Kinderen
alle pijlers
Wat is er mis met mij?
zaterdag 31 december 2011 om 14:44
Pfff, ik weet het even niet meer. Bijna 4,5 jaar geleden zijn we begonnen met onze wens voor kinderen. Eindelijk na bijna 4 jaar, was ik zwanger. Ik had zo ontzettend veel zin in dit kindje. Mijn hele leven leek roze gekleurd en ik kon niet wachten tot ik dan eindelijk mijn wondertje in mijn armen mocht sluiten. Van iedereen hoorde ik hoe mooi het wel niet was om moeder te zijn en hoeveel je van je kindje ging houden en hoe fantastisch het allemaal zou worden voor mij. Ow, wat had ik er zin in!! Een super zwangerschap gehad, nergens last van en in september bevallen van een flinke en gezonde knul.
De eerste dagen waren zwaar (kraamtranen in het kwadraat…), maar ik dacht allemaal dat het normaal was. Ik moest (en moet nog steeds) heel erg wennen aan ons ventje. Dat “houden van” gevoel was er niet meteen…dat was de eerste domper. Mijn zoontje lag ik mijn buik, en ik dacht alleen maar aan slapen. Ook heb ik meerdere malen in die eerste weken gedacht: “waarom wilde ik ook alweer een kind?” en “ojee, ik ben voor de rest van mijn leven verbonden met dit kind, het kan nooit meer worden zoals het was…”.
Inmiddels is zoon 14 weken en eigenlijk heb ik nog steeds dezelfde gevoelens, hoewel wel in mindere mate. Het gevoel dat vriendinnen omschreven (“kun je je nu nog een leven voorstellen zonder zoon”) moet ik om eerlijk te zijn beantwoorden met “ja”. Uiteraard doe ik dit niet, want voor de buitenwereld wil en kan ik mijn gevoelens niet tonen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. De echte liefde-gevoelens (de moederliefde) voel ik (nog) niet (wat schaam ik me als ik dit zo typ…). Aan mijn kindje ligt het absoluut niet. Die is gelukkig zo makkelijk als het maar kan. Wat is er toch mis met mij???
De eerste dagen waren zwaar (kraamtranen in het kwadraat…), maar ik dacht allemaal dat het normaal was. Ik moest (en moet nog steeds) heel erg wennen aan ons ventje. Dat “houden van” gevoel was er niet meteen…dat was de eerste domper. Mijn zoontje lag ik mijn buik, en ik dacht alleen maar aan slapen. Ook heb ik meerdere malen in die eerste weken gedacht: “waarom wilde ik ook alweer een kind?” en “ojee, ik ben voor de rest van mijn leven verbonden met dit kind, het kan nooit meer worden zoals het was…”.
Inmiddels is zoon 14 weken en eigenlijk heb ik nog steeds dezelfde gevoelens, hoewel wel in mindere mate. Het gevoel dat vriendinnen omschreven (“kun je je nu nog een leven voorstellen zonder zoon”) moet ik om eerlijk te zijn beantwoorden met “ja”. Uiteraard doe ik dit niet, want voor de buitenwereld wil en kan ik mijn gevoelens niet tonen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. De echte liefde-gevoelens (de moederliefde) voel ik (nog) niet (wat schaam ik me als ik dit zo typ…). Aan mijn kindje ligt het absoluut niet. Die is gelukkig zo makkelijk als het maar kan. Wat is er toch mis met mij???
zaterdag 31 december 2011 om 14:57
Naar joh, dat je je zo voelt. Toch lijkt het me van belang dat je er wél over praat, dus goed dat je hier bent begonnen met het van je af te schrijven. Je zult merken dat sommigen het niet begrijpen en boos en/of zonder begrip reageren. Er zijn echter ook mensen die je wel begrijpen en wie weet zelfs kunnen helpen.
Heel veel sterkte!
Je bent echt niet de enige.
Heel veel sterkte!
