Psyche
alle pijlers
Schreeuw om hulp, maar ik kán het niet.
zaterdag 10 december 2011 om 22:30
Heb hier een andere nick voor aangemaakt, en ik zit nu al haast te bibberen dat jullie het te lang vinden, hahaha.
Dit is voor mijn gevoel een korte samenvatting, er is véél meer maar dit is er wat er op dit moment in me op komt.
Ik ben overal bang voor, ik durf niet uit te gaan, ik durf niks leuks te doen, ik durf niet te werken, ik durf geen opleiding te volgen. Ik ben bang voor moordenaars, overvallen, geesten en inbrekers! (dit heeft niks met de angst voor de rest van de mensen te maken).
Stel dat ik wél wat leuks wil gaan doen heb ik het gevoel dat iedereen naar me kijkt en me raar vind dus durf ik niet verder te kijken dan me gezichtsveld.
Als toevallig bijvoorbeeld iemand me aanspreekt, weet ik weinig te zeggen en als ik wat wil zeggen dúrf ik het niet of ik hoor alleen in me hoofd 'ga weg, ga weg, ben blij als ik hier van af ben, ik ben raar, ik kom raar over'
Het enige wat ik durf is in mijn veilige wereld blijven maar daar word ik ook niet gelukkig van want ik zou zo graag de dingen willen doen die ik niet durf.
Vrienden heb ik niet veel en de evt. nieuwe houd ik op afstand.
Ik vind aandacht van mannen op een afstand leuk, dan geniet ik er van en geef ik ook het gevoel dat ik hun wil. Maar als ze willen afspreken ga ik absoluut niet! Bang en onzeker. Onzeker over me gedrag, lichaam, gedachtes, alles. Maar ook omdat te dicht contact me benauwd maakt(?)
Het lijkt wel of ik opgesloten zit terwijl in in principe alles kan. (Niet alles want het is een groot gebrek aan geld.) Maar tóch zit ik voor mijn gevoel opgesloten.
Na een goed gesprek met me moeder blijkt dat ik geen respect heb, asociaal ben (ze zei het op een heel normale manier.) en ze noemde voorbeelden, en ook dat klopt!
(Zeg geen u, groet visite niet en negeer ze als ik geen zin in ze heb, en ze vertelde ook dat een vaste kennis die hier komt zich vaak afvragen wat ze verkeerd hebben gedaan dat ik zo doe.) En als ik er op terug kijk klopt dat gewoon!
Ik ben nu single, geen vriend. Als ik op mijn relatie terug kijk dan was ik in mijn relatie ziekelijk jaloers, onredelijk en agressief. Zag dingen die er misschien wel niet waren. Elke opmerking (ook al goed bedoeld) vatte ik anders op, beledigend, of van hem naar andere vrouwen alsof ik niet goed genoeg was en hij haar liever wilde. Uiteindelijk wilde hij niet meer verder en is er alsnog met een andere vrouw vandoor gegaan.
Ik heb geen opleiding gevolgd, werk is er opzich te krijgen maar niet om mij te redden als kassamedewerkster. En daarbij dúrf ik het gewoon niet. De angst overal is te groot om het toch te gaan doen.
En ik heb zoveel dromen en dingen die ik wil doen, maar kan het gewoon niet. Ik heb geen basis, geen geld, geen eigen plekje, en ik weet niet eens wie ik zelf ben.
Hele dagen pieker ik overal over, slecht inslapen door het piekeren. Moet wel zeggen dat mensen niks van dat gepieker merken, ook al doe ik het de hele dag door.
Voel me ongelukkig, zie de toekomst niet voor me, ben alleen maar moe, niet vooruit te branden aan gebrek van energie, ik voel me gewoon machteloos over alles.
Ik probeer alles zelf op een rijtje te krijgen met wat er met me aan de hand is, zoek hier ook erg naar op google want ergens anders durf ik het niet.) Herken me in verschillende persoonlijkheidsstoornissen en de laatste tijd ook in een depressie.
Het probleem is alleen dat ik er niet uit kom , maar de angst zo groot is om ergens hulp te zoeken. Ik word er gek van! Ik wil dit niet meer! Maar ik heb er ook geen vertrouwen in dat het goed komt.
