Kinderen
alle pijlers
overblijf
vrijdag 9 december 2011 om 10:21
quote:louisavuitton schreef op 09 december 2011 @ 10:11:
Sorry hoor, ik begrijp niet dat je het zo ver hebt laten komen. Je hoort van verschillende kanten dat omgang met je dochter moeilijk is en toch kies je ervoor om hierin te berusten en anderen de schuld te geven dat ze niet meer met je dochter willen omgaan.
Zoek hulp!
soms is hulp moeilijk te vinden. Of alleen toegankelijk als je diagnose At/m Z hebt. Of geldpotje X. Als je dat allemaal niet hebt en je kent de wegen niet om ze te krijgen, is het moeilijk.
De overheid wil per se zelf dat kinderen met een probleempje gewoon in de buurt naar school gaan. Ben ik het op zich heel erg mee eens; gewoon met je vriendjes uit de buurt naar school, gewoon bij elkaar thuis kunnen spelen (gaat lastig als je 40 km verderop op school zit en je klasgenoten uit de hele provincie komen), maar dan moeten de voorwaarden ook goed zijn.
Dat houdt imo dus in: meer ondersteuning voor de onderwijzer (in de vorm van klasse-assistentes of zo), meer middelen voor de school (voor apart leermateriaal, een intern begeleider/remedial teacher), voor mijn part een apart klasje voor extra begeleiding, en dus meer ondersteuning en scholing voor overig personeel zoals de overblijfkrachten.
Nu schuift de overheid leerlingen die eigenlijk naar een SBO moeten in de schoenen van de reguliere school en zegt 'zoek het maar uit'.
TO, vraag bij de GGZ om ingangen, diagnoses, potjes en mogelijkheden. Informeer voor mijn part bij de MEE, die weten ook de weg in zorgland.
Sorry hoor, ik begrijp niet dat je het zo ver hebt laten komen. Je hoort van verschillende kanten dat omgang met je dochter moeilijk is en toch kies je ervoor om hierin te berusten en anderen de schuld te geven dat ze niet meer met je dochter willen omgaan.
Zoek hulp!
soms is hulp moeilijk te vinden. Of alleen toegankelijk als je diagnose At/m Z hebt. Of geldpotje X. Als je dat allemaal niet hebt en je kent de wegen niet om ze te krijgen, is het moeilijk.
De overheid wil per se zelf dat kinderen met een probleempje gewoon in de buurt naar school gaan. Ben ik het op zich heel erg mee eens; gewoon met je vriendjes uit de buurt naar school, gewoon bij elkaar thuis kunnen spelen (gaat lastig als je 40 km verderop op school zit en je klasgenoten uit de hele provincie komen), maar dan moeten de voorwaarden ook goed zijn.
Dat houdt imo dus in: meer ondersteuning voor de onderwijzer (in de vorm van klasse-assistentes of zo), meer middelen voor de school (voor apart leermateriaal, een intern begeleider/remedial teacher), voor mijn part een apart klasje voor extra begeleiding, en dus meer ondersteuning en scholing voor overig personeel zoals de overblijfkrachten.
Nu schuift de overheid leerlingen die eigenlijk naar een SBO moeten in de schoenen van de reguliere school en zegt 'zoek het maar uit'.
TO, vraag bij de GGZ om ingangen, diagnoses, potjes en mogelijkheden. Informeer voor mijn part bij de MEE, die weten ook de weg in zorgland.
vrijdag 9 december 2011 om 10:21
quote:threelittleducks schreef op 09 december 2011 @ 10:19:
Ze is 12 en zit in groep 8, in de klas gaat het wel iets beter. Is elke dag een vaste leerkracht, veel uren per week, kennen mijn dochter al vanaf dat ze 4 is, weten beter hoe met haar om te gaan.Even een andere vraag dan, hoe denk je dat het volgend jaar zal gaan? Nieuwe school, andere leerkrachten etc. Hebben jullie daar op school al een goede route voor uitgestippeld?
