Psyche
alle pijlers
Uitzichtloos
dinsdag 13 december 2011 om 23:13
Hallo, ik zal me eerst wel even voorstellen. Ik ben 18 jaar oud, ben net bezig met mijn eindexamenjaar havo en woon verder nog bij mijn ouders. Mijn naam e.d. hou ik nog liever onbekend aangezien ik hier net nieuw ben en dit toch best persoonlijk is.
De laatste tijd zit namelijk een probleem tamelijk hoog, waarvoor ik hoop jullie visie erover te kunnen horen om het misschien makkelijker te maken. Voor enkele jaren voel ik me namelijk al zwaar ongelukkig, en ik weet niet meer goed hoe ik daarmee moet omgaan. Ik heb verder (bijna) niemand om hier over te praten die het ook begrijpt, op een vriend na, maar ik kan die door omstandigheden niet veel spreken.
Mijn situatie voelt gewoon uitzichtloos. Na vele jaren thuis verwaarloosd en veel agressiviteit te moeten hebben verduren, en vele pesterijen op school over me heen hebben gekregen had ik het opgegeven. Na 10 jaar was ik gewoon op, en moe. Ik moest altijd voor mezelf zorgen, mezelf beschermen en ergens de kracht vandaan zien te vinden om door te zetten. Mijn jeugd was verre van leuk. Uiteindelijk ben ik op mijn 15de naar een kliniek gestuurd, omdat mijn familie niet meer wist hoe met mij om te gaan, terwijl ik eigenlijk vooral een verdrietig koter was. Na een jaar in de kliniek te hebben gezeten was ik weer uit en terug gegaan naar de school waar ik zoveel was gepest.
Wonderbaarlijk genoeg ging dat goed, alhoewel ik de eerste paar weken zware angst- en paniekaanvallen had door de herinneringen aan de oude situatie die opspeelden. Ook woon ik weer thuis, ondanks dat ik dat graag anders had gezien. Ik kan gewoon niet omgaan met de aanwezigheid van mijn ouders (die door werkloosheid nagenoeg altijd thuis zitten), waardoor ik verdoemd ben tot mijn kamer van 2 bij 4 meter. Ook heb ik vrij slecht/weinig contact met mijn broers en zus die ook maar de situatie zijn ontvlucht, en veel vrienden heb ik ook niet om bij aan te kloppen of die me begrijpen.
Ondertussen gaat het leven ook gewoon door, en wordt van mij door de school verwacht dat ik goed presteer. Dat gaat me redelijk goed af, alhoewel ik nooit écht mijn leven weer heb kunnen oppakken. Ik voel me nog steeds een zombie in mijn huis, waar ik gewoon geen ruimte heb om mijn ding te doen (ik hou erg van van schilderen, tekenen enz). Vaak voel ik me gewoon opgesloten en eenzaam en zie dan echt geen uitweg meer. Wel heb ik een opleiding gevonden die me erg aansprak, maar die begint pas over een jaar en daarvoor moet ik eerst natuurlijk mijn diploma halen. Ook hoop ik dan op kamers te kunnen gaan wonen en echt een nieuw leven te beginnen, maar dat ligt nog allemaal zo ver weg.
Soms speel ik zelfs met de gedachte een einde te maken aan mijn leven, maar dan zie ik het voor me netvlies voorbij flitsen en kan ik het niet meer. Ik weet gewoon echt niet meer hoe ik een beetje uitzicht kan krijgen in deze situatie en het kan volhouden tot ik mijn diploma haal en het huis uitkan. Verder wil ik wel graag hulp vragen bij mensen, maar uit ervaring weet ik dat de meesten in mijn directe omgeving daar niet open voorstaan, en ik wil mezelf ook niet voor gek zetten met mijn verhaal bij minder bekenden.
Omdat ik het nog maar moeilijk vind om mee om te gaan en ik bij mezelf bemerk dat ik weer steeds vermoeider begin te raken, wou ik toch graag van anderen hun mening hierover horen. Dit is niet per se om medelijden op te wekken, maar ik vroeg me af of er meerderen zijn die met een soortgelijke situatie te maken hebben gehad...
