Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 28 december 2011 om 13:43
Kunstje kom op je kunt het ik was jou ..nu even meer dan 3 jaar geleden ook nooit gewerkt koophuis balabla ex ervandoor met truus van de overkant
En ik heb ook gered met nog een chr ziekte erbij kom op echt het gaat je lukken
Vecht voor jezelf ga lekker na de kapper en laat je vertroetelen doe minimaal 1 x per dag iets voor jezelf...doen
En ik heb ook gered met nog een chr ziekte erbij kom op echt het gaat je lukken
Vecht voor jezelf ga lekker na de kapper en laat je vertroetelen doe minimaal 1 x per dag iets voor jezelf...doen
woensdag 28 december 2011 om 13:48
quote:Meds schreef op 28 december 2011 @ 13:37:
Kunstje, weet je, in the end heb je geen enkele zekerheid in dit leven. Ik lees dat jij het belangrijk vindt dat wel te hebben. Je ervaart constant dat je het niet hebt en dus probeer je controle te vinden in bijv. je eetgedrag. Maar ook dat is geen zekerheid, de eetstoornis heeft jou onder controle niet andersom. Het leven is onzekerheid. Je daartegen verzetten kost veel energie en frustratie. Je vasthouden aan bepaalde zaken creëert een schijnveiligheid. Je dacht dat je veilig was in je huwelijk, je maakte je welzijn afhankelijk van je man maar nu weet je dat je nooit je welzijn in de handen van een ander mag leggen. Probeer ten aller tijde onafhankelijk te zijn van anderen want als het erop aankomt ben jijzelf de enige zekerheid waar je enigszins invloed op kan uitoefenen.
Daar heb je gelijk in, maar dat is nu eenmaal wat ik gedaan heb met het idee dat we aan een gezamenlijke toekomst werkten. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.
Als ik doorga zal ik nooit meer iemand de kans geven mijn leven in een klap zo compleet te vernielen. Dus voortaan moet ik mijn eigen beslissingen nemen. Het is alleen lastig om er aan te wennen dat ik er toe doe en dat ik mijn welzijn eerst moet stellen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik voor anderen moet zorgen en dat ik dan wel voor mezelf zorg. Dat ik niet zo belangrijk ben.
Kunstje, weet je, in the end heb je geen enkele zekerheid in dit leven. Ik lees dat jij het belangrijk vindt dat wel te hebben. Je ervaart constant dat je het niet hebt en dus probeer je controle te vinden in bijv. je eetgedrag. Maar ook dat is geen zekerheid, de eetstoornis heeft jou onder controle niet andersom. Het leven is onzekerheid. Je daartegen verzetten kost veel energie en frustratie. Je vasthouden aan bepaalde zaken creëert een schijnveiligheid. Je dacht dat je veilig was in je huwelijk, je maakte je welzijn afhankelijk van je man maar nu weet je dat je nooit je welzijn in de handen van een ander mag leggen. Probeer ten aller tijde onafhankelijk te zijn van anderen want als het erop aankomt ben jijzelf de enige zekerheid waar je enigszins invloed op kan uitoefenen.
Daar heb je gelijk in, maar dat is nu eenmaal wat ik gedaan heb met het idee dat we aan een gezamenlijke toekomst werkten. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.
Als ik doorga zal ik nooit meer iemand de kans geven mijn leven in een klap zo compleet te vernielen. Dus voortaan moet ik mijn eigen beslissingen nemen. Het is alleen lastig om er aan te wennen dat ik er toe doe en dat ik mijn welzijn eerst moet stellen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik voor anderen moet zorgen en dat ik dan wel voor mezelf zorg. Dat ik niet zo belangrijk ben.
woensdag 28 december 2011 om 14:24
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 13:39:
[...]
Toen heb ik hem gevraagd om te gaan en mij rust te gunnen. Ik ging er kapot aan (sliep niet, at niet). En toen is hij dus met alle gemak naar haar vertrokken en zit daar nu bijna een maand.
Maar hij doet inderdaad niets (zoals altijd kiest hij de makkelijkste weg) en laat het regelen aan mij over.
Prima toch als hij alles aan jouw overlaat terwijl hij met haar
op de bank zit kan je er voor jezelf het beste uitslepen.
Je hoeft niet oneerlijk te zijn maar zorg er voor dat je genoeg
compensatie krijgt voor het door hem veroorzaakte leed.
Als ik het zo lees Kunstje is iedere man die je hierna krijgt een
verbetering ten opzichte van het brandhout dat je nu achter laat.
[...]
Toen heb ik hem gevraagd om te gaan en mij rust te gunnen. Ik ging er kapot aan (sliep niet, at niet). En toen is hij dus met alle gemak naar haar vertrokken en zit daar nu bijna een maand.
Maar hij doet inderdaad niets (zoals altijd kiest hij de makkelijkste weg) en laat het regelen aan mij over.
Prima toch als hij alles aan jouw overlaat terwijl hij met haar
op de bank zit kan je er voor jezelf het beste uitslepen.
Je hoeft niet oneerlijk te zijn maar zorg er voor dat je genoeg
compensatie krijgt voor het door hem veroorzaakte leed.
Als ik het zo lees Kunstje is iedere man die je hierna krijgt een
verbetering ten opzichte van het brandhout dat je nu achter laat.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
woensdag 28 december 2011 om 15:03
quote:Meds schreef op 28 december 2011 @ 11:56:
[...]
Jee wat is er met jou gebeurd? Wat een power! Ik moet even teruglezen. Hoe gaat het Hoof?
Gaat redelijk, Meds, langzaam aan (met soms een stapje achteruit) vooruit! Wat er is gebeurd? Ik heb mij na een jaar twijfelen (door hem dus) en een paar hele zwakke pogingen van hem er iets van te maken (die nooit lang duurden) gerealiseerd dat al het vechten voor onze relatie alleen van mijn kant bleef komen. En heb Hovaman er dus zo'n acht weken geleden uitgegooid, omdat hij weer aangaf afstand nodig te hebben. Nou, die kon hij krijgen...
Hij twijfelt nog steeds, ik steeds minder. Ik wil iemand die onvoorwaardelijk voor mij gaat, niet 'misschien' of 'ik weet het niet'. Ik vind mezelf veel leuker dan dat...
Dus... dat is er gebeurd
Gaat nog steeds niet super hoor en zeker niet vanzelf, heb nog heel vaak verdrietige of boze buien, maar het gaat de goede kant op.. The only way is up!!
