kinderen en scheiding

Allereerst veel sterkte voor je, het moet een moeilijke en emotionele tijd zijn. Je wilt het beste voor je kinderen, voor nu en misschien voor latere vragen. Mijn tip: zoek professionele hulp over hoe je het beste je kinderen kunt helpen/bijstaan. Dit hoef je niet alleen te doen en met hulp kun je de schade beperkt houden.

Het is ook heel wat voor die kinderen en ze zullen daar niet altijd uit zichzelf over beginnen. Ik denk dat als je er zo direct naar vraagt, je er misschien niet zo veel uit krijgt.

Ik zou zo tussen neus en lippen door eens opmerken: 'Goh, het is wel wennen zo he, dat pappa hier niet meer woont. Dat is toch anders. Hoe is dat voor jou eigenlijk?'

En op een ander moment (bij het naar bed brengen ofzo) zou ik heel serieus vertellen dat als hij iets wil vertellen of iets vervelend vindt (maar niet specifiek verwijzen naar deze situatie) dat ie dan altijd bij jou terecht kan.



Veel sterkte!

Ik zou er alles aan doen om de relatie tussen vader en kind te handhaven.



In moeilijke situaties kan het zo zijn dat een kind misschien wat minder behoefte heeft aan de andere ouder. Een kind hecht zich vooral aan diegene die hem het meeste verzorgd en aandacht geeft. De stap naar papa kan dan heel moeilijk zijn.



Ik zie dat soms ook bij mijn kinderen. Daarom stimuleer ik het en bereid het voor.



Een vader is heel erg belangrijk in het leven van een kind.

Ook al is het een klootzak voor je geweest en komt het wellicht mooi uit dat hij nu niet zo graag wil, hij kan het niet overzien en dat moet jij voor hem doen.



Heel veel sterkte!

Ik heb overigens toen het echt lastig leek mijn zoon laten praten met een kinder psycholoog.



Want hoe goed hij ook weet dat hij altijd bij me terecht kan, in de praktijk bleek dat toch moeilijk voor hem. Bij die psych kon hij zich ECHT uitten. Zonder loyaliteits conflict.

Tsja hoe kun je een kind hier het beste in begeleiden.

Zo nu en dan tussen de bezoekjes aan vader door eens vragen of de kinderen papa willen bellen?

En verder idd vragen die ze stellen zoveel mogelijk beantwoorden en je vooral niet negatief over hun vader uitlaten al vind je het nog zo'n lul.

Je hoeft er niets uit te trekken en niks in de mond te leggen.

Als ze bij mij thuis komen dan vraag ik altijd of het leuk was geweest en als een situatie zich voordoet.



Ik zou het niet al te krampachtig maken.

Dat bellen zou ik niet doen als ze er niet zelf om vragen.

Mijn zoontje raakte helemaal v.d kaart daarvan.



Mss vinden ze het ook veel fijner zo. Er zal behoorlijk wat spanning in huis hebben gehangen de laatste tijd.



Het is pas vier weken, kijk het gewoon aan.

(Gedrags)problemen komen ook meestal pas later als ze gewend zijn aan de nieuwe situatie en er rust in de tent is.

Bij die kleine van mij ging er echt wel wat tijd overheen voordat de spanning eruitkwam.



Ga gewoon in hun tempo mee, zonder dingen zinloos aan te wakkeren.

Ik kan het me heel goed voorstellen......Wij zijn een half jaar uit elkaar en ook mijn dochter (5) vraagt amper naar haar vader. Ook hij heeft nog geen eigen onderkomen en hij 'past' hier in huis op haar, als ik aan het werk ben. Een tijdelijke, niet al te beste regeling.



Ik heb er ook moeite mee, te doorgronden wat zij allemaal denkt. Wat zal er in dat mooie koppie omgaan? Het maakt me wel eens onzeker. Onze relatiebreuk is nogal acuut geweest en zeer onverwacht, dat moet ook gewoon een enorme impact op haar hebben. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat dochter het moeilijk vindt, om er met mij over te praten. Mede omdat ze soms ook mijn verdriet ziet, vanwege de breuk.



Wat ik wel aan haar merk, is dat ze vaker huilt, zonder dat daar een echte aanleiding toe is. En dan voel ik haar verdriet zo intens, want ik denk dat ze dan eigenlijk huilt om papa, maar ze benoemt het niet. Ik denk ook wel eens na over het eventueel een keertje inschakelen van hulp, voor haar. Zodat zij ook eens vrijuit kan praten, zonder dat ze rekening hoeft te houden met mijn gevoelens, of haar vaders gevoelens. Maar eerlijk gezegd weet ik ook niet zo goed, wanneer je daadwerkelijk die stap onderneemt?