Vriendelijke groet
De laatste tijd zit namelijk een probleem tamelijk hoog, waarvoor ik hoop jullie visie erover te kunnen horen om het misschien makkelijker te maken. Voor enkele jaren voel ik me namelijk al zwaar ongelukkig, en ik weet niet meer goed hoe ik daarmee moet omgaan. Ik heb verder (bijna) niemand om hier over te praten die het ook begrijpt, op een vriend na, maar ik kan die door omstandigheden niet veel spreken.
Mijn situatie voelt gewoon uitzichtloos. Na vele jaren thuis verwaarloosd en veel agressiviteit te moeten hebben verduren, en vele pesterijen op school over me heen hebben gekregen had ik het opgegeven. Na 10 jaar was ik gewoon op, en moe. Ik moest altijd voor mezelf zorgen, mezelf beschermen en ergens de kracht vandaan zien te vinden om door te zetten. Mijn jeugd was verre van leuk. Uiteindelijk ben ik op mijn 15de naar een kliniek gestuurd, omdat mijn familie niet meer wist hoe met mij om te gaan, terwijl ik eigenlijk vooral een verdrietig koter was. Na een jaar in de kliniek te hebben gezeten was ik weer uit en terug gegaan naar de school waar ik zoveel was gepest.
Wonderbaarlijk genoeg ging dat goed, alhoewel ik de eerste paar weken zware angst- en paniekaanvallen had door de herinneringen aan de oude situatie die opspeelden. Ook woon ik weer thuis, ondanks dat ik dat graag anders had gezien. Ik kan gewoon niet omgaan met de aanwezigheid van mijn ouders (die door werkloosheid nagenoeg altijd thuis zitten), waardoor ik verdoemd ben tot mijn kamer van 2 bij 4 meter. Ook heb ik vrij slecht/weinig contact met mijn broers en zus die ook maar de situatie zijn ontvlucht, en veel vrienden heb ik ook niet om bij aan te kloppen of die me begrijpen.
Ondertussen gaat het leven ook gewoon door, en wordt van mij door de school verwacht dat ik goed presteer. Dat gaat me redelijk goed af, alhoewel ik nooit écht mijn leven weer heb kunnen oppakken. Ik voel me nog steeds een zombie in mijn huis, waar ik gewoon geen ruimte heb om mijn ding te doen (ik hou erg van van schilderen, tekenen enz). Vaak voel ik me gewoon opgesloten en eenzaam en zie dan echt geen uitweg meer. Wel heb ik een opleiding gevonden die me erg aansprak, maar die begint pas over een jaar en daarvoor moet ik eerst natuurlijk mijn diploma halen. Ook hoop ik dan op kamers te kunnen gaan wonen en echt een nieuw leven te beginnen, maar dat ligt nog allemaal zo ver weg.
Soms speel ik zelfs met de gedachte een einde te maken aan mijn leven, maar dan zie ik het voor me netvlies voorbij flitsen en kan ik het niet meer. Ik weet gewoon echt niet meer hoe ik een beetje uitzicht kan krijgen in deze situatie en het kan volhouden tot ik mijn diploma haal en het huis uitkan. Verder wil ik wel graag hulp vragen bij mensen, maar uit ervaring weet ik dat de meesten in mijn directe omgeving daar niet open voorstaan, en ik wil mezelf ook niet voor gek zetten met mijn verhaal bij minder bekenden.
Omdat ik het nog maar moeilijk vind om mee om te gaan en ik bij mezelf bemerk dat ik weer steeds vermoeider begin te raken, wou ik toch graag van anderen hun mening hierover horen. Dit is niet per se om medelijden op te wekken, maar ik vroeg me af of er meerderen zijn die met een soortgelijke situatie te maken hebben gehad...
Vriendelijke groet
dinsdag 13 december 2011 om 23:43
Wat ontzettend naar voor je! 
Misschien kan je via de dokter een doorverzijzing krijgen naar een maatschappelijkwerker of psygoloog. Op het begin zou het moeilijk zijn om daar mee te praten maar na een tijdje begin je vertrouwen te krijgen. Het zou echt helpen om je verhaal kwijt te kunnen.