[...]
Jee wat is er met jou gebeurd? Wat een power! Ik moet even teruglezen. Hoe gaat het Hoof?
Gaat redelijk, Meds, langzaam aan (met soms een stapje achteruit) vooruit! Wat er is gebeurd? Ik heb mij na een jaar twijfelen (door hem dus) en een paar hele zwakke pogingen van hem er iets van te maken (die nooit lang duurden) gerealiseerd dat al het vechten voor onze relatie alleen van mijn kant bleef komen. En heb Hovaman er dus zo'n acht weken geleden uitgegooid, omdat hij weer aangaf afstand nodig te hebben. Nou, die kon hij krijgen...
Hij twijfelt nog steeds, ik steeds minder. Ik wil iemand die onvoorwaardelijk voor mij gaat, niet 'misschien' of 'ik weet het niet'. Ik vind mezelf veel leuker dan dat...
Dus... dat is er gebeurd
Gaat nog steeds niet super hoor en zeker niet vanzelf, heb nog heel vaak verdrietige of boze buien, maar het gaat de goede kant op.. The only way is up!!
woensdag 28 december 2011 om 15:17
Kunstje, je hebt wel controle, ook al lijkt \het misschien niet zo!! Je kunt wel degelijk zelf sturing geven aan de situatie zoals die nu is.
Ik dacht dat ook eerst; zag het niet zitten om meer te gaan werken (dacht dat ik de kinderen daarmee te kort zou doen), maar ondertussen werk ik 3,5 dag per week en dat gaat prima met de kids. Misschien zelfs binnenkort nog een half dagje meer. Ik ben aan het uitzoeken momenteel of ik hier kan blijven wonen, dat zou ik graag willen (voornamelijik voor de kinderen), maar als het niet zo is, is een nieuwe woning voor mij en de kids alleen zoeken ook best heel eng, maar ook een spannend avontuur!
Onze situatie, onze toekomstbeelden, ons hele leven is veranderd en nee, dat is niet onze keuze geweest! Maar Kunstje, het is wel degelijk onze keuze hoe we ermee omgaan! Je kunt in een hoekje gaan zitten als een geslagen hond en in je verdriet en pijn blijven hangen of je kunt, stap voor stap (en dat kunnen hele kleine stapjes zijn in het begin) gaan proberen grip op de situatie te krijgen.
En ik denk dat de eerste stap zou moeten zijn om de scheiding door te zetten. Hij heeft die beslissing nog niet genomen, maar jij kunt het doen. Neem je leven in eigen hand en zorg dat je weer controle krijgt! Neem een advocaat in de hand die zorgt dat er een goede regeling voor je getroffen wordt, maar zorg er ook voor dat je toch gaat proberen een baan te vinden. En dat zal zeker niet makkelijk zijn omdat je zolang niet hebt gewerkt, maar vooral niet opgeven! Ga naar uitzendbureaus, solliciteer op banen die aankunt. Je zult je zo gewaardeerd voelen als je werkt en zo trots op jezelf dat je voor je eigen inkomen kunt zorgen!
Neem kleine stapjes; schrijf begin van de dag op wat je die dag gaat doen; bijvoorbeeld bij een uitzendbureau langs of ze bellen en doe het ook.
Het hoeft niet in 1 dag, stap voor stap is goed genoeg!!
En zoek hulp en steun bij vrienden of familie; je hebt ze hard nodig nu....
Ik dacht dat ook eerst; zag het niet zitten om meer te gaan werken (dacht dat ik de kinderen daarmee te kort zou doen), maar ondertussen werk ik 3,5 dag per week en dat gaat prima met de kids. Misschien zelfs binnenkort nog een half dagje meer. Ik ben aan het uitzoeken momenteel of ik hier kan blijven wonen, dat zou ik graag willen (voornamelijik voor de kinderen), maar als het niet zo is, is een nieuwe woning voor mij en de kids alleen zoeken ook best heel eng, maar ook een spannend avontuur!
Onze situatie, onze toekomstbeelden, ons hele leven is veranderd en nee, dat is niet onze keuze geweest! Maar Kunstje, het is wel degelijk onze keuze hoe we ermee omgaan! Je kunt in een hoekje gaan zitten als een geslagen hond en in je verdriet en pijn blijven hangen of je kunt, stap voor stap (en dat kunnen hele kleine stapjes zijn in het begin) gaan proberen grip op de situatie te krijgen.
En ik denk dat de eerste stap zou moeten zijn om de scheiding door te zetten. Hij heeft die beslissing nog niet genomen, maar jij kunt het doen. Neem je leven in eigen hand en zorg dat je weer controle krijgt! Neem een advocaat in de hand die zorgt dat er een goede regeling voor je getroffen wordt, maar zorg er ook voor dat je toch gaat proberen een baan te vinden. En dat zal zeker niet makkelijk zijn omdat je zolang niet hebt gewerkt, maar vooral niet opgeven! Ga naar uitzendbureaus, solliciteer op banen die aankunt. Je zult je zo gewaardeerd voelen als je werkt en zo trots op jezelf dat je voor je eigen inkomen kunt zorgen!
Neem kleine stapjes; schrijf begin van de dag op wat je die dag gaat doen; bijvoorbeeld bij een uitzendbureau langs of ze bellen en doe het ook.
Het hoeft niet in 1 dag, stap voor stap is goed genoeg!!
En zoek hulp en steun bij vrienden of familie; je hebt ze hard nodig nu....
woensdag 28 december 2011 om 15:54
Natuurlijk heb je gelijk Hova,maar soms raak ik gewoon in paniek als ik denk wat ik allemaal moet doen.
In deze regio is het slecht gesteld met de banen en om ook nog te gaan verhuizen naar een ander deel van het land waar ik geen vrienden e.d. heb, is nog even geen optie. Buiten het feit dat zolang het huis niet verkocht is, ik hier niet weg kan. Ex kan hier niet wonen vanwege zijn werk en tenslotte is de helft van mij. Ik kan ook niets anders kopen of huren, want daar is geen geld voor.
Maar wat voor maandag als eerste op het lijstje staat is de echtscheiding regelen, zodat ik hem niet meer hoef te zien of spreken.
Maar voor mijn gevoel is het allemaal zo snel gegaan dat ik het af en toe nog steeds niet kan geloven. Drie maanden geleden dacht ik nog dat ik gelukkig getrouwd was. En nu zitten we al in de technische echtscheidingsfase. Ik probeer weer overeind te krabbelen, maar het doet zo'n pijn.
