Psyche
alle pijlers
'onbegrip' in relatie.
maandag 19 december 2011 om 10:13
Hoi.
Sorry, misschien een lang verhaal, misschien ook niet.
Ik ben momenteel 20 en heb al bijna 3 jaar een relatie. Over het algemeen gaat het eigenlijk best goed alleen hadden we gister toch knallende ruzie.. nu heb ik last van stemmingswisselingen door de prikpil dus ik vind het heel moeilijk in te schatten of ik ''terecht' boos was/ben.
Goed, ik heb sinds een tijdje de diagnose endometriose na al 5 jaar klachten te hebben. Vooral de laatste 1,5 jaar was best heftig, ik was om de 3 weken ongesteld met alle ziekmakende pijn erbij. Gedoe met het ziekenhuis, niet kunnen werken, kortom. Ik had het best lastig en ik durf ook best te zeggen dat ík daar lastig van werd. Sinds de diagnose ben ik mijn vreind daarin gaan betrekken, uitleggen wat het ongeveer inhoud enzo. Alleen reageerde hij daar nooit op eigenlijk. Of niet meer dan 'komt wel goed' of "hmhm'. Gister vroeg ik of hij ooit mee wilde naar een lezing speciaal voor vrouwen met endo met een relatie omdat het best heftig kan zijn soms. Met behandeling met hormonen maar ook gewoon dat ik soms veel pijn heb en hij dan niet weet wat hij moet doen. Hij had geen zin. Naja.. Kan, maar ik voelde me er toch niet helemaal lekker bij eigenlijk. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, hij vond het vervelend dat ik er zoveel over praatte. Terwijl ik dat juist voor hem deed! Hij 'wil zich alleen op de leuke dingen richten en de rest negeren'. Opzich snap ik dat hij het leuk wilt houden maar het feit is dat ik gewoon niet zo leuk ben momenteel. Mijn libidio is dramatisch, mijn humeur slaat bij het minst op geringste om en ik heb het er zelf ook moeilijk mee.Ik vind dit best 'raar'. Dat het hem blijkbaar niet zoveel interesseert. Als mijn vriend een of andere ziekte had die ik niet kende zou ik daar toch wel wat vanaf willen weten..
Ik voel me gewoon niet helemaal serieus genomen en ook niet echt gesteund eigenlijk. Ik dacht dus dat dat was omdat hij het er zelf moeilijk mee had maar volgens mij vindt hij mij alleen moeilijk. Dat ik het er vaak over heb.. Ik weet ook niet helemaal wat ik hiermee moet, gister eindigde het weer in tranen van mijn kant. (nog nooit zoveel gehuild als deze maand, zo niet mij!) Hij weet niet wat het inhoud, wat er kan gebeuren, wat de behandeling kan doen enzo..
En het is niet zo dat het een lul is ofzo, vaak genoeg geeft hij me ook wel een dikke knuffel en troost ie me als ik over m'n zeik ben. Maar 'inhoudelijk' voel ik me er best alleen voor staan..
Stel ik me nou aan?
Sorry, misschien een lang verhaal, misschien ook niet.
Ik ben momenteel 20 en heb al bijna 3 jaar een relatie. Over het algemeen gaat het eigenlijk best goed alleen hadden we gister toch knallende ruzie.. nu heb ik last van stemmingswisselingen door de prikpil dus ik vind het heel moeilijk in te schatten of ik ''terecht' boos was/ben.
Goed, ik heb sinds een tijdje de diagnose endometriose na al 5 jaar klachten te hebben. Vooral de laatste 1,5 jaar was best heftig, ik was om de 3 weken ongesteld met alle ziekmakende pijn erbij. Gedoe met het ziekenhuis, niet kunnen werken, kortom. Ik had het best lastig en ik durf ook best te zeggen dat ík daar lastig van werd. Sinds de diagnose ben ik mijn vreind daarin gaan betrekken, uitleggen wat het ongeveer inhoud enzo. Alleen reageerde hij daar nooit op eigenlijk. Of niet meer dan 'komt wel goed' of "hmhm'. Gister vroeg ik of hij ooit mee wilde naar een lezing speciaal voor vrouwen met endo met een relatie omdat het best heftig kan zijn soms. Met behandeling met hormonen maar ook gewoon dat ik soms veel pijn heb en hij dan niet weet wat hij moet doen. Hij had geen zin. Naja.. Kan, maar ik voelde me er toch niet helemaal lekker bij eigenlijk. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, hij vond het vervelend dat ik er zoveel over praatte. Terwijl ik dat juist voor hem deed! Hij 'wil zich alleen op de leuke dingen richten en de rest negeren'. Opzich snap ik dat hij het leuk wilt houden maar het feit is dat ik gewoon niet zo leuk ben momenteel. Mijn libidio is dramatisch, mijn humeur slaat bij het minst op geringste om en ik heb het er zelf ook moeilijk mee.Ik vind dit best 'raar'. Dat het hem blijkbaar niet zoveel interesseert. Als mijn vriend een of andere ziekte had die ik niet kende zou ik daar toch wel wat vanaf willen weten..