Ze is 12 en zit in groep 8, in de klas gaat het wel iets beter. Is elke dag een vaste leerkracht, veel uren per week, kennen mijn dochter al vanaf dat ze 4 is, weten beter hoe met haar om te gaan.Even een andere vraag dan, hoe denk je dat het volgend jaar zal gaan? Nieuwe school, andere leerkrachten etc. Hebben jullie daar op school al een goede route voor uitgestippeld?
vrijdag 9 december 2011 om 10:22
vrijdag 9 december 2011 om 10:25
quote:threelittleducks schreef op 09 december 2011 @ 10:19:
Ze is 12 en zit in groep 8, in de klas gaat het wel iets beter. Is elke dag een vaste leerkracht, veel uren per week, kennen mijn dochter al vanaf dat ze 4 is, weten beter hoe met haar om te gaan.Heel vervelend dat ze niet meer welkom is en ik begrijp (en weet) dat het voor een kind met gedragspoblematiek allemaal heel ingewikkeld kan zijn, maar dit lijkt me het moment om haar zelfstandig te maken. Volgend jaar zit ze op het vo en daar bestaan vso/tso/nso niet meer, dan zal ze zich ook zelf moeten kunnen redden.
Ze is 12 en zit in groep 8, in de klas gaat het wel iets beter. Is elke dag een vaste leerkracht, veel uren per week, kennen mijn dochter al vanaf dat ze 4 is, weten beter hoe met haar om te gaan.Heel vervelend dat ze niet meer welkom is en ik begrijp (en weet) dat het voor een kind met gedragspoblematiek allemaal heel ingewikkeld kan zijn, maar dit lijkt me het moment om haar zelfstandig te maken. Volgend jaar zit ze op het vo en daar bestaan vso/tso/nso niet meer, dan zal ze zich ook zelf moeten kunnen redden.
vrijdag 9 december 2011 om 10:26
vrijdag 9 december 2011 om 10:31
quote:louisavuitton, 5 minuten geleden
Dat ontken ik ook niet. Ik vind dat TO wat al te makkelijk berust in het feit dat er geen hulp voor haar dochter is. Als het mijn dochter betrof dan zou ik instanties platbellen, keer op keer langsgaan. Er voor vechten dus!!!!!Dat heb ik dus gedaan en toch 8 jaar geduurd. De eerste twee jaar werd alles door de wijkverpleegkundige tegengehouden. Het zou alles tussen mijn oren zitten en ze vertelde een heel ander verhaal dan ik. Zelfs toen ik bij Bureau Jeugdzorg hulp heb gevraad, schreef ze een brief dat ze mij niet serieus moesten nemen. Gelukkig werd ik wel serieus genomen. Maar we waren nog niet zo ver. We kregen hulp maar er was nog geen potje voor hem. Nu hebben we een diagnose, maar er is nog geen potje voor hem. Hij is te slim. Hij zou een rugzakje kunnen krijgen, maar ik heb het zo goed gedaan laatste jaren, dat die 'niet meer nodig' is. Ik ben gelukkig intelligent genoeg en kan hem begeleiden; ik ben heel betrokken op school en zie de leerkrachten regelmatig en spreken we vaak over aanpak. Ik heb veel gelezen en met collega's (jeugdzorg) gesproken, veel uitgeprobeerd.