Morgen vertrek ik voor twee dagen naar mijn ouders en moet dan de rest van de familie onder ogen komen (mijn moeder is jarig en dan komen neven, nichten, ooms, tantes, buurvrouwen op bezoek). Ik schaam me om er te zitten als het in de steek gelaten vrouwtje, die niet eens in staat was om haar man bij zich te houden en te slecht was in seks zodat hij het ergens anders moest zoeken. Nota bene, niet eens bij een veel jongere knappere maar een vrouw van 45 met drie kinderen
Maar ik zal me er wel doorheen slaan. Mooi jurkje (passen weer na zo'n rigoureuze dieetmethode), flink wat plamuur en hopelijk denken ze dan dat hij gek is en ik de moeite waard.
Dus wees niet ongerust als je een paar dagen niets hoort. De boodschappen van iedereen zijn aangekomen, dus ik zal geen gekke dingen doen.
In deze regio is het slecht gesteld met de banen en om ook nog te gaan verhuizen naar een ander deel van het land waar ik geen vrienden e.d. heb, is nog even geen optie. Buiten het feit dat zolang het huis niet verkocht is, ik hier niet weg kan. Ex kan hier niet wonen vanwege zijn werk en tenslotte is de helft van mij. Ik kan ook niets anders kopen of huren, want daar is geen geld voor.
Maar wat voor maandag als eerste op het lijstje staat is de echtscheiding regelen, zodat ik hem niet meer hoef te zien of spreken.
Maar voor mijn gevoel is het allemaal zo snel gegaan dat ik het af en toe nog steeds niet kan geloven. Drie maanden geleden dacht ik nog dat ik gelukkig getrouwd was. En nu zitten we al in de technische echtscheidingsfase. Ik probeer weer overeind te krabbelen, maar het doet zo'n pijn.
Morgen vertrek ik voor twee dagen naar mijn ouders en moet dan de rest van de familie onder ogen komen (mijn moeder is jarig en dan komen neven, nichten, ooms, tantes, buurvrouwen op bezoek). Ik schaam me om er te zitten als het in de steek gelaten vrouwtje, die niet eens in staat was om haar man bij zich te houden en te slecht was in seks zodat hij het ergens anders moest zoeken. Nota bene, niet eens bij een veel jongere knappere maar een vrouw van 45 met drie kinderen
Maar ik zal me er wel doorheen slaan. Mooi jurkje (passen weer na zo'n rigoureuze dieetmethode), flink wat plamuur en hopelijk denken ze dan dat hij gek is en ik de moeite waard.
Dus wees niet ongerust als je een paar dagen niets hoort. De boodschappen van iedereen zijn aangekomen, dus ik zal geen gekke dingen doen.
woensdag 28 december 2011 om 16:11
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 15:54:
bezoek). Ik schaam me om er te zitten als het in de steek gelaten vrouwtje, die niet eens in staat was om haar man bij zich te houden en te slecht was in seks zodat hij het ergens anders moest zoeken. Nota bene, niet eens bij een veel jongere knappere maar een vrouw van 45 met drie kinderen:
Djeezus kunstje
Mogen die mensen zelf effe bepalen wat ze ervan denken. Sorry maar je maakt het jezelf ook godsonmogelijk op deze manier. Buiten alle goedbedoelde steunberichten zou ik toch ook tegen je willen roepen
"SNAP OUT OF IT" verdorie.
Ja. Ook ik ben zo verdrietig geweest dat ik dacht dat ik niet verder kon. En ook dat is nog niet zo heel lang geleden. Ook ik dacht gelukkig getrouwd te zijn en ook voor mij kwam daar binnen een paar weken een eind aan, eenzijdig en voor mij ongewild. Maar door zo te denken als jij doet maak je de zaak alleen maar erger. Je doet het klinken alsof het inderdaad zo is dat het jouw "schuld" is dat je man weg is. HALLO, DAT WAS ZIJN KEUZE!
En ik zit absoluut niet te wachten op een excuus met de mededeling "dat je je inderdaad zat aan te stellen ja en dat dat heel stom en slap van je was" maar wel op een beetje daadkracht en zelfliefde van jouw kant. Kom op kunstje, genoeg nu!
<zet strenge bril weer af>
bezoek). Ik schaam me om er te zitten als het in de steek gelaten vrouwtje, die niet eens in staat was om haar man bij zich te houden en te slecht was in seks zodat hij het ergens anders moest zoeken. Nota bene, niet eens bij een veel jongere knappere maar een vrouw van 45 met drie kinderen:
Djeezus kunstje
Mogen die mensen zelf effe bepalen wat ze ervan denken. Sorry maar je maakt het jezelf ook godsonmogelijk op deze manier. Buiten alle goedbedoelde steunberichten zou ik toch ook tegen je willen roepen
"SNAP OUT OF IT" verdorie.
Ja. Ook ik ben zo verdrietig geweest dat ik dacht dat ik niet verder kon. En ook dat is nog niet zo heel lang geleden. Ook ik dacht gelukkig getrouwd te zijn en ook voor mij kwam daar binnen een paar weken een eind aan, eenzijdig en voor mij ongewild. Maar door zo te denken als jij doet maak je de zaak alleen maar erger. Je doet het klinken alsof het inderdaad zo is dat het jouw "schuld" is dat je man weg is. HALLO, DAT WAS ZIJN KEUZE!
En ik zit absoluut niet te wachten op een excuus met de mededeling "dat je je inderdaad zat aan te stellen ja en dat dat heel stom en slap van je was" maar wel op een beetje daadkracht en zelfliefde van jouw kant. Kom op kunstje, genoeg nu!
<zet strenge bril weer af>
woensdag 28 december 2011 om 16:12
Hij maakt jou van alles wijs om zijn eigen gedrag schoon te kunnen praten. Zo is het en niet anders! Laat jij nou maar zien dat het niet zo is, hij krijgt zijn portie en/of zijn wake-up call nog wel.
Ik ga mijn andere posts verwijderen en me (wederom) terugtrekken van het topic. Ik voel me toch enigzins misplaatst. Ik wil jullie allemaal het allerbeste wensen, voor nu en voor 2012. Zorg goed voor jullie zelf!!
