Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 28 december 2011 om 00:08
Kunstje: je waarde ontleen je niet aan anderen, maar aan je eigen normen en waarden. Jij bent de moeite waard, voor jezelf! Als je ex gunt dat je jezelf er niet meer laat zijn, heb je pas echt diep diep diep verloren. En je kinderen en je omgeving erbij! En hij heeft niet gewonnen. In dat spel zijn geen winnaars, alleen verliezers. Winnaar ben je pas als je kapitein op je eigen schip wordt en je eigen verantwoordelijkheid neemt!
woensdag 28 december 2011 om 00:25
Ik weet het niet meer. Ik zit al twee jaar in therapie en dat heeft me alleen mijn huwelijk gekost omdat ik zo druk was met mezelf, dat mijn ex zich tekortgedaan voelde. In het begin voelde ik me nog gesterkt door alle steunbetuigingen maar ex is zo goed in het overtuigen van mensen. Als hij begint l*lt hij iedereen plat. Dus alle gezamenlijke vrienden raak ik kwijt. Hij zegt dat hij het gevoel had dat ik hem haatte en dat was blijlkbaar zijn vrijbrief. Dat hij dat kreng al vier jaar kenden en wist dat ze verliefd op hem was en ik gevraagd had een einde te maken aan die vriendschap wordt alleen gezien als het gezwets van een versmade vrouw.
Wat maakt het leven de moeite waard? Ik weet het niet meer, want dat van mij is me afgenomen en ik heb niets over. De liefde van mijn leven en mijn maatje is weg, mijn zoon vindt het blijkbaar prima dat ik respectloos behandeld wordt, mijn idealen zijn weg, ik heb geen carriere (die heb ik opgegeven voor de zijne). Dat het financieel minder moet, heb ik geen moeite mee, maar dat men het prima vindt dat ik zo behandeld wordt na 27 jaar "trouwe dienst" komt hard aan. En ik kan met de beste wil van de wereld momenteel niet bedenkten waar ik voor door zou gaan. Ik kan niet langer tegen deze pijn en dit verdriet. Als mijn dochter er hetzelfde over denkt als mijn zoon houdt het voor mij op. Dan heb ik niets meer. Jullie hoeven je niet ongerust te maken. Zo meteen ga ik slapen en probeer alles te verwerken en vanavond zal ik niets onverstandigs doen.
Wat maakt het leven de moeite waard? Ik weet het niet meer, want dat van mij is me afgenomen en ik heb niets over. De liefde van mijn leven en mijn maatje is weg, mijn zoon vindt het blijkbaar prima dat ik respectloos behandeld wordt, mijn idealen zijn weg, ik heb geen carriere (die heb ik opgegeven voor de zijne). Dat het financieel minder moet, heb ik geen moeite mee, maar dat men het prima vindt dat ik zo behandeld wordt na 27 jaar "trouwe dienst" komt hard aan. En ik kan met de beste wil van de wereld momenteel niet bedenkten waar ik voor door zou gaan. Ik kan niet langer tegen deze pijn en dit verdriet. Als mijn dochter er hetzelfde over denkt als mijn zoon houdt het voor mij op. Dan heb ik niets meer. Jullie hoeven je niet ongerust te maken. Zo meteen ga ik slapen en probeer alles te verwerken en vanavond zal ik niets onverstandigs doen.
woensdag 28 december 2011 om 00:38
Shit man, Kunstje ik schrik van wat je schrijft, potverdorie meid, geef jezelf een schop onder je kont.
Niet alleen jij bent in een diepe put gevallen, je kinderen ook, alleen hebben die hun eigen proces, hun eigen put waar zij zelf ook weer uit moeten zien te komen.
Zo alleen als jij je nu voelt, zo alleen voelen je kinderen zich nu ook.
Geen gekke dingen doen alsjeblieft, want jou kinderen hebben jou ook nodig, hun wereld is ook ingestort en straks zullen jij en je kinderen elkaar de hand toe moeten steken om elkaar op het droge te trekken.
Je zoon zit ook in de overleefmodus, die moet hier ook een weg in vinden, geef hem die kans zonder meteen te denken dat hij nu ineens vind dat zijn vader het hartstikke goed heeft gedaan, je kinderen gaan door hun eigen martelende proces en het laatste wat ze daarbij kunnen gebruiken is hun moeder die het bijltje erbij neergooit.
Hoe ontzettend zuur het nu ook is, het is nu even ieder voor zich, maar jullie vinden elkaar wel weer terug, absoluut!
Geef je zoon even de ruimte, hij moet hier ook zijn weg in vinden.
En vooral heel veel sterkte en knuffels, en blijf schrijven alsjeblieft.
Dikke kus
Niet alleen jij bent in een diepe put gevallen, je kinderen ook, alleen hebben die hun eigen proces, hun eigen put waar zij zelf ook weer uit moeten zien te komen.
Zo alleen als jij je nu voelt, zo alleen voelen je kinderen zich nu ook.
Geen gekke dingen doen alsjeblieft, want jou kinderen hebben jou ook nodig, hun wereld is ook ingestort en straks zullen jij en je kinderen elkaar de hand toe moeten steken om elkaar op het droge te trekken.
Je zoon zit ook in de overleefmodus, die moet hier ook een weg in vinden, geef hem die kans zonder meteen te denken dat hij nu ineens vind dat zijn vader het hartstikke goed heeft gedaan, je kinderen gaan door hun eigen martelende proces en het laatste wat ze daarbij kunnen gebruiken is hun moeder die het bijltje erbij neergooit.
Hoe ontzettend zuur het nu ook is, het is nu even ieder voor zich, maar jullie vinden elkaar wel weer terug, absoluut!
Geef je zoon even de ruimte, hij moet hier ook zijn weg in vinden.
En vooral heel veel sterkte en knuffels, en blijf schrijven alsjeblieft.
Dikke kus
woensdag 28 december 2011 om 00:47
En je denkt toch niet echt dat al de gezamenlijke vrienden alles wat hij zegt voor zoete koek zullen slikken?
Kom nou, mensen zijn niet achterlijk hoor, heel veel mensen kunnen zelf ook wel 1 en 1 optellen.
En er zullen er vast wel een paar afvallen, maar dat zijn dus mensen waar jij echt niet op zit te wachten.
Er gaan er wat af, maar er komen er ook genoeg weer bij, moet je zien hoeveel mensen er zich hier vanavond al om jou bekommeren, hoeveel mensen zich zorgen om je maken en je zo graag voor willen helpen.
Gewoon doorgaan, adem in en adem uit, dieper dat dit kan je niet gaan, en je mag heus wel even op de grond liggen janken, maar je staat toch weer op!