Ik voel me gewoon niet helemaal serieus genomen en ook niet echt gesteund eigenlijk. Ik dacht dus dat dat was omdat hij het er zelf moeilijk mee had maar volgens mij vindt hij mij alleen moeilijk. Dat ik het er vaak over heb.. Ik weet ook niet helemaal wat ik hiermee moet, gister eindigde het weer in tranen van mijn kant. (nog nooit zoveel gehuild als deze maand, zo niet mij!) Hij weet niet wat het inhoud, wat er kan gebeuren, wat de behandeling kan doen enzo..
En het is niet zo dat het een lul is ofzo, vaak genoeg geeft hij me ook wel een dikke knuffel en troost ie me als ik over m'n zeik ben. Maar 'inhoudelijk' voel ik me er best alleen voor staan..
Stel ik me nou aan?
maandag 19 december 2011 om 10:30
Heb je hem al eens verteld dat je het gevoel hebt dat je er inhoudelijk alleen voor staat?
Het maffe in dit soort situaties is, dat hoe eenzamer jij je hierin voelt, je meer energie erin stopt om hem te laten begrijpen hoe je je voelt, en hij het gevoel krijgt dat "het leven" alleen nog maar bestaat uit jouw ziekte.
Ik denk dus dat je hierin helder moet zijn. Wat verwacht je van hem, wat kan hij concreet doet om jouw te laten merken dat hij meeleeft. Aan de andere kant is het wel zo, dat jij ook zal moeten begrijpen dat hij niet alles zomaar "snapt" en dat hij niet altijd op de momenten dat jij daar behoefte aan hebt "snapt" wat er aan de hand is.
Kortom duidelijkheid. Geef aan wat je verwacht en wat je wil, en leer ook accepteren dat hij dat niet altijd kan geven. En als hij dat een keer niet kan geven, dat dat niet inhoudt dat hij dan niet van je houd, of dat hij een ongeïnteresseerde hork is.
Het maffe in dit soort situaties is, dat hoe eenzamer jij je hierin voelt, je meer energie erin stopt om hem te laten begrijpen hoe je je voelt, en hij het gevoel krijgt dat "het leven" alleen nog maar bestaat uit jouw ziekte.
Ik denk dus dat je hierin helder moet zijn. Wat verwacht je van hem, wat kan hij concreet doet om jouw te laten merken dat hij meeleeft. Aan de andere kant is het wel zo, dat jij ook zal moeten begrijpen dat hij niet alles zomaar "snapt" en dat hij niet altijd op de momenten dat jij daar behoefte aan hebt "snapt" wat er aan de hand is.
Kortom duidelijkheid. Geef aan wat je verwacht en wat je wil, en leer ook accepteren dat hij dat niet altijd kan geven. En als hij dat een keer niet kan geven, dat dat niet inhoudt dat hij dan niet van je houd, of dat hij een ongeïnteresseerde hork is.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
maandag 19 december 2011 om 10:33
Mannen willen dat vaak niet, al die vrouwenproblemen. Als jij een probleem hebt moet je het oplossen en niet constant erover praten. Zo denken veel mannen.
Heb je behandeling?
Ik heb ook ernstige endo gehad. En na mijn operatie zorgde hij prima voor me, maar verder wist hij ook niet wat hij ermee aan moest.
Heb je behandeling?
Ik heb ook ernstige endo gehad. En na mijn operatie zorgde hij prima voor me, maar verder wist hij ook niet wat hij ermee aan moest.
maandag 19 december 2011 om 10:36
Het maffe in dit soort situaties is, dat hoe eenzamer jij je hierin voelt, je meer energie erin stopt om hem te laten begrijpen hoe je je voelt, en hij het gevoel krijgt dat "het leven" alleen nog maar bestaat uit jouw ziekte.
Ik denk dat dat precies de spijker op z'n kop slaat inderdaad. Ik probeer gewoon begrip te krijgen maar voor hem wordt het vervelend en ik ben alleen maar gefrustreerd omdat het lijkt alsof ik tegen een muur praat. En nee, dat ik me er inhoudelijk alleen voor voel staan heb ik nog niet zo duidelijk gezegd. Vanavond gaan we verder praten, gister was ik veel te emotioneel om nog 'normaal' te kunnen reageren.