Ik zou het wel even proberen als ik jou was, of als je dat niet wil zoek dan iemand anders waar je mee kan praten. Het is echt belangrijk voor je. je moet juist van je jeugd genieten zodat je daar laten leuk op terug kan kijken.
succes meis
Misschien kan je via de dokter een doorverzijzing krijgen naar een maatschappelijkwerker of psygoloog. Op het begin zou het moeilijk zijn om daar mee te praten maar na een tijdje begin je vertrouwen te krijgen. Het zou echt helpen om je verhaal kwijt te kunnen.
Ik zou het wel even proberen als ik jou was, of als je dat niet wil zoek dan iemand anders waar je mee kan praten. Het is echt belangrijk voor je. je moet juist van je jeugd genieten zodat je daar laten leuk op terug kan kijken.
succes meis
dinsdag 13 december 2011 om 23:43
Ik vind het zeker geen raar verhaal. Ik hoop dat het je oplucht dat je het hier hebt kunnen schrijven.
Ik kan me goed voorstellen dat het heel naar is om thuis zo weinig ruimte te hebben, letterlijk en figuurlijk. Als je ouders altijd thuis zijn en weinig te doen hebben, is de sfeer vast ook niet top. Het is gewoon gezelliger als ze bij het eten over hun werkdag kunnen vertellen, lijkt me.
Ik kan uit je verhaal niet zo goed opmaken of je weinig sociale contacten hebt, of dat je ze wel hebt maar niet bij iedereen met je verhaal terecht kunt.
Is er een vriend of vriendin waar je (ook namens de ouders) altijd welkom bent? Misschien geeft het je lucht als je daar af en toe kunt eten of huiswerk maken.
Want het is waarschijnlijk nog maar een half jaar tot je examen gaat doen. Dat valt op zich mee. Ook al lijkt het voor jou nu heel erg lang.
Je schrijft ook dat je broers en zussen al uit huis zijn. Dan neem ik aan dat er meer slaapkamers zijn dan alleen die van jou.
Is er niet een kamertje over waar je een beetje mag tekenen of gewoon een beetje relaxen?
Altijd maar op dezelfde 8 vierkante meter is ook niet echt prettig.
Ik kan me goed voorstellen dat het heel naar is om thuis zo weinig ruimte te hebben, letterlijk en figuurlijk. Als je ouders altijd thuis zijn en weinig te doen hebben, is de sfeer vast ook niet top. Het is gewoon gezelliger als ze bij het eten over hun werkdag kunnen vertellen, lijkt me.
Ik kan uit je verhaal niet zo goed opmaken of je weinig sociale contacten hebt, of dat je ze wel hebt maar niet bij iedereen met je verhaal terecht kunt.
Is er een vriend of vriendin waar je (ook namens de ouders) altijd welkom bent? Misschien geeft het je lucht als je daar af en toe kunt eten of huiswerk maken.
Want het is waarschijnlijk nog maar een half jaar tot je examen gaat doen. Dat valt op zich mee. Ook al lijkt het voor jou nu heel erg lang.
Je schrijft ook dat je broers en zussen al uit huis zijn. Dan neem ik aan dat er meer slaapkamers zijn dan alleen die van jou.
Is er niet een kamertje over waar je een beetje mag tekenen of gewoon een beetje relaxen?
Altijd maar op dezelfde 8 vierkante meter is ook niet echt prettig.
dinsdag 13 december 2011 om 23:45
Aubrey en Primabella hebben het over leraren en de huisarts. Dat lijkt me idd een goede start.
Welke opleiding doe je? Kan je niet al vrijwilligerswerk gaan doen in je toekomstige vak? Om zo meer van je kamer te komen en anderen te ontmoeten?
Welke opleiding doe je? Kan je niet al vrijwilligerswerk gaan doen in je toekomstige vak? Om zo meer van je kamer te komen en anderen te ontmoeten?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 14 december 2011 om 00:14
Hey TO,
Ik heb in een zelfde soort situatie gezeten. Geen aandacht van ouders, alles zelf moeten doen, kleine kamer hebben, weinig privacy en weinig sociale contacten. Ik wil voornamelijk zeggen dat ik denk dat ik je begrijp en het een vreselijke situatie voor je vind. Knuffel.
