Relaties
alle pijlers
Mijn vader is overleden
donderdag 1 december 2011 om 11:13
Mijn vader is afgelopen zondag overleden Hij was al een tijdje ziek en kon niets meer, dus ondanks dat ik heel erg verdrietig ben, heb ik er wel vrede mee.
Heb zo ongelovelijk met mijn moeder te doen, die is na 56 jaar alleen. Ze deden alles altijd samen. Hoe moet ze het nu alleen doen? Hebben jullie tips en adviezen hoe ik haar hier het beste mee kan helpen?
Groetjes sky
Heb zo ongelovelijk met mijn moeder te doen, die is na 56 jaar alleen. Ze deden alles altijd samen. Hoe moet ze het nu alleen doen? Hebben jullie tips en adviezen hoe ik haar hier het beste mee kan helpen?
Groetjes sky
donderdag 1 december 2011 om 11:27
Sky: ik wil je allereerst heel veel sterkte wensen met het overlijden van jouw vader, en je een warme knuffel geven!
Je staat nu volop in de regelmodus natuurlijk. Daarmee help je je mam al en door er gewoon voor haar te zijn zodat ze haar verhaal kwijt kan, ook al is het tig keer.
Het is niet de bedoeling dat jij je sterk moet houden voor haar hoor! Jij ben jouw pap kwijt. Samen huilen is samen troosten.
Vraag waar ze behoefte aan heeft, neem haar niet alles uit handen: het maakt haar hulpelozer en onzekerder denk ik.
Lief dat je in de eerste plaats aan jouw mam denkt, je bent een bezorgde en inlevende dochter!
Je kunt haar helpen door de komende tijd extra aandacht aan je mam te geven en haar betrekken bij jouw leven en haar stimuleren later weer hobbies etc te gaan oppakken. Gedenk herinningsdagen aan hem met je mam.
Denk ook aan jezelf en zoek een emotionele uitlaatklep tijdens de rouw om jouw pap.
Wees gewoon jezelf meis
jouw zijn is zo speciaal
Je deelt dezelfde herinneringen
aan hem die niet meer hier is
Jullie houden van dezelfde persoon
tot ver over zijn dood heen
dit houdt hem levend, samen, voor altijd!
ik wens je heel veel kracht toe!
Je staat nu volop in de regelmodus natuurlijk. Daarmee help je je mam al en door er gewoon voor haar te zijn zodat ze haar verhaal kwijt kan, ook al is het tig keer.
Het is niet de bedoeling dat jij je sterk moet houden voor haar hoor! Jij ben jouw pap kwijt. Samen huilen is samen troosten.
Vraag waar ze behoefte aan heeft, neem haar niet alles uit handen: het maakt haar hulpelozer en onzekerder denk ik.
Lief dat je in de eerste plaats aan jouw mam denkt, je bent een bezorgde en inlevende dochter!
Je kunt haar helpen door de komende tijd extra aandacht aan je mam te geven en haar betrekken bij jouw leven en haar stimuleren later weer hobbies etc te gaan oppakken. Gedenk herinningsdagen aan hem met je mam.
Denk ook aan jezelf en zoek een emotionele uitlaatklep tijdens de rouw om jouw pap.
Wees gewoon jezelf meis
jouw zijn is zo speciaal
Je deelt dezelfde herinneringen
aan hem die niet meer hier is
Jullie houden van dezelfde persoon
tot ver over zijn dood heen
dit houdt hem levend, samen, voor altijd!
ik wens je heel veel kracht toe!
donderdag 1 december 2011 om 11:32
Gecondoleerd.
Herkenbaar wat je schrijft. Mijn vader is eind september overleden aan de gevolgen van kanker. Hij is zes jaar ziek geweest en de laatste weken heeft mijn moeder hem zelf verpleegd thuis. Ook ik heb er vrede mee, ondanks dat er ook verdriet is.