En verwachten.. Ik 'verwacht' (dat is weer zo'n groot woord) op z'n minst dat hij z'n best doet om het te begrijpen.. Nu komt hij niet verder dan "Oke. Komt vast wel goed". Dat hij ook inhoudelijk een beetje kan meepraten. Op z'n minst weet wat het allemaal inhoud. Hij kwam niet verder als "Iets met je baarmoeder toch?". Toch best kwetsend want voor mij houd het in dat hij gewoon niet geluisterd heeft.. En ik weet best dat hij van me houd, daar twijfel ik ook niet aan. Op zijn manier doet hij z'n best om 'de relatie leuk te houden'. Maar ik denk dat als het zo door gaat dat voor hem de relatie dan 'leuk is' en ik me heel eenzaam en onbegrepen voel..
Ik denk dat dat precies de spijker op z'n kop slaat inderdaad. Ik probeer gewoon begrip te krijgen maar voor hem wordt het vervelend en ik ben alleen maar gefrustreerd omdat het lijkt alsof ik tegen een muur praat. En nee, dat ik me er inhoudelijk alleen voor voel staan heb ik nog niet zo duidelijk gezegd. Vanavond gaan we verder praten, gister was ik veel te emotioneel om nog 'normaal' te kunnen reageren.
En verwachten.. Ik 'verwacht' (dat is weer zo'n groot woord) op z'n minst dat hij z'n best doet om het te begrijpen.. Nu komt hij niet verder dan "Oke. Komt vast wel goed". Dat hij ook inhoudelijk een beetje kan meepraten. Op z'n minst weet wat het allemaal inhoud. Hij kwam niet verder als "Iets met je baarmoeder toch?". Toch best kwetsend want voor mij houd het in dat hij gewoon niet geluisterd heeft.. En ik weet best dat hij van me houd, daar twijfel ik ook niet aan. Op zijn manier doet hij z'n best om 'de relatie leuk te houden'. Maar ik denk dat als het zo door gaat dat voor hem de relatie dan 'leuk is' en ik me heel eenzaam en onbegrepen voel..
maandag 19 december 2011 om 10:38
Ik ben nog onder behandeling, ik heb nu de prikpil maar dat is echt een ramp dus die ga ik niet nogmaals nemen. Ik zou vrijdag gebeld worden door het ziekenhuis omdat ze me in het team zouden bespreken maar zal straks maar weer zelf bellen. Dus wat de volgende behandeling inhoud, ik heb nog geen flauw idee.
maandag 19 december 2011 om 10:39
Ik vind niet dat je je aanstelt. Ik vind juist dat je vriend zich aanstelt. Het leven gaat helaas niet altijd over rozen. Op dit moment heb jij het zwaar te verduren en in plaats van je te steunen gaat je vriend lopen klagen dat je er teveel over praat? Logisch toch, zo'n diagnose heeft een flinke impact en is iets dat je niet even zomaar naast je neer legt.
Daarnaast vind ik zijn wens om je "op de leuke dingen te concentreren" onrealistisch. Zoals ik zei, het leven is nou eenmaal niet altijd leuk, en dit proberen te ontkennen neemt het feit helaas niet weg.
Al met al een vrij onvolwassen reactie van je vriend, maar aangezien je zelf 20 bent is hij misschien ook nog niet zo oud? Waarschijnlijk in ieder geval jong genoeg om te leren met tegenslag in het leven om te gaan, maar ik zou hem vooral op het hart drukken daar dan wel nu mee te beginnen omdat jij hem hard nodig hebt.
Heel veel sterkte.
Daarnaast vind ik zijn wens om je "op de leuke dingen te concentreren" onrealistisch. Zoals ik zei, het leven is nou eenmaal niet altijd leuk, en dit proberen te ontkennen neemt het feit helaas niet weg.
Al met al een vrij onvolwassen reactie van je vriend, maar aangezien je zelf 20 bent is hij misschien ook nog niet zo oud? Waarschijnlijk in ieder geval jong genoeg om te leren met tegenslag in het leven om te gaan, maar ik zou hem vooral op het hart drukken daar dan wel nu mee te beginnen omdat jij hem hard nodig hebt.
Heel veel sterkte.
maandag 19 december 2011 om 10:43
De tip van jojanneke om het concrete ideeen te geven van hoe hij jou kan steunen vind ik een goede!
Ik ben zelf een tijdje geleden ook erg ziek geweest, en hoewel mijn vriend gelukkig wel enorm zijn best deed vond hij het toch lastig om er goed mee om te gaan. Door hem voorbeelden te geven van dingen waar ik wat aan had en dingen die juist niet zo hoefden werd hij zekerder over wat te doen en werd het makkelijker voor hem om mij te steunen.
