Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
maandag 18 februari 2008 om 19:52
Het gaat.
Helaas niet meer dan dat, maar het gaat.
Ik heb leuke dagen, lieve vriendinnen, en hou me samen met een meewerkende Mops prettig bezig, maar 's avonds val ik om. Blijkbaar heb ik echt een acceptatie-probleem. Ik kán en wíl helemaal niet accepteren dat hero er niet meer is. Het idee an sich is al zo belachelijk, zo ridicuul. Een wereld zonder Hero, pffff...wat een onzin.
Maar het is geen onzin. Dit topic is het bewijs. Het is echt. Hero is niet meer. Nooit meer.
Hier schrijven is voor het eerst confronterend. Ik wil hier pagina's volkladden om me af te reageren, en tegelijkertijd wil ik even niets met dit topic te maken hebben. Wil ik niet schrijven over mijn overleden Lief. Mijn Lief is namelijk niet overleden, die komt gewoon vanavond weer thuis van een ...euh ..lange vakantie, ofzo. Dat kan ik accepteren, de gruwelijke waarheid niet.
Ik ben het dan ook met je eens, Meghan, dat een andere relatie nog mijlenver van mijn bed afstaat. Ik ben namelijk nog geeneens vrijgezel. Ik ben geen single. Ik heb een man, de man van mijn dromen.
Laatst moest ik een formulier invullen, en kon ik bij vraag 3 kiezen uit de volgende mogelijkheden:
-wonend met partner
-lat-relatie
-alleenstaand
Niets invullen was geen optie.
Ik heb lat-relatie ingevuld.
Tja, ik heb wel een relatie, hij woont alleen niet bij mij in huis, maar bij de sterren.
Helaas niet meer dan dat, maar het gaat.
Ik heb leuke dagen, lieve vriendinnen, en hou me samen met een meewerkende Mops prettig bezig, maar 's avonds val ik om. Blijkbaar heb ik echt een acceptatie-probleem. Ik kán en wíl helemaal niet accepteren dat hero er niet meer is. Het idee an sich is al zo belachelijk, zo ridicuul. Een wereld zonder Hero, pffff...wat een onzin.
Maar het is geen onzin. Dit topic is het bewijs. Het is echt. Hero is niet meer. Nooit meer.
Hier schrijven is voor het eerst confronterend. Ik wil hier pagina's volkladden om me af te reageren, en tegelijkertijd wil ik even niets met dit topic te maken hebben. Wil ik niet schrijven over mijn overleden Lief. Mijn Lief is namelijk niet overleden, die komt gewoon vanavond weer thuis van een ...euh ..lange vakantie, ofzo. Dat kan ik accepteren, de gruwelijke waarheid niet.
Ik ben het dan ook met je eens, Meghan, dat een andere relatie nog mijlenver van mijn bed afstaat. Ik ben namelijk nog geeneens vrijgezel. Ik ben geen single. Ik heb een man, de man van mijn dromen.
Laatst moest ik een formulier invullen, en kon ik bij vraag 3 kiezen uit de volgende mogelijkheden:
-wonend met partner
-lat-relatie
-alleenstaand
Niets invullen was geen optie.
Ik heb lat-relatie ingevuld.
Tja, ik heb wel een relatie, hij woont alleen niet bij mij in huis, maar bij de sterren.
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 19 februari 2008 om 21:06
dinsdag 19 februari 2008 om 23:42
Dat is waar, oeps...
Ik was trouwens op het strand met Mopsey. Gespeeld en de zee uitgedaagd (en heel hard weggerend als hij te dichtbij kwam).
Daarna hebben we vlakbij de branding een heel groot hart getekend, met daarin Hero's initialen. Mopsey heeft er schelpjes ingelegd, wnat dan kon Hero daarmee spelen als hij zich verveelde. Het moesten alleen wel de allermooiste schelpjes zijn die ze kon vinden. En dus ik samen met mijn dochter-met-roze-regenlaarsjes-aan bij de branding naar schelpjes; haar kleine handje in de mijne, terwijl ze in haar andere haar gele emmertje liet bungelen. Giechelend omdat we zo zanderig werden, giechelend omdat de schelpjes soms in een klein plasje water lagen, giechelend omdat Hero wel een heel mooi kunstwerk-hart kreeg, giechelend vanwege het plaatje van Hero die helemaal blij is met zijn schelpen-om-mee-te-spelen, giechelend omdat je nou eenmaal soms moet giechelen.
En zo weet je de ene dag niet hoe je je staande moet houden, en ben je de andere dag moe van het glimlachen. Het is rouw. Het is leven. Leven met rouw. Maar leven is het. Soms giechelend, soms huilend. "Het is mooi weer, he mamma..maar het is nog geen sjoomer", zei Mopsey wijs. Ze heeft helemaal gelijk. Soms breekt het zonnetje weer even door, maar dat wil nog niet zeggen dat de zomer in aantocht is.