Hoop dat je wat kan slapen vannacht
Kom nou, mensen zijn niet achterlijk hoor, heel veel mensen kunnen zelf ook wel 1 en 1 optellen.
En er zullen er vast wel een paar afvallen, maar dat zijn dus mensen waar jij echt niet op zit te wachten.
Er gaan er wat af, maar er komen er ook genoeg weer bij, moet je zien hoeveel mensen er zich hier vanavond al om jou bekommeren, hoeveel mensen zich zorgen om je maken en je zo graag voor willen helpen.
Gewoon doorgaan, adem in en adem uit, dieper dat dit kan je niet gaan, en je mag heus wel even op de grond liggen janken, maar je staat toch weer op!
Hoop dat je wat kan slapen vannacht
woensdag 28 december 2011 om 00:47
Lieve Kunstje,
laat jullie zoon denken wat hij wilt, de waarheid achterhaalt het wel.
Jij zou ergens de kracht moeten vinden om voor jezelf door te gaan, vrienden te hervinden, een baan vinden; je bent een leuk, slim en goed mens!
Káp de negatieve invloeden en heel jezelf met kleine stappen.
Niemand beweert dat dit een makkelijk proces is maar bijna iedereen hier weet dat je er doorheen moet om het over een tijdje draaglijker te krijgen en zelfs zo mogelijk, fijner.
Geef niet op!
(Anders kom je hier maar eens een bakkie doen ).
laat jullie zoon denken wat hij wilt, de waarheid achterhaalt het wel.
Jij zou ergens de kracht moeten vinden om voor jezelf door te gaan, vrienden te hervinden, een baan vinden; je bent een leuk, slim en goed mens!
Káp de negatieve invloeden en heel jezelf met kleine stappen.
Niemand beweert dat dit een makkelijk proces is maar bijna iedereen hier weet dat je er doorheen moet om het over een tijdje draaglijker te krijgen en zelfs zo mogelijk, fijner.
Geef niet op!
(Anders kom je hier maar eens een bakkie doen ).
woensdag 28 december 2011 om 00:51
Lieve lieve Kunstje,
Ik schrijf niet zoveel mee maar blijf hier alles volgen.
Nu wil ik toch even een hart onder je riem komen steken.
Ik herken je pijn, helaas heb ook ik totaal aan de grond gezeten.
Je moet er doorheen en je komt er doorheen.
Voor jezelf nu alle omstandigheden zo maken wat voor jou het beste is.
Even helemaal geen kontakt met hem.
Vraag je kinderen en vrienden en familie om even alles wat ze horen over hem het voor zich te houden.
Nu allemaal veel te pijnlijk voor jou.
JIJ bent nu nummer 1!!
Ik vind je man ook erg gemeen om zulke dingen tegen zijn zoon te gaan zeggen.
Waar ik me zo boos over kan maken, mannen lijken niet te begrijpen dat een vrouw echt geen lieve leuke sexy en zelfverzekerde vrouw wordt als hij haar kwetst!!
Ik schrijf niet zoveel mee maar blijf hier alles volgen.
Nu wil ik toch even een hart onder je riem komen steken.
Ik herken je pijn, helaas heb ook ik totaal aan de grond gezeten.
Je moet er doorheen en je komt er doorheen.
Voor jezelf nu alle omstandigheden zo maken wat voor jou het beste is.
Even helemaal geen kontakt met hem.
Vraag je kinderen en vrienden en familie om even alles wat ze horen over hem het voor zich te houden.
Nu allemaal veel te pijnlijk voor jou.
JIJ bent nu nummer 1!!
Ik vind je man ook erg gemeen om zulke dingen tegen zijn zoon te gaan zeggen.
Waar ik me zo boos over kan maken, mannen lijken niet te begrijpen dat een vrouw echt geen lieve leuke sexy en zelfverzekerde vrouw wordt als hij haar kwetst!!
woensdag 28 december 2011 om 01:30
Lieve allemaal, misschien reageer ik wel weer hysterisch (zoals mijn ex altijd al beweerde), maar ik zit totaal aan de de grond. Lager nog.
Ik heb altijd mijn best gedaan om het zo goed mogelijk te doen en blijkbaar was dat niet goed genoeg. Misschien ben ik ook wel een zwakkeling. Maar voorlopig zie ik het nut van vechten niet in.
Ik weet wel dat mijn zoon niet beter weet en mijn ex kan zijn verhaal veel beter verkopen dan ik. Ik heb twijfels, waar hij die niet heeft. Hij vindt nog steeds dat hij niets verkeerd heeft gedaan. En dat de opvoeding die ik mijn zoon heb gegeven over eerlijkheid en mensen een kans geven er niets meer toe doet, raakt me heel erg hard.
Misschien reageer ik wel heel melodramatisch (vast wel of hysterisch of hoe je het ook wil noemen), maar ik zie niet wat ik moet doen. Mijn ideaal was een leuk gezin, maar dat is me afgenomen en nu zitten we heel pathetisch gezellig te doen met zijn drieen. Ik weet werkelijk niet wat ik voor me zelf moet wensen voor de toekomst? Een leuke baan? Een nieuwe liefde (daar moet ik niet aan denken), want op de sex liep het fout. Dus ik schaam me te veel om nog ooit daar aan te beginnen.
Hoe kan ik ooit nog iemand vertrouwen. Ik weet het echt niet meer. Blijkbaar heb ik het nodig om mezelf op te offeren voor anderen. Dan krijg je altijd de deksel op je neus. Maar ik weet niet hoe het anders moet. Ik heb een hekel aan mezelf en zoals ik al zei, twee jaar therapie heeft dat niet verholpen, maar erger gemaakt. Nu is mijn leven kapot en ik heb geen zin meer om weer opnieuw te starten met een onzekere toekomst. Een einde lijkt me de beste oplossing, maar vandaag nog niet. Ik wil ook weer niet dat de kinderen me vinden. Dus de komende dagen ga ik gewoon door zoals ik altijd al gedaan heb. Misschien vind ik dan ergens de kracht om door te gaan.
Maar zoals ik al zei, morgen ben ik er nog!
Ik heb altijd mijn best gedaan om het zo goed mogelijk te doen en blijkbaar was dat niet goed genoeg. Misschien ben ik ook wel een zwakkeling. Maar voorlopig zie ik het nut van vechten niet in.
Ik weet wel dat mijn zoon niet beter weet en mijn ex kan zijn verhaal veel beter verkopen dan ik. Ik heb twijfels, waar hij die niet heeft. Hij vindt nog steeds dat hij niets verkeerd heeft gedaan. En dat de opvoeding die ik mijn zoon heb gegeven over eerlijkheid en mensen een kans geven er niets meer toe doet, raakt me heel erg hard.