Ik ga mijn andere posts verwijderen en me (wederom) terugtrekken van het topic. Ik voel me toch enigzins misplaatst. Ik wil jullie allemaal het allerbeste wensen, voor nu en voor 2012. Zorg goed voor jullie zelf!!
woensdag 28 december 2011 om 16:19
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 13:48:
[...]
Daar heb je gelijk in, maar dat is nu eenmaal wat ik gedaan heb met het idee dat we aan een gezamenlijke toekomst werkten. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.
Als ik doorga zal ik nooit meer iemand de kans geven mijn leven in een klap zo compleet te vernielen. Dus voortaan moet ik mijn eigen beslissingen nemen. Het is alleen lastig om er aan te wennen dat ik er toe doe en dat ik mijn welzijn eerst moet stellen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik voor anderen moet zorgen en dat ik dan wel voor mezelf zorg. Dat ik niet zo belangrijk ben.Dat is dus waar je aan moet werken: waarom jij jezelf niet belangrijk/ goed genoeg vindt. Deze levensvraag gaat waarschijnlijk veel verder terug dan je huwelijk. Jouw man heeft je leven niet vernield. Jouw leven is niet vernield, het is er nog steeds. En jij moet leren hoe je zelf invulling gaat geven aan dat leven. En natuurlijk moet je nooit meer iemand verantwoordelijk houden voor de invulling van jouw leven. Je kan trouwens ook niet voor anderen zorgen als je niet voor jezelf zorgt. Als je jezelf de moeite niet waard vindt dan zorg je voor anderen in de hoop dat zij je wel de moeite waard vinden, dat is weer een schijnoplossing. Het is nu tijd geen genoegen meer te nemen met schijnoplossingen.
[...]
Daar heb je gelijk in, maar dat is nu eenmaal wat ik gedaan heb met het idee dat we aan een gezamenlijke toekomst werkten. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.
Als ik doorga zal ik nooit meer iemand de kans geven mijn leven in een klap zo compleet te vernielen. Dus voortaan moet ik mijn eigen beslissingen nemen. Het is alleen lastig om er aan te wennen dat ik er toe doe en dat ik mijn welzijn eerst moet stellen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik voor anderen moet zorgen en dat ik dan wel voor mezelf zorg. Dat ik niet zo belangrijk ben.Dat is dus waar je aan moet werken: waarom jij jezelf niet belangrijk/ goed genoeg vindt. Deze levensvraag gaat waarschijnlijk veel verder terug dan je huwelijk. Jouw man heeft je leven niet vernield. Jouw leven is niet vernield, het is er nog steeds. En jij moet leren hoe je zelf invulling gaat geven aan dat leven. En natuurlijk moet je nooit meer iemand verantwoordelijk houden voor de invulling van jouw leven. Je kan trouwens ook niet voor anderen zorgen als je niet voor jezelf zorgt. Als je jezelf de moeite niet waard vindt dan zorg je voor anderen in de hoop dat zij je wel de moeite waard vinden, dat is weer een schijnoplossing. Het is nu tijd geen genoegen meer te nemen met schijnoplossingen.
woensdag 28 december 2011 om 16:21
quote:hova schreef op 28 december 2011 @ 15:03:
[...]
Gaat redelijk, Meds, langzaam aan (met soms een stapje achteruit) vooruit! Wat er is gebeurd? Ik heb mij na een jaar twijfelen (door hem dus) en een paar hele zwakke pogingen van hem er iets van te maken (die nooit lang duurden) gerealiseerd dat al het vechten voor onze relatie alleen van mijn kant bleef komen. En heb Hovaman er dus zo'n acht weken geleden uitgegooid, omdat hij weer aangaf afstand nodig te hebben. Nou, die kon hij krijgen...
Hij twijfelt nog steeds, ik steeds minder. Ik wil iemand die onvoorwaardelijk voor mij gaat, niet 'misschien' of 'ik weet het niet'. Ik vind mezelf veel leuker dan dat...
Dus... dat is er gebeurd
Gaat nog steeds niet super hoor en zeker niet vanzelf, heb nog heel vaak verdrietige of boze buien, maar het gaat de goede kant op.. The only way is up!!tuurlijk heb je verdriet, maar je klinkt niet meer wanhopig of angstig. Je klampt je niet meer vast aan hem of aan illusies. Dat is echt een enorme metamorfose!!!! Moet je nagaan waar je over een jaar vanaf nu zal zijn! Go Girl!
[...]
Gaat redelijk, Meds, langzaam aan (met soms een stapje achteruit) vooruit! Wat er is gebeurd? Ik heb mij na een jaar twijfelen (door hem dus) en een paar hele zwakke pogingen van hem er iets van te maken (die nooit lang duurden) gerealiseerd dat al het vechten voor onze relatie alleen van mijn kant bleef komen. En heb Hovaman er dus zo'n acht weken geleden uitgegooid, omdat hij weer aangaf afstand nodig te hebben. Nou, die kon hij krijgen...
Hij twijfelt nog steeds, ik steeds minder. Ik wil iemand die onvoorwaardelijk voor mij gaat, niet 'misschien' of 'ik weet het niet'. Ik vind mezelf veel leuker dan dat...
Dus... dat is er gebeurd
Gaat nog steeds niet super hoor en zeker niet vanzelf, heb nog heel vaak verdrietige of boze buien, maar het gaat de goede kant op.. The only way is up!!tuurlijk heb je verdriet, maar je klinkt niet meer wanhopig of angstig. Je klampt je niet meer vast aan hem of aan illusies. Dat is echt een enorme metamorfose!!!! Moet je nagaan waar je over een jaar vanaf nu zal zijn! Go Girl!
woensdag 28 december 2011 om 17:04
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 13:48:
[...]
Het is alleen lastig om er aan te wennen dat ik er toe doe en dat ik mijn welzijn eerst moet stellen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik voor anderen moet zorgen en dat ik dan wel voor mezelf zorg. Dat ik niet zo belangrijk ben.
Gelukkig ben je heel goed in zorgen, dat is heel waardevol.
Zou het geen idee zijn om daar je beroep van te maken? ik weet niet waar je aan denkt als je werk gaat zoeken en wat je achtergrond is. Maar een leuke baan in de zorg in het traject werken/leren?
En dat zou je ook een hoop voldoening kunnen geven.
[...]
Het is alleen lastig om er aan te wennen dat ik er toe doe en dat ik mijn welzijn eerst moet stellen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik voor anderen moet zorgen en dat ik dan wel voor mezelf zorg. Dat ik niet zo belangrijk ben.