Dat ontken ik ook niet. Ik vind dat TO wat al te makkelijk berust in het feit dat er geen hulp voor haar dochter is. Als het mijn dochter betrof dan zou ik instanties platbellen, keer op keer langsgaan. Er voor vechten dus!!!!!Dat heb ik dus gedaan en toch 8 jaar geduurd. De eerste twee jaar werd alles door de wijkverpleegkundige tegengehouden. Het zou alles tussen mijn oren zitten en ze vertelde een heel ander verhaal dan ik. Zelfs toen ik bij Bureau Jeugdzorg hulp heb gevraad, schreef ze een brief dat ze mij niet serieus moesten nemen. Gelukkig werd ik wel serieus genomen. Maar we waren nog niet zo ver. We kregen hulp maar er was nog geen potje voor hem. Nu hebben we een diagnose, maar er is nog geen potje voor hem. Hij is te slim. Hij zou een rugzakje kunnen krijgen, maar ik heb het zo goed gedaan laatste jaren, dat die 'niet meer nodig' is. Ik ben gelukkig intelligent genoeg en kan hem begeleiden; ik ben heel betrokken op school en zie de leerkrachten regelmatig en spreken we vaak over aanpak. Ik heb veel gelezen en met collega's (jeugdzorg) gesproken, veel uitgeprobeerd.
vrijdag 9 december 2011 om 10:32
Nee ok, je geeft niemand de schuld, maar uit je Op blijkt niet dat je hulp aan het zoeken bent.
Ik weiger te geloven dat er geen hulp is, ook al is die moeilijk te vinden. Ben je al eens met de overblijf gaan praten hoe jyllie dit samen kunnen oplossen? Waarom is zij niet meer welkom bij haar overblijfvriendinnetje?
Ik weiger te geloven dat er geen hulp is, ook al is die moeilijk te vinden. Ben je al eens met de overblijf gaan praten hoe jyllie dit samen kunnen oplossen? Waarom is zij niet meer welkom bij haar overblijfvriendinnetje?
vrijdag 9 december 2011 om 10:35
quote:threelittleducks schreef op 09 december 2011 @ 10:30:
[...]
maar er is geen therapie voor ADHD-ers beschikbaar.
Naast het geven van medicatie worden in de literatuur over de behandeling bij ADHD geschreven over allerlei vormen van gedragstherapie. Drie vormen van gedragstherapeutische interventies worden vooral genoemd, te weten gedragstherapie, cognitieve therapie en sociale vaardigheidstraining.
Gedragstherapeutische technieken bij kinderen en pubers
Een belangrijke vorm van gedragstherapie bij kinderen met ADHD is de mediatietherapie met operante technieken bij ouders en/of leerkrachten. Deze methode richt zich op het bewerkstelligen van omgevingsfactoren, waarbij de voor het kind belangrijke volwassenen worden geleerd of getraind, om zich anders tot het kind te richten en op een meer adequate manier op het als moeilijk ervaren kind te reageren. De aanpak is vooral op de oorspronkelijke onderzoeken en experimenten inzake de toegepaste gedragsmodificatie van Skinner gebaseerd. Hij werkte aanvankelijk in dierexperimenten met bekrachtigingschema’s, strafprocedures en vermijdingsleren. Hij onderzocht hoe de gevolgen op een bepaald gedrag (operant gedrag), datzelfde gedrag beïnvloedden. Het operante gedrag beïnvloedt de omgeving, die via effecten of consequenties op haar beurt reageert. Zijn onderzoek baande de weg voor de verdere ontwikkeling en toepassing van operante technieken in alledaagse problematische leefsituaties. Zo werden de operante leerprincipes ook in de gezinssituatie toegepast. De bij de opvoeding van het kind betrokken volwassene wordt bijgestaan ten einde de vastgelopen opvoedingssituatie vlot te trekken. Via bekrachtigende interventies naar de mediatoren (ouders, verzorgers of leerkrachten) wordt gepoogd om bij het kind gedragsveranderingen te bereiken, doordat de mediatoren bij het kind de gewenste gedragingen gaan stimuleren, waarbij zij op hun beurt weer een positieve feedback krijgen via bereikte veranderingen in het gedrag van het kind.