Misschien reageer ik wel heel melodramatisch (vast wel of hysterisch of hoe je het ook wil noemen), maar ik zie niet wat ik moet doen. Mijn ideaal was een leuk gezin, maar dat is me afgenomen en nu zitten we heel pathetisch gezellig te doen met zijn drieen. Ik weet werkelijk niet wat ik voor me zelf moet wensen voor de toekomst? Een leuke baan? Een nieuwe liefde (daar moet ik niet aan denken), want op de sex liep het fout. Dus ik schaam me te veel om nog ooit daar aan te beginnen.
Hoe kan ik ooit nog iemand vertrouwen. Ik weet het echt niet meer. Blijkbaar heb ik het nodig om mezelf op te offeren voor anderen. Dan krijg je altijd de deksel op je neus. Maar ik weet niet hoe het anders moet. Ik heb een hekel aan mezelf en zoals ik al zei, twee jaar therapie heeft dat niet verholpen, maar erger gemaakt. Nu is mijn leven kapot en ik heb geen zin meer om weer opnieuw te starten met een onzekere toekomst. Een einde lijkt me de beste oplossing, maar vandaag nog niet. Ik wil ook weer niet dat de kinderen me vinden. Dus de komende dagen ga ik gewoon door zoals ik altijd al gedaan heb. Misschien vind ik dan ergens de kracht om door te gaan.
Maar zoals ik al zei, morgen ben ik er nog!
woensdag 28 december 2011 om 01:41
Ik zit inderdaad met mezelf in de knoop. Al die jaren dat ik alleen gezorgd heb en weinig voor mezelf vroeg, Maar de ene waarheid is de andere niet. Dus misschien heb ik wel gezwelgd in zelfmedelijden en heb ik de belangen van anderen uit het oog verloren en heb ik ze tekort gedaan. Maar als je getrouwd en de geloften hebt afgelegd, mag je toch verwachten dat je echtgenoot je steunt,no matter what?
Ik weet het echt niet meer. maar morgen ben ik er nog!! Don\t worry!!!!
Ik weet het echt niet meer. maar morgen ben ik er nog!! Don\t worry!!!!
woensdag 28 december 2011 om 05:40
Kunstje, goeiemorgen (ik hoop dat jij nog in bed ligt en hopelijk een beetje de slaap hebt kunnen vatten)
Ik ben erg geschrokken van je laatste berichtjes. Kunstje, er zit een enorme kracht in je, groter dan je denkt. Maar die moet je zélf aanboren. Dat gaat met ups en downs maar je klonk nu alsof je te ver in de put was gevallen. En het zal wel gek klinken maar jij bent de enige die kan zorgen dat dat níet gebeurt. Door te bepalen dat je wél de moeite waard bent, onafhankelijk van wat ex, je kinderen of je vrienden en kennissen zeggen of denken.
Van je ex hoef je niks meer te verwachten, hoe eerder je dat tot je door laat dringen hoe minder macht hij over jou heeft. Kom óp je laat hem er toch zeker niet in zijn eentje voor zorgen dat jij naar je mallemoer gaat dat is ie NIET waard. Een beetje boosheid mag je best voelen en gebruiken hoor, dat is iets anders dan verbittering overigens maar ik hoor alleen maar van je (sorry niet aardig) hoe rot iedereen je behandelt en dat je dat dan wel verdiend zal hebben - mijn eigen vertaling- dat mag je niet gaan geloven want dan kom je nooit uit de put.
Ingaand op een van je posts over "dat je ex je zoon overgehaald heeft" - het enige wat jij moet doen is je zoon jouw kant van het verhaal vertellen, zonder propaganda en anti-ex stemmingmakerij, (hier moet je echt boven staan, zelfs al zou je ex er zich wel aan wagen, en dat kun je ook benoemen!) en hem zijn eigen mening laten vormen. Jij blijft zijn moeder Kunstje, en hij zal echt wel in staat zijn om zich een opinie te vormen zonder voor je ex of voor jou te kiezen. Datzelfde geldt voor jullie vrienden. Mochten die "partij voor hem kiezen" (daar ben je toch bang voor?!) dan ben je die mensen beter kwijt dan rijk. En er zullen er echt genoeg zijn die hun conclusies trekken en ofwel geen "partij kiezen" ofwel het met jou eens zijn. Geef ze wat krediet aub voor je er vanuit gaat dat iedereen je zal laten vallen.
Pff 't is een hele lap tekst geworden. Lieve Kunstje, heb je de optie om iemand in te schakelen (professioneel bedoel ik, een therapeut of psych) het heeft mij erg geholpen om dit te doen en af en toe te praten met iemand die objectief is. Je moet niks natuurlijk maar ik denk dat het toch wellicht zou helpen.
Dikke knuffel
Ik ben erg geschrokken van je laatste berichtjes. Kunstje, er zit een enorme kracht in je, groter dan je denkt. Maar die moet je zélf aanboren. Dat gaat met ups en downs maar je klonk nu alsof je te ver in de put was gevallen. En het zal wel gek klinken maar jij bent de enige die kan zorgen dat dat níet gebeurt. Door te bepalen dat je wél de moeite waard bent, onafhankelijk van wat ex, je kinderen of je vrienden en kennissen zeggen of denken.
Van je ex hoef je niks meer te verwachten, hoe eerder je dat tot je door laat dringen hoe minder macht hij over jou heeft. Kom óp je laat hem er toch zeker niet in zijn eentje voor zorgen dat jij naar je mallemoer gaat dat is ie NIET waard. Een beetje boosheid mag je best voelen en gebruiken hoor, dat is iets anders dan verbittering overigens maar ik hoor alleen maar van je (sorry niet aardig) hoe rot iedereen je behandelt en dat je dat dan wel verdiend zal hebben - mijn eigen vertaling- dat mag je niet gaan geloven want dan kom je nooit uit de put.
Ingaand op een van je posts over "dat je ex je zoon overgehaald heeft" - het enige wat jij moet doen is je zoon jouw kant van het verhaal vertellen, zonder propaganda en anti-ex stemmingmakerij, (hier moet je echt boven staan, zelfs al zou je ex er zich wel aan wagen, en dat kun je ook benoemen!) en hem zijn eigen mening laten vormen. Jij blijft zijn moeder Kunstje, en hij zal echt wel in staat zijn om zich een opinie te vormen zonder voor je ex of voor jou te kiezen. Datzelfde geldt voor jullie vrienden. Mochten die "partij voor hem kiezen" (daar ben je toch bang voor?!) dan ben je die mensen beter kwijt dan rijk. En er zullen er echt genoeg zijn die hun conclusies trekken en ofwel geen "partij kiezen" ofwel het met jou eens zijn. Geef ze wat krediet aub voor je er vanuit gaat dat iedereen je zal laten vallen.