Kan me goed voorstellen dat dat een groot deel van het probleem is, dat hij eigenlijk totaal niet weet hoe nu met jou om te gaan in deze situatie.
Ik ben zelf een tijdje geleden ook erg ziek geweest, en hoewel mijn vriend gelukkig wel enorm zijn best deed vond hij het toch lastig om er goed mee om te gaan. Door hem voorbeelden te geven van dingen waar ik wat aan had en dingen die juist niet zo hoefden werd hij zekerder over wat te doen en werd het makkelijker voor hem om mij te steunen.
Kan me goed voorstellen dat dat een groot deel van het probleem is, dat hij eigenlijk totaal niet weet hoe nu met jou om te gaan in deze situatie.
maandag 19 december 2011 om 10:45
Wat ik mij af loop te vragen, in hoeverre hij in staat is om daarmee om te gaan, en om daar op een volwassen manier in te staan.
Jij ben 20, en hoe oud is je vriend?
Hoe lullig of het misschien ook voelt, misschien is hij domweg nog niet in staat om hiermee om te gaan, omdat hij domweg nog te jong is.
Ik neem aan dat jullie beide begin 20 zijn, en dat zijn voorstelling van het leven NU heel anders is als dat het in de realiteit is. Hij wil misschien leuk uitgaan en leuke dingen doen, en "feesten" zolang het nog kan, en hij heeft er waarschijnlijk nooit bij stilgestaan dat de realiteit ook anders kan zijn...
Misschien is hij nu nog te onvolwassen, en verwacht jij dingen van hem die hij nu nog niet kan geven. Zou dat een mogelijkheid kunnen zijn?
Jij ben 20, en hoe oud is je vriend?
Hoe lullig of het misschien ook voelt, misschien is hij domweg nog niet in staat om hiermee om te gaan, omdat hij domweg nog te jong is.
Ik neem aan dat jullie beide begin 20 zijn, en dat zijn voorstelling van het leven NU heel anders is als dat het in de realiteit is. Hij wil misschien leuk uitgaan en leuke dingen doen, en "feesten" zolang het nog kan, en hij heeft er waarschijnlijk nooit bij stilgestaan dat de realiteit ook anders kan zijn...
Misschien is hij nu nog te onvolwassen, en verwacht jij dingen van hem die hij nu nog niet kan geven. Zou dat een mogelijkheid kunnen zijn?
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
maandag 19 december 2011 om 10:50
Ik kan me best goed voorstellen dat hij op de momenten dat jij 'eindelijk weer leuk bent' niet ook nog eens over de negatieve dingen wil praten. Niet steeds willen praten betekent niet dat hij geen begrip heeft, concreet kan hij gewoon niets doen om het over te laten gaan.
Als je duidelijk en rustig uitlegt wat jij graag wil dat hij doet, zonder teveel emotionele beladenheid, heeft een gesprek zin. Daar kan hij namelijk iets mee.
Praten om het praten kun je beter met vriendinnen doen denk ik.
Als je duidelijk en rustig uitlegt wat jij graag wil dat hij doet, zonder teveel emotionele beladenheid, heeft een gesprek zin. Daar kan hij namelijk iets mee.
Praten om het praten kun je beter met vriendinnen doen denk ik.
maandag 19 december 2011 om 11:22
Eens met Klavier. En ook met Jojanneke.
Misschien begrijpt je vriend het gewoon echt niet. Je geeft wel aan dat hij je vaak genoeg een knuffel geeft en je steunt. Dat is toch ook al heel waardevol.
En ik kan mij ook best voorstellen dat hij zich liever richt op de prettige dingen. Dat geeft namelijk energie. Op momenten dat jij je goed voelt ook steeds over je ziekte praten dat geeft geen energie, dat vreet juist energie en geeft een domper. Ik spreek uit eigen ervaring. Mijn man kon op een gegeven moment alleen nog maar focussen op wat er mis ging en wat negatief was en zoiets is voor een partner loodzwaar. Dan is er ook geen ruimte meer voor leukere dingen en dat gaat ten koste van je relatie.
En dat is niet omdat je dan de ziekte van je partner niet belangrijk vind en hem/haar niet serieus neemt, maar dat is dan omdat er niets meer over is aan positiviteit. En dat breekt mensen op.
Probeer je verwachtingen wat meer los te laten. In plaats van van je vriend te verwachten dat hij steeds met je meepraat, vraag hem gewoon je vast te houden en te troosten wanneer jij dat nodig hebt. En ga daarna samen een film kijken of lekker op de bank bij elkaar zitten.
Sterkte en succes.