(Wel erg veel meegemaakt van jonge leeftijd tot heel late leeftijd) Mijn moeder die zei ook (die lijkt me beter te kennen dan ik) dat ik een leven heb geleefd van een volwassenen maar in veel dingen handel als een 12-jarige. En zo nog véél meer maar het word echt te lang en ik ben al bang dat jullie hier gek van worden, hahahah.
Dit is voor mijn gevoel een korte samenvatting, er is véél meer maar dit is er wat er op dit moment in me op komt.
Ik ben overal bang voor, ik durf niet uit te gaan, ik durf niks leuks te doen, ik durf niet te werken, ik durf geen opleiding te volgen. Ik ben bang voor moordenaars, overvallen, geesten en inbrekers! (dit heeft niks met de angst voor de rest van de mensen te maken).
Stel dat ik wél wat leuks wil gaan doen heb ik het gevoel dat iedereen naar me kijkt en me raar vind dus durf ik niet verder te kijken dan me gezichtsveld.
Als toevallig bijvoorbeeld iemand me aanspreekt, weet ik weinig te zeggen en als ik wat wil zeggen dúrf ik het niet of ik hoor alleen in me hoofd 'ga weg, ga weg, ben blij als ik hier van af ben, ik ben raar, ik kom raar over'
Het enige wat ik durf is in mijn veilige wereld blijven maar daar word ik ook niet gelukkig van want ik zou zo graag de dingen willen doen die ik niet durf.
Vrienden heb ik niet veel en de evt. nieuwe houd ik op afstand.
Ik vind aandacht van mannen op een afstand leuk, dan geniet ik er van en geef ik ook het gevoel dat ik hun wil. Maar als ze willen afspreken ga ik absoluut niet! Bang en onzeker. Onzeker over me gedrag, lichaam, gedachtes, alles. Maar ook omdat te dicht contact me benauwd maakt(?)
Het lijkt wel of ik opgesloten zit terwijl in in principe alles kan. (Niet alles want het is een groot gebrek aan geld.) Maar tóch zit ik voor mijn gevoel opgesloten.
Na een goed gesprek met me moeder blijkt dat ik geen respect heb, asociaal ben (ze zei het op een heel normale manier.) en ze noemde voorbeelden, en ook dat klopt!
(Zeg geen u, groet visite niet en negeer ze als ik geen zin in ze heb, en ze vertelde ook dat een vaste kennis die hier komt zich vaak afvragen wat ze verkeerd hebben gedaan dat ik zo doe.) En als ik er op terug kijk klopt dat gewoon!
Ik ben nu single, geen vriend. Als ik op mijn relatie terug kijk dan was ik in mijn relatie ziekelijk jaloers, onredelijk en agressief. Zag dingen die er misschien wel niet waren. Elke opmerking (ook al goed bedoeld) vatte ik anders op, beledigend, of van hem naar andere vrouwen alsof ik niet goed genoeg was en hij haar liever wilde. Uiteindelijk wilde hij niet meer verder en is er alsnog met een andere vrouw vandoor gegaan.
Ik heb geen opleiding gevolgd, werk is er opzich te krijgen maar niet om mij te redden als kassamedewerkster. En daarbij dúrf ik het gewoon niet. De angst overal is te groot om het toch te gaan doen.
En ik heb zoveel dromen en dingen die ik wil doen, maar kan het gewoon niet. Ik heb geen basis, geen geld, geen eigen plekje, en ik weet niet eens wie ik zelf ben.
Hele dagen pieker ik overal over, slecht inslapen door het piekeren. Moet wel zeggen dat mensen niks van dat gepieker merken, ook al doe ik het de hele dag door.
Voel me ongelukkig, zie de toekomst niet voor me, ben alleen maar moe, niet vooruit te branden aan gebrek van energie, ik voel me gewoon machteloos over alles.
Ik probeer alles zelf op een rijtje te krijgen met wat er met me aan de hand is, zoek hier ook erg naar op google want ergens anders durf ik het niet.) Herken me in verschillende persoonlijkheidsstoornissen en de laatste tijd ook in een depressie.
