Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 21 december 2011 om 20:26
quote:campari schreef op 21 december 2011 @ 15:11:
Kunstje, dat zegt hij alleen maar om nog enigzins gevoel van eigenwaarde te behouden.
Laat je niet kisten, laat je niet tussen dochter en ex-man zetten en probeer inderdaad nu alleen even functioneel contact te hebben.
Sterkte...!
Dat probeer ik ook. Gisteravond heeft hij nog 2 mails gestuurd waar ik niet op gereageerd heb. Toen heeft hij vanavond gebeld of ik ze gekregen had. Heb toen gezegd dat ik niet wou praten en dat we elkaar morgen wel zien bij de laatste therapie.
Als ik hem spreek klinkt hij telkens zo redelijk en val ik weer voor hem. Hoe kom ik ooit los? Maandagavond wou hij zelfs de wijn uitzoeken voor het kerstdiner wat ik geef, hoewel hij er zelf niet bij is. Dat deed hij namelijk altijd en met veel plezier.
Ik mis hem en eerlijk is eerlijk ons vroegere leventje. Ik zie er zo tegen op om in mijn eentje oud te worden. De toekomst is weer eens 1 groot zwart gat.
Kunstje, dat zegt hij alleen maar om nog enigzins gevoel van eigenwaarde te behouden.
Laat je niet kisten, laat je niet tussen dochter en ex-man zetten en probeer inderdaad nu alleen even functioneel contact te hebben.
Sterkte...!
Dat probeer ik ook. Gisteravond heeft hij nog 2 mails gestuurd waar ik niet op gereageerd heb. Toen heeft hij vanavond gebeld of ik ze gekregen had. Heb toen gezegd dat ik niet wou praten en dat we elkaar morgen wel zien bij de laatste therapie.
Als ik hem spreek klinkt hij telkens zo redelijk en val ik weer voor hem. Hoe kom ik ooit los? Maandagavond wou hij zelfs de wijn uitzoeken voor het kerstdiner wat ik geef, hoewel hij er zelf niet bij is. Dat deed hij namelijk altijd en met veel plezier.
Ik mis hem en eerlijk is eerlijk ons vroegere leventje. Ik zie er zo tegen op om in mijn eentje oud te worden. De toekomst is weer eens 1 groot zwart gat.
woensdag 21 december 2011 om 22:35
De man van toen is niet meer de man van nu Kunstje.. Je leeft, net als ik, in een droomwereld. Je hebt je eigen sprookje gecreeerd. En je dondert er iedere keer weer in op het moment dat hij een beetje lief tegen je doet. Zoo herkenbaar..
Ik heb hetzelfde probleem. Als ik geen enkele emotie laat zien loopt het contact prima, maar zodra ik ook maar íets zeg wat hem niet bevalt of wat moeilijk is, dan draait ie als een blad aan een boom. Heb dat vanavond uitgeprobeerd en warempel, ik zag weer even evil-ex. Die momenten doen me beseffen dat ik écht niet meer met hem door wil.
En natuurlijk mis je hem. Mis je je oude leventje. Maar liefie, ook al zou hij bij je terugkomen (en zou jij hem terug nemen): het wordt nooit meer zoals het was... Daar is téveel voor gebeurd. En wat wil je dan? Jezelf compleet wegcijferen? Alleen om dat plaatje weer te lijmen? Dat houd je misschien een paar weken vol..
En wie zegt dat jij in je eentje oud wordt? Kom op mens! 1 Op de 3 huwelijken gaat kapot; wie weet wie er nog allemaal op je pad komen.. Probeer niet te ver vooruit te kijken. En probeer het geluk in jezelf te vinden.. Verplaats je energie van relatietherapie naar individuele therapie. En geef het de tijd.......
Sterkte.. Komt goed! Voor ons allemaal!!
Hoe is het met de rest? Hova? Allalone? Patsboem?
Ik heb hetzelfde probleem. Als ik geen enkele emotie laat zien loopt het contact prima, maar zodra ik ook maar íets zeg wat hem niet bevalt of wat moeilijk is, dan draait ie als een blad aan een boom. Heb dat vanavond uitgeprobeerd en warempel, ik zag weer even evil-ex. Die momenten doen me beseffen dat ik écht niet meer met hem door wil.
En natuurlijk mis je hem. Mis je je oude leventje. Maar liefie, ook al zou hij bij je terugkomen (en zou jij hem terug nemen): het wordt nooit meer zoals het was... Daar is téveel voor gebeurd. En wat wil je dan? Jezelf compleet wegcijferen? Alleen om dat plaatje weer te lijmen? Dat houd je misschien een paar weken vol..