Cognitieve gedragstherapie is ook voor kinderen en pubers met ADHD ontwikkeld, om ze te leren meer vat te krijgen op het innerlijke, cognitieve, functioneren, waarbij de bereikte gedragsverbeteringen een generaliserend effect naar situaties buiten de leersituatie. Het gaat om het aanleren van zelfregulerende vaardigheden. Het doen zonder te kijken, te luisteren en na te denken is, de meest simpele omschrijving van de cognitieve functies bij kinderen met ADHD. Hierbij gaat het om een gestoorde zelfregulatie door gebrek aan remming, om een gebrekkige aanpassing van het gedrag aan de eisen van de omgeving en om deficiënties in het probleemoplossend denken. Diverse studies waarin de waarde van cognitieve in de behandeling van ADHD werd bekeken, wijzen op gunstig effect op de cognitieve impulsiviteit. Ander aspecten bleven relatief ongewijzigd. Zelf-monitoring en zelfbekrachtiging blijken de meest belovende zelf-controleprocedures te zijn.
Via sociale vaardigheidstraining worden kinderen en pubers met ADHD geleerd om leeftijdsadequate interpersoonlijke vaardigheden te ontwikkelen en te trainen. Het bewustzijn en de sensitiviteit worden verhoogd en het sociale gedrag naar anderen wordt positief beïnvloed via het aanleren van sociale vaardigheden.
Gedragstherapeutische technieken en ondersteuning bij volwassenen
Hoewel er nog weinig literatuur is over specifieke gedragstherapie bij volwassene met ADHD, mag men er van uitgaan dat ook bij volwassenen cognitieve gedragstherapie ondersteunend werkt naast de ingestelde medicatie.
In de psychiatrische behandeling van volwassene wordt naast de medicatie doorgaans gebruik gemaakt van steunend structurerende gesprekken, waarbij aandacht wordt geschonken aan huiswerk in de zin van plannen van taken, gebruikmaken van werkschema's en to-do-lijsten. Het inrichten van de werkomgeving en de huisomgeving verdient veel aandacht. Vaak moeten een aantal basale activiteiten op nieuw worden doorgenomen. Bij volwassen met ADHD wordt in het begin van de behandeling veel aandacht gegeven van het feit dat zij vaak jaren problemen hadden, die niet onderkend werden en waardoor zij door hun omgeving als lastig of hinderlijk werden gezien. Vaak moeten ook schuldgevoelens worden doorgewerkt. Daarnaast is het vaak noodzakelijk om co-morbiditeit, zoals stemmingsstoornissen, verslavingen en gedragsproblemen te behandelen.
Oudergroepen
Ondersteunend kunnen oudergroepen zijn, waarin ouders van kinderen met ADHD elkaar onder leiding van deskundigen ontmoeten om ervaringen uit te wisselen en tips of richtlijnen te ontvangen.
Steungroepen en therapiegroepen voor volwassenen
Er zijn sinds een aantal jaren zowel steungroepen als therapiegroepen voor volwassene van start gegaan. De eerste worden georganiseerd door de patiëntenvereniging ADHsie, thans Impuls. Een eerste therapiegroep voor volwassenen is gestart bij GGZ Delfland. Men gaat er van uit dat het uitwisselen van ervaringen en manieren van omgaan met ADHD veel steun en herkenning kan geven. Er zijn nog geen uitgewerkte resultaten voorhanden.
Diverse aanvullende behandelingsmethoden
Vanuit eigen ervaring met de behandeling van ADHD zijn er enkele opmerkingen te maken over resultaten met aanvullende behandelingen.
Kinderen met ADHD blijken vaak baat te hebben bij lichaamsgerichte behandeling door een fysiotherapeut, een haptonoom of een psychomotore therapeut. Het verhogen van de lichamelijke awareness lijkt een gunstig effect op het zelfgevoel en de motorische prestaties te hebben. Ook volwassene met ADHD ervoeren baat bij o.a. haptonomie en bij ontspanningstechnieken vanuit o.a. Yoga.
Kinderen met ADHD hebben vaker dyslectie, waarbij zij kunnen profiteren van begeleiding op dit gebied.
[...]
maar er is geen therapie voor ADHD-ers beschikbaar.