Je bent echt niet de enige.
zaterdag 31 december 2011 om 14:57
lieverd toch.....
ten eerste er is niets maar dan ook niets !!! mis met jou
jij bent niet de enige die dit heeft
het enige wat anders is aan jou.................... je bent eerlijk
heel veel verse moeders hebben dit gevoel maar durven dit niet te uiten.
er gieren nog veel hormonen door je lijf en je verwachtingspatroon is misschien wel anders dan je gedacht had
maar als je hierdoor toch jezelf niet helemaal lekker in je vel blijft voelen
ga dan naar je huisarts en praat erover
of met iemand in je omgeving die je vertrouwt
groetjes nique
ten eerste er is niets maar dan ook niets !!! mis met jou
jij bent niet de enige die dit heeft
het enige wat anders is aan jou.................... je bent eerlijk
heel veel verse moeders hebben dit gevoel maar durven dit niet te uiten.
er gieren nog veel hormonen door je lijf en je verwachtingspatroon is misschien wel anders dan je gedacht had
maar als je hierdoor toch jezelf niet helemaal lekker in je vel blijft voelen
ga dan naar je huisarts en praat erover
of met iemand in je omgeving die je vertrouwt
groetjes nique
zaterdag 31 december 2011 om 15:10
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb zelf ook al gedacht aan een depressie...
Ik vind het zo erg, ook voor mijn man en natuurlijk helemaal voor mijn zoontje. Ik besef me ook erg goed dat ik deze tijd nooit meer terugkrijg. Dus als ik nu niet geniet van zijn baby-zijn, dan is het gewoon te laat.
Ik word gewoon zo ontzettend verdrietig van deze situatie...ik heb er jaren lang zo naar uitgekeken om moeder te worden/zijn....
Misschien moet ik inderdaad maar even langs de dokter, maar ook dat voelt als falen.
Mijn man is gelukkig wel een grote steun voor me en doet ook wat hij kan om mij te "ontlasten", maar ik vind het zelf gewoon zo erg. Loop de hele week alweer te janken..
Volgende week mag ik weer aan het werk en ook daar krijg ik gemengde gevoelens van...zie er aan de ene kant zo tegenop om weer onder de mensen te komen en vrolijk te doen en aan de andere kant heb ik ook zo'n zin om eindelijk even met mijn neus uit de luiers te komen...bleghhh...
Ik heb zelf ook al gedacht aan een depressie...
Ik vind het zo erg, ook voor mijn man en natuurlijk helemaal voor mijn zoontje. Ik besef me ook erg goed dat ik deze tijd nooit meer terugkrijg. Dus als ik nu niet geniet van zijn baby-zijn, dan is het gewoon te laat.
Ik word gewoon zo ontzettend verdrietig van deze situatie...ik heb er jaren lang zo naar uitgekeken om moeder te worden/zijn....
Misschien moet ik inderdaad maar even langs de dokter, maar ook dat voelt als falen.
Mijn man is gelukkig wel een grote steun voor me en doet ook wat hij kan om mij te "ontlasten", maar ik vind het zelf gewoon zo erg. Loop de hele week alweer te janken..
Volgende week mag ik weer aan het werk en ook daar krijg ik gemengde gevoelens van...zie er aan de ene kant zo tegenop om weer onder de mensen te komen en vrolijk te doen en aan de andere kant heb ik ook zo'n zin om eindelijk even met mijn neus uit de luiers te komen...bleghhh...
zaterdag 31 december 2011 om 15:12
het is heel normaal dat je niet altijd overstroomd van liefde voor je kinderen. En zeker in het begin is het raar, eng en vreemd.
Zeker weten dat je vriendinnen ook niet constant op een roze wolk zaten.
Wel praten erover juist, op het consultatiebureau kun je ook terecht met je gevoelens en twijfels.
Zeker weten dat je vriendinnen ook niet constant op een roze wolk zaten.
Wel praten erover juist, op het consultatiebureau kun je ook terecht met je gevoelens en twijfels.
zaterdag 31 december 2011 om 15:28
quote:Tortelduifke schreef op 31 december 2011 @ 15:10:
Ik word gewoon zo ontzettend verdrietig van deze situatie...ik heb er jaren lang zo naar uitgekeken om moeder te worden/zijn....
Misschien heeft dat er juist wel mee te maken. Ik heb zelf 3 jr op een kindje gewacht en toen ik zwanger was was ik echt niet altijd superblij. Dan dacht ik: ik MOET genieten, want dit is wat ik al jarenlang wilde en dit maak ik misschien nooit meer mee. En juist dat moeten zorgt ervoor dat je helemaal niet zo enorm geniet. Je moet dus eigenlijk helemaal niets.