Het probleem is alleen dat ik er niet uit kom , maar de angst zo groot is om ergens hulp te zoeken. Ik word er gek van! Ik wil dit niet meer! Maar ik heb er ook geen vertrouwen in dat het goed komt.
(Wel erg veel meegemaakt van jonge leeftijd tot heel late leeftijd) Mijn moeder die zei ook (die lijkt me beter te kennen dan ik) dat ik een leven heb geleefd van een volwassenen maar in veel dingen handel als een 12-jarige. En zo nog véél meer maar het word echt te lang en ik ben al bang dat jullie hier gek van worden, hahahah.
zaterdag 10 december 2011 om 22:37
Nee hoor my_thoughts, daar worden we helemaal niet gek van.
Juist dapper dat je je verhaal zo uitgebreid hebt opgeschreven!
Het eerste wat in mij opkomt is: niet langer zelf gaan zoeken naar wat er aan de hand is (en vooral niet googlen, want dan vind je vooral het allerergste, wat jij hoogstwaarschijnlijk helemaal niet hebt), maar hulp zoeken. Hoe eng je dat ook vindt.
Waarom is je angst voor hulp eigenlijk zo groot?
Ik denk dat jij met een goeie therapeut heel goed aan je angsten en problemen kan werken en dat je dan weer vaste grond onder je voeten krijgt om je wereld te vergroten en je dromen te verwezenlijken. Maar je moet wel zelf de eerste stap zetten meid.
Ga eens je huisarts om te beginnen en doe daar je verhaal zoals je het hierboven hebt opgeschreven.
Je kàn het my_thoughts. De eerste stap is het engste, maar die heb je al een beetje gezet door je verhaal hier te doen.
Juist dapper dat je je verhaal zo uitgebreid hebt opgeschreven!
Het eerste wat in mij opkomt is: niet langer zelf gaan zoeken naar wat er aan de hand is (en vooral niet googlen, want dan vind je vooral het allerergste, wat jij hoogstwaarschijnlijk helemaal niet hebt), maar hulp zoeken. Hoe eng je dat ook vindt.
Waarom is je angst voor hulp eigenlijk zo groot?
Ik denk dat jij met een goeie therapeut heel goed aan je angsten en problemen kan werken en dat je dan weer vaste grond onder je voeten krijgt om je wereld te vergroten en je dromen te verwezenlijken. Maar je moet wel zelf de eerste stap zetten meid.
Ga eens je huisarts om te beginnen en doe daar je verhaal zoals je het hierboven hebt opgeschreven.
Je kàn het my_thoughts. De eerste stap is het engste, maar die heb je al een beetje gezet door je verhaal hier te doen.
zaterdag 10 december 2011 om 22:41
quote:bliksemse_bende schreef op 10 december 2011 @ 22:37:
Nee hoor my_thoughts, daar worden we helemaal niet gek van.
Juist dapper dat je je verhaal zo uitgebreid hebt opgeschreven!
Het eerste wat in mij opkomt is: niet langer zelf gaan zoeken naar wat er aan de hand is (en vooral niet googlen, want dan vind je vooral het allerergste, wat jij hoogstwaarschijnlijk helemaal niet hebt), maar hulp zoeken. Hoe eng je dat ook vindt.
Waarom is je angst voor hulp eigenlijk zo groot?
Ik denk dat jij met een goeie therapeut heel goed aan je angsten en problemen kan werken en dat je dan weer vaste grond onder je voeten krijgt om je wereld te vergroten en je dromen te verwezenlijken. Maar je moet wel zelf de eerste stap zetten meid.
Ga eens je huisarts om te beginnen en doe daar je verhaal zoals je het hierboven hebt opgeschreven.
Je kàn het my_thoughts. De eerste stap is het engste, maar die heb je al een beetje gezet door je verhaal hier te doen.
De stap voor mij om hulp te zoeken is groot omdat ik het idee heb dat ze gek van me worden. In mijn hoofd is het zo'n gevecht dat ik me niet kan voorstellen dat iemand anders niet zal denken hoe ingewikkeld het wel niet is allemaal.