Naast het geven van medicatie worden in de literatuur over de behandeling bij ADHD geschreven over allerlei vormen van gedragstherapie. Drie vormen van gedragstherapeutische interventies worden vooral genoemd, te weten gedragstherapie, cognitieve therapie en sociale vaardigheidstraining.
Gedragstherapeutische technieken bij kinderen en pubers
Een belangrijke vorm van gedragstherapie bij kinderen met ADHD is de mediatietherapie met operante technieken bij ouders en/of leerkrachten. Deze methode richt zich op het bewerkstelligen van omgevingsfactoren, waarbij de voor het kind belangrijke volwassenen worden geleerd of getraind, om zich anders tot het kind te richten en op een meer adequate manier op het als moeilijk ervaren kind te reageren. De aanpak is vooral op de oorspronkelijke onderzoeken en experimenten inzake de toegepaste gedragsmodificatie van Skinner gebaseerd. Hij werkte aanvankelijk in dierexperimenten met bekrachtigingschema’s, strafprocedures en vermijdingsleren. Hij onderzocht hoe de gevolgen op een bepaald gedrag (operant gedrag), datzelfde gedrag beïnvloedden. Het operante gedrag beïnvloedt de omgeving, die via effecten of consequenties op haar beurt reageert. Zijn onderzoek baande de weg voor de verdere ontwikkeling en toepassing van operante technieken in alledaagse problematische leefsituaties. Zo werden de operante leerprincipes ook in de gezinssituatie toegepast. De bij de opvoeding van het kind betrokken volwassene wordt bijgestaan ten einde de vastgelopen opvoedingssituatie vlot te trekken. Via bekrachtigende interventies naar de mediatoren (ouders, verzorgers of leerkrachten) wordt gepoogd om bij het kind gedragsveranderingen te bereiken, doordat de mediatoren bij het kind de gewenste gedragingen gaan stimuleren, waarbij zij op hun beurt weer een positieve feedback krijgen via bereikte veranderingen in het gedrag van het kind.
Cognitieve gedragstherapie is ook voor kinderen en pubers met ADHD ontwikkeld, om ze te leren meer vat te krijgen op het innerlijke, cognitieve, functioneren, waarbij de bereikte gedragsverbeteringen een generaliserend effect naar situaties buiten de leersituatie. Het gaat om het aanleren van zelfregulerende vaardigheden. Het doen zonder te kijken, te luisteren en na te denken is, de meest simpele omschrijving van de cognitieve functies bij kinderen met ADHD. Hierbij gaat het om een gestoorde zelfregulatie door gebrek aan remming, om een gebrekkige aanpassing van het gedrag aan de eisen van de omgeving en om deficiënties in het probleemoplossend denken. Diverse studies waarin de waarde van cognitieve in de behandeling van ADHD werd bekeken, wijzen op gunstig effect op de cognitieve impulsiviteit. Ander aspecten bleven relatief ongewijzigd. Zelf-monitoring en zelfbekrachtiging blijken de meest belovende zelf-controleprocedures te zijn.
Via sociale vaardigheidstraining worden kinderen en pubers met ADHD geleerd om leeftijdsadequate interpersoonlijke vaardigheden te ontwikkelen en te trainen. Het bewustzijn en de sensitiviteit worden verhoogd en het sociale gedrag naar anderen wordt positief beïnvloed via het aanleren van sociale vaardigheden.
Gedragstherapeutische technieken en ondersteuning bij volwassenen
Hoewel er nog weinig literatuur is over specifieke gedragstherapie bij volwassene met ADHD, mag men er van uitgaan dat ook bij volwassenen cognitieve gedragstherapie ondersteunend werkt naast de ingestelde medicatie.