Gelukkig ben je heel goed in zorgen, dat is heel waardevol.
Zou het geen idee zijn om daar je beroep van te maken? ik weet niet waar je aan denkt als je werk gaat zoeken en wat je achtergrond is. Maar een leuke baan in de zorg in het traject werken/leren?
En dat zou je ook een hoop voldoening kunnen geven.
woensdag 28 december 2011 om 18:53
@ kunstje Weet niet of ik recht van spreken heb, maar ik wil je zeggen dat jij er echt wel zal komen hoor! Zet door. Neem het eigen heft in handen. So what dat hij niets regelt! Doe het zelf als hij dat niet doet. Sta op ga voor de spiegel staan en zeg tegen jezelf dat jij er toe doet. Ook jij telt mee. Jeetje zat te janken bij je posts. Wat een verdriet! Maar wie de diepste dalen kent, zal de pieken waarderen. Heb ik je al eens gezegt.
Oh ik voel het zo goed voor een ander, maar zelf zit ik op het moment niet lekker in mijn vel. Vraag mij vaak echt af waar ik mee bezig ben. Durf niet te geloven dat hij met mij verder wil, na alles wat er gebeurt is. Ik kan op dit moment niet naar mijzelf in de spiegel kijken en denken daar staat een leuke vrouw.
Vandaag de verjaardag van mijn zoon. En dan loopt er iets niet zoals ik in de bedoeling had... Tja denk ik dan kijkend naar hem( hij zegt er niets van..) waardeloos wijf he.. zelfs dat kan ze niet.
Van het weekend zegt hij tegen een vriend.. Ik probeer zo hard en ik heb het gevoel dat ik op de goede weg zit. en ik kan dan alleen janken en denken aan alles wat door hem tegen mij is gezegt.. En zeg ja je zit op de goede weg, maar houd je genoeg van mij om met mij door te gaan? Of doe je het voor de kids? Ik denk bij tijden zo slecht over hem! En ik baal daar zo verschrikkelijk van. Ik vraag mij terdege af of het ooit beter zal worden. Soms wil ik zo graag tegen hem aankruipen, en mij geborgen voelen zoals ik 16 jaar heb gedaan.
Ik ben zo bang om mij nu te geven en dan over een poos toch alleen ervoor te staan. Dat terwijl ik weet dat het bij niemand in een relatie ooit zeker zal zijn...
Ik zou het liefst in mijn bed gaan liggen en een poos niet wakker worden.
Oh ik voel het zo goed voor een ander, maar zelf zit ik op het moment niet lekker in mijn vel. Vraag mij vaak echt af waar ik mee bezig ben. Durf niet te geloven dat hij met mij verder wil, na alles wat er gebeurt is. Ik kan op dit moment niet naar mijzelf in de spiegel kijken en denken daar staat een leuke vrouw.
Vandaag de verjaardag van mijn zoon. En dan loopt er iets niet zoals ik in de bedoeling had... Tja denk ik dan kijkend naar hem( hij zegt er niets van..) waardeloos wijf he.. zelfs dat kan ze niet.
Van het weekend zegt hij tegen een vriend.. Ik probeer zo hard en ik heb het gevoel dat ik op de goede weg zit. en ik kan dan alleen janken en denken aan alles wat door hem tegen mij is gezegt.. En zeg ja je zit op de goede weg, maar houd je genoeg van mij om met mij door te gaan? Of doe je het voor de kids? Ik denk bij tijden zo slecht over hem! En ik baal daar zo verschrikkelijk van. Ik vraag mij terdege af of het ooit beter zal worden. Soms wil ik zo graag tegen hem aankruipen, en mij geborgen voelen zoals ik 16 jaar heb gedaan.
Ik ben zo bang om mij nu te geven en dan over een poos toch alleen ervoor te staan. Dat terwijl ik weet dat het bij niemand in een relatie ooit zeker zal zijn...
Ik zou het liefst in mijn bed gaan liggen en een poos niet wakker worden.
woensdag 28 december 2011 om 19:30
jeetje zeg.. 1000 knuffels. ik wens je heel veel sterkte, liefde, kracht, hoop, geluk. als iemand het verdient ben jij het wel!
verschrikkelijk lijkt het me al die pijn maar wat moedig dat je schrijft en op topic hier met ons er over praat. ik heb ook ooit iemand verloren, niet in een huwelijk, maar iemand die plots overleden was en heel jong. ik werd gek van de pijn en dacht nooit meer te overleven of die pijn aankunnen. maar ik ben nu 2 jaar verder en als ik terugkijk naar al die tranen wist ik dat die er moesten zijn om nu te staan waar ik sta.
je moet door die pijn en je kan het echt aan, je kan meer aan dan je denkt! en kijk dan eens wat voor moois je wordt en wat er voor je klaar staat. ik weet zeker iets heel moois.
klinkt een beetje.. maar je kan het hoor!
verschrikkelijk lijkt het me al die pijn maar wat moedig dat je schrijft en op topic hier met ons er over praat. ik heb ook ooit iemand verloren, niet in een huwelijk, maar iemand die plots overleden was en heel jong. ik werd gek van de pijn en dacht nooit meer te overleven of die pijn aankunnen. maar ik ben nu 2 jaar verder en als ik terugkijk naar al die tranen wist ik dat die er moesten zijn om nu te staan waar ik sta.
je moet door die pijn en je kan het echt aan, je kan meer aan dan je denkt! en kijk dan eens wat voor moois je wordt en wat er voor je klaar staat. ik weet zeker iets heel moois.
klinkt een beetje.. maar je kan het hoor!
woensdag 28 december 2011 om 20:52
quote:campari schreef op 28 december 2011 @ 17:25:
Ben 'Logboek van een onbarmhartig jaar' van Connie Palmen aan het lezen, dit gaat over de dood van haar man Hans v. Mierlo.
Rouwverwerking in de puurste vorm beschreven, een aanrader. Misschien biedt het troost.
die wil ik ook nog gaan lezen, ik zag haar laatst in DWDD, die vrouw is vol in haar rouw gedoken, ze vond ook dat ze daar recht op had, en dat vind ik ook, maar zoals dat ook vaak gebeurd met vrouwen die rouwen na een scheiding wordt de buitenwereld heel ongemakkelijk van zoveel verdriet.. Met ziet je het liefst zo snel mogelijk weer onder de pannen... dan is dat ook weer klaar..