Ik zou dit trouwens zeker met de huisarts bespreken. Een beetje hulp kan geen kwaad, lijkt mij.
Ik word gewoon zo ontzettend verdrietig van deze situatie...ik heb er jaren lang zo naar uitgekeken om moeder te worden/zijn....
Misschien heeft dat er juist wel mee te maken. Ik heb zelf 3 jr op een kindje gewacht en toen ik zwanger was was ik echt niet altijd superblij. Dan dacht ik: ik MOET genieten, want dit is wat ik al jarenlang wilde en dit maak ik misschien nooit meer mee. En juist dat moeten zorgt ervoor dat je helemaal niet zo enorm geniet. Je moet dus eigenlijk helemaal niets.
Ik zou dit trouwens zeker met de huisarts bespreken. Een beetje hulp kan geen kwaad, lijkt mij.
zaterdag 31 december 2011 om 15:35
quote:Tortelduifke schreef op 31 december 2011 @ 15:10:
Ik besef me ook erg goed dat ik deze tijd nooit meer terugkrijg. Dus als ik nu niet geniet van zijn baby-zijn, dan is het gewoon te laat.
Daar moet je niet bij stil staan, joh! Daar word je inderdaad verdrietig van. Je doet wat je kunt. En er zijn natuurlijk ook heel veel moeders die het hebben van een kind fantastisch vinden, maar niet zoveel hebben met de baby-fase. Dat hele baby-gebeuren heeft natuurlijk vooral met verzorgen te maken. Misschien vind jij het steeds leuker worden naarmate je kindje ouder wordt en je er meer mee kan communiceren en je echt moet gaan opvoeden. Smaken verschillen! daar moet je je vooral niet schuldig om voelen.
Bedenk ook dat er medicijnen bestaan tegen depressiviteit (ook homeopatisch). Wie weet kan dat je helpen?
Ik besef me ook erg goed dat ik deze tijd nooit meer terugkrijg. Dus als ik nu niet geniet van zijn baby-zijn, dan is het gewoon te laat.
Daar moet je niet bij stil staan, joh! Daar word je inderdaad verdrietig van. Je doet wat je kunt. En er zijn natuurlijk ook heel veel moeders die het hebben van een kind fantastisch vinden, maar niet zoveel hebben met de baby-fase. Dat hele baby-gebeuren heeft natuurlijk vooral met verzorgen te maken. Misschien vind jij het steeds leuker worden naarmate je kindje ouder wordt en je er meer mee kan communiceren en je echt moet gaan opvoeden. Smaken verschillen! daar moet je je vooral niet schuldig om voelen.
Bedenk ook dat er medicijnen bestaan tegen depressiviteit (ook homeopatisch). Wie weet kan dat je helpen?
zaterdag 31 december 2011 om 15:38
zaterdag 31 december 2011 om 15:48
Probeer jezelf niet te druk te maken met alles wat zou MOETEN. Ben zelf absoluut geen baby-moeder. Vond het eerste jaar bij dochter al bikkelen en nu met nr 2 (bijna 9 weken) vind ik dat weer. Hier geen roze wolk maar wallen op mn enkels van de gebroken nachten.... maar het wordt allemaal beter en makkelijker
zaterdag 31 december 2011 om 15:53
ik zie btw niet echt een depressie doorklinken in je post. Meer een gevoel van 'is dit het nou'. Je hebt een kindje hebben lang geïdealiseerd en de werkelijkheid valt wat tegen.
Joh, ik was ook blij dat ik weer mocht werken. Had het thuiszitten wel gezien.
Accepteer dat een baby hebben gewoon geen roze wolk is. Het is afzien, hard werken en onzekerheid. Als je voor jezelf toe durft te geven dat een baby geen sprookje is, hoef je ook niet meer aan een sprookjesideaal te voldoen en wordt het echt dragelijker voor je.
Joh, ik was ook blij dat ik weer mocht werken. Had het thuiszitten wel gezien.