In de psychiatrische behandeling van volwassene wordt naast de medicatie doorgaans gebruik gemaakt van steunend structurerende gesprekken, waarbij aandacht wordt geschonken aan huiswerk in de zin van plannen van taken, gebruikmaken van werkschema's en to-do-lijsten. Het inrichten van de werkomgeving en de huisomgeving verdient veel aandacht. Vaak moeten een aantal basale activiteiten op nieuw worden doorgenomen. Bij volwassen met ADHD wordt in het begin van de behandeling veel aandacht gegeven van het feit dat zij vaak jaren problemen hadden, die niet onderkend werden en waardoor zij door hun omgeving als lastig of hinderlijk werden gezien. Vaak moeten ook schuldgevoelens worden doorgewerkt. Daarnaast is het vaak noodzakelijk om co-morbiditeit, zoals stemmingsstoornissen, verslavingen en gedragsproblemen te behandelen.
Oudergroepen
Ondersteunend kunnen oudergroepen zijn, waarin ouders van kinderen met ADHD elkaar onder leiding van deskundigen ontmoeten om ervaringen uit te wisselen en tips of richtlijnen te ontvangen.
Steungroepen en therapiegroepen voor volwassenen
Er zijn sinds een aantal jaren zowel steungroepen als therapiegroepen voor volwassene van start gegaan. De eerste worden georganiseerd door de patiëntenvereniging ADHsie, thans Impuls. Een eerste therapiegroep voor volwassenen is gestart bij GGZ Delfland. Men gaat er van uit dat het uitwisselen van ervaringen en manieren van omgaan met ADHD veel steun en herkenning kan geven. Er zijn nog geen uitgewerkte resultaten voorhanden.
Diverse aanvullende behandelingsmethoden
Vanuit eigen ervaring met de behandeling van ADHD zijn er enkele opmerkingen te maken over resultaten met aanvullende behandelingen.
Kinderen met ADHD blijken vaak baat te hebben bij lichaamsgerichte behandeling door een fysiotherapeut, een haptonoom of een psychomotore therapeut. Het verhogen van de lichamelijke awareness lijkt een gunstig effect op het zelfgevoel en de motorische prestaties te hebben. Ook volwassene met ADHD ervoeren baat bij o.a. haptonomie en bij ontspanningstechnieken vanuit o.a. Yoga.
Kinderen met ADHD hebben vaker dyslectie, waarbij zij kunnen profiteren van begeleiding op dit gebied.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 9 december 2011 om 10:36
http://www.brainclinics.com/neurofeedback_ADHD
Dit schijnt het nieuwste te zijn.
Dit schijnt het nieuwste te zijn.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 9 december 2011 om 10:37
http://www.groosorthopedagogie.nl/nl-NL
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 9 december 2011 om 10:37
quote:louisavuitton schreef op 09 december 2011 @ 10:32:
Nee ok, je geeft niemand de schuld, maar uit je Op blijkt niet dat je hulp aan het zoeken bent.
Ik weiger te geloven dat er geen hulp is, ook al is die moeilijk te vinden. Ben je al eens met de overblijf gaan praten hoe jyllie dit samen kunnen oplossen? Waarom is zij niet meer welkom bij haar overblijfvriendinnetje?
Ik was niet volledig in OP. Ik ben juist erg zoekende, vandaar nu ook dit topic, omdat ik ten einde raad ben!!
Nee overblijf heeft nooit eerder signalen gegeven helaas. Ze gaat er sinds mei september naar toe.
De vriendschap is over omdat mijn dochter niet zo leuk kan spelen. En vader gaf toen aan dat vriendinnetje er tegen op zag als mijn dochter kwam eten.
Nee ok, je geeft niemand de schuld, maar uit je Op blijkt niet dat je hulp aan het zoeken bent.
Ik weiger te geloven dat er geen hulp is, ook al is die moeilijk te vinden. Ben je al eens met de overblijf gaan praten hoe jyllie dit samen kunnen oplossen? Waarom is zij niet meer welkom bij haar overblijfvriendinnetje?
Ik was niet volledig in OP. Ik ben juist erg zoekende, vandaar nu ook dit topic, omdat ik ten einde raad ben!!
Nee overblijf heeft nooit eerder signalen gegeven helaas. Ze gaat er sinds mei september naar toe.