Heb er geen vertrouwen in dat het bij me zal helpen.
Ik was het wel van plan om hulp te zoeken, maar het gekke was dat ik eerst mijn complete verhaal (zoals hierboven maar dan veel uitgebreider) aan een eventuele psycholoog kan laten lezen omdat ik bang ben dat er anders niks uit me komt en ik dicht klap.
Nee hoor my_thoughts, daar worden we helemaal niet gek van.
Juist dapper dat je je verhaal zo uitgebreid hebt opgeschreven!
Het eerste wat in mij opkomt is: niet langer zelf gaan zoeken naar wat er aan de hand is (en vooral niet googlen, want dan vind je vooral het allerergste, wat jij hoogstwaarschijnlijk helemaal niet hebt), maar hulp zoeken. Hoe eng je dat ook vindt.
Waarom is je angst voor hulp eigenlijk zo groot?
Ik denk dat jij met een goeie therapeut heel goed aan je angsten en problemen kan werken en dat je dan weer vaste grond onder je voeten krijgt om je wereld te vergroten en je dromen te verwezenlijken. Maar je moet wel zelf de eerste stap zetten meid.
Ga eens je huisarts om te beginnen en doe daar je verhaal zoals je het hierboven hebt opgeschreven.
Je kàn het my_thoughts. De eerste stap is het engste, maar die heb je al een beetje gezet door je verhaal hier te doen.
De stap voor mij om hulp te zoeken is groot omdat ik het idee heb dat ze gek van me worden. In mijn hoofd is het zo'n gevecht dat ik me niet kan voorstellen dat iemand anders niet zal denken hoe ingewikkeld het wel niet is allemaal.
Heb er geen vertrouwen in dat het bij me zal helpen.
Ik was het wel van plan om hulp te zoeken, maar het gekke was dat ik eerst mijn complete verhaal (zoals hierboven maar dan veel uitgebreider) aan een eventuele psycholoog kan laten lezen omdat ik bang ben dat er anders niks uit me komt en ik dicht klap.
zaterdag 10 december 2011 om 22:42
zaterdag 10 december 2011 om 22:45
Nou, laat dit verhaal dan lezen! Dan hoef je niets uit te leggen, en d erest gaat vanzelf, want jij wordt geholpen! Dat hoef je dan niet zelf te regelen, jij moet alleen naar de hulpverlener toe. Die mensen hebben gestudeerd omdat ze graag mensen willen helpen.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 10 december 2011 om 22:46
Als je echt wil kun je het my-thoughts. Misschien ben je bang om te veranderen, geconfronteerd te worden met dingen waar je mee zit. Je uit te spreken. Misschien wil je je veilig voelen in je eigen omgeving. Diep in je hart weet je dat er een aantal dingen veranderen moeten. Ga er voor meid. Zoek hulp. Het leven heeft zóveel te bieden.
zaterdag 10 december 2011 om 22:47
Dat idee (dat een ander gek van je wordt) had je dus ook van je verhaal hier doen. En dat klopt niet. Net zo min als het klopt dat een arts/psycholoog gek van jou wordt. Jouw probleem is net zo legitiem als van ieder ander en het is de taak/professie van de arts/psycholoog om jou daarin te helpen.
Misschien heb je er(nog) geen vertrouwen in, maar wat is het alternatief? Zo doorgaan? Hopen dat het 'vanzelf' overgaat? De oorzaken googlen? Je steeds meer terugtrekken?
Heb je wel vertrouwen in deze werkwijzen my-thoughts?
Soms moet je iets gewoon een kans geven. Je hebt vanalles zelf geprobeerd, maar het heeft je niet gegeven wat je nodig hebt. Wellicht is het nu tijd om eens bij een prof aan te kloppen en te kijken wat deze voor jou kan doen. Denk je niet?
Misschien heb je er(nog) geen vertrouwen in, maar wat is het alternatief? Zo doorgaan? Hopen dat het 'vanzelf' overgaat? De oorzaken googlen? Je steeds meer terugtrekken?