Ik was trouwens op het strand met Mopsey. Gespeeld en de zee uitgedaagd (en heel hard weggerend als hij te dichtbij kwam).
Daarna hebben we vlakbij de branding een heel groot hart getekend, met daarin Hero's initialen. Mopsey heeft er schelpjes ingelegd, wnat dan kon Hero daarmee spelen als hij zich verveelde. Het moesten alleen wel de allermooiste schelpjes zijn die ze kon vinden. En dus ik samen met mijn dochter-met-roze-regenlaarsjes-aan bij de branding naar schelpjes; haar kleine handje in de mijne, terwijl ze in haar andere haar gele emmertje liet bungelen. Giechelend omdat we zo zanderig werden, giechelend omdat de schelpjes soms in een klein plasje water lagen, giechelend omdat Hero wel een heel mooi kunstwerk-hart kreeg, giechelend vanwege het plaatje van Hero die helemaal blij is met zijn schelpen-om-mee-te-spelen, giechelend omdat je nou eenmaal soms moet giechelen.
En zo weet je de ene dag niet hoe je je staande moet houden, en ben je de andere dag moe van het glimlachen. Het is rouw. Het is leven. Leven met rouw. Maar leven is het. Soms giechelend, soms huilend. "Het is mooi weer, he mamma..maar het is nog geen sjoomer", zei Mopsey wijs. Ze heeft helemaal gelijk. Soms breekt het zonnetje weer even door, maar dat wil nog niet zeggen dat de zomer in aantocht is.
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 20 februari 2008 om 14:17
Hoi Mimsey,
Ik heb al een paar keer jouw verhaal proberen te lezen, maar elke keer na een paar pagina's worden de emoties te zwaar. Ik heb zelf ook die k-ziekte en dus staat kreeftlief een beetje in jouw schoenen, en daarom is dit voor mij heel leerzaam, maar raakt het me ook emotioneel extra. Gelukkig bij mij, lijkt het erop dat ik er na de chemo vanaf ben.
Als je die ziekte hebt, althans zo ervaar ik het. Wil je graag dat je naasten een heleboel goede herinneringen aan je hebben. Uit jouw woorden blijkt dat jij ook hele goede herinneringen aan Hero hebt. En zo blijft hij altijd in jouw voortleven.
Hele lieve dikke knuffel, kreeft.
Ik heb al een paar keer jouw verhaal proberen te lezen, maar elke keer na een paar pagina's worden de emoties te zwaar. Ik heb zelf ook die k-ziekte en dus staat kreeftlief een beetje in jouw schoenen, en daarom is dit voor mij heel leerzaam, maar raakt het me ook emotioneel extra. Gelukkig bij mij, lijkt het erop dat ik er na de chemo vanaf ben.
Als je die ziekte hebt, althans zo ervaar ik het. Wil je graag dat je naasten een heleboel goede herinneringen aan je hebben. Uit jouw woorden blijkt dat jij ook hele goede herinneringen aan Hero hebt. En zo blijft hij altijd in jouw voortleven.
Hele lieve dikke knuffel, kreeft.
woensdag 20 februari 2008 om 22:25
Heel veel sterkte, Kreeft1.
Hero noemde zijn chemo's altijd zijn "schoonheidskuurtjes". Ik hoop dat jij na jouw kuren weer helemaal opgeschoond bent van binnen!
van een andere kreeft (en Mops en Hero hebben ook dat sterrenbeeld, dus het is hier een behoorlijk kreeftige bedoening, hihi..).
Hero noemde zijn chemo's altijd zijn "schoonheidskuurtjes". Ik hoop dat jij na jouw kuren weer helemaal opgeschoond bent van binnen!
van een andere kreeft (en Mops en Hero hebben ook dat sterrenbeeld, dus het is hier een behoorlijk kreeftige bedoening, hihi..).
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 21 februari 2008 om 00:33
Ik kom ook uit een familie vol met kreeften. Jouw avatar, is dat Hero en Mops? Hero is ook vast zo dol op zijn vrouwen, als ik op mijn vrouwen ben. Ik heb ook nog 2 dochtertjes, een van 6 en een van 9.
Ik heb goede hoop dat ik er na mijn kuren vanaf ben. Ik was er gelukkig relatief snel bij.
Maar ik ken Hero nu ook, en zo houden we hem met zijn allen levend. En geven we hem een speciaal plekje. Groetjes kreeft.
Ik heb goede hoop dat ik er na mijn kuren vanaf ben. Ik was er gelukkig relatief snel bij.
Maar ik ken Hero nu ook, en zo houden we hem met zijn allen levend. En geven we hem een speciaal plekje. Groetjes kreeft.
