Tja, en dat was het dan....

Patboem: ik weet het ook niet. Als hij jou niet meer wil, dan is het wel over denk ik, ook al maakt hij het uit met zijn vriendin. Hij heeft je al heel lang aan het lijntje gehouden. Maar het is en blijft moeilijk. Langzamerhand verzand je in strategische tactieken. Dat is toch niet zoals een huwelijk hoort te zijn.

Ik weet wel dat mijn man/ex niet vertrokken was als hij geen nieuw nest gevonden had. Ik weet ook bijna zeker dat hij morgen een moeilijke dag heeft. Kerst was bij ons altijd een grote happening. De hele familie hier (uiteraard zorgde ik voor het eten tot diep in de nacht) en we genoten daar allemaal van. Morgen zitten wij hier met 17 man rond de tafel en zullen het toch wel gezellig hebben, als ik met sterk kan opstellen. Ik kan me niet voorstellen dat hij dat niet mist, als hij daar alleen met zijn nieuwe zit. Ze zal het hem wel goed compenseren met seks.

Het is moeilijk, maar ik ben vastbesloten om me niet klein te laten krijgen. Hoewel ik morgen een moeilijke dag zal hebben, zal ik het redden!!

Ik heb tegen hem gezegd dat als hij morgen telefonisch het recht breit met zijn ouders, ik Nieuwjaarsdag wel thuis blijf, zodat hij met de kinderen naar zijn ouders kan (traditie). Dat heeft me heel wat gekost, maar ik wil niet tussen hem en zijn ouders staan. Zij hebben al twee kinderen die gestorven zijn, nu hebben ze het gevoel dat ze de derde kwijt zijn. Dat zouden ze niet moeten meemaken. Dus ik probeer daar de boel te lijmen. Ben ik nu gek of wat? Want dat betekent dat ik Nieuwjaarsdag alleen zit. Hoe los je dit soort dingen op? Ik ben wel blij dat de kids hun vader nog eens zien. Offer ik mezelf weer eens op of is het gewoon het juiste om te doen? Mijn schoonouders zijn altijd heel goed geweest voor mij en ik houd van ze. Ik wil ze graag de pijn besparen waar ze nu doorheen gaan.

Maar dat ik hier nog in mijn eentje achter de computer zit te huilen, terwijl hij lekker in bed ligt bij haar, vreet wel aan me.

De pijn blijft, daar zullen we doorheen moeten.

Wij zijn sterk, Wij kunnen het, Wij laten ons niet kapot krijgen!!

Kunstje, jij wil van betekenis zijn voor anderen. Door andere mensen te geven wat ze nodig hebben, 'koop' je waar je zelf zo naar verlangt: warmte, aandacht, liefde en bevestiging. Onbewust ga je er vanuit dat de liefde van andere mensen verdiend moet worden door daar een directe inspanning voor te leveren. Zolang jij je focust op de behoeften van anderen hoef je niet je eigen behoeftigheid te voelen. Je wil graag bijdragen aan het geluk van andere mensen door voor ze klaar te staan of op een andere manier iets voor ze te betekenen. Juist omdat jij zo makkelijk ziet wat een ander nodig heeft en daarbij bijna automatisch op inspeelt, ga je regelmatig over je eigen grenzen.



Klopt deze beschrijving van jou een beetje of zit ik er helemaal naast?

Maar dat jij zijn ouders hun zoon 'gunt' vind ik een hele gezonde reactie van je.

Eigenlijk zou je zachtjes aan moeten gaan denken aan eigen contacten. Heb je nog vriendinnen?

Dames op de kertmorgen misschien een klein beetje licht aan

het aan eind van de tunnel.



In juni 2010 stond ik er weer alleen voor, mijn partner was verliefd op een ander geworden.

Omdat ex en kinderen in het huis bleven verhuisde ik uiteindelijk naar een andere stad.



Wat heb ik lopen zoeken in de "nieuwe" supermarkt omdat

ik gewend was aan de "oude" en was het allemaal vreemd.



In december 2010 rond de kerst herstelde het contact met

ex en ik kwam er weer wat vaker, de eerste keren een beetje

onwennig in mijn eigen-oude-huis.



Ik heb echt wel zware periodes gehad en ja het deed echt wel pijn als ex op date ging met een kerel (met haar verliefdheid is het niets geworden) maar alles went.