Mijn ouders deden ook alles samen. Maar ik moet zeggen dat mijn moeder het hartstikke goed red alleen. Ze is vaak verdrietig, logisch. Maar ze pakt ook aan, zoekt gezelschap bij ons en haar vriendinnen en maakt plannen. Dat vind ik zo stoer!
Ik logeer nu wel wat vaker bij haar, gewoon voor de gezelligheid. Ik merk dat ze dat fijn vind.
Heel veel sterkte de komende tijd.
Herkenbaar wat je schrijft. Mijn vader is eind september overleden aan de gevolgen van kanker. Hij is zes jaar ziek geweest en de laatste weken heeft mijn moeder hem zelf verpleegd thuis. Ook ik heb er vrede mee, ondanks dat er ook verdriet is.
Mijn ouders deden ook alles samen. Maar ik moet zeggen dat mijn moeder het hartstikke goed red alleen. Ze is vaak verdrietig, logisch. Maar ze pakt ook aan, zoekt gezelschap bij ons en haar vriendinnen en maakt plannen. Dat vind ik zo stoer!
Ik logeer nu wel wat vaker bij haar, gewoon voor de gezelligheid. Ik merk dat ze dat fijn vind.
Heel veel sterkte de komende tijd.
donderdag 1 december 2011 om 11:32
Gecondoleerd met dit verlies. Heb het helaas een paar jaar geleden zelf mee moeten maken en heb het er nog steeds moeilijk mee.
Probeer idd voor een afleiding voor je moeder te zorgen. Vooral het 1e jaar is vreselijk moeilijk. Je maakt dan alles voor de 1e keer zonder hem mee.
Heb je nog broers en/of zussen om haar gezamenlijk een beetje op te vangen ?
Mijn moeder heeft inmiddels geheel onverwacht een nieuwe vriend gekregen. Ik mag hem totaal niet, maar hee, zij is er gelukkig mee.
Probeer idd voor een afleiding voor je moeder te zorgen. Vooral het 1e jaar is vreselijk moeilijk. Je maakt dan alles voor de 1e keer zonder hem mee.
Heb je nog broers en/of zussen om haar gezamenlijk een beetje op te vangen ?
Mijn moeder heeft inmiddels geheel onverwacht een nieuwe vriend gekregen. Ik mag hem totaal niet, maar hee, zij is er gelukkig mee.
donderdag 1 december 2011 om 12:50
Gecondoleerd.
Mijn moeder is ruim 3 jaar geleden vrij ploteseling overleden. Mijn vader was gelukkig wel zelfredzaam, maar toch miste hij mijn moeder enorm. Ik heb hem geholpen waar ik kon (ik zat op dat moment in een hele vervelende scheiding, was toen mijn moeder overleed net 3 dagen thuis uit het ziekenhuis, kon zelf nog bijna niks,en stond er zelf alleen voor met 3 jonge kinderen). Ik kon hem dus niet helpen met het huishouden, maar gelukkig kon hij dat nog wel zelf.
Maar we hebben heel veel gepraat, we belden elkaar 2 x per dag. Hij at 2 a 3 keer per week bij mij. Onze band werd heel hecht. Was het natuurlijk al, maar dan anders.
Ik heb mijn vader laten aangeven wat hij wilde, hoe hij dingen wilde en probeerde eeen luisterend oor te zijn.
Evengoed was hij toch veel alleen, en dat vond hij heel erg.
Vorig jaar is hij zelf overleden na een ziekbed van een paar weken. Sinds mijn moeder er niet meer is, vond hij er toch allemaal niet zoveel meer aan.
Soms denk ik wat had ik nog meer kunnen doen? maar i.i.g. probeer je moeder te steunen waar je kunt, maar vergeet je zelf ook niet. Ook jij moet kunnen rouwen en je verdriet kunnen verwerken.