Zoals Anouk zingt in een nummer
"Now look at al these scars here upon my skin,
some people find it hard to see"
Mensen vinden dat moeiijk om te zien. Laatst zag ik een oude bekende, ze riep van afstand.. Hooooi, hoe is het met je huis?
Huh? Met mijn huis? Niet met mij??
Maar ik speelde het spel gewoon mee hoor en vertelde wat een fjn huis ik heb.... (ramen, deuren, een keuken en zelfs en wc en badkamer,, zooo handig allemaal... hahaha)
Ook een aanrader is het boek "Niets te verliezen en toch bang" van Renate Rubinstein. Over rouwen na een scheiding, ook heel rauw en puur beschreven...
Ben 'Logboek van een onbarmhartig jaar' van Connie Palmen aan het lezen, dit gaat over de dood van haar man Hans v. Mierlo.
Rouwverwerking in de puurste vorm beschreven, een aanrader. Misschien biedt het troost.
die wil ik ook nog gaan lezen, ik zag haar laatst in DWDD, die vrouw is vol in haar rouw gedoken, ze vond ook dat ze daar recht op had, en dat vind ik ook, maar zoals dat ook vaak gebeurd met vrouwen die rouwen na een scheiding wordt de buitenwereld heel ongemakkelijk van zoveel verdriet.. Met ziet je het liefst zo snel mogelijk weer onder de pannen... dan is dat ook weer klaar..
Zoals Anouk zingt in een nummer
"Now look at al these scars here upon my skin,
some people find it hard to see"
Mensen vinden dat moeiijk om te zien. Laatst zag ik een oude bekende, ze riep van afstand.. Hooooi, hoe is het met je huis?
Huh? Met mijn huis? Niet met mij??
Maar ik speelde het spel gewoon mee hoor en vertelde wat een fjn huis ik heb.... (ramen, deuren, een keuken en zelfs en wc en badkamer,, zooo handig allemaal... hahaha)
Ook een aanrader is het boek "Niets te verliezen en toch bang" van Renate Rubinstein. Over rouwen na een scheiding, ook heel rauw en puur beschreven...
woensdag 28 december 2011 om 20:54
quote:Meds schreef op 28 december 2011 @ 16:21:
[...]
tuurlijk heb je verdriet, maar je klinkt niet meer wanhopig of angstig. Je klampt je niet meer vast aan hem of aan illusies. Dat is echt een enorme metamorfose!!!! Moet je nagaan waar je over een jaar vanaf nu zal zijn! Go Girl!Thanx Meds, ik ga mijn best doen !!
[...]
tuurlijk heb je verdriet, maar je klinkt niet meer wanhopig of angstig. Je klampt je niet meer vast aan hem of aan illusies. Dat is echt een enorme metamorfose!!!! Moet je nagaan waar je over een jaar vanaf nu zal zijn! Go Girl!Thanx Meds, ik ga mijn best doen !!
woensdag 28 december 2011 om 21:30
quote:kunstje schreef op 28 december 2011 @ 15:54:
Natuurlijk heb je gelijk Hova,maar soms raak ik gewoon in paniek als ik denk wat ik allemaal moet doen.
In deze regio is het slecht gesteld met de banen en om ook nog te gaan verhuizen naar een ander deel van het land waar ik geen vrienden e.d. heb, is nog even geen optie. Buiten het feit dat zolang het huis niet verkocht is, ik hier niet weg kan. Ex kan hier niet wonen vanwege zijn werk en tenslotte is de helft van mij. Ik kan ook niets anders kopen of huren, want daar is geen geld voor.
Maar wat voor maandag als eerste op het lijstje staat is de echtscheiding regelen, zodat ik hem niet meer hoef te zien of spreken.
Maar voor mijn gevoel is het allemaal zo snel gegaan dat ik het af en toe nog steeds niet kan geloven. Drie maanden geleden dacht ik nog dat ik gelukkig getrouwd was. En nu zitten we al in de technische echtscheidingsfase. Ik probeer weer overeind te krabbelen, maar het doet zo'n pijn.
Morgen vertrek ik voor twee dagen naar mijn ouders en moet dan de rest van de familie onder ogen komen (mijn moeder is jarig en dan komen neven, nichten, ooms, tantes, buurvrouwen op bezoek). Ik schaam me om er te zitten als het in de steek gelaten vrouwtje, die niet eens in staat was om haar man bij zich te houden en te slecht was in seks zodat hij het ergens anders moest zoeken. Nota bene, niet eens bij een veel jongere knappere maar een vrouw van 45 met drie kinderen
Maar ik zal me er wel doorheen slaan. Mooi jurkje (passen weer na zo'n rigoureuze dieetmethode), flink wat plamuur en hopelijk denken ze dan dat hij gek is en ik de moeite waard.
Dus wees niet ongerust als je een paar dagen niets hoort. De boodschappen van iedereen zijn aangekomen, dus ik zal geen gekke dingen doen.
Heb jij zo'n lage pet op van je familie dan? Dat je denkt dat ze zo over jou denken?
Hetzelfde geldt voor jouw zoon. Hij doet zijn best om zijn eigen beeld te vormen en om ook de kant van zijn vader te zien. Natuurlijk doet het pijn, maar het maakt hem geen slechte zoon, zoals jij hierboven ergens min of meer aangeeft.
Je klinkt zo boos op de wereld om je heen, en als reactie daarop word je nog zorgzamer voor diezelfde boze buitenwereld en ben je vervolgens boos omdat "anderen" om jou heen jou niet geven wat je eigenlijk graag zou willen. Je maakt het anderen wel zo verschrikkelijk onmogelijk om iets voor jou te betekenen op deze manier.
Jouw verdriet mag er zijn, ook als je zelf een aandeel hebt in het mislukken van je huwelijk. Dan doet het nog steeds pijn om verlaten te worden voor een ander. Daar is niets mis mee, dat is heel gewoon en niemand zal jou daarom veroordelen. Of zou jij wel zo over anderen praten als ze verlaten werden door hun man? Nee toch? Nou dan. Waarom zou een ander dat dan bij jou doen?
Je klinkt zo bang voor het oordeel van anderen, en dus veroordeel je ze voordat ze dat met jou kunnen doen.
Natuurlijk heb je gelijk Hova,maar soms raak ik gewoon in paniek als ik denk wat ik allemaal moet doen.