In september 2011 kreeg ik het gevoel dat ik helemaal "los"

was en nu gaat het goed met me, het leven is leuk en waard

om geleefd te worden.



Contact met ex is prima, we doen zelfs gezamelijke dingen

met de kinderen en die relatie dat lijkt een verhaal uit een ver verleden.



Moraal: Het komt allemaal weer goed.

Ho ho ho. MERRY CHRISTMAS balve voor kl**tz*k.

Stuurt me vanmorgen een mailtje dat hij nieuwjaarsdag de kinderen komt halen om naar zijn ouders te gaan. Geen kerstwens, geen bedankje dat ik hem die dag geef en zelf in mijn eentje moet zitten (tenslotte heb ik niets afgesproken omdat ik dacht dat ik naar hun zou gaan). Helemaal niets.

Ochtendmens en Allalone: Jullie hebben allebei gelijk. Ik zal moeten leren om dat te veranderen. Zo blijf ik gekwetst worden.

Maar het is zo'n automatisme geworden, ik kan niet anders meer.

Ik had kunnen weten dat hij het doodnormaal zou vinden, hij heeft immers nooit gewaardeerd wat ik voor hem deed. Hij is zo'n egoist. Het is maar goed dat ik van hem af ben. Dit zijn geen echte Kerstgedachten, ik weet het maar helaas.

Voor de rest van de wereld: vrede op aarde.

Voor alle vrouwen hier (en Gijs):een dikke Zorg goed voor jullie zelf.

Kunstje, laat de dingen die je man doet daar waar ze horen nl. bij hem. Probeer niet meer voor hem te denken of in te vullen. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn vreemdgaan. De problemen binnen een relatie heb je samen, maar vreemdgaan is enkel en alleen hem aan te rekenen. En wanneer hij beweert dat jij niet goed genoeg was in zijn sexuele behoeftes, kan hij dit ook alleen maar zichzelf aanrekenen. Ook de sex heb je samen, kennelijk was hij er 27 jaar wel tevreden mee. Maar dit stukje moet hij zo verkopen aan zijn vriendin. Aan haar vertelt hij weer andere verhalen dan aan jou.

Dus laat hem gaan. Zo te lezen heb jij een goed sociaal leven, jij komt er ook zonder hem wel.

Sterkte voor jullie allemaal, zo met de feestdagen. Opdat jullie volgend jaar rond deze tijd sterker en gelukkiger dan ooit zijn.

Kunstje, wat ben je toch allemaal aan het doen? Als hij lief is en doet wat jij van hem vraagt mag hij zijn eigen kinderen meenemen naar zijn ouders? Of mag hij in plaats van jou gaan? Waarom doe je dat nou? Jullie kinderen zijn (bijna) volwassen, die kunnen zelf bepalen wat ze willen. En wat er speelt tussen jouw ex en zijn ouders? Laat hem dat lekker zelf regelen. Het zijn volwassen mensen per slot van rekening. Hoe kunnen anderen nou rekening houden met jou, als je zelf niet duidelijk bent over wat je wel en niet wil?

Kerstdiner goed doorstaan, was eigenlijk best wel gezellig.

Wat ik doe tov mijn schoonouders. Ik hou van hen en wil niet dat ze ongelukkig zijn. Als ik aan hun geluk kan bijdragen door een stapje opzij te doen, heb ik dat er voor over. Had gehoopt dat ex dat zou waarderen en dat het een opening zou bieden naar hoe we met elkaar omgaan in de toekomst. Hoe dan ook blijven we verbonden door de kinderen. Dus ik wilde een stukje goede wil tonen in dat opzicht. Dat hij dat niet waardeert zou met niet tegen moeten vallen. Ik weet inmiddels hoe hij is, maar dat deed het dus toch wel. Mijn schoonouders waardeerden het wel, hadden zelfs liever gehad dat ik zou komen met Nieuwjaar.

Maar zoals gezegd, iedereen heeft bij het Kerstdiner zijn beste beentje voorgezet. Dochter had gelukkig veel te vertellen over haar buitenlandse reis. Het werd pas lastig toen iedereen wegging en toch enigzins emotioneel raakte (alcohol?). Maar we zijn er door gekomen, ook mijn schoonouders, die mijn gebaar wel op prijs stelde en wel heel dankbaar waren.