Accepteer dat een baby hebben gewoon geen roze wolk is. Het is afzien, hard werken en onzekerheid. Als je voor jezelf toe durft te geven dat een baby geen sprookje is, hoef je ook niet meer aan een sprookjesideaal te voldoen en wordt het echt dragelijker voor je.
zaterdag 31 december 2011 om 15:57
Oh wat klinkt dit herkenbaar. En het is inderdaad normaal. Maar niet leuk en ook niet iets waar je niets aan kunt doen. Het klinkt als mijn verhaal, al hoefde ik helemaal niet lang op ons kind te wachten (tweede is er trouwens ook allang en alles is nu heel anders).
Bij mij was het wel een PPD, niet alleen hormonaal maar ook andere factoren die speelden.
Ik zou het zeker goed aankaarten bij je huisarts. Het is dan misschien wel normaal dat je je zo voelt, als in; het overkomt heel veel vrouwen. Maar het is niet de bedoeling dat je je zo blijft voelen. Doe er wat aan en maak snel een afspraak met je arts, waarbij je heel eerlijk vertelt hoe je je voelt.
Bij mij heeft het lang geduurd voordat er een goede diagnose en hulp was maar toen ging het ook beter.
Bikkelen vond ik het ook afentoe bij nummer twee (geen PPD), maar ook veel heerlijke roze wolk gevoelens met zo`n lief babietje. Maar wat ik bij br 1 voelde was toch echt wel even anders. Hel op aarde zo afentoe. Geen kant op kunnen. Alleen maar bang en verdrietig zijn. Je oude leven terug willen. Schuldig voelen. Etc etc.
Ik hoop dat je snel hulp kunt krijgen.
Bij mij was het wel een PPD, niet alleen hormonaal maar ook andere factoren die speelden.
Ik zou het zeker goed aankaarten bij je huisarts. Het is dan misschien wel normaal dat je je zo voelt, als in; het overkomt heel veel vrouwen. Maar het is niet de bedoeling dat je je zo blijft voelen. Doe er wat aan en maak snel een afspraak met je arts, waarbij je heel eerlijk vertelt hoe je je voelt.
Bij mij heeft het lang geduurd voordat er een goede diagnose en hulp was maar toen ging het ook beter.
Bikkelen vond ik het ook afentoe bij nummer twee (geen PPD), maar ook veel heerlijke roze wolk gevoelens met zo`n lief babietje. Maar wat ik bij br 1 voelde was toch echt wel even anders. Hel op aarde zo afentoe. Geen kant op kunnen. Alleen maar bang en verdrietig zijn. Je oude leven terug willen. Schuldig voelen. Etc etc.
Ik hoop dat je snel hulp kunt krijgen.
zaterdag 31 december 2011 om 15:59
quote:Starshine schreef op 31 december 2011 @ 15:53:
Accepteer dat een baby hebben gewoon geen roze wolk is. Het is afzien, hard werken en onzekerheid. Als je voor jezelf toe durft te geven dat een baby geen sprookje is, hoef je ook niet meer aan een sprookjesideaal te voldoen en wordt het echt dragelijker voor je.Mooie woorden en helemaal waar! Ik dacht tijdens mijn zwangerschap al: help, hoe ga ik dat straks doen met die gebroken nachten? Vind ik het hebben van een baby echt wel zo leuk? Zal ik gelijk van het kindje houden? Mijn man had daar nog helemaal niet aan gedacht en alles alleen maar geromantiseerd. Voor hem vielen de eerste weken behoorlijk tegen. Terwijl ik het allemaal wel redelijk normaal vond verlopen. Het heeft met verwachtingen te maken.
Accepteer dat een baby hebben gewoon geen roze wolk is. Het is afzien, hard werken en onzekerheid. Als je voor jezelf toe durft te geven dat een baby geen sprookje is, hoef je ook niet meer aan een sprookjesideaal te voldoen en wordt het echt dragelijker voor je.Mooie woorden en helemaal waar! Ik dacht tijdens mijn zwangerschap al: help, hoe ga ik dat straks doen met die gebroken nachten? Vind ik het hebben van een baby echt wel zo leuk? Zal ik gelijk van het kindje houden? Mijn man had daar nog helemaal niet aan gedacht en alles alleen maar geromantiseerd. Voor hem vielen de eerste weken behoorlijk tegen. Terwijl ik het allemaal wel redelijk normaal vond verlopen. Het heeft met verwachtingen te maken.
zaterdag 31 december 2011 om 16:01
Ik vind het juist wel heel erg als een depressie klinken, maar ga natuurlijk alleen uit van de openingspost en wil helemaal niemand iets aanpraten.