Misschien begrijpt je vriend het gewoon echt niet. Je geeft wel aan dat hij je vaak genoeg een knuffel geeft en je steunt. Dat is toch ook al heel waardevol.
En ik kan mij ook best voorstellen dat hij zich liever richt op de prettige dingen. Dat geeft namelijk energie. Op momenten dat jij je goed voelt ook steeds over je ziekte praten dat geeft geen energie, dat vreet juist energie en geeft een domper. Ik spreek uit eigen ervaring. Mijn man kon op een gegeven moment alleen nog maar focussen op wat er mis ging en wat negatief was en zoiets is voor een partner loodzwaar. Dan is er ook geen ruimte meer voor leukere dingen en dat gaat ten koste van je relatie.
En dat is niet omdat je dan de ziekte van je partner niet belangrijk vind en hem/haar niet serieus neemt, maar dat is dan omdat er niets meer over is aan positiviteit. En dat breekt mensen op.
Probeer je verwachtingen wat meer los te laten. In plaats van van je vriend te verwachten dat hij steeds met je meepraat, vraag hem gewoon je vast te houden en te troosten wanneer jij dat nodig hebt. En ga daarna samen een film kijken of lekker op de bank bij elkaar zitten.
Sterkte en succes.
maandag 19 december 2011 om 12:47
Mijn vriend is nu 19, een jaartje jonger dan ik. En bedankt voor de reacties, het is heel fijn om even onafhankelijke adviezen te krijgen, vind het zo moeilijk om zijn kant te zien in dit geval!
jojanneke: Het zou me niets verbazen inderdaad, dat hij gewoon nog 'te jong' is om het te begrijpen. Hij is in sommige dingen veel volwassener dan ik ben en in sommige dingen nog echt een puber.
Klavier
Ik snap best dat hij er niet steeds over wilt praten, dat wil ik ook helemaal niet! Ik zie nu wel dat ik er ook teveel de nadruk op gelegd heb.. Maar het was allemaal bedoeld om wat begrip te krijgen, om hem uit te leggen hoe ik me voel en dat ik dit allemaal best eng vind. En hij lijkt dat gewoon weg niet te begrijpen wat mij weer verdrietig maakt. En ik weet dat hij concreet niets kan doen. Maar nu doet hij gewoon helemaal niets. Hij negeert alles en praat er dan meteen overheen.
Ik moet ook gewoon eens rustig met hem praten denk ik, gister was ik echt even over m'n zeik. Daar krijg je ook geen goede gesprekken van natuurlijk. En praten doe ik ook wel met vriendinnen maar ik verwacht wel wat steun van m'n vriendje..
@ Ikbenanoniem:
Hij begrijpt het ook echt niet, hij heeft geen idee wat het inhoud, wat voor'n invloed hormonen op mij hebben, hoe ontzettend alleen ik me soms voel.. En hij knuffelt me wel eens ja, maar dat is alleen als ik echt heel erg emotioneel ben.. Niet als ik wat aan het vertellen ben of me gewoon even naar voel omdat het ziekenhuis weer vervelend doet.
Dat hij zich richt op de leuke dingen snap ik ook wel, dat is ook belangrijk. Maar hij richt zich alleen op de leuke dingen. Of op de problemen die hij heeft met school/werk. En daar reageer ik ook gewoon op, ik vind het juist fijn om daarbij betrokken te worden..Misschien betrek ik het juist teveel op mezelf, omdat ik het fijn vind denk ik dat hij het fijn vindt ofzo.
Verder ben ik niet idioot depressief ofzo. Er zijn een hoop frustraties ja maar ik kan nog wel gewoon leuke dingen doen zonder constant te zeuren. Samen serie kijken doen we ook, grapjes en alles maken we ook nog. Het is niet dat het alleen maar slecht is ofzo.
jojanneke: Het zou me niets verbazen inderdaad, dat hij gewoon nog 'te jong' is om het te begrijpen. Hij is in sommige dingen veel volwassener dan ik ben en in sommige dingen nog echt een puber.
Klavier
Ik snap best dat hij er niet steeds over wilt praten, dat wil ik ook helemaal niet! Ik zie nu wel dat ik er ook teveel de nadruk op gelegd heb.. Maar het was allemaal bedoeld om wat begrip te krijgen, om hem uit te leggen hoe ik me voel en dat ik dit allemaal best eng vind. En hij lijkt dat gewoon weg niet te begrijpen wat mij weer verdrietig maakt. En ik weet dat hij concreet niets kan doen. Maar nu doet hij gewoon helemaal niets. Hij negeert alles en praat er dan meteen overheen.
Ik moet ook gewoon eens rustig met hem praten denk ik, gister was ik echt even over m'n zeik. Daar krijg je ook geen goede gesprekken van natuurlijk. En praten doe ik ook wel met vriendinnen maar ik verwacht wel wat steun van m'n vriendje..