En wie zegt dat jij in je eentje oud wordt? Kom op mens! 1 Op de 3 huwelijken gaat kapot; wie weet wie er nog allemaal op je pad komen.. Probeer niet te ver vooruit te kijken. En probeer het geluk in jezelf te vinden.. Verplaats je energie van relatietherapie naar individuele therapie. En geef het de tijd.......
Sterkte.. Komt goed! Voor ons allemaal!!
Hoe is het met de rest? Hova? Allalone? Patsboem?
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
woensdag 21 december 2011 om 23:01
Soyli, Het gaat hier, lastig. Ben erg verdrietig momenteel, mede door problemen met/van oudste.
En tegelijkertijd merk ik dat bijna-ex mij nog steeds snel van mijn apropos brengt. Bv door de laatste week steeds zo lang te blijven plakken. En door gisteren uitdrukkelijk naar de datum dat ik de uitslag van een onderzoek krijg te vragen en dat gelijk in zijn mobiel te zetten. Hij zei erbij dat dat voor hem ook heel belangrijk was en dan krijg ik toch, ook al dacht ik dat het beter met me ging en dat ik meer afstand krijg tot hem, meteen weer de kriebels... Moeilijk dus weer, blijf dat sprankje hoop maar niet kwijt raken op de een of andere manier...
En tegelijkertijd merk ik dat bijna-ex mij nog steeds snel van mijn apropos brengt. Bv door de laatste week steeds zo lang te blijven plakken. En door gisteren uitdrukkelijk naar de datum dat ik de uitslag van een onderzoek krijg te vragen en dat gelijk in zijn mobiel te zetten. Hij zei erbij dat dat voor hem ook heel belangrijk was en dan krijg ik toch, ook al dacht ik dat het beter met me ging en dat ik meer afstand krijg tot hem, meteen weer de kriebels... Moeilijk dus weer, blijf dat sprankje hoop maar niet kwijt raken op de een of andere manier...
donderdag 22 december 2011 om 00:47
Hoi meiden, Hier net andersom. Hij vindt het prima als ik verdriet laat zien, en in de put zit (houdt me lekker klein) maar zo gauw ik voor mezelf opkom of godbetere kritiek op hem heb, is het hommeles. Zoals ik al eerder zei: ik accepteer dat ik fouten gemaakt heb naar hem toe, maar ik heb nog steeds niet gehoord dat hij fouten gemaakt heeft. Morgen is de laatste sessie van de relatietherapie en dan krijgen we te horen of dat het zin heeft om nog verder te gaan daarmee. Ik neem aan dat het advies negatief zal zijn en dat ze zeggen: ga maar scheiden, dit wordt niets meer. En alhoewel ik het verwacht, zal het toch weer pijnlijk worden om het bevestigd te zien. Ik weet wel dat er geen redden aan is, maar het doet zo'n pijn.
En Hova, zoals ik ook bij de anderen hoor, elke keer dat hij weer een beetje zijn oude zelf laat zien, val ik er weer voor en zie ik weer de man waarvan ik houd en waarvoor ik wil vechten.
Maar we komen er wel door, dat moet. Voor ons zelf en onze kinderen. En ik denk dat er geen sterke liefde is dan die voor onze kinderen. Dus we blijven op de been en uiteindelijk zullen we die kl**tz*kken van ons af kunnen zetten en een nieuwe toekomst bouwen. En we zullen er sterker uitkomen. Dat moet gewoon en volgens mij kan het ook. Kijk maar naar Newwoman en Gianna, dat zijn vrouwen om jaloers op te zijn! Wij moeten dat ook kunnen. Uiteindelijk zal er weer een dag komen, dat we weer geluk kunnen voelen: alleen of met iemand nieuws (hoewel ik daar niet aan moet denken momenteel). Laten we elkaar helpen om dat te bereiken.
En Hova, zoals ik ook bij de anderen hoor, elke keer dat hij weer een beetje zijn oude zelf laat zien, val ik er weer voor en zie ik weer de man waarvan ik houd en waarvoor ik wil vechten.
Maar we komen er wel door, dat moet. Voor ons zelf en onze kinderen. En ik denk dat er geen sterke liefde is dan die voor onze kinderen. Dus we blijven op de been en uiteindelijk zullen we die kl**tz*kken van ons af kunnen zetten en een nieuwe toekomst bouwen. En we zullen er sterker uitkomen. Dat moet gewoon en volgens mij kan het ook. Kijk maar naar Newwoman en Gianna, dat zijn vrouwen om jaloers op te zijn! Wij moeten dat ook kunnen. Uiteindelijk zal er weer een dag komen, dat we weer geluk kunnen voelen: alleen of met iemand nieuws (hoewel ik daar niet aan moet denken momenteel). Laten we elkaar helpen om dat te bereiken.