Heb je wel vertrouwen in deze werkwijzen my-thoughts?
Soms moet je iets gewoon een kans geven. Je hebt vanalles zelf geprobeerd, maar het heeft je niet gegeven wat je nodig hebt. Wellicht is het nu tijd om eens bij een prof aan te kloppen en te kijken wat deze voor jou kan doen. Denk je niet?
zaterdag 10 december 2011 om 22:51
@Fame: Dat was inderdaad ook wat in in gedachten had. Maar het verhaal is nog niet af voor mijn gevoel zeg maar, er is meer.
@NouEvenNiet: Nee, ik durf nog niet oog in oog te staan met iemand om het te vertellen. Hier is het voor mij nog heel even veilig tot de grote stap door mij gezet word.
En ik weet dat het veranderen moet! Ik moest het gewoon kwijt. En ben ook zeker van plan om er over te praten met iemand.
Maar dit is voor mijn gevoel nog even veilig.
@NouEvenNiet: Nee, ik durf nog niet oog in oog te staan met iemand om het te vertellen. Hier is het voor mij nog heel even veilig tot de grote stap door mij gezet word.
En ik weet dat het veranderen moet! Ik moest het gewoon kwijt. En ben ook zeker van plan om er over te praten met iemand.
Maar dit is voor mijn gevoel nog even veilig.
zaterdag 10 december 2011 om 22:53
quote:bliksemse_bende schreef op 10 december 2011 @ 22:47:
Dat idee (dat een ander gek van je wordt) had je dus ook van je verhaal hier doen. En dat klopt niet. Net zo min als het klopt dat een arts/psycholoog gek van jou wordt. Jouw probleem is net zo legitiem als van ieder ander en het is de taak/professie van de arts/psycholoog om jou daarin te helpen.
Misschien heb je er(nog) geen vertrouwen in, maar wat is het alternatief? Zo doorgaan? Hopen dat het 'vanzelf' overgaat? De oorzaken googlen? Je steeds meer terugtrekken?
Heb je wel vertrouwen in deze werkwijzen my-thoughts?
Soms moet je iets gewoon een kans geven. Je hebt vanalles zelf geprobeerd, maar het heeft je niet gegeven wat je nodig hebt. Wellicht is het nu tijd om eens bij een prof aan te kloppen en te kijken wat deze voor jou kan doen. Denk je niet?
Eigenlijk klopt het wel wat je zegt. Ik hoop dat het vanzelf over gaat. Misschien ook om me groot te houden zodat niemand het hoeft te weten.
Heb ook op een internaat gezeten, therapie gehad voor me verleden dingen die ik heb meegemaakt. En ze zei uiteindelijk dat het goed was zo, en therapie gestopt. Maar ik heb het idee dat juist alles erger word.
Dat idee (dat een ander gek van je wordt) had je dus ook van je verhaal hier doen. En dat klopt niet. Net zo min als het klopt dat een arts/psycholoog gek van jou wordt. Jouw probleem is net zo legitiem als van ieder ander en het is de taak/professie van de arts/psycholoog om jou daarin te helpen.
Misschien heb je er(nog) geen vertrouwen in, maar wat is het alternatief? Zo doorgaan? Hopen dat het 'vanzelf' overgaat? De oorzaken googlen? Je steeds meer terugtrekken?
Heb je wel vertrouwen in deze werkwijzen my-thoughts?
Soms moet je iets gewoon een kans geven. Je hebt vanalles zelf geprobeerd, maar het heeft je niet gegeven wat je nodig hebt. Wellicht is het nu tijd om eens bij een prof aan te kloppen en te kijken wat deze voor jou kan doen. Denk je niet?
Eigenlijk klopt het wel wat je zegt. Ik hoop dat het vanzelf over gaat. Misschien ook om me groot te houden zodat niemand het hoeft te weten.
Heb ook op een internaat gezeten, therapie gehad voor me verleden dingen die ik heb meegemaakt. En ze zei uiteindelijk dat het goed was zo, en therapie gestopt. Maar ik heb het idee dat juist alles erger word.
zaterdag 10 december 2011 om 22:55
quote:my_thoughts schreef op 10 december 2011 @ 22:51:
@Fame: Dat was inderdaad ook wat in in gedachten had. Maar het verhaal is nog niet af voor mijn gevoel zeg maar, er is meer.