Meer praktische tips: ik zou als ik jou was kijken of ik iets van een hobby zou kunnen doen (als je dat niet al niet doet) waarbij je niet thuis hoeft te zijn. Ik ging toen ik in die situatie zat bijv. 1 hele dag per week buiten sporten. Kan ook goed zijn voor je sociale contacten:)
Maar wat ik me afvraag: is het niet mogelijk om nu al uit huis te gaan? Kan je niet iets van studiefinanciering krijgen oid? Of anti-kraak wonen (met n bijbaantje?). Uit huis gaan (hoewel ik toen al studeerde) heeft mij enorm geholpen.
Tis trouwens ook handig om je nu al alvast voor als je gaat studeren in te schrijven bij de studentenwoningcoorporaties in jouw regio.
Ik heb in een zelfde soort situatie gezeten. Geen aandacht van ouders, alles zelf moeten doen, kleine kamer hebben, weinig privacy en weinig sociale contacten. Ik wil voornamelijk zeggen dat ik denk dat ik je begrijp en het een vreselijke situatie voor je vind. Knuffel.
Meer praktische tips: ik zou als ik jou was kijken of ik iets van een hobby zou kunnen doen (als je dat niet al niet doet) waarbij je niet thuis hoeft te zijn. Ik ging toen ik in die situatie zat bijv. 1 hele dag per week buiten sporten. Kan ook goed zijn voor je sociale contacten:)
Maar wat ik me afvraag: is het niet mogelijk om nu al uit huis te gaan? Kan je niet iets van studiefinanciering krijgen oid? Of anti-kraak wonen (met n bijbaantje?). Uit huis gaan (hoewel ik toen al studeerde) heeft mij enorm geholpen.
Tis trouwens ook handig om je nu al alvast voor als je gaat studeren in te schrijven bij de studentenwoningcoorporaties in jouw regio.
woensdag 14 december 2011 om 00:34
Ik zit ineens te denken aan een klasgenote op het VWO. Die kon niet meer thuis blijven wonen, stopte met school, ging werken en op kamers. Zij heeft later met volwassenenonderwijs haar diploma gehaald, als ik me goed herinner.
Ik bedoel dit niet als aanrader want het was best een heftige switch, ze was immers ook de dagelijkse contacten met de klas kwijt.
Ik bedoel dit niet als aanrader want het was best een heftige switch, ze was immers ook de dagelijkse contacten met de klas kwijt.
woensdag 14 december 2011 om 00:54
Snap precies hoe jij je voelt.
De verwaarlozing, alles zelf moeten doen, waardeloze ouders..heb het allemaal gehad.
Het word beter!
Echt waar... Lijkt niet zo, maar is wel zo.
Stort je op de voorbereiding voor volgend jaar.
Na al die jaren shit kan dit jaartje er ook wel bij.
Zoek alvast goed uit waar je zou kunnen wonen, opleiding, bijbaan. Allemaal dingen die je al kan regelen.
Het houd je bezig en je voorkomt nare verassingen .
Maak ook een plan B voor als je onverwacht toch niet meteen je diploma haalt. Kan altijd gebeuren nl.
Je bent pas 18! Er is zoveel wat je nog moet beleven.
Denk er maar aan hoe trots je straks bent als je je eigen leven hebt. Word het makkelijk? Nee. Elk begin is moeilijk.
Is het de moeite waard? Zeker weten.
Ga eens naar maatschappelijk werk. Die kunnen vaak veel voor je betekenen. Leg je probleem voor aan een docent of wie dan ook.
Trek overal aan de bel om zsm uit deze situatie te komen.
Ik had ook nooit verwacht dat ik zo gelukkig zou kunnen worden als ik nu ben. En dat geld ook voor jou hoor wijfie.
Ff doorbijten nog.
De verwaarlozing, alles zelf moeten doen, waardeloze ouders..heb het allemaal gehad.
Het word beter!
Echt waar... Lijkt niet zo, maar is wel zo.
Stort je op de voorbereiding voor volgend jaar.
Na al die jaren shit kan dit jaartje er ook wel bij.
