Het gaat niet.

Ik had het moeilijk deze kerst, mijn vader wilde eigenlijk niks doen, mijn zus had al andere plannen, mijn moeder en de familie aan die kant vierden het gezamelijk maar daar werden mijn zus en ik niet voor uitgenodigd omdat het contact met moeder niet goed is.

Ik ben nu drie maanden terug uit het buitenland waar ik met een gebroken hart vertrokken ben. heb opnieuw een huis opgebouwd en altijd goed contact gehouden met mijn vriendinnen.



De kerst valt me altijd wat zwaar, door de houding van mijn familie vooral. deze kerst bedacht mijn vader zich en hebben we toch samen gegeten. En mijn zus was zo lief tweede kerstdag ook nog langs te komen. een vriendin heeft de moeite genomen om me uit te nodigen om te komen eten, en ik zelf organiseerde ook een dag met gezelligheid.





Toch..heb ik een probleem. Ik was moe.

Verdrietig en down.

En heb echt gevoelsmatig niet blij kunnen zijn dat er zo veel wel nog samen viel met kerst.

ik heb er op gereageerd door iedereen te zeggen dat ik me eenzaam voel en niet alleen wil zijn. Zo voel ik dat ook.

Maar dat eenzame gevoel is ondanks de inspanningen van anderen om mij tegemoet te komen niet weg gegaan.

En ik ben echt uit balans en overemotioneel.



Nu zou ik met een vriendin met oud en nieuw wat gaan doen, het is een twijfelkont in allles en heb echt met haar mee gedacht, plannen steeds aangepast en we zouden samen oud en nieuw vieren. Maar zij deelt vervolgens gewoon mee dat zij om twaalf uur naar dr ouders gaat waardoor ik tochog alleen ben met oud en nieuw.

Dat vond ik zo jammer en dat heb ik gezegd.

Maar er werd me wel door een andere vriendin gevraagd of ik dat een beetje aardig wilde brengen want twijfelkont is al zo gevoelig..

ik voelde me daardoor echt niet fair benaderd, omdat ik gewoon iets kan zeggen erover en sorry.. maar ik heb enorm geschipperd en krijg de mededeling dat ze uiteindelijk haar eigen plan trekt en dan wordt ik ook nog zo aangesproken door vriendin twee.

Nog te volgen?



Vervolgens, gewoon even gebeld, en uitgesproken wat dwars zat.

Het is niet leuk, maar he ik besef me dat ik deze dagen emotioneler ben en me de dingen meer aantrek dan anders.

De volgende dag treffen we elkaar weer om te eten bij die vriendin, en twijfelkont en ik gaan richting huis. ik ben op de fiets en zij met de auto, het is koud, het is laat en ik vraag of ze mij af wil zetten vlakbij mijn huis het is tenslotte op de route naar haar huis.

Doet ze helemaal moeilijk over en het antwoord komt neer op ' nee'.

Ik ben daar andersom helemaal zo moeilijk niet in.



Het is iets kleins maar het voelt als iets niet fijns. En ik baal ervan. Zo erg dat ik mijn eigen georganiseerde dag heb afgeblazen. Want ik heb een enorme huilbui gekregen vannacht en voel me vreselijk onzeker over alles, en dan ook over deze vriendschappen.



Ik wil niet dat alles verder om mij draait, maar ik vind eigenlijk dat vriendin twijfelkont echt egoistisch handelt en wat me stoort is dat ik er eigenlijk niks van mag vinden, en als ik er wat over wil zeggen dat dna rustig moet brengen want vriendin twijfelkont bedoeld het nou eenmaal niet zo. en ik redt me toch wel. is dan de houding.

Terwijl ik het juist echt even niet redt en dat ook aangegeven heb.



Ik weet niet eens wat ik wil met dit topic, ik weet alleen dat ik me eenzaam voel.

En er nu toch voor gekozen heb alleen te willen zijn.

en echt hoor, als ik iets ergens van zeg ben ik duidelijk maar fair en altijd open voor het weerwoord van een ander, en echt niet onvriendelijk. dus ik begrijp het gewoon niet.

ja volop. Daarom raakt het me ook extra. dat is mischien egoistisch van mij misschien vraag ik te veel van ze. maar ik ben hier deze dagen heel erg onzeker door geworden. en voel me niet meer prettig.

overigens vond deze vriendin wel dat ze het recht had om te bellen aangezien ze wilde dat het geen kerstconflict zou worden en omdat wij nog bij haar gingen eten ze met het belletje wilde voorkomen dat het een ongezellige wending zou nemen..

maar dat is dus helemaal mijn verantwoording voreg ik haar, en toen zei ze nee ik had het ook echt nog met twijfelkont willen bespreken, maar die heeft ze echt niet gebeld verder..

zij ziet me meerdere keren per week, en ze weet dat ik slecht in mijn vel zit maar ik denk niet dat ze vind dat ze daar heel veel meer mmee hoeft, want ze houdt er al rekening mee verder. en dat is prima, want dat is ook zo.



maar als gezamelijke vriendin an sich, voel ik me onterecht verantwoordelijk gesteld in een situatie waarin ik me wel aan alle afspraken hield.

Dat er bij onduidelijkheid gebeld wordt prima, dan kan je het bespreken en uitleggen. Maar ik begrijp het dit keer niet.

Ze zei zelfs dat het voor haar ook niet compleet logisch was dat als je oud en nieuw met elkaar afspreek dat daar de daadwerkelijke jaarwisseling ook bij hoort..

Ben ik nou gek? ik heb overigens wel gezegd dat ik dat echt een beetje vreemd vind.

ik ben moe.. ik heb ook gezegd dat ik dit al te veel gedoe vind en het niet goed erbij kan hebben.

ze bedoeld het neit slecht en boodt dr excuses aan, en het was niet zo bedoeld. maar het is wel binnengekomen, hoe zet ik dit nou weer weg..

ik denk dat ik idd naar mijn aandeel ga kijken op bepaalde momenten niet meer die ene vriendin bel, of die andere, maar ik vind het jammer dat het zo gaat, dat was eerder nooit nodig.

Het gaat dus even gewoon niet.



Ik heb nu afgebeld en van iedeen een fijne reactie gekregen op mijn uitleg en excuses, het is in orde dat ik me even terug trek, ze voelen zich niet gekwetst. behalve van.. twijfelkont.

Die houdt radio stilte.

..ik laat het even los verder.

Rosanna08, heel erg bedankt voor al je reacties, vond het heel prettig om even van me af te schrijven met iemand op deze manier, gewoon om ook tot rust te komen erin.

Ik neem die andere vriendin in princiepe niet heel erg kwalijk maar het is wel fijn om even te kunnen ventileren..

Haha summerdance, thanx en inderdaad!



rosanna mogen we je dan Roos noemen? klinkt gezellig

kastanjez, ik had er nu gewoon helemaal geen hoofd naar, en twijfelkont zou ook komen, en daar had ik zo enorm geen behoefte aan.. ik zeg normaal gesproken niet snel iets echt helemaal af, maar nu lies ik gewoon even voor mijn eigen rust. anders had ik vandaag een huis vol lieve mensen gehad, maar ik kon echt nul motivatie vinden om er wat van te maken verder. en ik denk in alle eerlijkheid dat ik dan in de loop van de dag tegen twijfelkont wat had gezegd en dan hebben we dat gezeur ook weer, ik ben gewoon even ondergedoken nu. En ik miet zeggen dat het me vandaagbwel echt geholpen heeft.