Maak het niet te groot meis. Het is goed om dingen op te schrijven en aan een arts/psych voor te leggen, maar doe je verhaal in grote lijnen. Je hoeft niet een compleet boekwerk voor te leggen.
De details vul je wel samen in, tijdens de gesprekken.
Het zou jammer zijn als je maar blijft schrijven en je verhaal steeds maar niet compleet/goed genoeg vindt. Zo kom je nooit bij de goeie hulp.
@Fame: Dat was inderdaad ook wat in in gedachten had. Maar het verhaal is nog niet af voor mijn gevoel zeg maar, er is meer.
Maak het niet te groot meis. Het is goed om dingen op te schrijven en aan een arts/psych voor te leggen, maar doe je verhaal in grote lijnen. Je hoeft niet een compleet boekwerk voor te leggen.
De details vul je wel samen in, tijdens de gesprekken.
Het zou jammer zijn als je maar blijft schrijven en je verhaal steeds maar niet compleet/goed genoeg vindt. Zo kom je nooit bij de goeie hulp.
zaterdag 10 december 2011 om 23:02
quote:my_thoughts schreef op 10 december 2011 @ 22:53:
[...]
Eigenlijk klopt het wel wat je zegt. Ik hoop dat het vanzelf over gaat. Misschien ook om me groot te houden zodat niemand het hoeft te weten.
Heb ook op een internaat gezeten, therapie gehad voor me verleden dingen die ik heb meegemaakt. En ze zei uiteindelijk dat het goed was zo, en therapie gestopt. Maar ik heb het idee dat juist alles erger word.Ach lieverd, ik zou willen voor je dat het vanzelf weg zou gaan, maar dat is niet zo. Als jij het idee hebt dat alles erger wordt, dan is dat een signaal dat het niet goed is. Luister daar maar naar. Het is niet erg dat je hulp nodig hebt. Iemand voor wie je je niet groot hoeft te houden, maar waar je je verhaal mag doen en je angsten bespreken. Die jou weer op weg helpt en je het vertrouwen in jezelf weer leert ontdekken. Dan gaat het leven er echt weer een stuk zonniger uitzien voor je en zal je zien dat je best een veel dingen echt kan doen waar je nu misschien alleen nog van kan dromen.
[...]
Eigenlijk klopt het wel wat je zegt. Ik hoop dat het vanzelf over gaat. Misschien ook om me groot te houden zodat niemand het hoeft te weten.
Heb ook op een internaat gezeten, therapie gehad voor me verleden dingen die ik heb meegemaakt. En ze zei uiteindelijk dat het goed was zo, en therapie gestopt. Maar ik heb het idee dat juist alles erger word.Ach lieverd, ik zou willen voor je dat het vanzelf weg zou gaan, maar dat is niet zo. Als jij het idee hebt dat alles erger wordt, dan is dat een signaal dat het niet goed is. Luister daar maar naar. Het is niet erg dat je hulp nodig hebt. Iemand voor wie je je niet groot hoeft te houden, maar waar je je verhaal mag doen en je angsten bespreken. Die jou weer op weg helpt en je het vertrouwen in jezelf weer leert ontdekken. Dan gaat het leven er echt weer een stuk zonniger uitzien voor je en zal je zien dat je best een veel dingen echt kan doen waar je nu misschien alleen nog van kan dromen.
zaterdag 10 december 2011 om 23:10
Ik ga het gewoon doen! Het moet van mezelf.
Zou heel graag gelukkig willen zijn, sociale contacten hebben en genieten. Ik kan alleen helaas volgende week pas in mijn woonplaats zijn voor een afspraak.
Dan werk ik tot die tijd een beetje aan het verhaal, mocht er iets zijn wat ook écht nodig is te vertellen.
Is het niet wat vreemd om dit te laten lezen aan me huisarts? Nou ja, en anders is het niet anders, haha! Het moet veranderen.