Zoek alvast goed uit waar je zou kunnen wonen, opleiding, bijbaan. Allemaal dingen die je al kan regelen.
Het houd je bezig en je voorkomt nare verassingen .
Maak ook een plan B voor als je onverwacht toch niet meteen je diploma haalt. Kan altijd gebeuren nl.
Je bent pas 18! Er is zoveel wat je nog moet beleven.
Denk er maar aan hoe trots je straks bent als je je eigen leven hebt. Word het makkelijk? Nee. Elk begin is moeilijk.
Is het de moeite waard? Zeker weten.
Ga eens naar maatschappelijk werk. Die kunnen vaak veel voor je betekenen. Leg je probleem voor aan een docent of wie dan ook.
Trek overal aan de bel om zsm uit deze situatie te komen.
Ik had ook nooit verwacht dat ik zo gelukkig zou kunnen worden als ik nu ben. En dat geld ook voor jou hoor wijfie.
Ff doorbijten nog.
woensdag 14 december 2011 om 09:52
Meid, wat naar. Eerst maar eens een . Je klinkt alsof je op je tandvlees loopt. Dat is ook niet zo gek in een situatie als de jouwe. Maar, ik wil het je toch maar even op je hart drukken: je leven beëindigen is GEEN oplossing. Als je er niet meer bent kan je ook niet gelukkig worden. En gelukkig worden kan je wel degelijk! Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten als jij (zonder de nare situatie thuis, maar je gevoelens herken ik wel) en het belangrijkste wat ik geleerd heb is dat je om hulp moet vragen als je het niet meer trekt. Je zet jezelf daarmee niet voor gek en je bent ook niet raar. Ook al durf je mensen uit je omgeving misschien niet in vertrouwen te nemen, er zijn anderen die naar je zullen luisteren en je kunnen helpen. Een leraar die je vertrouwt bijvoorbeeld, een mentor, of een vertrouwenspersoon. Zo iemand kan naar je luisteren en je eventueel doorverwijzen naar een persoon of instantie die je verder kan helpen. Als je klaar bent met de HAVO en gaat studeren kan je op jezelf gaan wonen en ben je verlost van je thuissituatie, maar ik denk dat dat te lang duurt. Je zit nu in de problemen en je hebt nu hulp nodig. Maar daar moet je wel zelf om vragen. Maak niet de fout die ik maakte: denk niet dat je er zelf wel uitkomt en dat je anderen belast met je problemen. Andere mensen kunnen je echt helpen. Je komt over als een intelligent mens met passies en toekomstplannen, en dat heeft niet iedereen op jouw leeftijd dus daar mag je trots op zijn. Sterkte!
woensdag 14 december 2011 om 12:42
Bedankt voor de lieve reacties allemaal!
@valentinamaria: Nadat ik uit de kliniek was gekomen had ik wel degelijk nazorg, alleen dat was van mijn oude therapeute die me daarvoor naar de kliniek zelf had verwezen.
Toen ik weer bij haar was merkte ik wel dat ons contact wel heel anders was geworden door dat tussenjaar en ze kon zich moeilijk aanpassen aan dat ik was verandert/ouder ben geworden. Daarna ben ik wel naar de huisarts geweest die zei dat hij me wel naar een instelling kon verwijzen, en ik anders zelf een vrijgevestige psycholoog/psychotherapeut moest opzoeken. Ik had het alleen gehad met instellingen die je snel in een hokje stoppen en kon verder ook niet zo snel op internet een geschikte psycholoog vinden.