Dus een eerste stap richting een nieuwe toekomst!! Denk ik toch!!

Ik ben sterk, ik kan het, ik laat me niet kapot krijgen. Op naar tweede kerstdag (de kater en de afwas).

Allalone,

Nee ik ken je niet hoor, ben gewoon erg geïnteresseerd in waarom mensen doen wat ze doen. Ik heb me een tijd geleden in het enneagram verdiept, zou je ook moeten doen als de storm een beetje ligt. Het enneagram gaat er vanuit dat er 9 verschillende persoonstypen zijn. Als je zelf weet welke type je bent (jij en kunstje zijn beiden type 2, sorry vind het vreselijk om een mens als nr. te zien maar ja..) Dan begrijp je waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Het maakt je bewust van je onbewuste motivatie (drijfveren) en hierdoor leer je jezelf heel goed kennen door en door. Wat jij zegt van je verleden klopt gedeeltelijk, het is namelijk de manier waarop jij je verleden ervaart en betekenis geeft, het type bepaalt. Dus niet wat er gebeurt is van betekenis maar de manier waarop je ermee omgaat.

Het is je tweede natuur geworden om je aan te passen als een kameleon om je aan te passen aan de ander en je eigen behoeft te onderdrukken. Voor jou is het belangrijk om je eigen behoeften serieus te nemen, want die heb je ook dat zul je merken. Je moet jezelf op de eerste plek gaan zetten, andere mensen kunnen jou ook mooie dingen bieden. Ben niet bang om afgewezen te worden als jij nu eens niet je eigen behoeften wil wegcijferen maar denkt aan jezelf.



Kunstje,

Allereerst vind ik het erg fijn voor je dat het kerstdiner toch gezellig is geworden!

Jij zegt het zelf al dat het een automatisme is geworden om zo te doen dat klopt want dat zei ik hierboven al, jullie zijn net als een kameleon. Maar toch kan je daar verandering in brengen. Als jij ook jezelf goed leert kennen en gaat onderzoeken wie je nu eigenlijk bent (weet ik ook nog niet zo heel lang hoor en ik ben 47). En waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Je eigen behoeften moet je leren voorop te zetten, want als je voorbij gaat aan jezelf dan doe je jezelf tekort. Je zal erachter komen dat jouw goede kant (het zorgen voor een ander) een hele mooie eigenschap is waar je nogal in doorslaat en daardoor luister je niet naar je eigen behoeftes.

Jij hebt het nodig om nodig te zijn, daar heb je andere mensen voor nodig en daardoor zal jij je ook vaak omringen door andere mensen. Achteraf merk je pas wat het prijskaartje is van je sociale gedrag, als je weer alleen bent voel je wat je het gekost heeft om het iedereen naar de zin te maken. (gisteren.....) Dat je emotioneel werd zal ook zeker voor een gedeelte door de alcohol komen maar tevens ook omdat je dan weer geconfronteerd wordt met de leegte.

Klinkt miss raar kunstje (en ook allalone) maar het is voor jullie gezond om veel tijd alleen door te brengen, dat zal je moeten leren. Het zal niet makkelijk zijn maar dan zal je erachter komen dat je dat zorgen voor de ander voornamelijk doet om jezelf op de been te houden door maar niet te voelen wat je eigen tekorten zijn. Als je dat gaat realiseren dan ga je groeien, het komt er op neer dat jij moet leren om net zo goed voor jezelf te zorgen als voor anderen.

De vader van je kinderen (sorry weet ff niet hoe ik hem moet noemen) heeft eigenlijk een stuk van jouw persoonlijkheid weggenomen dat moet je weer terug zien te vinden. In mijn ogen heeft hij jouw goedheid misbruikt, je zegt zelf al dat hij het nooit gewaardeerd heeft wat je deed. Nou en volgens mij heb jij heel heel veel gedaan voor hem, teveel!

Kerstgedachte of niet, dit is weer een stap verder in je proces kunstje. Duik tussen je dvd's en zoek een paar leuke uit voor nieuwjaarsdag die je dan ongegeneerd kan kijken zodat de dag niet te lang voor je duurt. Weet niet eens of je het wel leuk vindt om films te kijken. Wat ik wil zeggen is plan je die dag leuke dingen voor jezelf in thuis.