Stond ook al op het randje om hulp te zoeken hoor, dat wel. Maar de reacties die ik tot nu toe alleen al heb gehad lijkt het of ik zelf ook zie dat ik het best wel kan. En het lucht nog eens erg op ook!
Zou heel graag gelukkig willen zijn, sociale contacten hebben en genieten. Ik kan alleen helaas volgende week pas in mijn woonplaats zijn voor een afspraak.
Dan werk ik tot die tijd een beetje aan het verhaal, mocht er iets zijn wat ook écht nodig is te vertellen.
Is het niet wat vreemd om dit te laten lezen aan me huisarts? Nou ja, en anders is het niet anders, haha! Het moet veranderen.
Stond ook al op het randje om hulp te zoeken hoor, dat wel. Maar de reacties die ik tot nu toe alleen al heb gehad lijkt het of ik zelf ook zie dat ik het best wel kan. En het lucht nog eens erg op ook!
zaterdag 10 december 2011 om 23:12
Als je eerst eens naar je huisarts gaat. Je huisarts hoef je niet alles inhoudelijk te vertellen. Je vertelt daar je klachten (niks durven, onzeker, moe, etc.) die zal je zeer waarschijnlijk doorverwijzen. De huisarts kan je dan naar een psycholoog door sturen. Met de psycholoog kan je eerst telefonisch contact zoeken en vragen stellen. Dan heb je een idee wat je kan verwachten van een psycholoog. Misschien dat eerst telefonisch en/of online consulten mogelijk is zodat je in je eigen vertrouwde omgeving zit.
Je kan ook kijken naar therapieen zoals EMDR voor het verwerken van traumatische gebeurtenissen. Een aantal forummers schijnen daar goede ervaringen mee te hebben.
Ik heb zelf in een situatie gezeten dat praten niet de oplossing voor mij, op dat moment, was. Door Shiatsu ben ik meer in evenwicht gekomen. Bij Shiatsu gaat het meer om voelen en neemt praten (wat soms zo confronterend kan zijn en waarbij alles wat je verdrongen hebt weer naar boven komt) een minder grote plaats in.
Je kan ook kijken naar therapieen zoals EMDR voor het verwerken van traumatische gebeurtenissen. Een aantal forummers schijnen daar goede ervaringen mee te hebben.
Ik heb zelf in een situatie gezeten dat praten niet de oplossing voor mij, op dat moment, was. Door Shiatsu ben ik meer in evenwicht gekomen. Bij Shiatsu gaat het meer om voelen en neemt praten (wat soms zo confronterend kan zijn en waarbij alles wat je verdrongen hebt weer naar boven komt) een minder grote plaats in.
zaterdag 10 december 2011 om 23:15
quote:my_thoughts schreef op 10 december 2011 @ 23:10:
Ik ga het gewoon doen! Het moet mag van mezelf.
Zou heel graag gelukkig willen zijn, sociale contacten hebben en genieten. Ik kan alleen helaas volgende week pas in mijn woonplaats zijn voor een afspraak.
Volgende week is toch prima? Kun je ook even aan het idee wennen.
Dan werk ik tot die tijd een beetje aan het verhaal, mocht er iets zijn wat ook écht nodig is te vertellen.
Is het niet wat vreemd om dit te laten lezen aan me huisarts? Nou ja, en anders is het niet anders, haha! Het moet mag veranderen.
Als jij dat wilt gewoon doen.
Stond ook al op het randje om hulp te zoeken hoor, dat wel. Maar de reacties die ik tot nu toe alleen al heb gehad lijkt het of ik zelf ook zie dat ik het best wel kan. En het lucht nog eens erg op ook!Bedank je jezelf ook even?
Ik ga het gewoon doen! Het moet mag van mezelf.
Zou heel graag gelukkig willen zijn, sociale contacten hebben en genieten. Ik kan alleen helaas volgende week pas in mijn woonplaats zijn voor een afspraak.
Volgende week is toch prima? Kun je ook even aan het idee wennen.
Dan werk ik tot die tijd een beetje aan het verhaal, mocht er iets zijn wat ook écht nodig is te vertellen.