Pff 't is een hele lap tekst geworden. Lieve Kunstje, heb je de optie om iemand in te schakelen (professioneel bedoel ik, een therapeut of psych) het heeft mij erg geholpen om dit te doen en af en toe te praten met iemand die objectief is. Je moet niks natuurlijk maar ik denk dat het toch wellicht zou helpen.
Dikke knuffel
woensdag 28 december 2011 om 07:53
Schrik me ook rot Kunstje, dit betekent dat je idd heel diep zit nu. Kan me helemaal vinden in de woorden van Sartan, helder geschreven!
Je zit nu overduidelijk in een slachtofferrol, jou overkomen dingen en die halen je omlaag zo diep dat je het niet meer ziet zitten.
Je hebt nu het idee dat alles je tegen zit. Dat je niet krijgt wat je verdient. Jij zet jezelf daardoor in een slachtofferrol.
Als je in een slachtofferrol stapt, betekent dit dat je het ontstaan van negatieve gevoelens en emoties volledig of voor een groot deel bij een ander of bij de omstandigheden neerlegt. Je laat je verlammen door de situatie. De ander begrijpt je niet; dat alles tegen zit, komt door de omstandigheden; niemand luistert naar jou. De essentie van deze rol is dus dat je niet de leiding en verantwoordelijkheid neemt over je eigen leven, maar dat jij je laat leiden door de manier van reageren van anderen. Je neemt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid voor je leven. Hoe jij je voelt hangt af van anderen! Wat jij doet hangt af van anderen!
Hoe komt het dat de ene persoon anders reageert op hetzelfde leed als een andere persoon? Het verschil zit in de wijze dat met leed wordt omgegaan. Het is zeker zo dat er veel ellende op ons afkomt (ook bij mij, heb mijn beide ouders al heel jong verloren), maar het is onze reactie hoe wij met dit leed omgaan dat bepaalt hoe wij ons voelen. Wij kunnen ons laten leiden door dit leed of wij kunnen dit leed gebruiken voor groei en ontwikkeling, door betekenis en waarden aan deze ervaringen te verbinden.
Uit een slachtofferrol stappen is heel moeilijk en kost veel tijd, net als Sartan denk ik dat je een professionial nodig heb (in mijn ogen een goede psycholoog)
Ik ben van mening dat jij nu alleen maar wordt gevoed in de bevestiging die je jezelf in je hoofd hebt geprint: ' ik ben niets waard'. Doordat je dit elke keer bevestigd krijgt heeft niets meer zin voor je.
Probeer voor nu om je niet te laten leiden door je slachtoffer gevoelens. Je laat je nu leiden door de slachtoffergevoelens, en ga je dingen doen waar je later spijt van hebt. Je hebt een keuze om wel of niet mee te gaan met deze gevoelens. Vraag jezelf af wat deze rol voor jezelf oplevert.
Onderneem zelf actie en laat je niet leiden! Zet voorals het zinnetje dat je niets waard bent uit je hoofd, kijk hier alleen maar op dit forum hoeveel mensen er begaan zijn met jou!!
Het feit dat er een betekenis zit aan alle ervaringen, kan veel troost en kracht geven.
Hoop dat je hier iets aan hebt Kunstje....
Je zit nu overduidelijk in een slachtofferrol, jou overkomen dingen en die halen je omlaag zo diep dat je het niet meer ziet zitten.
Je hebt nu het idee dat alles je tegen zit. Dat je niet krijgt wat je verdient. Jij zet jezelf daardoor in een slachtofferrol.
Als je in een slachtofferrol stapt, betekent dit dat je het ontstaan van negatieve gevoelens en emoties volledig of voor een groot deel bij een ander of bij de omstandigheden neerlegt. Je laat je verlammen door de situatie. De ander begrijpt je niet; dat alles tegen zit, komt door de omstandigheden; niemand luistert naar jou. De essentie van deze rol is dus dat je niet de leiding en verantwoordelijkheid neemt over je eigen leven, maar dat jij je laat leiden door de manier van reageren van anderen. Je neemt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid voor je leven. Hoe jij je voelt hangt af van anderen! Wat jij doet hangt af van anderen!
Hoe komt het dat de ene persoon anders reageert op hetzelfde leed als een andere persoon? Het verschil zit in de wijze dat met leed wordt omgegaan. Het is zeker zo dat er veel ellende op ons afkomt (ook bij mij, heb mijn beide ouders al heel jong verloren), maar het is onze reactie hoe wij met dit leed omgaan dat bepaalt hoe wij ons voelen. Wij kunnen ons laten leiden door dit leed of wij kunnen dit leed gebruiken voor groei en ontwikkeling, door betekenis en waarden aan deze ervaringen te verbinden.
Uit een slachtofferrol stappen is heel moeilijk en kost veel tijd, net als Sartan denk ik dat je een professionial nodig heb (in mijn ogen een goede psycholoog)
Ik ben van mening dat jij nu alleen maar wordt gevoed in de bevestiging die je jezelf in je hoofd hebt geprint: ' ik ben niets waard'. Doordat je dit elke keer bevestigd krijgt heeft niets meer zin voor je.
Probeer voor nu om je niet te laten leiden door je slachtoffer gevoelens. Je laat je nu leiden door de slachtoffergevoelens, en ga je dingen doen waar je later spijt van hebt. Je hebt een keuze om wel of niet mee te gaan met deze gevoelens. Vraag jezelf af wat deze rol voor jezelf oplevert.
Onderneem zelf actie en laat je niet leiden! Zet voorals het zinnetje dat je niets waard bent uit je hoofd, kijk hier alleen maar op dit forum hoeveel mensen er begaan zijn met jou!!
Het feit dat er een betekenis zit aan alle ervaringen, kan veel troost en kracht geven.
Hoop dat je hier iets aan hebt Kunstje....
woensdag 28 december 2011 om 10:22
Kunstje, je kunt het, net als All, patsboem, ik en alle andere vrouwen op dit topic!! Niet jij bent waardeloos, maar de man die je na zoveel jaar in de kou laat staan! Ik wil niet dat mijn bijna-ex ziet hoeveel hij me heeft aangedaan, dus ga ik ervoor zorgen dat ik het ga redden in mijn eentje! Leuk ga krijgen zelfs op den duur! En als hij over een tijdje weer zichzelf is en ziet wat hij heeft aangericht, is het te laat voor hem want dan heb ik hem niet meer nodig !
