Relaties
alle pijlers
Depressieve vriend
dinsdag 6 december 2011 om 09:20
Beste Mensen,
Ik wilde hier graag mijn verhaal kwijt en ik zou het ook erg waarderen als jullie tips voor me hebben of hier ook ervaring mee hebben gehad.
Mijn vriend is sinds een paar maanden depressief. Op het begin deelde hij het met me, hij vertelde hoe hij zich voelde dat hij somber was, nergens zin in had, bang was maar niet wist waarvoor etc. Toen heb ik een aantal keren met hem samen gepraat en dat luchtte hem op (ik ben namelijk ook depressief geweest dus ik weet hoe het voelt). Daarna ging het weer een tijdje en zei hij dat hij weer de oude was.
Alleen nu merk ik weer dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat, hij is nog steeds depressief en wat ik merk is dat hij ook heel afstandelijk tegen mij is gaan doen.. Misschien hebben jullie op mijn andere forum gelezen dat ik mijn vriend niet altijd even goed heb behandeld, wel heb ik hem duidelijk gemaakt dat dit niet meer zal gebeuren en gelukkig gaan we nu goed met elkaar om. Het probleem is alleen dat hij niks met me deelt, heel gesloten is naar me toe en mij niet meer zoals eerst behandelt. Hij zegt geen lieve dingen meer als voorheen, wilt me niet heel vaak meer spreken etc.
Gisteren heb ik hem gesproken en hij zei dat het niet aan mij ligt maar dat hij gewoon depressief is. Ik vraag me af waarom hij dan zo koel tegen mij doet, alsof ik een vreemde ben en niet zijn vriendin.. Ben ook bang dat hij z'n gevoel voor me kwijt is geraakt ofzo..
Heeft iemand hier ervaringen mee of tips wat ik hieraan kan doen? wil hem graag helpen, weet alleen niet hoe....
Ik wilde hier graag mijn verhaal kwijt en ik zou het ook erg waarderen als jullie tips voor me hebben of hier ook ervaring mee hebben gehad.
Mijn vriend is sinds een paar maanden depressief. Op het begin deelde hij het met me, hij vertelde hoe hij zich voelde dat hij somber was, nergens zin in had, bang was maar niet wist waarvoor etc. Toen heb ik een aantal keren met hem samen gepraat en dat luchtte hem op (ik ben namelijk ook depressief geweest dus ik weet hoe het voelt). Daarna ging het weer een tijdje en zei hij dat hij weer de oude was.
Alleen nu merk ik weer dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat, hij is nog steeds depressief en wat ik merk is dat hij ook heel afstandelijk tegen mij is gaan doen.. Misschien hebben jullie op mijn andere forum gelezen dat ik mijn vriend niet altijd even goed heb behandeld, wel heb ik hem duidelijk gemaakt dat dit niet meer zal gebeuren en gelukkig gaan we nu goed met elkaar om. Het probleem is alleen dat hij niks met me deelt, heel gesloten is naar me toe en mij niet meer zoals eerst behandelt. Hij zegt geen lieve dingen meer als voorheen, wilt me niet heel vaak meer spreken etc.
Gisteren heb ik hem gesproken en hij zei dat het niet aan mij ligt maar dat hij gewoon depressief is. Ik vraag me af waarom hij dan zo koel tegen mij doet, alsof ik een vreemde ben en niet zijn vriendin.. Ben ook bang dat hij z'n gevoel voor me kwijt is geraakt ofzo..
Heeft iemand hier ervaringen mee of tips wat ik hieraan kan doen? wil hem graag helpen, weet alleen niet hoe....
dinsdag 6 december 2011 om 09:33
dinsdag 6 december 2011 om 09:47
Ik heb in een soortgelijke positie gezeten; mijn tip is om niet zelf dit probleem te gaan oplossen. En heel duidelijk je grenzen te stellen.
Een tijd lang heb ik erg last gehad van sombere periodes. Het heeft ca. 5!! jaar geduurd voordat ik er goed mee kon om gaan. Mijn toenmalige vriendin heeft het erg zwaar gehad hiermee. Ze vroeg of ik naar de huisarts kon gaan, en via hem kwam ik bij de GGD. Dit vond ik erg moeilijk, om zoveel openheid te geven, maar heb het toch gedaan (met loden schoenen). Als ik thuis kwam, was ik echt dodelijk vermoeid. We verhuisden een jaar later, en ik heb het laten rusten. Maar een tijdje later gaf m'n vriendin wederom aan: het is niet over, zoek een psycholoog.
Toen volgden drie jaar van psycholoog bezoeken, en dat heeft enorm geholpen. Ik kan er nu goed mee om gaan.
Om andere reden is de relatie gestopt. Maar regelmatig spreek ik mijn ex, en een keer vertrouwde ze me iets toe. Ze dacht dat mijn sombere buien aan haar lagen.
Kun je nagaan hoe sterk zoiets de relatie beinvloedt.
Lang verhaal kort maken:
Dit kun je niet zelf oplossen. Maar trek keihard je eigen grenzen. Wees echt, absoluut, bikkel-bikkel-hard. Dat is beter voor jou en voor hem. Zeg, dat het op deze manier niet leuk is voor jou. Dat je wil dat hij naar de huisarts ermee gaat, of dat het anders over is.
Zit er achteraan dat hij het echt doet, want anders maak je je eigen leven heel vervelend. En: het ligt niet aan jou, of de relatie. Somberheid/depressiviteit is iets van mensen zelf.
Een tijd lang heb ik erg last gehad van sombere periodes. Het heeft ca. 5!! jaar geduurd voordat ik er goed mee kon om gaan. Mijn toenmalige vriendin heeft het erg zwaar gehad hiermee. Ze vroeg of ik naar de huisarts kon gaan, en via hem kwam ik bij de GGD. Dit vond ik erg moeilijk, om zoveel openheid te geven, maar heb het toch gedaan (met loden schoenen). Als ik thuis kwam, was ik echt dodelijk vermoeid. We verhuisden een jaar later, en ik heb het laten rusten. Maar een tijdje later gaf m'n vriendin wederom aan: het is niet over, zoek een psycholoog.
Toen volgden drie jaar van psycholoog bezoeken, en dat heeft enorm geholpen. Ik kan er nu goed mee om gaan.
Om andere reden is de relatie gestopt. Maar regelmatig spreek ik mijn ex, en een keer vertrouwde ze me iets toe. Ze dacht dat mijn sombere buien aan haar lagen.
Kun je nagaan hoe sterk zoiets de relatie beinvloedt.
Lang verhaal kort maken:
Dit kun je niet zelf oplossen. Maar trek keihard je eigen grenzen. Wees echt, absoluut, bikkel-bikkel-hard. Dat is beter voor jou en voor hem. Zeg, dat het op deze manier niet leuk is voor jou. Dat je wil dat hij naar de huisarts ermee gaat, of dat het anders over is.
Zit er achteraan dat hij het echt doet, want anders maak je je eigen leven heel vervelend. En: het ligt niet aan jou, of de relatie. Somberheid/depressiviteit is iets van mensen zelf.
dinsdag 6 december 2011 om 16:02
Weinig toe te voegen aan wat al gezegd is. Geen hulpverlener worden en begrip tonen tot zo ver. Hem vooral blijven wijzen op zijn verantwoordelijkheid erover heen te komen en niet alleen maar zijn 'slachtoffer' voeden. Soms zijden handschoentjes maar vaak ook ijzeren vuist. Als eigen grenzen in geding komen gaat er iets fout.