@ Ikbenanoniem:
Hij begrijpt het ook echt niet, hij heeft geen idee wat het inhoud, wat voor'n invloed hormonen op mij hebben, hoe ontzettend alleen ik me soms voel.. En hij knuffelt me wel eens ja, maar dat is alleen als ik echt heel erg emotioneel ben.. Niet als ik wat aan het vertellen ben of me gewoon even naar voel omdat het ziekenhuis weer vervelend doet.
Dat hij zich richt op de leuke dingen snap ik ook wel, dat is ook belangrijk. Maar hij richt zich alleen op de leuke dingen. Of op de problemen die hij heeft met school/werk. En daar reageer ik ook gewoon op, ik vind het juist fijn om daarbij betrokken te worden..Misschien betrek ik het juist teveel op mezelf, omdat ik het fijn vind denk ik dat hij het fijn vindt ofzo.
Verder ben ik niet idioot depressief ofzo. Er zijn een hoop frustraties ja maar ik kan nog wel gewoon leuke dingen doen zonder constant te zeuren. Samen serie kijken doen we ook, grapjes en alles maken we ook nog. Het is niet dat het alleen maar slecht is ofzo.
maandag 19 december 2011 om 13:22
Hij 'wil zich alleen op de leuke dingen richten en de rest negeren'.
Hier val ik voornamelijk over in je tekst... Dat wil jij toch ook!! Maar je lichamelijke problemen zijn niet te negeren, die zijn er nu eenmaal regelmatig, en heftig. En die hebben een serieuze invloed op hoe jij je voelt en hoe jij bent, en daarmee ook op jullie relatie. En daarmee zijn ze niet te negeren door hem!
Hebben jullie het wel eens over kinderen gehad? En, stapje verder, het feit dat endometriose een serieus effect op deze wens en de mogelijke uitvoering daarvan zou kunnen hebben.
Hier val ik voornamelijk over in je tekst... Dat wil jij toch ook!! Maar je lichamelijke problemen zijn niet te negeren, die zijn er nu eenmaal regelmatig, en heftig. En die hebben een serieuze invloed op hoe jij je voelt en hoe jij bent, en daarmee ook op jullie relatie. En daarmee zijn ze niet te negeren door hem!
Hebben jullie het wel eens over kinderen gehad? En, stapje verder, het feit dat endometriose een serieus effect op deze wens en de mogelijke uitvoering daarvan zou kunnen hebben.
maandag 19 december 2011 om 13:24
maandag 19 december 2011 om 15:52
Misschien dat ik wel vraag of hij morgen komt ipv vanavond.
Echt teveel gezeik gehad vandaag, ik stond opeens niet meer ingeschreven in m'n gemeente ofzo? Sta ik een half uur te wachten sta ik er wel gewoon in en hebben ze geen idee waarom dat eerst niet zo was. Gedoe met het ziekenhuis weer, nu gaan ze morgen pas bellen en niet eens m'n eigen arts en ik snap er niets meer van. Van het kastje naar de muur gestuurd door het uwv waar ik ook niets meer van snap, duidelijk zijn is echt te lastig daar. Alles ging even fout vandaag.
Echt teveel gezeik gehad vandaag, ik stond opeens niet meer ingeschreven in m'n gemeente ofzo? Sta ik een half uur te wachten sta ik er wel gewoon in en hebben ze geen idee waarom dat eerst niet zo was. Gedoe met het ziekenhuis weer, nu gaan ze morgen pas bellen en niet eens m'n eigen arts en ik snap er niets meer van. Van het kastje naar de muur gestuurd door het uwv waar ik ook niets meer van snap, duidelijk zijn is echt te lastig daar. Alles ging even fout vandaag.
maandag 19 december 2011 om 15:55
Dat je steun verwacht van je vriend is niet vreemd. Hoe kan hij je steunen? Wat kan hij doen?
En duurt het 873 x 12 minuten (is best lang en veel) voordat die woorden uitgesproken zijn?
Als hij "gewoon even moet luisteren", zeg je dan niet steeds hetzelfde of volstaat een "ik zit er weer zo mee, hou me even vast" ook?
En duurt het 873 x 12 minuten (is best lang en veel) voordat die woorden uitgesproken zijn?
Als hij "gewoon even moet luisteren", zeg je dan niet steeds hetzelfde of volstaat een "ik zit er weer zo mee, hou me even vast" ook?
maandag 19 december 2011 om 16:22
Hoi koettie
lastig jouw situatie, maar wel herkenbaar.