Kunstje, je schrijft dat je niet meer nodig bent, maar je hebt kinderen. Die hebben je hoe dan ook nOdig. Maar ze gaan nu door hun eigen moeilijke proces. Laat ze merken dat je van ze houdt, hoe ze nu ook mogen denken. Wees er voor ze, hou contact met ze.
En ga aan je toekomst denken op een positieve manier. Ik heb een lijst gemaakt met dingen (grote en kleine) die ik graag zou gaan doen. Sommige zijn lastiger te verwezenlijken, andere ben ik al mee begonnen. Ga nadenken over wat JIJ wil met je leven! En dat Is moeilijk omdat je nu alleen over je toekomst na aan het denken bent en niet meer met je man samen, maar eens zie je dat misschien wel als een voordeel.
En kunstje, waar jij aan denkt is iets dat de kinderen helemaal gaat slopen. En ze hebben denk ik al genoeg meegemaakt. Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. En daar heb ik tot op de dag van vandaag ontzettend veel moeite mee. Al zou je het voor jezelf willen, doe het je kinderen niet aan.
Leef dag voor dag, stel kleine doelen voor die dag en wees trots op jezelf als je ze gehaald hebt.
Niet jij bent waardeloos, maar die sukkel van een bijna-ex van je!! Ook jij kunt het, kunstje!
Kunstje, je schrijft dat je niet meer nodig bent, maar je hebt kinderen. Die hebben je hoe dan ook nOdig. Maar ze gaan nu door hun eigen moeilijke proces. Laat ze merken dat je van ze houdt, hoe ze nu ook mogen denken. Wees er voor ze, hou contact met ze.
En ga aan je toekomst denken op een positieve manier. Ik heb een lijst gemaakt met dingen (grote en kleine) die ik graag zou gaan doen. Sommige zijn lastiger te verwezenlijken, andere ben ik al mee begonnen. Ga nadenken over wat JIJ wil met je leven! En dat Is moeilijk omdat je nu alleen over je toekomst na aan het denken bent en niet meer met je man samen, maar eens zie je dat misschien wel als een voordeel.
En kunstje, waar jij aan denkt is iets dat de kinderen helemaal gaat slopen. En ze hebben denk ik al genoeg meegemaakt. Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. En daar heb ik tot op de dag van vandaag ontzettend veel moeite mee. Al zou je het voor jezelf willen, doe het je kinderen niet aan.
Leef dag voor dag, stel kleine doelen voor die dag en wees trots op jezelf als je ze gehaald hebt.
Niet jij bent waardeloos, maar die sukkel van een bijna-ex van je!! Ook jij kunt het, kunstje!
woensdag 28 december 2011 om 10:46
Kunstje, verdorie, is die man nou wel helemaal goed bij zijn hoofd, om je zoon in te willen pakken met zijn mooie praatjes? Hoe is het in godsnaam mogelijk dat hij zichzelf zo mooi kan praten, en daarbij ook nog eens jullie zoon in een soort van positie weet te manoeuvreren dat die ineens aan zijn kant gaat staan.
Een goede vader probeert niet zijn kinderen te laten kiezen voor 1 van de ouders !!
Alsjeblieft, laat je niet omlaag halen door schuldgevoelens nu. Dat het tussen jullie fout is gelopen, dat is een feit, maar wat hij nu flikt is laag bij de grond.
Ik was al bang toen hij de melding aan jou deed dat hij met je kinderen wilde praten, maar dat jij hen niet mocht uithoren erover. Toen had ik al het idee dat hier iets niet klopte.
En verder, nou als de sex tussen jullie niet goed was....lees maar even de post van Champoepel terug, want dit is zo waar. Als jij je niet geliefd voelt door je partner, dan heb je toch ook geen zin in sex?
Wij vrouwen zijn geen fabriek hoor, wat denken die kerels wel.
Een goede vader probeert niet zijn kinderen te laten kiezen voor 1 van de ouders !!
Alsjeblieft, laat je niet omlaag halen door schuldgevoelens nu. Dat het tussen jullie fout is gelopen, dat is een feit, maar wat hij nu flikt is laag bij de grond.
Ik was al bang toen hij de melding aan jou deed dat hij met je kinderen wilde praten, maar dat jij hen niet mocht uithoren erover. Toen had ik al het idee dat hier iets niet klopte.
En verder, nou als de sex tussen jullie niet goed was....lees maar even de post van Champoepel terug, want dit is zo waar. Als jij je niet geliefd voelt door je partner, dan heb je toch ook geen zin in sex?
Wij vrouwen zijn geen fabriek hoor, wat denken die kerels wel.
woensdag 28 december 2011 om 11:30
Kunstje.. Lees bovenstaande reacties (en alle reacties op de bladzijden daarvoor) door. Niet 1x maar minstens 3x. Bewust. En realiseer je dat jij op dit moment blijkbaar afhankelijk bent van zijn oordeel. Een oordeel van iemand die niet te vertrouwen blijkt, die verkeerde keuzes maakt en die manipuleert en liegt. Dat zegt toch álles over hem, en niets over jou.. Dát gaan je kinderen ook zien. En vrienden ook. Misschien niet meteen maar geloof me, iemand die dít (jou aan-)doet, die valt op een bepaald moment vanzelf door de mand.
Lees ze door. Woord voor woord. En ben bewust van wat we met zn allen tegen je zeggen.
HET KOMT GOED! Ik lieg als ik zeg dat ik dat voel, maar iedereen zegt dat tegen mij.. Geen enkele uitzondering. Dan kan het toch niet anders?
Laat even iets van je horen.. Kus. Schouders eronder en vandaag is de eerste dag van je nieuwe leven. NEEM DE REGIE EN VERANTWOORDELIJKHEID OVER JE EIGEN LEVEN en leef!!!!
Lees ze door. Woord voor woord. En ben bewust van wat we met zn allen tegen je zeggen.
HET KOMT GOED! Ik lieg als ik zeg dat ik dat voel, maar iedereen zegt dat tegen mij.. Geen enkele uitzondering. Dan kan het toch niet anders?
Laat even iets van je horen.. Kus. Schouders eronder en vandaag is de eerste dag van je nieuwe leven. NEEM DE REGIE EN VERANTWOORDELIJKHEID OVER JE EIGEN LEVEN en leef!!!!
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
woensdag 28 december 2011 om 11:52
Ik ben er nog. Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik was zwaar hysterisch gisteren en heb me weer eens enorm aangesteld. Ex heeft dus toch gelijk dat er met mij niet te leven valt.
