zijn beiden bang spijt te krijgen als we het uitmaken.. we hebben door alle shit, een hechte band opgebouwd..heb echt voor hem gevochten bij m'n ouders.. maar hij zegt ook dat we elkaar eigenlijk op het verkeerde moment hebben ontmoet. We passen heel goed bij elkaar, maar door al mijn dingen levert het nu niets op..
Wat levert deze relatie jullie op? Worden jullie er beter van?
Op dit moment niet nee..
maar we zijn beiden bang spijt te krijgen als we het uitmaken.. we hebben door alle shit, een hechte band opgebouwd..heb echt voor hem gevochten bij m'n ouders.. maar hij zegt ook dat we elkaar eigenlijk op het verkeerde moment hebben ontmoet. We passen heel goed bij elkaar, maar door al mijn dingen levert het nu niets op..
zaterdag 26 november 2011 om 22:36
quote:hipslala schreef op 26 november 2011 @ 22:34:
Je vriend kan het nu niet aan.
Zou je hem niet laten gaan? Je sleept hem mee in je ellende.
Ik heb gezegd dat als hij het uit zou maken, ik het wel erg zou vinden natuurlijk, maar het ook zou begrijpen.. omdat hij al zolang heeft volgehouden. Ik zei dat ik niet eens boos op hem zou worden..
Maar dan zegt ie dat ik er wel over nagedacht heeft om het uit te maken, maar dat hij dan een naar gevoel krijgt omdat ie bang is dat hij er spijt van krijgt. Hij zegt dat ie nog steeds om mij geeft..
Je vriend kan het nu niet aan.
Zou je hem niet laten gaan? Je sleept hem mee in je ellende.
Ik heb gezegd dat als hij het uit zou maken, ik het wel erg zou vinden natuurlijk, maar het ook zou begrijpen.. omdat hij al zolang heeft volgehouden. Ik zei dat ik niet eens boos op hem zou worden..
Maar dan zegt ie dat ik er wel over nagedacht heeft om het uit te maken, maar dat hij dan een naar gevoel krijgt omdat ie bang is dat hij er spijt van krijgt. Hij zegt dat ie nog steeds om mij geeft..
zaterdag 26 november 2011 om 22:39
zaterdag 26 november 2011 om 22:42
Wat een boel moeilijkheden!
'Waden door stroop', dat gevoel krijg ik erbij.
Over een tijdje zal ik eens kijken of ik iets zinvols over de kwestie te zeggen heb, maar voor nu wil ik je hoop geven. Ik heb zelf ervaren dat, hoe dieper de dalen zijn, hoe zwaarder de klim terug naar boven is. Hoe zwaarder de klim naar boven is, hoe sterker je wordt, en hoe mooier je het uitzicht zal vinden als je eenmaal boven bent. Geluk komt niet vanzelf, maar als je er keihard voor gaat werken moet het lukken!
'Waden door stroop', dat gevoel krijg ik erbij.
Over een tijdje zal ik eens kijken of ik iets zinvols over de kwestie te zeggen heb, maar voor nu wil ik je hoop geven. Ik heb zelf ervaren dat, hoe dieper de dalen zijn, hoe zwaarder de klim terug naar boven is. Hoe zwaarder de klim naar boven is, hoe sterker je wordt, en hoe mooier je het uitzicht zal vinden als je eenmaal boven bent. Geluk komt niet vanzelf, maar als je er keihard voor gaat werken moet het lukken!
zaterdag 26 november 2011 om 22:43
quote:mali30 schreef op 26 november 2011 @ 22:39:
"hipslala, 25 seconden geleden
Je vriend kan het nu niet aan.
Zou je hem niet laten gaan? Je sleept hem mee in je ellende."
Vriend zal zelf wel mans genoeg zijn om weg te gaan neem ik aan...Hij is ook absoluut niet bang om alleen te zijn..voor mij was hij 4 jaar vrijgezel. Hij is ook 2 x zonder mij op reis geweest en is heel onafhankelijk. Dus hij twijfelt niet omdat ie bang is alleen te zijn of zo... het is echt omdat ie van me houdt..maar soms snap ik niet dat hij zoveel van me houdt dat hij nog steeds bij me is. Maar nu kan hij het bijna niet meer aan en misschien is het ook wel zijn onzekerheid? Dat hij denkt dat hij geen goede vriend is als hij het uitmaakt of zo..
"hipslala, 25 seconden geleden
Je vriend kan het nu niet aan.
Zou je hem niet laten gaan? Je sleept hem mee in je ellende."
Vriend zal zelf wel mans genoeg zijn om weg te gaan neem ik aan...Hij is ook absoluut niet bang om alleen te zijn..voor mij was hij 4 jaar vrijgezel. Hij is ook 2 x zonder mij op reis geweest en is heel onafhankelijk. Dus hij twijfelt niet omdat ie bang is alleen te zijn of zo... het is echt omdat ie van me houdt..maar soms snap ik niet dat hij zoveel van me houdt dat hij nog steeds bij me is. Maar nu kan hij het bijna niet meer aan en misschien is het ook wel zijn onzekerheid? Dat hij denkt dat hij geen goede vriend is als hij het uitmaakt of zo..
zaterdag 26 november 2011 om 22:44
quote:tape_ schreef op 26 november 2011 @ 22:42:
Wat een boel moeilijkheden!