De vriendschap is over omdat mijn dochter niet zo leuk kan spelen. En vader gaf toen aan dat vriendinnetje er tegen op zag als mijn dochter kwam eten.
vrijdag 9 december 2011 om 10:38
vrijdag 9 december 2011 om 10:38
Wanneer ben je bezig geweest met medicatie?
Ik werk in het VO en ik kan geen koffiedikkijken, maar mijn gevoel zegt dat dit volgend jaar niet goed komt. Mede door de houding van je dochter.
Er zijn ondertussen meerdere soorten medicatie op de markt, misschien is het wel een mogleijkheid om opnieuw met medicatie te beginnen en zorgen dat je kind goed wordt afgesteld.
Je hoeft geen rugzak te hebben voor clusterIV-onderwijs. Ik kan je nu al bijna de route uitstippelen die het VO voor je gaat nemen. Als het gedrag van je dochter zich zo voortzet, dan zit je dochter over twee jaar op clusterIV-onderwijs.
Ik werk in het VO en ik kan geen koffiedikkijken, maar mijn gevoel zegt dat dit volgend jaar niet goed komt. Mede door de houding van je dochter.
Er zijn ondertussen meerdere soorten medicatie op de markt, misschien is het wel een mogleijkheid om opnieuw met medicatie te beginnen en zorgen dat je kind goed wordt afgesteld.
Je hoeft geen rugzak te hebben voor clusterIV-onderwijs. Ik kan je nu al bijna de route uitstippelen die het VO voor je gaat nemen. Als het gedrag van je dochter zich zo voortzet, dan zit je dochter over twee jaar op clusterIV-onderwijs.
vrijdag 9 december 2011 om 10:39
andere medicatie misschien? Ik weet niet wanneer jullie medicijnen hebben geprobeerd, maar misschien is er ondertussen het een en ander veranderd en kan een andere pil of dosering nu wel aanslaan.
Denk even creatief en kijk naar andere vormen van therapie buiten wat er door de GGZ wordt aangeboden. Mijn autist kan erg druk en ongeleid zijn en die heb ik op yoga gedaan in de hoop dat hij wat meer stil leert zitten en zichzelf afsluiten voor externe prikkels (is nog maar pas begonnen dus ik zie nog weinig resultaat).
Mijn zoon gaat ook alleen naar aangepaste sportclubs. Simpelweg omdat het begrip en kennis daar groter is. Dat houdt wel in dat de kosten vaak hoger zijn, dat het niveau en tempo vaak lager ligt (hij zwemt nu al 2 jaar voor zijn a-diploma, dat had echt sneller gekund, maar op een gewone zwemgroep komt hij echt niet mee) en dat je meestal samen sport met kinderen met een verstandelijke handicap. Dat vind ik geen probleem, maar voor sommige ouders kan dat een drempel zijn omdat hun kind zelf niet verstandelijk gehandicapt is.
Tenslotte ben ik bij elke nieuwe situatie waar hij in gaat komen meteen eerlijk en open over wat hij heeft. Ik overdrijf het nog liever zodat het uiteindelijk meevalt.
Want dat zie ik ook vaak, ouders die het probleem van hun kind verzwijgen uit angst dat ze bij voorbaat geweigerd worden of dat er bevooroordeeld gereageerd wordt. Maar dan is het wel een shock voor een sportleider als zo'n ADHD'er ineens uit zijn dak gaat.
Denk even creatief en kijk naar andere vormen van therapie buiten wat er door de GGZ wordt aangeboden. Mijn autist kan erg druk en ongeleid zijn en die heb ik op yoga gedaan in de hoop dat hij wat meer stil leert zitten en zichzelf afsluiten voor externe prikkels (is nog maar pas begonnen dus ik zie nog weinig resultaat).