En grote hug (kan geen emoticon vinden , optie is er even niet), dus dan maar zo
Mijn moeder is ruim 3 jaar geleden vrij ploteseling overleden. Mijn vader was gelukkig wel zelfredzaam, maar toch miste hij mijn moeder enorm. Ik heb hem geholpen waar ik kon (ik zat op dat moment in een hele vervelende scheiding, was toen mijn moeder overleed net 3 dagen thuis uit het ziekenhuis, kon zelf nog bijna niks,en stond er zelf alleen voor met 3 jonge kinderen). Ik kon hem dus niet helpen met het huishouden, maar gelukkig kon hij dat nog wel zelf.
Maar we hebben heel veel gepraat, we belden elkaar 2 x per dag. Hij at 2 a 3 keer per week bij mij. Onze band werd heel hecht. Was het natuurlijk al, maar dan anders.
Ik heb mijn vader laten aangeven wat hij wilde, hoe hij dingen wilde en probeerde eeen luisterend oor te zijn.
Evengoed was hij toch veel alleen, en dat vond hij heel erg.
Vorig jaar is hij zelf overleden na een ziekbed van een paar weken. Sinds mijn moeder er niet meer is, vond hij er toch allemaal niet zoveel meer aan.
Soms denk ik wat had ik nog meer kunnen doen? maar i.i.g. probeer je moeder te steunen waar je kunt, maar vergeet je zelf ook niet. Ook jij moet kunnen rouwen en je verdriet kunnen verwerken.
En grote hug (kan geen emoticon vinden , optie is er even niet), dus dan maar zo
vrijdag 2 december 2011 om 11:20
Dank jullie wel voor de lieve reacties.
@namita, mijn relatie is toevallig ook net een paar maanden uit maar goed we gaan gewoon door.
Morgen is de crematie, mijn moeder wil in ieder geval tot zondag bij mij blijven en dat mag ze. Ze is nu zo sterk ben zo trots op haar, maar ben wel bang dat de klap komt wanneer ze weer thuis is.
Zou haar verdriet weg willen nemen, maar kan dat niet en dat vind ik heel erg.
Liefs sky
@namita, mijn relatie is toevallig ook net een paar maanden uit maar goed we gaan gewoon door.
Morgen is de crematie, mijn moeder wil in ieder geval tot zondag bij mij blijven en dat mag ze. Ze is nu zo sterk ben zo trots op haar, maar ben wel bang dat de klap komt wanneer ze weer thuis is.
Zou haar verdriet weg willen nemen, maar kan dat niet en dat vind ik heel erg.
Liefs sky
vrijdag 2 december 2011 om 11:29
@GeorgetteDansLeTabac, nadat mijn vader diverse keren bijna overleden is aan longontstekingen zijn ze er achter gekomen dat hij twee longen heeft/had, maar dat er maar een aansluiting met zijn hart had (aangeboren afwijking). Een paar maanden geleden hebben ze een longtransplantatie voorgesteld, maar mijn vader zei geef die long maar aan een jonge vent. Hij was zo'n mooie man 
De laatste acht weken van zijn leven zat hij aan een zuurstofapparaat gekoppeld en kon niets meer. Vorige week donderdag ging hij ineens heel erg hard achteruit en hebben ze hem opgenomen in het ziekenhuis. Hij had koorts en waarschijnlijk weer een longontsteking Hij kon en wilde niet meer en na een heel mooi afscheid hebben we hem laten gaan. Ik heb er echt vrede mee, maar mis hem (nu al) vreselijk.
De laatste acht weken van zijn leven zat hij aan een zuurstofapparaat gekoppeld en kon niets meer. Vorige week donderdag ging hij ineens heel erg hard achteruit en hebben ze hem opgenomen in het ziekenhuis. Hij had koorts en waarschijnlijk weer een longontsteking Hij kon en wilde niet meer en na een heel mooi afscheid hebben we hem laten gaan. Ik heb er echt vrede mee, maar mis hem (nu al) vreselijk.
vrijdag 2 december 2011 om 11:35
Gecondoleerd.