donderdag 22 december 2011 om 11:13
Ik dacht dat wij een kans hadden. Ik dacht dat man/ex die ook wilde hebben. Maar nu weet ik dat dit niet zo is. Dat ons verhaal niet mooier en echter is dan al die andere verhalen waarin het mis gaat. Bij ons is het mis. En goed ook. Ik moet de stappen gaan zetten om uit elkaar te gaan. Om mezelf te beschermen tegen pijn, verdriet en leugens. En/of een man/ex die het totaal niet op een rijtje heeft. Dat maakt misschien in theorie wel verschil, maar in de praktijk niet. Het is destructief. Ik moet voor mezelf en de kinderen kiezen. Ik ben intens verdrietig. Maar er nu wel toe bereid en in staat. Hij wil niet naar zijn aandeel kijken, hij heeft nog steeds zijn vriendin, en hij wil wel steeds naar mijn aandeel kijken, hij vraagt om begrip, want wat hij deed en doet heeft volgens hem uiteindelijk te maken met waarin hij bij mij tekort kwam. Bekend verhaal. Maar klaar nu. Ik ben tot nu gebleven, maar als de enige conclusie steeds is: ik kwam tekort, en ik weet niet of ik met je wil vechten want jij lijkt niet naar jouw stuk te willen kijken, heb ik het ook eenvoudigweg niet meer in de aanbieding. Wat hij eigenlijk zegt is met andere woorden: ik moet met jou door heel veel pijn en verdriet, en heel weinig/geen seks, om weer bij onze liefde te komen, en ik wil dat risico niet nemen. Dat is een heldere boodschap, al wordt-ie niet helder gebracht. Dus moet ik toch de enig juiste conclusie trekken. Deze man, die ik niet (her)ken, kiest voor andere dingen dan voor mij en hem, en zijn gezin. Ik ben klaar met wachten op meer, op iets anders, op sowieso hem. Na al die maanden moet ik het net als jullie, Hova, Kunstje, Soyli, Tascha, aankunnen. Zo waardeloos mag mijn leven niet blijven.
donderdag 22 december 2011 om 12:46
Sterkte voor iedereen die dat nodig heeft. En uiteindelijk komen er andere dingen voor in de plaats, die misschien nog wel veel mooier zijn, naast al het verdriet en gemis en de pijn.
Hova; oudste zoon is hier, na drie jaar, weer gelukkiger aan het worden. Maar voor hem is het hele gebeuren een soort van castratie geweest; je vader die er zo vandoor gaat als je 12 bent.
Hova; oudste zoon is hier, na drie jaar, weer gelukkiger aan het worden. Maar voor hem is het hele gebeuren een soort van castratie geweest; je vader die er zo vandoor gaat als je 12 bent.
donderdag 22 december 2011 om 14:02
@Patsboem: Het lijkt of ik mijn verhaal teruglees. En als ik het zo teruglees, denk ik kappen met die hap. Dat betekent dat ik dat zelf ook moet doen. Dus vanmiddag na de laatste therapiesessie eindigt mijn huwelijk waarschijnlijk. Het doet pijn en ik ben intens verdrietig, maar het is inderdaad niet anders. Ik kan zelfs niet voor de kinderen zo doorgaan. Ik zal dadelijk sterk moeten zijn, vanavond huil ik wel uit.
Ik ben sterk, Ik kan het, Ik laat me niet kapotmaken!!
Ik ben sterk, Ik kan het, Ik laat me niet kapotmaken!!
donderdag 22 december 2011 om 14:04
Patsboem.. Wat is er precies gebeurd dan? Of is het vooral het feit dat hij haar niet wil loslaten (en jou (tot nu toe?) ook niet?)?
Tja... Berusting.. Er komt een moment dat je voelt en weet dat je niet meer met hem door kunt. Bij mij kwam dat toen hij aan mijn kinderen kwam (niet letterlijk maar hij ging een bepaalde grens over voor zichzelf, en niet ten bate van onze kinderen. Tóen zag ik dat hij puur en alleen voor zichzelf ging en dat was voor mij de druppel). En natuurlijk is het moeilijk, er gaat geen dag voorbij dat ik niet vreselijk moet huilen. Maar dat mag. Het is een rouwproces waar we in zitten. Belangrijk is wel dat je ook voelt wat je schrijft; dán pas kun je de volgende stap zetten..
Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf heel klein heb gemaakt naast hem. Dat reken ik mezelf aan, niet hem. Ook dat is belangrijk; dat je je eigen aandeel in deze situatie gaat zien maar dat je vooral ook bij hem laat wat van hem is. Ik ontleende álles aan hem; mijn status, zekerheden, zelfvertrouwen, geluk.. En nu moet ik 'volwassen' worden. Die sterke en krachtige vrouw moet zich nu gaan laten zien. En dat is doodeng. Want ik weet dat ze in me zit, maar het is zo makkelijk om dat kleine meisje te blijven. Om te blijven steunen op de mensen om me heen. Want stel je toch voor dat als de krachtige vrouw naar buiten komt mensen me gaan laten vallen. Omdat ze denken dat ik hen niet meer nodig heb. En daar zit de kern voor mij: zelfvertrouwen! Vriendschappen (maar ook een relatie) moet een aanvulling zijn, geen noodzaak. De aandacht en bevestiging die ik nu buiten mezelf zoek moet ik ín mezelf gaan vinden... Een mooie uitdaging voor 2012 vind ik zelf ..
Tja... Berusting.. Er komt een moment dat je voelt en weet dat je niet meer met hem door kunt. Bij mij kwam dat toen hij aan mijn kinderen kwam (niet letterlijk maar hij ging een bepaalde grens over voor zichzelf, en niet ten bate van onze kinderen. Tóen zag ik dat hij puur en alleen voor zichzelf ging en dat was voor mij de druppel). En natuurlijk is het moeilijk, er gaat geen dag voorbij dat ik niet vreselijk moet huilen. Maar dat mag. Het is een rouwproces waar we in zitten. Belangrijk is wel dat je ook voelt wat je schrijft; dán pas kun je de volgende stap zetten..
Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf heel klein heb gemaakt naast hem. Dat reken ik mezelf aan, niet hem. Ook dat is belangrijk; dat je je eigen aandeel in deze situatie gaat zien maar dat je vooral ook bij hem laat wat van hem is. Ik ontleende álles aan hem; mijn status, zekerheden, zelfvertrouwen, geluk.. En nu moet ik 'volwassen' worden. Die sterke en krachtige vrouw moet zich nu gaan laten zien. En dat is doodeng. Want ik weet dat ze in me zit, maar het is zo makkelijk om dat kleine meisje te blijven. Om te blijven steunen op de mensen om me heen. Want stel je toch voor dat als de krachtige vrouw naar buiten komt mensen me gaan laten vallen. Omdat ze denken dat ik hen niet meer nodig heb. En daar zit de kern voor mij: zelfvertrouwen! Vriendschappen (maar ook een relatie) moet een aanvulling zijn, geen noodzaak. De aandacht en bevestiging die ik nu buiten mezelf zoek moet ik ín mezelf gaan vinden... Een mooie uitdaging voor 2012 vind ik zelf ..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 22 december 2011 om 14:53
Precies Soyli, hij laat haar niet los, en vertelde me dat hij meer begrip wil van mij, omdat de problemen in onze relatie begonnen zijn, er 'schuld' ligt bij mij, en ik die schuld moet erkennen, en dat als ik dat niet doe hij denkt dat we met elkaar gaan vechten in plaats van voor elkaar. Hij begint telkens te praten op een moment/een plek waar het feit dat hij al bijna acht maanden een vriendin heeft er niet toe doet. Hij start steeds bij wat er bij mij moet veranderen, of waartoe ik bereid moet zijn. Het lijkt alsof hij denkt: pas als ik daarop hoor dat het hoe dan ook weer goed komt, zal ik de stap van uitmaken zetten. Nee, eigenlijk zegt hij dat hij het hoe dan ook gaat uitmaken, dat ik dat toch al een poos weet, dus dat ik daarover niet hoef te praten met hem. Tja. Als ik het zo opschrijf, denk ik: er is geen touw aan vast te knopen. Het komt neer op: hij is er niet, en wil het graag doen voorkomen alsof ik er niet (op de goede manier, namelijk begripvol en open om alles te veranderen wat hem niet aanstond) ben. Ik ben het zat om te wachten op deze man. En ben me er heel erg van bewust dat al deze dingen waar we nu mee bezig waren nog maar een soort van startvoorwaarden zijn. Dat het echte werk dan pas zou beginnen. Ik denk dat het op is. Ik ben in ieder geval op. Je schrijft: je moet voelen wat je schrijft. Dan springt mijn hart een stukje op. Ik denk telkens: ben ik daar al? Ik dacht het al eerder. Ik denk het nu echt. Nog steeds voor het grootste deel verstandelijk maar ook wel met gevoel: het is niets meer waard. Het zijn woorden. Hij is er niet. En ik wil weg.
donderdag 22 december 2011 om 16:50
Ow meiden wat een herkenning weer. Nee vooral niet kijken naar eigen aandeel in de sores (vreemdgaan) maar proberen alles bij mij neer te leggen "ja maar jij maakte mij ongelukkig, en ik heb me zó voor jou weggecijferd" whahahaha.