Maar ik weet echt niet hoe het verder moet. Ik ben gewoon een lafaard. Ik weet niet eens meer wat ik wil. Ik kan geen lijstje maken met dingen die ik nog wil doen, want dat blijft leeg. De gedachte dat ik de kinderen in de steek zou laten, is het enige wat me momenteel op de been houdt. Maar zo ben ik er ook niet voor ze, zo ben ik alleen iedereen tot last met mijn gezeur en gezanik.
Ik heb al een aantal keren mijn toekomstperspectief moeten omgooien. Ik weet niet of ik dat nog een keer kan. Maar voorlopig probeer ik het wel.
Maar ik weet echt niet hoe het verder moet. Ik ben gewoon een lafaard. Ik weet niet eens meer wat ik wil. Ik kan geen lijstje maken met dingen die ik nog wil doen, want dat blijft leeg. De gedachte dat ik de kinderen in de steek zou laten, is het enige wat me momenteel op de been houdt. Maar zo ben ik er ook niet voor ze, zo ben ik alleen iedereen tot last met mijn gezeur en gezanik.
Ik heb al een aantal keren mijn toekomstperspectief moeten omgooien. Ik weet niet of ik dat nog een keer kan. Maar voorlopig probeer ik het wel.
woensdag 28 december 2011 om 11:56
woensdag 28 december 2011 om 11:59
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 11:52:
Ik ben er nog. Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik was zwaar hysterisch gisteren en heb me weer eens enorm aangesteld. Ex heeft dus toch gelijk dat er met mij niet te leven valt.
NIET WAAR: je bent verdrietig omdat je droom aan diggelen is. Daar heb je pijn van, ben je wanhopig van , en dat zou iedereen zijn. Die ex heeft geen gelijk, als hij dat soort dingen zegt dat zegt ie dat om zijn eigen blazoen schoon te poetsen. Jouw ex is onbetrouwbaar, ik zou hem niet geloven
Maar ik weet echt niet hoe het verder moet. Ik ben gewoon een lafaard. Ik weet niet eens meer wat ik wil. Ik kan geen lijstje maken met dingen die ik nog wil doen, want dat blijft leeg. De gedachte dat ik de kinderen in de steek zou laten, is het enige wat me momenteel op de been houdt. Maar zo ben ik er ook niet voor ze, zo ben ik alleen iedereen tot last met mijn gezeur en gezanik.
Ik heb al een aantal keren mijn toekomstperspectief moeten omgooien. Ik weet niet of ik dat nog een keer kan. Maar voorlopig probeer ik het wel.Natuurlijk kan je het, daar ben je nu al mee bezig, ook al zie je het misschien niet. Heb je hulp? Psycholoog/ huisarts/ medicatie? Niet omdat je hysterisch bent, maar omdat je een heftige periode in je leven meemaakt en het best vaak gebeurt dat mensen daar depressief van worden
Ik ben er nog. Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik was zwaar hysterisch gisteren en heb me weer eens enorm aangesteld. Ex heeft dus toch gelijk dat er met mij niet te leven valt.
NIET WAAR: je bent verdrietig omdat je droom aan diggelen is. Daar heb je pijn van, ben je wanhopig van , en dat zou iedereen zijn. Die ex heeft geen gelijk, als hij dat soort dingen zegt dat zegt ie dat om zijn eigen blazoen schoon te poetsen. Jouw ex is onbetrouwbaar, ik zou hem niet geloven
Maar ik weet echt niet hoe het verder moet. Ik ben gewoon een lafaard. Ik weet niet eens meer wat ik wil. Ik kan geen lijstje maken met dingen die ik nog wil doen, want dat blijft leeg. De gedachte dat ik de kinderen in de steek zou laten, is het enige wat me momenteel op de been houdt. Maar zo ben ik er ook niet voor ze, zo ben ik alleen iedereen tot last met mijn gezeur en gezanik.
Ik heb al een aantal keren mijn toekomstperspectief moeten omgooien. Ik weet niet of ik dat nog een keer kan. Maar voorlopig probeer ik het wel.Natuurlijk kan je het, daar ben je nu al mee bezig, ook al zie je het misschien niet. Heb je hulp? Psycholoog/ huisarts/ medicatie? Niet omdat je hysterisch bent, maar omdat je een heftige periode in je leven meemaakt en het best vaak gebeurt dat mensen daar depressief van worden
woensdag 28 december 2011 om 12:25
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 11:52:
Ik ben er nog. Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik was zwaar hysterisch gisteren en heb me weer eens enorm aangesteld. Ex heeft dus toch gelijk dat er met mij niet te leven valt.
Maar ik weet echt niet hoe het verder moet. Ik ben gewoon een lafaard. Ik weet niet eens meer wat ik wil. Ik kan geen lijstje maken met dingen die ik nog wil doen, want dat blijft leeg. De gedachte dat ik de kinderen in de steek zou laten, is het enige wat me momenteel op de been houdt. Maar zo ben ik er ook niet voor ze, zo ben ik alleen iedereen tot last met mijn gezeur en gezanik.
Ik heb al een aantal keren mijn toekomstperspectief moeten omgooien. Ik weet niet of ik dat nog een keer kan. Maar voorlopig probeer ik het wel.Hou nu eens op om jezelf zo naar beneden te trekken, je bent niet laf en je bent niet dom, je bent gewoon even door een bodem van jewelste gegaan, nou mag je dan verdrietig zijn, mag je dan depresief zijn, kom op zeg je zat gisteren gewoon heel erg diep, je zult zien dat het allemaal met vallen en opstaan goed komt en nee ik beloof je niet dat je je morgen weer gelukkig voelt, maar ik beloof je wel dat het weer beter word en die ex van jou mag wel oppassen als jij klaar met verwerken bent, jee wat zal jij sterk zijn en wat zal hij op zijn neus kijken van wat hij heeft laten gaan, wat een giller dat het dan voor hem te laat is, dan is het de tijd van Kunstje! kop op meid .
Ik ben er nog. Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik was zwaar hysterisch gisteren en heb me weer eens enorm aangesteld. Ex heeft dus toch gelijk dat er met mij niet te leven valt.
Maar ik weet echt niet hoe het verder moet. Ik ben gewoon een lafaard. Ik weet niet eens meer wat ik wil. Ik kan geen lijstje maken met dingen die ik nog wil doen, want dat blijft leeg. De gedachte dat ik de kinderen in de steek zou laten, is het enige wat me momenteel op de been houdt. Maar zo ben ik er ook niet voor ze, zo ben ik alleen iedereen tot last met mijn gezeur en gezanik.