Over het begeleid kamer wonen, daar ben ik uiteindelijk niet voor in aanmerking gekomen, al wou ik dat wel. Alhoewel, toen ik 16 was, was ik ingeschreven bij een soort leefgroep omdat ze (de kliniek en bureaujeugdzorg) vonden dat ik nog niet toe was aan begeleid kamerwonen. Vanuit dat traject had ik wel de mogelijkheid om door te stromen naar begeleid kamerwonen, maar dan moest ik mezelf weer gaan bewijzen in benarde omstandigheden terwijl ik net uit de kliniek terecht kwam, wat ook geen hotel was. Ik moest daar bijv. vroeg in de avond thuis zijn en ALLES wat ik deed bespreken en vrijstelling voor vragen, terwijl ik helemaal geen behoefte aan die verstrikking. Daar werd ik dus helemaal gek van en ben er vervroegd uitgestapt. Ik moet nl al sinds mijn 7de mezelf verzorgen en disciplineren. Het enige waar ik behoefte aan had was een plek waar ik vrijheid had en me een beetje thuis kon voelen, niet om wéér in een soort kooi gestopt te worden. De enige optie voor mij tot nu toe is dus om zelf mijn geld te gaan verdienen en dan zelfstandig op kamers/antikraak te wonen.
Kortom, ik heb al veel te maken gehad met instelling en de hollandsche zorg, maar die lijken ook geen oplossing te kunnen/willen bieden voor mijn probleem. Ook heb ik wel vaak gesprekken gehad met een begeleider op school, maar dat komt vaak neer op een soort aanmoedigend praatje over mijn cijfers, dan dat het echt tot haar door leek te dringen hoe ik me voel.
Wel heeft die vriend, die ik eerder heb genoemd, veel kennis van psychologie enz. en daar veel cursussen in gevolgd. Hij zegt mij ook EMDR aan te willen bieden omdat dat mijn situatie emotioneel gezien misschien verlicht. Wel vraag ik me af of dat dan wel bij me aanslaat, en wat dan te doen als dat niet het geval is? Daarnaast heb ik iets van, ja ik kan me dan misschien wel beter voelen en anders denken, maar mijn praktische situatie verandert vooralsnog niet (zoals het thuiswonen). En dan ben ik bang weer teruggesleurt te worden doordat ik daar weer telkens mee wordt geconfronteert. Of moet ik het gewoon aangaan om proberen mijn trauma's (zo noemt hij het...) van vroeger te verwerken?
@valentinamaria: Nadat ik uit de kliniek was gekomen had ik wel degelijk nazorg, alleen dat was van mijn oude therapeute die me daarvoor naar de kliniek zelf had verwezen.
Toen ik weer bij haar was merkte ik wel dat ons contact wel heel anders was geworden door dat tussenjaar en ze kon zich moeilijk aanpassen aan dat ik was verandert/ouder ben geworden. Daarna ben ik wel naar de huisarts geweest die zei dat hij me wel naar een instelling kon verwijzen, en ik anders zelf een vrijgevestige psycholoog/psychotherapeut moest opzoeken. Ik had het alleen gehad met instellingen die je snel in een hokje stoppen en kon verder ook niet zo snel op internet een geschikte psycholoog vinden.
Over het begeleid kamer wonen, daar ben ik uiteindelijk niet voor in aanmerking gekomen, al wou ik dat wel. Alhoewel, toen ik 16 was, was ik ingeschreven bij een soort leefgroep omdat ze (de kliniek en bureaujeugdzorg) vonden dat ik nog niet toe was aan begeleid kamerwonen. Vanuit dat traject had ik wel de mogelijkheid om door te stromen naar begeleid kamerwonen, maar dan moest ik mezelf weer gaan bewijzen in benarde omstandigheden terwijl ik net uit de kliniek terecht kwam, wat ook geen hotel was. Ik moest daar bijv. vroeg in de avond thuis zijn en ALLES wat ik deed bespreken en vrijstelling voor vragen, terwijl ik helemaal geen behoefte aan die verstrikking. Daar werd ik dus helemaal gek van en ben er vervroegd uitgestapt. Ik moet nl al sinds mijn 7de mezelf verzorgen en disciplineren. Het enige waar ik behoefte aan had was een plek waar ik vrijheid had en me een beetje thuis kon voelen, niet om wéér in een soort kooi gestopt te worden. De enige optie voor mij tot nu toe is dus om zelf mijn geld te gaan verdienen en dan zelfstandig op kamers/antikraak te wonen.
Kortom, ik heb al veel te maken gehad met instelling en de hollandsche zorg, maar die lijken ook geen oplossing te kunnen/willen bieden voor mijn probleem. Ook heb ik wel vaak gesprekken gehad met een begeleider op school, maar dat komt vaak neer op een soort aanmoedigend praatje over mijn cijfers, dan dat het echt tot haar door leek te dringen hoe ik me voel.