In deze regio is het slecht gesteld met de banen en om ook nog te gaan verhuizen naar een ander deel van het land waar ik geen vrienden e.d. heb, is nog even geen optie. Buiten het feit dat zolang het huis niet verkocht is, ik hier niet weg kan. Ex kan hier niet wonen vanwege zijn werk en tenslotte is de helft van mij. Ik kan ook niets anders kopen of huren, want daar is geen geld voor.
Maar wat voor maandag als eerste op het lijstje staat is de echtscheiding regelen, zodat ik hem niet meer hoef te zien of spreken.
Maar voor mijn gevoel is het allemaal zo snel gegaan dat ik het af en toe nog steeds niet kan geloven. Drie maanden geleden dacht ik nog dat ik gelukkig getrouwd was. En nu zitten we al in de technische echtscheidingsfase. Ik probeer weer overeind te krabbelen, maar het doet zo'n pijn.
Morgen vertrek ik voor twee dagen naar mijn ouders en moet dan de rest van de familie onder ogen komen (mijn moeder is jarig en dan komen neven, nichten, ooms, tantes, buurvrouwen op bezoek). Ik schaam me om er te zitten als het in de steek gelaten vrouwtje, die niet eens in staat was om haar man bij zich te houden en te slecht was in seks zodat hij het ergens anders moest zoeken. Nota bene, niet eens bij een veel jongere knappere maar een vrouw van 45 met drie kinderen
Maar ik zal me er wel doorheen slaan. Mooi jurkje (passen weer na zo'n rigoureuze dieetmethode), flink wat plamuur en hopelijk denken ze dan dat hij gek is en ik de moeite waard.
Dus wees niet ongerust als je een paar dagen niets hoort. De boodschappen van iedereen zijn aangekomen, dus ik zal geen gekke dingen doen.
Heb jij zo'n lage pet op van je familie dan? Dat je denkt dat ze zo over jou denken?
Hetzelfde geldt voor jouw zoon. Hij doet zijn best om zijn eigen beeld te vormen en om ook de kant van zijn vader te zien. Natuurlijk doet het pijn, maar het maakt hem geen slechte zoon, zoals jij hierboven ergens min of meer aangeeft.
Je klinkt zo boos op de wereld om je heen, en als reactie daarop word je nog zorgzamer voor diezelfde boze buitenwereld en ben je vervolgens boos omdat "anderen" om jou heen jou niet geven wat je eigenlijk graag zou willen. Je maakt het anderen wel zo verschrikkelijk onmogelijk om iets voor jou te betekenen op deze manier.
Jouw verdriet mag er zijn, ook als je zelf een aandeel hebt in het mislukken van je huwelijk. Dan doet het nog steeds pijn om verlaten te worden voor een ander. Daar is niets mis mee, dat is heel gewoon en niemand zal jou daarom veroordelen. Of zou jij wel zo over anderen praten als ze verlaten werden door hun man? Nee toch? Nou dan. Waarom zou een ander dat dan bij jou doen?
Je klinkt zo bang voor het oordeel van anderen, en dus veroordeel je ze voordat ze dat met jou kunnen doen.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 28 december 2011 om 21:34
@kunstje: meid wat een berichten. Kop op hè meis, geen man is het waard om zo min over jezelf te denken.
Verman je en laat je exman maar 's zien wat hij heeft weggegooid. Je leven houdt niet op, maar je begint aan een nieuwe periode!
@hova: ben t wel met meds eens, een hele verandering. Hoe is het meis, mis je op de mail.
@allalone: kijk 's meid, ipv advies te krijgen, geef je zelf advies, je bent zo sterk geworden.
@all: aan iedereen die ik vergeet een hele dikke knuffel meiden, we komen er wel (en Gijs)
Verman je en laat je exman maar 's zien wat hij heeft weggegooid. Je leven houdt niet op, maar je begint aan een nieuwe periode!
@hova: ben t wel met meds eens, een hele verandering. Hoe is het meis, mis je op de mail.
@allalone: kijk 's meid, ipv advies te krijgen, geef je zelf advies, je bent zo sterk geworden.
@all: aan iedereen die ik vergeet een hele dikke knuffel meiden, we komen er wel (en Gijs)
woensdag 28 december 2011 om 21:44
woensdag 28 december 2011 om 23:08
quote:BWitched schreef op 28 december 2011 @ 21:30:
[...]
Heb jij zo'n lage pet op van je familie dan? Dat je denkt dat ze zo over jou denken?
Hetzelfde geldt voor jouw zoon. Hij doet zijn best om zijn eigen beeld te vormen en om ook de kant van zijn vader te zien. Natuurlijk doet het pijn, maar het maakt hem geen slechte zoon, zoals jij hierboven ergens min of meer aangeeft.
Je klinkt zo boos op de wereld om je heen, en als reactie daarop word je nog zorgzamer voor diezelfde boze buitenwereld en ben je vervolgens boos omdat "anderen" om jou heen jou niet geven wat je eigenlijk graag zou willen. Je maakt het anderen wel zo verschrikkelijk onmogelijk om iets voor jou te betekenen op deze manier.
Jouw verdriet mag er zijn, ook als je zelf een aandeel hebt in het mislukken van je huwelijk. Dan doet het nog steeds pijn om verlaten te worden voor een ander. Daar is niets mis mee, dat is heel gewoon en niemand zal jou daarom veroordelen. Of zou jij wel zo over anderen praten als ze verlaten werden door hun man? Nee toch? Nou dan. Waarom zou een ander dat dan bij jou doen?
Je klinkt zo bang voor het oordeel van anderen, en dus veroordeel je ze voordat ze dat met jou kunnen doen.
Mijn moeder belt elke dag en probeert me te steunen, maar inmiddels heeft ze al tig keer gezegd: zo vernederend als je man je in de steek laat voor een andere vrouw. Ik heb haar gevraagd om dat niet meer te zeggen en na een aantal verzoeken is de boodschap aangekomen (ze is ook al 80 en hoort niet goed en onthoudt niet alles meer). Dus daar zullen een deel van die ideeen ook wel vandaan komen.