Ik heb al een aantal keren mijn toekomstperspectief moeten omgooien. Ik weet niet of ik dat nog een keer kan. Maar voorlopig probeer ik het wel.Hou nu eens op om jezelf zo naar beneden te trekken, je bent niet laf en je bent niet dom, je bent gewoon even door een bodem van jewelste gegaan, nou mag je dan verdrietig zijn, mag je dan depresief zijn, kom op zeg je zat gisteren gewoon heel erg diep, je zult zien dat het allemaal met vallen en opstaan goed komt en nee ik beloof je niet dat je je morgen weer gelukkig voelt, maar ik beloof je wel dat het weer beter word en die ex van jou mag wel oppassen als jij klaar met verwerken bent, jee wat zal jij sterk zijn en wat zal hij op zijn neus kijken van wat hij heeft laten gaan, wat een giller dat het dan voor hem te laat is, dan is het de tijd van Kunstje! kop op meid .
woensdag 28 december 2011 om 12:44
Ik zat na een eetstoornis al 2 jaar in therapie omdat ik zo'n hekel aan mezelf had en mezelf waardeloos vond. En in september kreeg ik eindelijk het idee dat er vooruitgang in zat.
Op 1 oktober kreeg ik te horen dat mijn man vreemd ging en nu ben ik weer terug bij af met eetstoornis en al. Dat is n.l. het enige waar ik zelf nog controle over heb.
Na 27 jaar samen besluit mijn man ons huwelijk te beeindigen en daar kon ik niets tegen doen (ja wel, goed vinden dat hij haar erbij had). :puke: De pijn dat hij dat zo makkelijk doet en ons huwelijk niet meer de moeite waard vond om voor te vechten, vreet me op.
Ik heb de laatste 22 jaar voor huis en kinderen gezorgd omdat man altijd door de week weg was voor werk. Nu moet ik op zoek naar werk (wat al niet in de planning zat,want ik zou naar school gaan) en kom ik niet eens meer door de eerste selecties heen: te oud, te lang niet gewerkt. Daar heb ik geen controle over.
We zullen het huis moeten verkopen (niet wat ik wil, maar weer geen controle), hoe lang dat gaat duren heb ik geen controle over.
Hoe snel ik ergens anders kan gaan wonen, hangt daar weer van af. Heb ik dus geen controle over.
Ik wil niet een slachtoffer zijn, maar momenteel heb ik mijn eigen leven dus compleet niet meer in de hand. Ik kan geen keuzes maken, die worden voor mij gemaakt.
De enige keuze die ik heb kunnen maken is dat ik mijn ex naar buiten gegooid heb en zelfs daar heb ik spijt van. Misschien was het anders nog goed gekomen. Nee, dat is niet waar. Hij was al vastbesloten om met haar verder te gaan maar vond het wel handig om mij erbij te hebben.
Ik wil wel de regie van mijn leven krijgen, maar het lukt gewoon niet.
En als dan blijkt dat mijn zoon niet genoeg respect voor me heeft en me ook als voetveeg ziet komt dat heel hard aan. Hij hoeft geen kant te kiezen, helemaal niet. Maar ik had wel verwacht dat hij het vreemdgaan zou veroordelen (dat hij denkt dat als het tussen ons over was, er een einde aan het huwelijk moest komen begrijp ik) maar dat als ex alles bij mij neerlegt en dat mijn zoon, mij kennende, dat gelooft kwetst me diep en maakt dat ik me afvraag of ik het nog wel goed zie.
En daar maalt alles weer in de rondte, om gek van te worden.
Sorry dat ik jullie weer lastigval met mijn gezever, maar jullie kunnen er voor kiezen om mijn posts over te slaan.
Als ik vrienden of familie ga bellen, zijn ze verplicht me aan te horen en die zullen daar ook wel een keer genoeg van krijgen. Plus dat ik bij hen nog het image heb dat ik sterk ben en er wel kom. Dat laatste beetje trots wil ik nog behouden.
voor alle steunpilaren hier.
Op 1 oktober kreeg ik te horen dat mijn man vreemd ging en nu ben ik weer terug bij af met eetstoornis en al. Dat is n.l. het enige waar ik zelf nog controle over heb.
Na 27 jaar samen besluit mijn man ons huwelijk te beeindigen en daar kon ik niets tegen doen (ja wel, goed vinden dat hij haar erbij had). :puke: De pijn dat hij dat zo makkelijk doet en ons huwelijk niet meer de moeite waard vond om voor te vechten, vreet me op.
Ik heb de laatste 22 jaar voor huis en kinderen gezorgd omdat man altijd door de week weg was voor werk. Nu moet ik op zoek naar werk (wat al niet in de planning zat,want ik zou naar school gaan) en kom ik niet eens meer door de eerste selecties heen: te oud, te lang niet gewerkt. Daar heb ik geen controle over.
We zullen het huis moeten verkopen (niet wat ik wil, maar weer geen controle), hoe lang dat gaat duren heb ik geen controle over.
Hoe snel ik ergens anders kan gaan wonen, hangt daar weer van af. Heb ik dus geen controle over.
Ik wil niet een slachtoffer zijn, maar momenteel heb ik mijn eigen leven dus compleet niet meer in de hand. Ik kan geen keuzes maken, die worden voor mij gemaakt.
De enige keuze die ik heb kunnen maken is dat ik mijn ex naar buiten gegooid heb en zelfs daar heb ik spijt van. Misschien was het anders nog goed gekomen. Nee, dat is niet waar. Hij was al vastbesloten om met haar verder te gaan maar vond het wel handig om mij erbij te hebben.
Ik wil wel de regie van mijn leven krijgen, maar het lukt gewoon niet.
En als dan blijkt dat mijn zoon niet genoeg respect voor me heeft en me ook als voetveeg ziet komt dat heel hard aan. Hij hoeft geen kant te kiezen, helemaal niet. Maar ik had wel verwacht dat hij het vreemdgaan zou veroordelen (dat hij denkt dat als het tussen ons over was, er een einde aan het huwelijk moest komen begrijp ik) maar dat als ex alles bij mij neerlegt en dat mijn zoon, mij kennende, dat gelooft kwetst me diep en maakt dat ik me afvraag of ik het nog wel goed zie.
En daar maalt alles weer in de rondte, om gek van te worden.
Sorry dat ik jullie weer lastigval met mijn gezever, maar jullie kunnen er voor kiezen om mijn posts over te slaan.
Als ik vrienden of familie ga bellen, zijn ze verplicht me aan te horen en die zullen daar ook wel een keer genoeg van krijgen. Plus dat ik bij hen nog het image heb dat ik sterk ben en er wel kom. Dat laatste beetje trots wil ik nog behouden.
voor alle steunpilaren hier.
woensdag 28 december 2011 om 13:02
Niemand slaat jouw posts over Kunstje!! Als we dat zouden doen hadden we ook niet allemaal als een idioot om de 20 seconden zitten verversen gisteravond!