En wat zijn jullie allemaal dapper. En wat gaan we het redden met zijn allen! Pff zit hier echt een beetje emotioneel achter de PC.
Als ik er nu over nadenk, alle tijd, en energie die ik in mijn relatie gestoken heb. Wat een eenzijdig verhaal is dat geweest de laatste jaren. Want hij was al lang "pleite". Pffff. Dat zegt wel iets over mij vrees ik. Maar genoeg! Vanaf NU ga ik in mezelf investeren en niet meer in zo'n KL%^%**.
En ik begin met het zetten van een lekkere pot thee, aanzetten van een kerstmuziekje en aansteken van de lichtjes.
"t zijn de kleine dingen die het doen" toch?
En wat zijn jullie allemaal dapper. En wat gaan we het redden met zijn allen! Pff zit hier echt een beetje emotioneel achter de PC.
Als ik er nu over nadenk, alle tijd, en energie die ik in mijn relatie gestoken heb. Wat een eenzijdig verhaal is dat geweest de laatste jaren. Want hij was al lang "pleite". Pffff. Dat zegt wel iets over mij vrees ik. Maar genoeg! Vanaf NU ga ik in mezelf investeren en niet meer in zo'n KL%^%**.
En ik begin met het zetten van een lekkere pot thee, aanzetten van een kerstmuziekje en aansteken van de lichtjes.
"t zijn de kleine dingen die het doen" toch?
donderdag 22 december 2011 om 19:16
Mannen die lijntjes open houden.. Geen punt achter de relatie met hun vriendin zetten maar ook hun partner nog niet los willen laten. Want stel je toch voor dat die vriendin het tóch niet is.. Waar moeten ze dan heen? Een tijdje alleen blijven is immers geen optie. Stel je voor zeg!
Ik realiseerde me een paar dagen geleden dat ik het zó ongelofelijk van mezelf vind dat ik mijn ex (tot 2 weken geleden) gewoon terug had laten komen.. Na al zijn gelieg en bedrog. Na alle verwijten die ik naar mn hoofd kreeg geslingerd want de hele wereld was immers fout (ik het meest) behalve hij. Maar vooral na het feit dat hij gewoon door ging met zijn relatie nadat ik erachter kwam. En dat ook nog héél normaal vond (maar nog niet willen scheiden want daar was ie emotioneel nog niet aan toe). Duh!!!!!!!
Waar is ons zelfrespect gebleven.. Dat kán toch gewoon niet?? En dat zullen we straks ook gaan voelen. Maar eerst puinruimen en opkrabbelen.
Wacht maar! Over een jaar staan wij zó sterk! En dan begint het voor hen pas. Want wegvluchten in een nieuwe relatie lijkt het meest comfortabel nu maar die verliefdheid verdwijnt ook..
En vergeet niet.. Ondanks alle pijn (of misschien wel dankzij) zitten wij in een groeiproces. Zíj staan stil en zullen keer op keer tegen dezelfde problemen aan blijven lopen.....
Ik realiseerde me een paar dagen geleden dat ik het zó ongelofelijk van mezelf vind dat ik mijn ex (tot 2 weken geleden) gewoon terug had laten komen.. Na al zijn gelieg en bedrog. Na alle verwijten die ik naar mn hoofd kreeg geslingerd want de hele wereld was immers fout (ik het meest) behalve hij. Maar vooral na het feit dat hij gewoon door ging met zijn relatie nadat ik erachter kwam. En dat ook nog héél normaal vond (maar nog niet willen scheiden want daar was ie emotioneel nog niet aan toe). Duh!!!!!!!
Waar is ons zelfrespect gebleven.. Dat kán toch gewoon niet?? En dat zullen we straks ook gaan voelen. Maar eerst puinruimen en opkrabbelen.
Wacht maar! Over een jaar staan wij zó sterk! En dan begint het voor hen pas. Want wegvluchten in een nieuwe relatie lijkt het meest comfortabel nu maar die verliefdheid verdwijnt ook..
En vergeet niet.. Ondanks alle pijn (of misschien wel dankzij) zitten wij in een groeiproces. Zíj staan stil en zullen keer op keer tegen dezelfde problemen aan blijven lopen.....
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 22 december 2011 om 20:46
Thx!
En pijn doet het zeker! Want ik zou (ook) niets liever willen dan mijn gezin weer compleet maken. Maar dan wel met de man die hij wás, niet meer met deze man.. Er is zóveel kapot..
Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het zou zijn om hem hier weer naast me op de bank te hebben. En alleen al bij die gedachte draait mijn maag zich om. Zó bizar is dat, lichamelijk zoveel afkeer voelen maar qua gevoel toch nog regelmatig de man zien (of denk te zien) die hij ooit was..