Ik heb niet echt goede tips voor je, maar ik begrijp je heel goed!

Ik wil morgen wel even posten hoe ik het met mijn kinderen deed. Heb nu helaas geen tijd. Mooi dat alles goed gaat met de kinderen! Ik heb er denk ik over heen gelezen, maar hoe oud zijn ze allebei ?

Bijna-ex is hier zes weken het huis uit. Ook nog geen vaste stek voor hem, hij komt hier regelmatig zitten als ik weg ben of gaat soms iets met de kids (3 kinderen) doen.

Ook bij ons hebben de kids het er nooit over, vragen niet maar hem, bellen hem niet tussendoor. Ze praten er ook niet echt over, geven wel antwoord als ik ernaar vraag, maar summier.

Van de buitenkant lijkt het wel goed met ze te gaan, maar of dat werkelijk zo is ...



Ik lees hier dus graag even mee...

Mijn zoontje (ten tijde van de scheiding net 2 jaar oud) had het eerste jaar ook geen problemen. Later kwam het er wel uit. Ik praat er met hem over als hij het aangeeft en ik heb toen hij er moeite mee kreeg een boek op zijn niveau gekocht en dat regelmatig voorgelezen. Zo bood ik hem de ruimte om er over te praten als hij dat wilde.



Van mezelf herinner ik me ook geen verdriet toen mijn vader wegging. Ik was 4 en mijn moeder zegt dat ik er wel eens naar vroeg, maar er verder geen moeite mee had.



Het hoeft dus geen probleem te zijn. Het kan zelfs een opluchting zijn, maar ik ken jouw specifieke situatie niet.



Sterkte

http://www.oudersvanjongehelden.nl/scheiding

Je kan samen een kalender kopen die hij op zijn kamer mag hangen en waar hij elke avond een kruisje op mag zetten. Op de dagen dat hij naar zijn vader gaat, plakken jullie samen stickertjes (je kan dit natuurlijk ook met je jongste erbij doen). Kleine kinderen hebben niet veel besef van tijd en 2 weken is voor hem een eeuwigheid weg. Door af te tellen en te visualiseren wordt duidelijker hoe lang hij nog moet wachten voor hij papa weer ziet.



Hebben jullie wel een duidelijk gesprek gevoerd waarin jullie hebben uitgelegd dat jullie gaan scheiden en wat dat betekent? Dus niet alleen de "geografische uitleg" (papa gaat ergens anders wonen), maar ook het waarom, op hun niveau. Kinderen denken dat de wereld om hen draait en dat de scheiding dus wel hun schuld zal zijn. Het is dus belangrijk om uit te leggen waarom jullie hebben besloten uit elkaar te gaan.



Zeg niet "het is niet jullie schuld": een ontkenning wordt niet in het bewustzijn geregistreerd en de boodschap die blijft hangen is dus: "het is jullie schuld". Gebruik dus positieve boodschappen en bevestigende zinnen.



"Hij is niet erg blij als hij komt"... dat vind ik moeilijk te geloven, tenzij hij bv. bang is voor zijn vader. Waarschijnlijker is dat hij zijn blijdschap niet wil laten zien waar jij bij bent. Het bekende loyaliteitsconflict. Hij voelt waarschijnlijk aan dat jij opgelucht bent dat zijn vader weg is en denkt dat jij papa niet meer lief vindt.



Ik zou zijn vader dus af en toe tussen neus en lippen door ter sprake brengen, op een neutrale tot positieve manier. Praten over papa's lievelingskostje of -muziek of andere dagelijkse dingen, of de knuffel pakken die ze van hem hebben gekregen. Je kan ook voorstellen dat ze hem af en toe bellen. Je zou hem nu samen een kerstkaartje kunnen sturen, zulke dingen. Je kan ook af en toe opmerken: zo, morgen/over drie dagen/... ga je lekker weer naar papa toe hè! Dat "lekker" geeft aan dat jij blij voor ze bent en dat zij dat dus ook mogen zijn.



Kinderen maken zich vaak ook zorgen over hun moeder die "helemaal alleen" achterblijft in zo'n weekendje. Vertel ze dus wat je allemaal gaat doen, liefst een mengeling van saaie klussen en leuke grotemensenbezigheden, zoals de sauna of de bioscoop, waar zij toch niet mee naartoe mogen

Nog een kleine tip: blijf bij het naar bed brengen eens stil, zonder iets te vragen, bij je kind zitten. Soms begint het kind dan te praten.



Sterkte voor jullie allemaal!