Goed je zegt dat je geen keuzes hebt en dat ze voor je gemaakt worden.
Hebben jij en je ex al scheidingspapieren aangevraagd? Heb jij of hij al een afspraak bij een advocaat gemaakt? Ik krijg namelijk het idee dat hij je manipuleert als een dolle omdat hij het allemaal wel prima vind zo.
Goed je zegt dat je geen keuzes hebt en dat ze voor je gemaakt worden.
Hebben jij en je ex al scheidingspapieren aangevraagd? Heb jij of hij al een afspraak bij een advocaat gemaakt? Ik krijg namelijk het idee dat hij je manipuleert als een dolle omdat hij het allemaal wel prima vind zo.
woensdag 28 december 2011 om 13:02
Hallo lieve Kunstje, als jij mijn vriendin of zus was, zou ik dankbaar zijn dat je bij mij kwam huilen en je zou zo vaak en zo lang mogen komen huilen als je wilde.
Denk je niet dat jouw vrienden en familie daar net zo over denken? Het is niet raar dat je niet sterk bent als je gebeurt wat jou nu gebeurt.
Heel veel sterkte
Denk je niet dat jouw vrienden en familie daar net zo over denken? Het is niet raar dat je niet sterk bent als je gebeurt wat jou nu gebeurt.
Heel veel sterkte
woensdag 28 december 2011 om 13:37
Kunstje, weet je, in the end heb je geen enkele zekerheid in dit leven. Ik lees dat jij het belangrijk vindt dat wel te hebben. Je ervaart constant dat je het niet hebt en dus probeer je controle te vinden in bijv. je eetgedrag. Maar ook dat is geen zekerheid, de eetstoornis heeft jou onder controle niet andersom. Het leven is onzekerheid. Je daartegen verzetten kost veel energie en frustratie. Je vasthouden aan bepaalde zaken creëert een schijnveiligheid. Je dacht dat je veilig was in je huwelijk, je maakte je welzijn afhankelijk van je man maar nu weet je dat je nooit je welzijn in de handen van een ander mag leggen. Probeer ten aller tijde onafhankelijk te zijn van anderen want als het erop aankomt ben jijzelf de enige zekerheid waar je enigszins invloed op kan uitoefenen.
woensdag 28 december 2011 om 13:39
quote:TaraD schreef op 28 december 2011 @ 13:02:
Niemand slaat jouw posts over Kunstje!! Als we dat zouden doen hadden we ook niet allemaal als een idioot om de 20 seconden zitten verversen gisteravond!
Goed je zegt dat je geen keuzes hebt en dat ze voor je gemaakt worden.
Hebben jij en je ex al scheidingspapieren aangevraagd? Heb jij of hij al een afspraak bij een advocaat gemaakt? Ik krijg namelijk het idee dat hij je manipuleert als een dolle omdat hij het allemaal wel prima vind zo.
Nee, dat hebben we nog niet gedaan.
Zoals ik al zei stortte mijn wereld op 1 oktober in. Bizar genoeg hebben we de weken daarna meer gepraat dan het hele jaar ervoor. Toen besloten we ook in relatietherapie te gaan, van mijn kant met het idee dat er nog iets te redden viel, van zijn kant met het idee om "goed" uit elkaar te kunnen gaan. We moesten natuurlijk wachten maar waren na 1,5 maand aan de beurt. Ex had al voorgesteld om zijn vriendin erbij te houden. Dat heb ik radicaal afgewezen. Maar in de praktijk kwam het daar wel op neer. Terwijl we op therapie wachtten, ging hij elke zondag naar haar toe. Zelfs na de 1e sessie ging hij 's avonds naar haar toe (omdat hij 's zondags niet kon). Bij de tweede sessie kwam hij regelrecht uit haar bed naar de sessie. Toen heb ik hem gezegd dat ik daar niet mee leven kon. Ik heb hem gevraagd ons huwelijk nog een kans te geven en haar de maand december niet te zien. Als het dan tussen ons niet meer zou werken, zou ik aan de kant stappen. Dat wou hij niet want hij was bang dat hij haar dan kwijt zou raken. Toen heb ik hem gevraagd om te gaan en mij rust te gunnen. Ik ging er kapot aan (sliep niet, at niet). En toen is hij dus met alle gemak naar haar vertrokken en zit daar nu bijna een maand.
Maar hij doet inderdaad niets (zoals altijd kiest hij de makkelijkste weg) en laat het regelen aan mij over.
Niemand slaat jouw posts over Kunstje!! Als we dat zouden doen hadden we ook niet allemaal als een idioot om de 20 seconden zitten verversen gisteravond!
Goed je zegt dat je geen keuzes hebt en dat ze voor je gemaakt worden.
Hebben jij en je ex al scheidingspapieren aangevraagd? Heb jij of hij al een afspraak bij een advocaat gemaakt? Ik krijg namelijk het idee dat hij je manipuleert als een dolle omdat hij het allemaal wel prima vind zo.
Nee, dat hebben we nog niet gedaan.
Zoals ik al zei stortte mijn wereld op 1 oktober in. Bizar genoeg hebben we de weken daarna meer gepraat dan het hele jaar ervoor. Toen besloten we ook in relatietherapie te gaan, van mijn kant met het idee dat er nog iets te redden viel, van zijn kant met het idee om "goed" uit elkaar te kunnen gaan. We moesten natuurlijk wachten maar waren na 1,5 maand aan de beurt. Ex had al voorgesteld om zijn vriendin erbij te houden. Dat heb ik radicaal afgewezen. Maar in de praktijk kwam het daar wel op neer. Terwijl we op therapie wachtten, ging hij elke zondag naar haar toe. Zelfs na de 1e sessie ging hij 's avonds naar haar toe (omdat hij 's zondags niet kon). Bij de tweede sessie kwam hij regelrecht uit haar bed naar de sessie. Toen heb ik hem gezegd dat ik daar niet mee leven kon. Ik heb hem gevraagd ons huwelijk nog een kans te geven en haar de maand december niet te zien. Als het dan tussen ons niet meer zou werken, zou ik aan de kant stappen. Dat wou hij niet want hij was bang dat hij haar dan kwijt zou raken. Toen heb ik hem gevraagd om te gaan en mij rust te gunnen. Ik ging er kapot aan (sliep niet, at niet). En toen is hij dus met alle gemak naar haar vertrokken en zit daar nu bijna een maand.
Maar hij doet inderdaad niets (zoals altijd kiest hij de makkelijkste weg) en laat het regelen aan mij over.