En net ook weer... Vanwege een aantal signalen krijg ik sterk het gevoel dat hij en vriendinnetje tijdens de kerstdagen gezellig een weekendje weg zijn. Zó oneerlijk vind ik dat. Dat hij dat met haar doet nu! Van de andere kant; ze kunnen waarschijnlijk nergens terecht vanwege het feit dat zoveel mensen hen hebben laten vallen vanwege wat ze gedaan hebben, dus dat geeft dan ook wel weer een beetje troost.
Maar dan nog. Míjn vent met een andere vrouw, ik heb het er nog heel erg moeilijk mee. Maar dat mág ik zo voelen, het zou niet normaal zijn als ik fluitend door deze periode heen wandelde. Dus ik laat het ook maar gebeuren. In de hoop dat tijd idd alle wonden heelt.
En dat ik er littekens aan zal overhouden, dat is een ding dat zeker is, maar die littekens zullen me herinneren aan deze periode. Ze zullen ervoor zorgen dat ik mezelf nóóit meer ga verliezen. Dat ik mijn grenzen ga ontdekken en beschermen. En ze zullen me leren te relativeren. Want als ik hier doorheen kom, dan kan ik straks de hele wereld aan!!
En dan het alleen zijn. Het niet in een relatie zijn. Daar heb ik het regelmatig moeilijk mee. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik niet mijn ex mis maar alles wat bij een relatie hoort. En nog veel meer dan dat. Want ik heb jarenlang álles uit mijn partner gehaald. Mijn status, geluk, zelfvertrouwen, zekerheden. Alles. Ik had niemand anders nodig. Ik denk dat als ik hier nog 5 jaar in was blijven hangen, ik qua sociale contacten niemand meer had gehad. Hij had er geen behoefte aan en ik had genoeg aan hem. Doodeng vind ik dat nu. Ik was het kleine meisje, hij de sterke man naast me. En nu moet dat kleine meisje plaats gaan maken voor die krachtige onafhankelijke vrouw, die ergens heel diep in me zit (dat voel ik). Maar wat als ik dat kleine meisje laat gaan, van wie krijg ik dan nog aandacht en bevestiging? Iets wat ik zo hard nodig heb. En nu hij me dat niet meer geeft, zocht ik dat bij alle lieve mensen om me heen. Maar ik merk dat ik onverzadigbaar ben wat dat betreft; en dat betekent dat ik dat uit mezelf moet gaan halen. Dát vind ik moeilijk, want hoe doe ik dat.....
En pijn doet het zeker! Want ik zou (ook) niets liever willen dan mijn gezin weer compleet maken. Maar dan wel met de man die hij wás, niet meer met deze man.. Er is zóveel kapot..
Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het zou zijn om hem hier weer naast me op de bank te hebben. En alleen al bij die gedachte draait mijn maag zich om. Zó bizar is dat, lichamelijk zoveel afkeer voelen maar qua gevoel toch nog regelmatig de man zien (of denk te zien) die hij ooit was..
En net ook weer... Vanwege een aantal signalen krijg ik sterk het gevoel dat hij en vriendinnetje tijdens de kerstdagen gezellig een weekendje weg zijn. Zó oneerlijk vind ik dat. Dat hij dat met haar doet nu! Van de andere kant; ze kunnen waarschijnlijk nergens terecht vanwege het feit dat zoveel mensen hen hebben laten vallen vanwege wat ze gedaan hebben, dus dat geeft dan ook wel weer een beetje troost.
Maar dan nog. Míjn vent met een andere vrouw, ik heb het er nog heel erg moeilijk mee. Maar dat mág ik zo voelen, het zou niet normaal zijn als ik fluitend door deze periode heen wandelde. Dus ik laat het ook maar gebeuren. In de hoop dat tijd idd alle wonden heelt.
En dat ik er littekens aan zal overhouden, dat is een ding dat zeker is, maar die littekens zullen me herinneren aan deze periode. Ze zullen ervoor zorgen dat ik mezelf nóóit meer ga verliezen. Dat ik mijn grenzen ga ontdekken en beschermen. En ze zullen me leren te relativeren. Want als ik hier doorheen kom, dan kan ik straks de hele wereld aan!!