Allereerst weet jouw vriend wat jij van hem verwacht en weet jij ook wat hij van jouw verwacht.
Verder mijn ervaring met lichaamlijke vrouwen problemen, is juist dat mannen er wel heel graag voor je willen zijn maar dat het voor hun heel lastig inschatten is. Vooral omdat ze gewoonweg niet kunnen voelen wat jij voelt.
Daarnaast roept pijn, een nieuwe ziekte voor je, bezoeken aan artsen bij jouw ook heel veel emoties op. Laten emoties nou net iets zijn waar weinig mannen raad mee weten. Bedoel niks is makkelijker dan niet voelen maar weg stoppen. Daarnaast heb jij waarschijnlijk een trein vol emoties die komt en gaat en daardoor kan het dus zijn dat je op 1 dezelfde situatie 3x verschillend reageerd.
Mijn tip is praat met elkaar, en vraag aan hem eens hoe hij erin staat in plaats van zelf telkens willen vertellen wat jij voelt en wat je kwijt wil. Dit kan heel tegenstrijdig voor je klinken maar ik denk dat jouw vriend dit wel nodig heeft.
lastig jouw situatie, maar wel herkenbaar.
Allereerst weet jouw vriend wat jij van hem verwacht en weet jij ook wat hij van jouw verwacht.
Verder mijn ervaring met lichaamlijke vrouwen problemen, is juist dat mannen er wel heel graag voor je willen zijn maar dat het voor hun heel lastig inschatten is. Vooral omdat ze gewoonweg niet kunnen voelen wat jij voelt.
Daarnaast roept pijn, een nieuwe ziekte voor je, bezoeken aan artsen bij jouw ook heel veel emoties op. Laten emoties nou net iets zijn waar weinig mannen raad mee weten. Bedoel niks is makkelijker dan niet voelen maar weg stoppen. Daarnaast heb jij waarschijnlijk een trein vol emoties die komt en gaat en daardoor kan het dus zijn dat je op 1 dezelfde situatie 3x verschillend reageerd.
Mijn tip is praat met elkaar, en vraag aan hem eens hoe hij erin staat in plaats van zelf telkens willen vertellen wat jij voelt en wat je kwijt wil. Dit kan heel tegenstrijdig voor je klinken maar ik denk dat jouw vriend dit wel nodig heeft.
maandag 19 december 2011 om 16:24
Door eens te luisteren en ook te reageren, mee te denken. Nu 'luistert' hij (terwijl hij soms gewoon doorkut op z'n telefoon) en reageert alleen met "Hm". En dat maakt me gewoon onzeker, ik heb geen idee of hij dan luistert of niet. Meestal meteen na z'n "hm" praat hij over wat anders.
En hoe bedoel je 873x12 minuten?
En niet hetzelfde natuurlijk, daar zou ik ook gek van worden als ik alles constant herhaal. Als ik eerlijk zeg dat ik ermee zit dan is het vaak "Hm, komt vast wel goed". En meer niet eigenlijk.
En hoe bedoel je 873x12 minuten?
En niet hetzelfde natuurlijk, daar zou ik ook gek van worden als ik alles constant herhaal. Als ik eerlijk zeg dat ik ermee zit dan is het vaak "Hm, komt vast wel goed". En meer niet eigenlijk.
maandag 19 december 2011 om 16:26
maandag 19 december 2011 om 16:34
quote:koettie schreef op 19 december 2011 @ 16:26:
Bedankt o0wendiej0o, ik neem je tip mee voor het gesprek.
Jullie hebben ook wel gelijk dat steeds hetzelfde blijven doen (dus maar blijven praten zoals ik nu doe) blijkbaar geen zin heeft. Dus dan inderdaad met een andere insteek proberen.
geen dank,
mijn vriend heeft met mij hetzelfde meegemaakt namelijk, enige verschil is wel dat wij samen wonen en dat hij mee ging naar het ziekenhuis.
Alleen omdat ik borderline heb vergat is heel vaak dat hij ook gevoel heeft zeg maar. ik draafde echt door in mij: ik heb pijn, begrijp dat nou eens, tot punten waarop ik zelfs verwachtte dat hij in mijn lichaam kon kijken en moest weten wanneer ik pijn had en wanneer niet.
en tijdens mijn therapie heb ik geleerd dat hij ook belangrijk is, en dat we duidelijk moesten maken en bespreek baar maken wat we van elkaar verwachtte. Het belangrijkste was dus voor mij om te vragen hoe hij zich voelde en waar hij last van had en daar alleen naar te luisteren en daar verder geen reactie op terug te geven dan alleen zijn gevoel bevestigen.
moet zeggen dat we elkaar nu perfect begrijpen en bij onduidelijkheden bij elkaar navraag doen.