Wel heeft die vriend, die ik eerder heb genoemd, veel kennis van psychologie enz. en daar veel cursussen in gevolgd. Hij zegt mij ook EMDR aan te willen bieden omdat dat mijn situatie emotioneel gezien misschien verlicht. Wel vraag ik me af of dat dan wel bij me aanslaat, en wat dan te doen als dat niet het geval is? Daarnaast heb ik iets van, ja ik kan me dan misschien wel beter voelen en anders denken, maar mijn praktische situatie verandert vooralsnog niet (zoals het thuiswonen). En dan ben ik bang weer teruggesleurt te worden doordat ik daar weer telkens mee wordt geconfronteert. Of moet ik het gewoon aangaan om proberen mijn trauma's (zo noemt hij het...) van vroeger te verwerken?
woensdag 14 december 2011 om 12:54
Beste 7days, lief van jouw vriend dat hij dat aanbiedt maar iemand die 'wat' van psychologie afweet zou ik niet vertrouwen met EMDR. Het kan heel wat narigheid losmaken, het is niet geschikt om het zo maar te proberen.
Probeer er eerst achter te komen (via een vrijgevestigde psycholoog) óf je inderdaad trauma's hebt die baat kunnen hebben bij EMDR.
Heb je een netwerk met mensen om je heen op wie je kunt terugvallen?
Probeer er eerst achter te komen (via een vrijgevestigde psycholoog) óf je inderdaad trauma's hebt die baat kunnen hebben bij EMDR.
Heb je een netwerk met mensen om je heen op wie je kunt terugvallen?
woensdag 14 december 2011 om 13:02
Hij heeft wel meerdere mensen behandelt en dat ging tot nu toe allemaal goed, maar die mensen zaten ook in andersoortige situaties dus het is moeilijk in te schatten hoe dat bij mij aanslaat. Inderdaad wil ik wel zeker weten of EMDR nuttig bij mij zou kunnen zijn, maar mijn oude therapeute had het ook al bij me geopperd, en het zal misschien niet voor niets zijn.
Mijn vriend beweert dus dat je je problemen 'onderbewust' kunt verwerken zonder helemaal door het slijk te gaan. Dat lijkt me alleen een beetje stug, en daarom was mijn therapeute die het ook een aantal jaar geleden toespeelde er ook erg terughoudend over. Misschien is het wel een goed idee om dit door een vrijgevestigde psycholoog te laten onderzoeken.
En nee, ik heb geen netwerk van mensen die me kunnen opvangen.
Mijn vriend beweert dus dat je je problemen 'onderbewust' kunt verwerken zonder helemaal door het slijk te gaan. Dat lijkt me alleen een beetje stug, en daarom was mijn therapeute die het ook een aantal jaar geleden toespeelde er ook erg terughoudend over. Misschien is het wel een goed idee om dit door een vrijgevestigde psycholoog te laten onderzoeken.
En nee, ik heb geen netwerk van mensen die me kunnen opvangen.
woensdag 14 december 2011 om 13:29
Ja, dat is een goed idee om het door een deskundige na te laten gaan. Ik kan er verder niets zinnigs over zeggen. Elke situatie is anders. Het is ontzettend naar dat jij je in zo'n catch 22 situatie bevind.
Andere forummers zullen hier ongetwijfeld met nuttige tips komen, hopelijk kun je daar wat mee.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte.
Andere forummers zullen hier ongetwijfeld met nuttige tips komen, hopelijk kun je daar wat mee.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte.
woensdag 14 december 2011 om 14:26
Ik zou ook uitkijken met EMDR, en me alleen laten behandelen door iemand die er meer ervaring mee heeft dan die vriend. Als het fout gaat (en dat kan) zit je nog dieper in de rotzooi. De handigste tip die ik je op dit moment kan geven: probeer het nog een half jaartje vol te houden, dan ben je hopelijk klaar met school, kan je op jezelf gaan wonen en studeren. Dat lijkt een heel lange tijd, maar wat is het nu helemaal op een mensenleven?