En dan het alleen zijn. Het niet in een relatie zijn. Daar heb ik het regelmatig moeilijk mee. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik niet mijn ex mis maar alles wat bij een relatie hoort. En nog veel meer dan dat. Want ik heb jarenlang álles uit mijn partner gehaald. Mijn status, geluk, zelfvertrouwen, zekerheden. Alles. Ik had niemand anders nodig. Ik denk dat als ik hier nog 5 jaar in was blijven hangen, ik qua sociale contacten niemand meer had gehad. Hij had er geen behoefte aan en ik had genoeg aan hem. Doodeng vind ik dat nu. Ik was het kleine meisje, hij de sterke man naast me. En nu moet dat kleine meisje plaats gaan maken voor die krachtige onafhankelijke vrouw, die ergens heel diep in me zit (dat voel ik). Maar wat als ik dat kleine meisje laat gaan, van wie krijg ik dan nog aandacht en bevestiging? Iets wat ik zo hard nodig heb. En nu hij me dat niet meer geeft, zocht ik dat bij alle lieve mensen om me heen. Maar ik merk dat ik onverzadigbaar ben wat dat betreft; en dat betekent dat ik dat uit mezelf moet gaan halen. Dát vind ik moeilijk, want hoe doe ik dat.....
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 22 december 2011 om 21:52
Dit was het dan. Het is over en uit! Vanmiddag bij de therapeut bleek dat hij niet van plan is bij haar weg te gaan. Dat doet zo'n pijn, jullie weten hoe het voelt.
Ik ben op mijn kinderen na alles kwijt. Ik moet nu helemaal opnieuw beginnen, terwijl ik dacht dat ik alles voor elkaar had.
Ik ben 50, heb geen baan (opgegeven voor hem, zodat hij carriere kon maken), dadelijk geen huis, niets meer en ben mijn maatje en beste vriend (tenminste dat dacht ik) kwijt
Andere mensen denken dat ik sterk ben, maar zo voel ik me nu niet. Ik lig compleet gevloerd. Als ik niet eens goed genoeg ben om mijn man bij me te houden hoe moet ik ad ooit opnieuw beginnen. Ik voel me zo waarloos en uitgekotst.
Gelukkig kreeg ik aan het einde van de therapie de foor "dat het niet alleen aan mij gelegen heeft". Nu daar kan ik het dan mee doen. Ik weet dat ik hem niet terug moet willen en terug naar ons oude leven kan niet meer. Maar dat het op deze manier moet eindigen. Waar leef ik nog voor, om als eenzame oude vrouw op de bank te eindigen.
En teriwijl ik verdrietig en alleen ben, is zij hem aan het troosten na zijn zware dag van mij pijn doen. Ik kan er niet meer tegen.
Vanmiddag heeft hij nog wel alleen met de kinderen gepraat. Dat is blijkbaar goed gegaan. Van de ene kant gun ik het hem niet, maar voor de kids ben ik blij. Het is zo moeilijk om geen bittere opmerkingen zijn kant op te maken. Ik voel lme gewoon superk*t.
Ik ben op mijn kinderen na alles kwijt. Ik moet nu helemaal opnieuw beginnen, terwijl ik dacht dat ik alles voor elkaar had.
Ik ben 50, heb geen baan (opgegeven voor hem, zodat hij carriere kon maken), dadelijk geen huis, niets meer en ben mijn maatje en beste vriend (tenminste dat dacht ik) kwijt
Andere mensen denken dat ik sterk ben, maar zo voel ik me nu niet. Ik lig compleet gevloerd. Als ik niet eens goed genoeg ben om mijn man bij me te houden hoe moet ik ad ooit opnieuw beginnen. Ik voel me zo waarloos en uitgekotst.
Gelukkig kreeg ik aan het einde van de therapie de foor "dat het niet alleen aan mij gelegen heeft". Nu daar kan ik het dan mee doen. Ik weet dat ik hem niet terug moet willen en terug naar ons oude leven kan niet meer. Maar dat het op deze manier moet eindigen. Waar leef ik nog voor, om als eenzame oude vrouw op de bank te eindigen.
En teriwijl ik verdrietig en alleen ben, is zij hem aan het troosten na zijn zware dag van mij pijn doen. Ik kan er niet meer tegen.
Vanmiddag heeft hij nog wel alleen met de kinderen gepraat. Dat is blijkbaar goed gegaan. Van de ene kant gun ik het hem niet, maar voor de kids ben ik blij. Het is zo moeilijk om geen bittere opmerkingen zijn kant op te maken. Ik voel lme gewoon superk*t.
donderdag 22 december 2011 om 22:08
Knuffeltje.. Je mág gevloerd zijn. Dat is heel normaal. Laat het gebeuren. Maar heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Écht! Ook voor jou gaat de zon weer schijnen! Zoek hulp, en vertel je verhaal aan zoveel mogelijk mensen. Huil wanneer je tranen voelt, en geniet wanneer je voelt dat je even kunt genieten.
En vrouw! 50?! De wereld ligt nog voor je open! Collega van mij is op haar 54e na een scheiding verliefd geworden op een man en ik begrijp van haar dat ze iedere avond stomende seks hebben.. Pfieuw! Dat heb ik mijn héle leven nog niet gehad .