Is het niet wat vreemd om dit te laten lezen aan me huisarts? Nou ja, en anders is het niet anders, haha! Het moet mag veranderen.
Als jij dat wilt gewoon doen.
Stond ook al op het randje om hulp te zoeken hoor, dat wel. Maar de reacties die ik tot nu toe alleen al heb gehad lijkt het of ik zelf ook zie dat ik het best wel kan. En het lucht nog eens erg op ook!Bedank je jezelf ook even?
zaterdag 10 december 2011 om 23:15
quote:amy2010 schreef op 10 december 2011 @ 23:12:
Als je eerst eens naar je huisarts gaat. Je huisarts hoef je niet alles inhoudelijk te vertellen. Je vertelt daar je klachten (niks durven, onzeker, moe, etc.) die zal je zeer waarschijnlijk doorverwijzen. De huisarts kan je dan naar een psycholoog door sturen. Met de psycholoog kan je eerst telefonisch contact zoeken en vragen stellen. Dan heb je een idee wat je kan verwachten van een psycholoog. Misschien dat eerst telefonisch en/of online consulten mogelijk is zodat je in je eigen vertrouwde omgeving zit.
Je kan ook kijken naar therapieen zoals EMDR voor het verwerken van traumatische gebeurtenissen. Een aantal forummers schijnen daar goede ervaringen mee te hebben.
Ik heb zelf in een situatie gezeten dat praten niet de oplossing voor mij, op dat moment, was. Door Shiatsu ben ik meer in evenwicht gekomen. Bij Shiatsu gaat het meer om voelen en neemt praten (wat soms zo confronterend kan zijn en waarbij alles wat je verdrongen hebt weer naar boven komt) een minder grote plaats in.
Ik heb eens (kort) bij een maatschappelijk werkster gelopen die me heeft doorverwezen naar een GGZ psycholoog. Dat was toendertijd voor mijn agressie tegen mijn vriend. Toen we weer eens uit elkaar gingen heb ik dat laten versloffen wegens gebrek weer aan vervoer en geld naar die woonplaats. Toen we weer bij elkaar kwamen toen durfde ik er niet meer heen.
EMDR is me al eens aangeraden, en dit leek me ook een erg goed idee. Maar is dit niet óntzettend duur? Kan zelf bijna niet rondkomen. Weet je toevallig of dit vergoed word?
Als je eerst eens naar je huisarts gaat. Je huisarts hoef je niet alles inhoudelijk te vertellen. Je vertelt daar je klachten (niks durven, onzeker, moe, etc.) die zal je zeer waarschijnlijk doorverwijzen. De huisarts kan je dan naar een psycholoog door sturen. Met de psycholoog kan je eerst telefonisch contact zoeken en vragen stellen. Dan heb je een idee wat je kan verwachten van een psycholoog. Misschien dat eerst telefonisch en/of online consulten mogelijk is zodat je in je eigen vertrouwde omgeving zit.
Je kan ook kijken naar therapieen zoals EMDR voor het verwerken van traumatische gebeurtenissen. Een aantal forummers schijnen daar goede ervaringen mee te hebben.
Ik heb zelf in een situatie gezeten dat praten niet de oplossing voor mij, op dat moment, was. Door Shiatsu ben ik meer in evenwicht gekomen. Bij Shiatsu gaat het meer om voelen en neemt praten (wat soms zo confronterend kan zijn en waarbij alles wat je verdrongen hebt weer naar boven komt) een minder grote plaats in.
Ik heb eens (kort) bij een maatschappelijk werkster gelopen die me heeft doorverwezen naar een GGZ psycholoog. Dat was toendertijd voor mijn agressie tegen mijn vriend. Toen we weer eens uit elkaar gingen heb ik dat laten versloffen wegens gebrek weer aan vervoer en geld naar die woonplaats. Toen we weer bij elkaar kwamen toen durfde ik er niet meer heen.
EMDR is me al eens aangeraden, en dit leek me ook een erg goed idee. Maar is dit niet óntzettend duur? Kan zelf bijna niet rondkomen. Weet je toevallig of dit vergoed word?