Tis volgens mij een lang berichtje geworden hoop dat het niet te warrig is.

@Kunstje: je schoonouders hadden liever gezien dat jij was gekomen, je ex reageert niet zoals je had gehoopt (en ergens begrijp ik dat wel: waarom moet hij jou dankbaar zijn dat hij met zijn eigen kinderen bij zijn eigen ouders op bezoek mag?). Zorg gewoon voor jezelf en stap niet de kant, en al helemaal niet als niemand daar om vraagt.

Ochtendmens, wat een prachtige post, alles behalve verwarrend!

Hier is ex net kindjes komen ophalen voor familiebezoek. Wonen ver weg dus ik zag hen zelden maar júist die kerstdagen waren altijd zo gezellig samen. En daar hoor ik nu niet meer bij, ik mag niet meer aanschuiven. Dat doet zóveel pijn..

En als hij hier dan komt dan wéét ik dat ik niet meer met hem door wil en kan maar tjonge wat had ik dit graag anders gewild.

Verdriet en boosheid, dat zijn de emoties dus nog steeds overheersen. Boosheid nu vooral vanwege het feit dat hij me jarenlang bedrogen en belogen heeft. Drie affaires! Langdurig! DRIE! En dan gewoon doorleven hier, zonder schuldgevoel (?)... Dat hoef ik toch niet te pikken? Ik ben toch veel béter waard?! Maar tjonge, op dagen als deze, zonder kindjes, valt het me zó zwaar om te zien waar we nu staan....

quote:Soyli schreef op 26 december 2011 @ 10:49:

Hier is ex net kindjes komen ophalen voor familiebezoek. Wonen ver weg dus ik zag hen zelden maar júist die kerstdagen waren altijd zo gezellig samen. En daar hoor ik nu niet meer bij, ik mag niet meer aanschuiven. Dat doet zóveel pijn..

En als hij hier dan komt dan wéét ik dat ik niet meer met hem door wil en kan maar tjonge wat had ik dit graag anders gewild.

Verdriet en boosheid, dat zijn de emoties dus nog steeds overheersen. Boosheid nu vooral vanwege het feit dat hij me jarenlang bedrogen en belogen heeft. Drie affaires! Langdurig! DRIE! En dan gewoon doorleven hier, zonder schuldgevoel (?)... Dat hoef ik toch niet te pikken? Ik ben toch veel béter waard?! Maar tjonge, op dagen als deze, zonder kindjes, valt het me zó zwaar om te zien waar we nu staan....



Geen kater, afwas achter de rug!

Soyli, dat hoef je niet te pikken. Genoeg is genoeg. Je bent inderdaad meer waard en je gaat een nieuw leven bouwen (met of zonder andere man). Je oude leven krijg je niet meer terug, daar is niets meer aan te doen en dat oude leven mis ik ook nog steeds. Luister momenteel naar de top 2000, komen weer allerlei herinneringen boven.

Maar we weten allemaal met ons verstand dat het over is en dat we door moeten naar een nieuwe toekomst. Sommige dagen lukt mij dat ook beter dan andere. Soms denk ik zelfs: nu kan ik dit of dat doen, dat kon eerst niet. Maar dat er niemand is om me vast te houden in bed en altijd alleen wakker te worden is nog altijd moeilijk. Daar kan niemand bij helpen.

Ga wat leuks doen vandaag of lekker helemaal niets met een doos bonbons op de bank en een boek of film. Dat ga ik vanavond in elk geval proberen. Sterkte en

@Ochtendmens: ik denk dat je gelijk hebt. Tot deze conclusie was ik zelf ook al gekomen, maar het is erg lastig om gedrag dat er al jarenlang zo ingeslepen is drastisch te veranderen . Maar ik ga het proberen en hoop dat ik dan weer wat geluk kan vinden in en met mezelf, onafhankelijk van wat anderen van me vinden.

@Kunstje, als je je bewust bent van je gedrag ben je al op de goede weg. Geven en ontvangen zul je proberen te moeten loskoppelen van elkaar. Je mindere kanten mogen anderen ook zien, je hoeft je niet groot te houden, voor wie in hemelsnaam? Je hoeft niet altijd iemand te zijn van wie de buitenwereld denkt; nou nou die heeft de zaakjes goed voor elkaar. Kost bakken met energie meid. Als je 'ja' zegt tegen een ander moet het een echte 'ja' zijn, dus het woordje 'nee' zal in je woordenboek verschijnen.