Komt goed! Volgend jaar eind december drinken we er een borrel op!!! X
En vrouw! 50?! De wereld ligt nog voor je open! Collega van mij is op haar 54e na een scheiding verliefd geworden op een man en ik begrijp van haar dat ze iedere avond stomende seks hebben.. Pfieuw! Dat heb ik mijn héle leven nog niet gehad .
Komt goed! Volgend jaar eind december drinken we er een borrel op!!! X
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 22 december 2011 om 22:11
OXO, thx.....
Allalone.. Zo voelt het ook. Maar dat heeft er ook mee te maken dat ik nu accepteer dat ik de situatie niet kan veranderen. En mijn gevoelens ook niet. Het hoort er allemaal bij. Maar als ik zie hoe ik gegroeid ben de afgelopen weken, dan heb ik er alle vertrouwen in dat ik er wel ga komen! De grootste stap die ik nu nog moet maken is dat kleine meisje laten omarmen door die sterke vrouw in me. Het feit dat ik haar wel al af en toe voel geeft vertrouwen, maar ik weet ook dat ik nog een lange weg te gaan heb...
Hoe is het met jou? Ik krijg het idee dat jij de deur nog op een kier hebt voor je ex? Of heb ik het mis?
Allalone.. Zo voelt het ook. Maar dat heeft er ook mee te maken dat ik nu accepteer dat ik de situatie niet kan veranderen. En mijn gevoelens ook niet. Het hoort er allemaal bij. Maar als ik zie hoe ik gegroeid ben de afgelopen weken, dan heb ik er alle vertrouwen in dat ik er wel ga komen! De grootste stap die ik nu nog moet maken is dat kleine meisje laten omarmen door die sterke vrouw in me. Het feit dat ik haar wel al af en toe voel geeft vertrouwen, maar ik weet ook dat ik nog een lange weg te gaan heb...
Hoe is het met jou? Ik krijg het idee dat jij de deur nog op een kier hebt voor je ex? Of heb ik het mis?
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 22 december 2011 om 22:19
Kunstje, het is ook keihard om op deze manier een relatie te beeïndigen maar blijkbaar kent hij geen andere manier.
Ik weet als geen ander hoe moeilijk deze acceptatie is. Gelukkig vindt jij hier allemaal gelijkgstemden, je bent niet alleen en zeker niet waardeloos!
Weet je, jij komt ook ooit op een punt waarop je denkt; hm, dit leven bevalt me wel.
Met of zonder man. Zelf geloof ik iets meer in het laatste want heb het nog nooit zo relaxt gehad zonder een man aan mijn zijde dan nu.
Als je eenmaal je leven weer een beetje ingedeeld hebt en werk is daar idd een groot goed in, dan voel je ruimte.... en lucht... en stilte...en geen stress, geen moeten, geen aanpassen....
Natuurlijk begrijp ik dat je hangt aan het ideaalbeeld van jullie samen maar wees zo wijs om dat langzaamaan los te laten want de werkelijkheid leert, dat het er niet meer is.
Lik je wonden, ga kijken waar je kracht ligt, wat je daadwerkelijk nog hebt en gaat voort.
Ook voor jou ligt er niet een zwart gat maar een toekomstvolle rit in het verschiet.
Heb verdriet, dat mag.
Laat je vloeren, dat kan.
Maar er komt een dag dat je jijzelf weer voelt en denkt, potjandosie, dit is de Kunstje die ik al een tijdje uit het oog verloren was!
Ik weet als geen ander hoe moeilijk deze acceptatie is. Gelukkig vindt jij hier allemaal gelijkgstemden, je bent niet alleen en zeker niet waardeloos!
Weet je, jij komt ook ooit op een punt waarop je denkt; hm, dit leven bevalt me wel.
Met of zonder man. Zelf geloof ik iets meer in het laatste want heb het nog nooit zo relaxt gehad zonder een man aan mijn zijde dan nu.
Als je eenmaal je leven weer een beetje ingedeeld hebt en werk is daar idd een groot goed in, dan voel je ruimte.... en lucht... en stilte...en geen stress, geen moeten, geen aanpassen....
Natuurlijk begrijp ik dat je hangt aan het ideaalbeeld van jullie samen maar wees zo wijs om dat langzaamaan los te laten want de werkelijkheid leert, dat het er niet meer is.
Lik je wonden, ga kijken waar je kracht ligt, wat je daadwerkelijk nog hebt en gaat voort.
Ook voor jou ligt er niet een zwart gat maar een toekomstvolle rit in het verschiet.
Heb verdriet, dat mag.
Laat je vloeren, dat kan.
Maar er komt een dag dat je jijzelf weer voelt en denkt, potjandosie, dit is de Kunstje die ik al een tijdje uit het oog verloren was!