Bedankt o0wendiej0o, ik neem je tip mee voor het gesprek.
Jullie hebben ook wel gelijk dat steeds hetzelfde blijven doen (dus maar blijven praten zoals ik nu doe) blijkbaar geen zin heeft. Dus dan inderdaad met een andere insteek proberen.
geen dank,
mijn vriend heeft met mij hetzelfde meegemaakt namelijk, enige verschil is wel dat wij samen wonen en dat hij mee ging naar het ziekenhuis.
Alleen omdat ik borderline heb vergat is heel vaak dat hij ook gevoel heeft zeg maar. ik draafde echt door in mij: ik heb pijn, begrijp dat nou eens, tot punten waarop ik zelfs verwachtte dat hij in mijn lichaam kon kijken en moest weten wanneer ik pijn had en wanneer niet.
en tijdens mijn therapie heb ik geleerd dat hij ook belangrijk is, en dat we duidelijk moesten maken en bespreek baar maken wat we van elkaar verwachtte. Het belangrijkste was dus voor mij om te vragen hoe hij zich voelde en waar hij last van had en daar alleen naar te luisteren en daar verder geen reactie op terug te geven dan alleen zijn gevoel bevestigen.
moet zeggen dat we elkaar nu perfect begrijpen en bij onduidelijkheden bij elkaar navraag doen.
maandag 19 december 2011 om 16:36
He, het is ook gewoon zo lastig! Ik verwacht dan niet dat hij ruikt of ik pijn heb ofzo. Dat merkt hij namelijk echt wel en daar kan hij ook niet zogoed mee omgaan. Ook omdat ik elke keer weer iets anders wil, aandacht of juist helemaal niet. Maar daar heb ik al het begrip voor, ik verwacht écht niet dat hij me begrijp op zo'n moment, dan begrijp ik mezelf niet eens.
Meer het emotionele aspect erachter. Maar vragen hoe hij ergens tegenaan kijkt is sowieso wel handig, ik weet niet of ik dat ooit gedaan heb eigenlijk.. Ik denk het niet, juist omdat hij zo minimaal reageert elke keer.
Meer het emotionele aspect erachter. Maar vragen hoe hij ergens tegenaan kijkt is sowieso wel handig, ik weet niet of ik dat ooit gedaan heb eigenlijk.. Ik denk het niet, juist omdat hij zo minimaal reageert elke keer.
maandag 19 december 2011 om 16:45
en misschien is het wel een optie om dan eens samen op internet te kijken wat endometriose is, een lezing is inderdaad wel een grote stap die hij dan ook moet zetten.
Nog een tip maak het jip en janneke taal. al die woorden over cyclus, menstruatie, cycste enzo komen bij die mannen over het algemeen toch niet aan.
http://www.endometriose.n ... ose/schoolwerkstukken.php
dat werkstuk voor de middelbare school kan je misschien wel iets mee daar staat het wel heel duidelijk in en natuurlijk jouw eigen woorden gebruiken.
Nog een tip maak het jip en janneke taal. al die woorden over cyclus, menstruatie, cycste enzo komen bij die mannen over het algemeen toch niet aan.
http://www.endometriose.n ... ose/schoolwerkstukken.php
dat werkstuk voor de middelbare school kan je misschien wel iets mee daar staat het wel heel duidelijk in en natuurlijk jouw eigen woorden gebruiken.
maandag 19 december 2011 om 17:01
maandag 19 december 2011 om 17:20
@TO: Als jij je slecht voelt, vraag je hem dan ook wel eens om je gewoon even vast te houden?
Mannen (en waarschijnlijk ook de jongere exemplaren) hebben nogal de neiging om een oplossing voor jouw probleem te willen vinden. En als dat niet lukt of mogelijk is, dan wenden ze zich vaak af (werkt in ieder geval wel vaak zo). In de gevallen dat ik me rot voel door omstandigheden waar geen directe oplossing voor is, vraag ik mijn man gewoon om een knuffel en vertel hem er direct bij dat hij niets met mijn probleem hoeft. Hij kan er dan gewoon voor me zijn en dat voelt voor hem weer prettig.
Mannen (en waarschijnlijk ook de jongere exemplaren) hebben nogal de neiging om een oplossing voor jouw probleem te willen vinden. En als dat niet lukt of mogelijk is, dan wenden ze zich vaak af (werkt in ieder geval wel vaak zo). In de gevallen dat ik me rot voel door omstandigheden waar geen directe oplossing voor is, vraag ik mijn man gewoon om een knuffel en vertel hem er direct bij dat hij niets met mijn probleem hoeft. Hij kan er dan gewoon voor me zijn en dat voelt voor hem weer prettig.
