Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
maandag 28 november 2011 om 22:35
maandag 28 november 2011 om 22:36
De uitspraak is nog niet geweest, morgen gaat hij zeker weten horen dat de uitspraak op zn vroegst pas over 28 dagen is.... dus ik twijfel of ik nu al alles in gang moet zetten. Wie weet gaat het meevallen, maar de verwachting is van niet. Ik twijfel of ik die 28 dagen af moet wachten... dan lopen de schulden nog 28 dagen verder op, dat wel.
Mezelf bij elkaar rapen lukt aardig, is de enige manier om op de been te blijven. Maar het niks kunnen doen is killing!!
Mezelf bij elkaar rapen lukt aardig, is de enige manier om op de been te blijven. Maar het niks kunnen doen is killing!!
maandag 28 november 2011 om 22:37
quote:kopjekoffie70 schreef op 28 november 2011 @ 22:35:
Vervelende situatie.
Maar ik begrijp niet waarom je in geld problemen komt als je 44 uur per week werkt. Dan zijn er toch oplossingen te bedenken.Dat zijn schulden van de periode dat we nog enthousiaste ondernemers waren. Daarna ben ik in loondienst gegaan om in elk geval een normaal maandsalaris binnen te halen. Man is doorgestart met de zaak en die was nu net weer een beetje in de stijgende lijn. Maar niet voldoende om achterstanden weg te werken, vandaar zijn 'noodsprong'.
Vervelende situatie.
Maar ik begrijp niet waarom je in geld problemen komt als je 44 uur per week werkt. Dan zijn er toch oplossingen te bedenken.Dat zijn schulden van de periode dat we nog enthousiaste ondernemers waren. Daarna ben ik in loondienst gegaan om in elk geval een normaal maandsalaris binnen te halen. Man is doorgestart met de zaak en die was nu net weer een beetje in de stijgende lijn. Maar niet voldoende om achterstanden weg te werken, vandaar zijn 'noodsprong'.
maandag 28 november 2011 om 22:44
Achterblijver,
Ik zou niet gaan zitten afwachten. Je zegt net dat hij naar alle waarschijnlijkheid 2 jaar zal krijgen, dus na 28 dagen komt hij sowieso niet vrij. Wanneer hij onverwachts toch veel eerder vrij komt, zitten jullie nog steeds in de schulden, want die zijn dan niet ineens *poef* opgelost. Dus nu beginnen met aanpakken!
Ik zou niet gaan zitten afwachten. Je zegt net dat hij naar alle waarschijnlijkheid 2 jaar zal krijgen, dus na 28 dagen komt hij sowieso niet vrij. Wanneer hij onverwachts toch veel eerder vrij komt, zitten jullie nog steeds in de schulden, want die zijn dan niet ineens *poef* opgelost. Dus nu beginnen met aanpakken!
maandag 28 november 2011 om 22:47
De kinderen weten alles Calvijn, ook dat we een zware tijd tegemoet gaan. Ik loop niet huilend in de rondte, ben constant bezig met het zoeken naar oplossingen. Het is voor hun ook al moeilijk genoeg. De omgeving (familie en vrienden) heb ik nog even met een kutsmoesje aan het lijntje gehouden waarom hij nu ineens even weg is. Maar ook daar zal ik met de billen bloot moeten maar dat is het minst erge.
Ik ga morgen (heb mezelf 1 dag ziekmelding 'gegund', voor eigen rekening ivm wachtgeld) alle financien duidelijk op een rijtje zetten. Dan kijken wat het verstandigst is... geld lenen bij familie (dat hebben ze aangeboden) zodat ik hen afbetaal, of schuldsanering. Morgen komt de nieuwe woonkrant uit en ga ik kijken waar ik voor in aanmerking kom.
Ik ga morgen (heb mezelf 1 dag ziekmelding 'gegund', voor eigen rekening ivm wachtgeld) alle financien duidelijk op een rijtje zetten. Dan kijken wat het verstandigst is... geld lenen bij familie (dat hebben ze aangeboden) zodat ik hen afbetaal, of schuldsanering. Morgen komt de nieuwe woonkrant uit en ga ik kijken waar ik voor in aanmerking kom.
maandag 28 november 2011 om 22:49
Wat verschrikkelijk, ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn.
je klinkt wel als een doorzetter en dat moet je nu inzetten, je moet helaas wel. En ik zou zeggen: maar even niet op bezoek bij je man, hoe naar ook, als dat je zoveel energie en reistijd kost. Die tijd en energie heb je nu voor andere zaken nodig: de kinderen, je huis, je werk.
Ik wil je veel sterkte wensen.
je klinkt wel als een doorzetter en dat moet je nu inzetten, je moet helaas wel. En ik zou zeggen: maar even niet op bezoek bij je man, hoe naar ook, als dat je zoveel energie en reistijd kost. Die tijd en energie heb je nu voor andere zaken nodig: de kinderen, je huis, je werk.
Ik wil je veel sterkte wensen.
maandag 28 november 2011 om 22:49
maandag 28 november 2011 om 22:51
quote:Mylene_Valerie schreef op 28 november 2011 @ 22:49:
Ik zou hulp zoeken bij maatschappelijk werkster of iemand die je kan helpen om in de schuldsanering te komen en samen met jou een plan kan maken wat je het beste kan doen.Dat is dan inderdaad de weg die ik moet gaan bewandelen... maar probleem nr 1... maatschappelijk werk kan alleen tijdens kantooruren (denk ik)... en vrij nemen van mn werk is voorlopig geen optie.
Ik zou hulp zoeken bij maatschappelijk werkster of iemand die je kan helpen om in de schuldsanering te komen en samen met jou een plan kan maken wat je het beste kan doen.Dat is dan inderdaad de weg die ik moet gaan bewandelen... maar probleem nr 1... maatschappelijk werk kan alleen tijdens kantooruren (denk ik)... en vrij nemen van mn werk is voorlopig geen optie.
maandag 28 november 2011 om 22:51
Ik vind het nogal kwalijk eerlijk gezegd dat een volwassen man, vader van twee kinderen, kennelijk doelbewust een of andere criminele actie aangaat. Daarbij kennelijk totaal verkeerd inschat wat de consequenties zijn. Lekker voorbeeld voor de kinderen. En neem aan dat hij niet vanmiddag pas is opgepakt dus dat jij en hij ook er al even over hebt kunnen nadenken.
Ik vind het vervelend voor jou maar onvergeeflijk van je man en vraag me af waarom je hem zo nadrukkelijk steunt. Criminaliteit is nooit een oplossing en stort direct of indirect altijd mensen in de narigheid. Of het nu drugshandel of diefstal is. En twee jaar krijg je niet voor een pen gappen.
Ik vind het vervelend voor jou maar onvergeeflijk van je man en vraag me af waarom je hem zo nadrukkelijk steunt. Criminaliteit is nooit een oplossing en stort direct of indirect altijd mensen in de narigheid. Of het nu drugshandel of diefstal is. En twee jaar krijg je niet voor een pen gappen.
maandag 28 november 2011 om 22:52
maandag 28 november 2011 om 22:53
maandag 28 november 2011 om 22:53