Mijn zoon gaat ook alleen naar aangepaste sportclubs. Simpelweg omdat het begrip en kennis daar groter is. Dat houdt wel in dat de kosten vaak hoger zijn, dat het niveau en tempo vaak lager ligt (hij zwemt nu al 2 jaar voor zijn a-diploma, dat had echt sneller gekund, maar op een gewone zwemgroep komt hij echt niet mee) en dat je meestal samen sport met kinderen met een verstandelijke handicap. Dat vind ik geen probleem, maar voor sommige ouders kan dat een drempel zijn omdat hun kind zelf niet verstandelijk gehandicapt is.
Tenslotte ben ik bij elke nieuwe situatie waar hij in gaat komen meteen eerlijk en open over wat hij heeft. Ik overdrijf het nog liever zodat het uiteindelijk meevalt.
Want dat zie ik ook vaak, ouders die het probleem van hun kind verzwijgen uit angst dat ze bij voorbaat geweigerd worden of dat er bevooroordeeld gereageerd wordt. Maar dan is het wel een shock voor een sportleider als zo'n ADHD'er ineens uit zijn dak gaat.
vrijdag 9 december 2011 om 10:40
quote:MEFS schreef op 09 december 2011 @ 10:31:
[...]
Dat heb ik dus gedaan en toch 8 jaar geduurd. De eerste twee jaar werd alles door de wijkverpleegkundige tegengehouden. Het zou alles tussen mijn oren zitten en ze vertelde een heel ander verhaal dan ik. Zelfs toen ik bij Bureau Jeugdzorg hulp heb gevraad, schreef ze een brief dat ze mij niet serieus moesten nemen. Gelukkig werd ik wel serieus genomen. Maar we waren nog niet zo ver. We kregen hulp maar er was nog geen potje voor hem. Nu hebben we een diagnose, maar er is nog geen potje voor hem. Hij is te slim. Hij zou een rugzakje kunnen krijgen, maar ik heb het zo goed gedaan laatste jaren, dat die 'niet meer nodig' is. Ik ben gelukkig intelligent genoeg en kan hem begeleiden; ik ben heel betrokken op school en zie de leerkrachten regelmatig en spreken we vaak over aanpak. Ik heb veel gelezen en met collega's (jeugdzorg) gesproken, veel uitgeprobeerd.WTF??!! Je hebt toch wel een klacht tegen haar ingediend hoop ik?
[...]
Dat heb ik dus gedaan en toch 8 jaar geduurd. De eerste twee jaar werd alles door de wijkverpleegkundige tegengehouden. Het zou alles tussen mijn oren zitten en ze vertelde een heel ander verhaal dan ik. Zelfs toen ik bij Bureau Jeugdzorg hulp heb gevraad, schreef ze een brief dat ze mij niet serieus moesten nemen. Gelukkig werd ik wel serieus genomen. Maar we waren nog niet zo ver. We kregen hulp maar er was nog geen potje voor hem. Nu hebben we een diagnose, maar er is nog geen potje voor hem. Hij is te slim. Hij zou een rugzakje kunnen krijgen, maar ik heb het zo goed gedaan laatste jaren, dat die 'niet meer nodig' is. Ik ben gelukkig intelligent genoeg en kan hem begeleiden; ik ben heel betrokken op school en zie de leerkrachten regelmatig en spreken we vaak over aanpak. Ik heb veel gelezen en met collega's (jeugdzorg) gesproken, veel uitgeprobeerd.WTF??!! Je hebt toch wel een klacht tegen haar ingediend hoop ik?
vrijdag 9 december 2011 om 10:40
Treeliggleducks, maak een afspraak met MEE. Je dochter is gehandicapt en ze weten daar veel wegen om een potje te vinden. Ik ben nu op zoek naar een school van mijn zoon (zit in groep 7), waar hij veel begeleiding krijg. Hij is niet lastig, dat scheelt wel, maar is erg pasief en kan nauwelijk comuniceren (er is heel weinig sprake van wedekerigheid). Ik ga ook met MEE in gesprek om te kijken of ik meer info of een geschikt school kan vinden.