Nee, dat maakt hem zeker geen slechte zoon. Het valt me alleen tegen dat als je iemand opvoedt met het idee dat liegen en bedrog fout zijn, die daar zo makkelijk overheen stapt. Ex ziet altijd kans om zijn verhaal met overtuiging te brengen. Toen we vroeger met de kinderen Risk (dat bordspel) speelden kon hij dat al. Stelde hij een dealtje voor en hoe ik ook zei trap er niet (in het spel nog steeds), ze luisterden altijd naar hem en verloren dan ook altijd. In de woorden van mijn zoon nu hoor ik ex weer helemaal terug. Nu weet ik dat hij omdat hij jong is en nog nooit een relatie heeft gehad, niet kan begrijpen waar ik door heen moet.
Verder heb je compleet gelijk. Ik kan me niet voorstellen dat mensen me aardig vinden om wie of wat ik ben. Dus ik probeer van alles voor ze te doen en hoop dan dat ze me aardig vinden.
Ik wil best van mezelf houden maar ik heb geen idee hoe ik dat moet doen. En zoals iemand hier laatst op het forum al zei, wat gebeurt er als ik ineens ga veranderen. Houd ik dan helemaal geen vrienden meer over? Het zijn er al niet zo veel, zo makkelijk maak ik geen vrienden?
Helaas is therapeute met vakantie, maar heb het hier al met haar over gehad. Zal ik dan hier iets leuks over mij vertellen: Ik heb het 1e kerstdag klaargespeeld om een 5 gangen kerstdiner op tafel te zetten voor 17 mensen. Daar ben ik best trots op.
Kreeg vandaag geen gehoor bij UWV. Weet iemand of dat hulpprogramma voor herintredende vrouwen nog bestaat? (Ik probeer daadkracht te tonen, Sartan)
[...]
Heb jij zo'n lage pet op van je familie dan? Dat je denkt dat ze zo over jou denken?
Hetzelfde geldt voor jouw zoon. Hij doet zijn best om zijn eigen beeld te vormen en om ook de kant van zijn vader te zien. Natuurlijk doet het pijn, maar het maakt hem geen slechte zoon, zoals jij hierboven ergens min of meer aangeeft.
Je klinkt zo boos op de wereld om je heen, en als reactie daarop word je nog zorgzamer voor diezelfde boze buitenwereld en ben je vervolgens boos omdat "anderen" om jou heen jou niet geven wat je eigenlijk graag zou willen. Je maakt het anderen wel zo verschrikkelijk onmogelijk om iets voor jou te betekenen op deze manier.
Jouw verdriet mag er zijn, ook als je zelf een aandeel hebt in het mislukken van je huwelijk. Dan doet het nog steeds pijn om verlaten te worden voor een ander. Daar is niets mis mee, dat is heel gewoon en niemand zal jou daarom veroordelen. Of zou jij wel zo over anderen praten als ze verlaten werden door hun man? Nee toch? Nou dan. Waarom zou een ander dat dan bij jou doen?
Je klinkt zo bang voor het oordeel van anderen, en dus veroordeel je ze voordat ze dat met jou kunnen doen.
Mijn moeder belt elke dag en probeert me te steunen, maar inmiddels heeft ze al tig keer gezegd: zo vernederend als je man je in de steek laat voor een andere vrouw. Ik heb haar gevraagd om dat niet meer te zeggen en na een aantal verzoeken is de boodschap aangekomen (ze is ook al 80 en hoort niet goed en onthoudt niet alles meer). Dus daar zullen een deel van die ideeen ook wel vandaan komen.
Nee, dat maakt hem zeker geen slechte zoon. Het valt me alleen tegen dat als je iemand opvoedt met het idee dat liegen en bedrog fout zijn, die daar zo makkelijk overheen stapt. Ex ziet altijd kans om zijn verhaal met overtuiging te brengen. Toen we vroeger met de kinderen Risk (dat bordspel) speelden kon hij dat al. Stelde hij een dealtje voor en hoe ik ook zei trap er niet (in het spel nog steeds), ze luisterden altijd naar hem en verloren dan ook altijd. In de woorden van mijn zoon nu hoor ik ex weer helemaal terug. Nu weet ik dat hij omdat hij jong is en nog nooit een relatie heeft gehad, niet kan begrijpen waar ik door heen moet.
Verder heb je compleet gelijk. Ik kan me niet voorstellen dat mensen me aardig vinden om wie of wat ik ben. Dus ik probeer van alles voor ze te doen en hoop dan dat ze me aardig vinden.
Ik wil best van mezelf houden maar ik heb geen idee hoe ik dat moet doen. En zoals iemand hier laatst op het forum al zei, wat gebeurt er als ik ineens ga veranderen. Houd ik dan helemaal geen vrienden meer over? Het zijn er al niet zo veel, zo makkelijk maak ik geen vrienden?
Helaas is therapeute met vakantie, maar heb het hier al met haar over gehad. Zal ik dan hier iets leuks over mij vertellen: Ik heb het 1e kerstdag klaargespeeld om een 5 gangen kerstdiner op tafel te zetten voor 17 mensen. Daar ben ik best trots op.
Kreeg vandaag geen gehoor bij UWV. Weet iemand of dat hulpprogramma voor herintredende vrouwen nog bestaat? (Ik probeer daadkracht te tonen, Sartan)
woensdag 28 december 2011 om 23:27
@Kunstje, super hoor; dat 5 gangendiner voor 17 personen! Kijk dat had mij dan weer niet gelukt; daar had ik echt absoluut geen zin in dit jaar; eters bij mij thuis, dus ik heb lekker bij mijn broertje gegeten!! Knap dat je dat voor elkaar hebt gekregen..
En eh... het UWV proberen te bellen is alvast weer een eerste stap!! Goed gedaan! Misschien zijn ze gesloten tussen kerst en o&n, geen idee? Maar je neemt iig stappen!! Maak een lijst van de dingen die je de komende periode moet doen en doe iig elke dag wat. Je zult zien dat je bij elke stap sterker wordt...
Hang in there, girl!!
@Dilemma; ga zo de mail weer lezen hoor.. ben er nog wel af en toe en af en toe hier en whatsapp veel met All. Soms gewoon geen tijd, haha...
En eh... het UWV proberen te bellen is alvast weer een eerste stap!! Goed gedaan! Misschien zijn ze gesloten tussen kerst en o&n, geen idee? Maar je neemt iig stappen!! Maak een lijst van de dingen die je de komende periode moet doen en doe iig elke dag wat. Je zult zien dat je bij elke stap sterker wordt...
Hang in there, girl!!
@Dilemma; ga zo de mail weer lezen hoor.. ben er nog wel af en toe en af en toe hier en whatsapp veel met All. Soms gewoon geen tijd, haha...