Haal je zelfvertrouwen uit kleine dingen, en geef jezelf regelmatig een pluim. Als je straks weer een beetje opgekrabbeld bent maak je een doelen lijst voor jezelf met dingen die je wil bereiken, hoeft niet groot te zijn als het maar iets is voor jezelf. Grotere doelen kan je opsplitsen in kleineren doelen. Bv. ik wil per 1 april een baan hebben voor 24 uur. (ik noem maar iets he) Dat doel kan je opsplitsen in kleineren doelen, wat je ervoor moet doen om dat doel te halen. (inschrijven uitzendburo, arbeidsburo, maken van een cv, maken van een soll brief enz.) Telkens als je een doel (hoe klein ook) behaalt hebt zal dit je zelfvertrouwen geven, het is nl iets wat je zelf hebt gedaan.



Genoeg gepreek van me ha ha. Blijf meelezen en als ik me niet kan inhouden ga ik weer meeschrijven.

Heel veel sterkte en succes Kunstje



@Newwoman, bedankt voor het compliment!

: Hoi meiden, helaas kon ik voor de kerst niet inloggen op het forum. Maar ik hoop dat we allemaal een beetje door deze dagen heen zijn gekomen, nu alleen nog oud en nieuw, dan zijn iig deze moeilijke dagen voorbij.



En het nieuwe jaar wordt ons jaar meiden!!

Een nieuw begin, nieuwe ronden nieuwe kansen!



Iedereen een dikke

Hoera!!

@Ochtendmens, bedankt voor je lieve woorden.

Heel erg graag gedaan Kunstje, als je graag ff iets kwijt wil laat het vooral horen!!

Ex is vanmorgen hier geweest om iets te tekenen. Gelijk lig ik weer in puin en huil ik de ogen uit mijn hoofd.

Gaat die pijn dan nooit over? Als hij maar 1x had laten merken dat hij spijt heeft van wat hij me aandoet na 27 jaar. Maar niets. Ik heb verder ook niet veel meer tegen hem gezegd dan nodig was. Ben gewoon doorgegaan met waar ik mee bezig was. Toen hij zei dat hij wegging zei ik: doe maar, je woont hiern iet meer. Zal hij wel weer pissig over zijn.

Maar hij onderneemt zelf geen stappen tot echtscheiding en verkoop dan het huis, dat moet ik dan weer doen. Van de ene kant denk ik: laat hem het maar regelen, van de andere kant kan ik ook niet verder zonder dat dingen geregeld zijn. Ik weet het niet meer.

Krijg zometeen bezoek van gezamenlijke vrienden en hun kind is ons petekind. Hij gaat daar ook nog naar toe.

Ik vind het lastig hoe ik me moet gedragen en wat ik moet zeggen. Wil het liefst ex voor rotte vis uitmaken, maar we moeten elkaar nog een aantal keren zien en de alimentatie is nog niet geregeld. Dus ik zal me netjes gedragen.

Ik ben sterk, ik kan het, ik llaat me niet kapot krijgen!!

voor iedereen.

@Kunstje, die pijn gaat over geloof me, na verloop van tijd gaan de scherpe kantjes er vanaf ook als zal je dat nu niet merken. Juist het feit dat hij geen berouw toont moet jou sterker maken, je verdient veel meer dan hem!

Vind het juist goed dat je hem een koekje van eigen deeg hebt gegeven door te zeggen ' doe maar, je woont hier niet meer.

snap je volledig dat je dingen wil regelen om verder te kunnen, als hij het niet doet, doe jij het kunstje, je kan dat, dat weet ik zeker. Het zal je ook rust geven als er dingen (die uiteindelijk toch geregeld moeten worden) geregeld zijn.



Idd is het lastig met gezamenlijke vrienden, ik zou wel eerlijk zijn als ik jou was maar hem voor rotte vis uitmaken lijkt me niet zo'n goed plan... Tis lastig allemaal.

Jij moet hierboven staan, aan jou heeft het niet gelegen, denk daaraan!