'Waden door stroop', dat gevoel krijg ik erbij.
Over een tijdje zal ik eens kijken of ik iets zinvols over de kwestie te zeggen heb, maar voor nu wil ik je hoop geven. Ik heb zelf ervaren dat, hoe dieper de dalen zijn, hoe zwaarder de klim terug naar boven is. Hoe zwaarder de klim naar boven is, hoe sterker je wordt, en hoe mooier je het uitzicht zal vinden als je eenmaal boven bent. Geluk komt niet vanzelf, maar als je er keihard voor gaat werken moet het lukken!dank je wel zo voelt het inderdaad als waden door stroop.. zie ook geen uitweg meer en ik weet ook niet hoe snel het zal gaan en hoe moeilijk het nog gaat worden
Wat een boel moeilijkheden!
'Waden door stroop', dat gevoel krijg ik erbij.
Over een tijdje zal ik eens kijken of ik iets zinvols over de kwestie te zeggen heb, maar voor nu wil ik je hoop geven. Ik heb zelf ervaren dat, hoe dieper de dalen zijn, hoe zwaarder de klim terug naar boven is. Hoe zwaarder de klim naar boven is, hoe sterker je wordt, en hoe mooier je het uitzicht zal vinden als je eenmaal boven bent. Geluk komt niet vanzelf, maar als je er keihard voor gaat werken moet het lukken!dank je wel zo voelt het inderdaad als waden door stroop.. zie ook geen uitweg meer en ik weet ook niet hoe snel het zal gaan en hoe moeilijk het nog gaat worden
zaterdag 26 november 2011 om 22:46
quote:hipslala schreef op 26 november 2011 @ 22:42:
Ik denk dat mans zijn niet genoeg is.
Het lijkt mij hartstikke moeilijk om een relatie te beëindigen met iemand waarmee het slecht gaat.
Iemand zal zich enorm schuldig voelen.Ja dat is wel waar..een reden als 'ze is vreemdgegaan' is voor je geweten veel beter
Ik denk dat mans zijn niet genoeg is.
Het lijkt mij hartstikke moeilijk om een relatie te beëindigen met iemand waarmee het slecht gaat.
Iemand zal zich enorm schuldig voelen.Ja dat is wel waar..een reden als 'ze is vreemdgegaan' is voor je geweten veel beter
zaterdag 26 november 2011 om 22:49
zaterdag 26 november 2011 om 22:52
quote:mali30 schreef op 26 november 2011 @ 22:49:
Ik heb geen tips meis alleen een uit ervaring weet ik dat het kei en keihard knokken is om van rockbottom weer naar boven te klimmen, maar het is elke frustratie, traan en ellende waard als je de zon weer voelt schijnen!
dank je wel..
Misschien is het dus heel normaal dat we het allebei nu niet weten?
Ik heb geen tips meis alleen een uit ervaring weet ik dat het kei en keihard knokken is om van rockbottom weer naar boven te klimmen, maar het is elke frustratie, traan en ellende waard als je de zon weer voelt schijnen!
dank je wel..
Misschien is het dus heel normaal dat we het allebei nu niet weten?
zaterdag 26 november 2011 om 22:58
"dank je wel..
Misschien is het dus heel normaal dat we het allebei nu niet weten?"
Ik denk het wel, ik vind wel als ik eerlijk moet zijn dat je je beter kan concentreren op je herstel, dat JIJ weer lekker in het leven staat. Je hebt namenlijk nog een hoop jaren met jezelf te leven, ondanks de mensen om je heen. Geluk zit hem niet in een relatie, en zeker niet als je van jezelf al niet gelukkig bent!
Gun jezelf geluk, ongeacht of het nu wel of niet goed komt met hem..
Misschien is het dus heel normaal dat we het allebei nu niet weten?"
Ik denk het wel, ik vind wel als ik eerlijk moet zijn dat je je beter kan concentreren op je herstel, dat JIJ weer lekker in het leven staat. Je hebt namenlijk nog een hoop jaren met jezelf te leven, ondanks de mensen om je heen. Geluk zit hem niet in een relatie, en zeker niet als je van jezelf al niet gelukkig bent!
Gun jezelf geluk, ongeacht of het nu wel of niet goed komt met hem..
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
zondag 27 november 2011 om 01:42
Wat precies maakt jullie relatie zo moeilijk? Hij houdt van jou, jij hebt het moeilijk. Misschien wat simpel gedacht, maar hoe zit het dan met deze uitspraak: if you can't handle me at my worst, you don't deserve me at my best?
Kun je misschien iets meer kwijt over de problemen die je hebt?
Problemen hebben of krijgen we allemaal, de een helaas alleen wat meer dan de ander.
Kun je misschien iets meer kwijt over de problemen die je hebt?
Problemen hebben of krijgen we allemaal, de een helaas alleen wat meer dan de ander.
zondag 27 november 2011 om 01:46