Mijn ouders waren ook zestig jaar samen toen mijn vader na een ziekbed overleed. Dat is nu een jaar geleden.
Mijn moeder redt zich wel, maar het is erg moelijk voor haar, want eenzaam. Wij als kinderen en haar vriendinnen zijn er veel, vragen haar mee naar dingen, etcetera. Veel afleiding dus.
En niet te veel meer verwachten.. het houdt een beetje op eigenlijk, als je altijd met z'n tweeen bent geweest en nog ie laatste jaren aleen door moet. Ze zalniet meer de vrouw van vroeger worden. Helaas gaat het zo in het leven en het is prachtig dat ze zo'n lang en goed huwelijk hebben gehad.
Sterkte hoor.
Mijn ouders waren ook zestig jaar samen toen mijn vader na een ziekbed overleed. Dat is nu een jaar geleden.
Mijn moeder redt zich wel, maar het is erg moelijk voor haar, want eenzaam. Wij als kinderen en haar vriendinnen zijn er veel, vragen haar mee naar dingen, etcetera. Veel afleiding dus.
En niet te veel meer verwachten.. het houdt een beetje op eigenlijk, als je altijd met z'n tweeen bent geweest en nog ie laatste jaren aleen door moet. Ze zalniet meer de vrouw van vroeger worden. Helaas gaat het zo in het leven en het is prachtig dat ze zo'n lang en goed huwelijk hebben gehad.
Sterkte hoor.
vrijdag 2 december 2011 om 13:19
Ten eerste natuurlijk gecondoleerd. Ook al heb je er wel vrede mee, het verdriet is er niet minder om.
Mijn vader is in maart van dit jaar overleden, waar we absoluut geen vrede mee hebben, aangezien er heel veel fouten in het ziekenhuis zjin gemaakt. Ik kan me dus een klein beetje voorstellen hoe jij je nu voelt.
Mijn moeder is nu ook alleen dus, ook al lijkt het dat ze zich prima redt, is het meer overleven wat ze doet. Ze heeft er zoveel verdriet van en voelt zich zo alleen.
Wij betrekken haar wat meer bij ons gezin en onze bezigheden. Bijv. met sinterklaas: dat vierden we altijd met zijn 4-en, maar nu vraag ik of ze ook komt en dan zitten er ook een paar pakjes voor haar in de zak.
Ook eet ze hier nu weleens of we drinken daar wat vaker een kop koffie. Maar ik bel eigenlijk elke dag wel even. Anders heeft ze dagen dat ze eigenlijk niemand spreekt en kan ze toch even kletsen.
Maar jij moet vooral doen wat het beste bij jullie past. Laat haar gewoon merken dat je er wel voor haar bent. Veel sterkte voor jou en je moeder!
Mijn vader is in maart van dit jaar overleden, waar we absoluut geen vrede mee hebben, aangezien er heel veel fouten in het ziekenhuis zjin gemaakt. Ik kan me dus een klein beetje voorstellen hoe jij je nu voelt.
Mijn moeder is nu ook alleen dus, ook al lijkt het dat ze zich prima redt, is het meer overleven wat ze doet. Ze heeft er zoveel verdriet van en voelt zich zo alleen.
Wij betrekken haar wat meer bij ons gezin en onze bezigheden. Bijv. met sinterklaas: dat vierden we altijd met zijn 4-en, maar nu vraag ik of ze ook komt en dan zitten er ook een paar pakjes voor haar in de zak.
Ook eet ze hier nu weleens of we drinken daar wat vaker een kop koffie. Maar ik bel eigenlijk elke dag wel even. Anders heeft ze dagen dat ze eigenlijk niemand spreekt en kan ze toch even kletsen.
Maar jij moet vooral doen wat het beste bij jullie past. Laat haar gewoon merken dat je er wel voor haar bent. Veel sterkte voor jou en je moeder!