Boosheid van jouw kant is logisch en moet ook om het hele proces in gang te zetten van je los maken van hem hoe pijnlijk het ook allemaal is.

quote:ochtendmens schreef op 27 december 2011 @ 13:56:

@Kunstje, die pijn gaat over geloof me, na verloop van tijd gaan de scherpe kantjes er vanaf ook als zal je dat nu niet merken. Juist het feit dat hij geen berouw toont moet jou sterker maken, je verdient veel meer dan hem!



Vind het juist goed dat je hem een koekje van eigen deeg hebt gegeven door te zeggen ' doe maar, je woont hier niet meer.

snap je volledig dat je dingen wil regelen om verder te kunnen, als hij het niet doet, doe jij het kunstje, je kan dat, dat weet ik zeker. Het zal je ook rust geven als er dingen (die uiteindelijk toch geregeld moeten worden) geregeld zijn.

Maar dan doe ik weer wat ik altijd al gedaan heb, de lastige dingen voor hem opknappen. Hij onderneemt zelf geen poging om het te regelen want dat vindt hij lastig. (ik belde de kapper nog voor hem).

Idd is het lastig met gezamenlijke vrienden, ik zou wel eerlijk zijn als ik jou was maar hem voor rotte vis uitmaken lijkt me niet zo'n goed plan... Tis lastig allemaal.

Jij moet hierboven staan, aan jou heeft het niet gelegen, denk daaraan!

Dat maakt het nu zo moeilijk. Zoals jij uit de posts wel hebt kunnen opmaken, loop ik niet echt over van zelfvertrouwen en nu is dat tot een nulpunt gedaald. Als je niet goed genoeg meer bent voor je eigen man, voor wie dan wel? En je blijft je afvragen wat je fout hebt gedaan en wat die ander heeft, wat ik niet heb.



Boosheid van jouw kant is logisch en moet ook om het hele proces in gang te zetten van je los maken van hem hoe pijnlijk het ook allemaal is.



Zolang ik hem maar niet zie of hoor gaat het nog wel. Misschien doe ik dan wel net of hij gewoon weg is voor zijn werk (was hij toch al altijd door de week). Maar dat gevoel van te kort geschoten zijn blijft zitten en maalt dag en nacht door mijn hoofd. En dan kunnen alle mensen zeggen dat het niet aan mij ligt en dat ik goed genoeg ben. Als ik dat niet van hem hoor, telt het niet.

Ik lijk in dat opzicht wel brainwashed. Alsof hij god is en de wijsheid in pacht heeft. Ik ben zo dom. Ik heb hem alle macht gegeven zowel materieel als geestelijk. En dan kom je van een koude kermis thuis.

Je bent niet dom! Laat me dat nooit meer horen! Haal jezelf niet zo omlaag kunstje. Begrijp dat jij altijd de dingen voor hem regelde dan zou ik het nu eisen dat jullie het samen doen want uiteindelijk zullen ze moeten gebeuren hoe dan ook. Denk dat het goed is om dat niet alleen aan hem over te laten, zo kan jij ook dingen aangeven hoe jij dat wil. Het is tenslotte iets wat geregeld moet worden, zodat JIJ verder kan.

Zoals ik al reeds eerder zei, hij heeft je je eigen ik afgenomen, dat is heel langzaam gegaan zonder dat jij het zelf in de gaten had. Ik weet niet hoe jij er tegenaan kijkt om eens te gaan praten met een psycholoog om de dingen helder te krijgen. Dit kan nl. voor jou veel helpen. maar je moet het zelf willen.

Bedenk dat jij goed genoeg bent voor je kinderen, je familie en vriendinnen! Bedenk bijvoorbeeld dat alle mensen op je kerst diner het voor jou gedaan hebben om het zo gezellig mogelijk te maken, ze hebben allemaal stuk voor stuk met jou te doen omdat ze om je geven.

Dat je het bij jezelf gaat zoeken is een logische reactie, uiteindelijk zul je tot de conclusie komen dat het niet aan jou heeft gelegen maar aan hem! Die ander is nu leuk want dat is nieuw, ze zal echt niet leuker zijn dan jou hoor!



Allerlei gedachten gaan nu door je hooft omdat je graag wil weten hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ook dit heeft tijd nodig meid. Je hebt een hele harde pijnlijke les gehad, maar hoe bizar het ook klinkt je zal hier sterker uitkomen dan ooit!!