Natuurlijk is het afzien, hard werken en onzekerheid. Hadden we bij nr 2 ook, maar daar kwam ook heel veel heerlijkheid bij kijken. Diepe gevoelens die alle negatieve slaaptekort gevoelens van het begin al weer snel naar de achtergrond verschoven. Als je niet het gevoel hebt `zo`n piepklein lief babietje maakt ook heel veel goed` (dat is hoe mijn vriendinnen het altijd omschreven als ik ze sprak na de geboorte van nummer 1), dan is er iets niet in orde denk ik.
Natuurlijk is het afzien, hard werken en onzekerheid. Hadden we bij nr 2 ook, maar daar kwam ook heel veel heerlijkheid bij kijken. Diepe gevoelens die alle negatieve slaaptekort gevoelens van het begin al weer snel naar de achtergrond verschoven. Als je niet het gevoel hebt `zo`n piepklein lief babietje maakt ook heel veel goed` (dat is hoe mijn vriendinnen het altijd omschreven als ik ze sprak na de geboorte van nummer 1), dan is er iets niet in orde denk ik.
zaterdag 31 december 2011 om 16:02
Ik was trouwens ook erg blij dat ik weer mocht werken na de geboorte van Blogster. Ik stond echt te trappelen! Ik ben nu weer zwanger en ik denk dat ik dat straks weer heb. Ik vind het heerlijk om er thuis voor mijn kind te zijn. Maar ik vind het ook heerlijk als andere mensen (man, ouders of kdv) voor mijn kind zorgen. Ik werk 4 dagen per week en dat bevalt prima. Even lekker iets anders dan zorgen!
zaterdag 31 december 2011 om 16:04
Heel herkenbaar dit, ik had in het begin ook precies dezelfde gedachten als jij toen ik net was bevallen ("help, waar zijn we aan begonnen"). Ik vond het echt ontzettend wennen. Pas nu, na zo'n 3,5 maand begin ik het overwegend leuk te vinden en voel ik steeds meer dat ik van mijn dochter houd.
Ik ga zeer binnenkort weer werken en kan daar ook naar uitkijken, daar is helemaal niets mis mee! Ik heb voor mezelf geconcludeerd dat ik gewoon niet zo'n baby-moeder ben en dat ik ook nooit van mijn leven op een kinderdagverblijf zou willen werken .
Je bent dus echt niet de enige met dit soort gevoelens en er is echt niets mis met je!
Ik ga zeer binnenkort weer werken en kan daar ook naar uitkijken, daar is helemaal niets mis mee! Ik heb voor mezelf geconcludeerd dat ik gewoon niet zo'n baby-moeder ben en dat ik ook nooit van mijn leven op een kinderdagverblijf zou willen werken .
Je bent dus echt niet de enige met dit soort gevoelens en er is echt niets mis met je!
zaterdag 31 december 2011 om 16:07
Ik herken het, vond de eerste 2 maanden verschrikkelijk en voelde me daar ook weer zo schuldig om dat ik nog depressiever werd. Ik faalde zo erg voor mijn gevoel en iedereen riep maar dat ik moest ontspannen en genieten, terwijl ik hyper nerveus was.
Na die 2 maanden ging het langzaam beter en nu is zoon 5 maanden en kan ik intens van hem genieten. Nog heb ik sombere dagen en ben ik bang weer af te glijden, maar het overheerst niet meer.
Dit alles maakt wel dat wij het denk ik bij één kind houden. Ondanks dat ik zoon niet meer kan missen ben ik erg van mezelf geschrokken en wil dit niet nogmaals meemaken
Na die 2 maanden ging het langzaam beter en nu is zoon 5 maanden en kan ik intens van hem genieten. Nog heb ik sombere dagen en ben ik bang weer af te glijden, maar het overheerst niet meer.
Dit alles maakt wel dat wij het denk ik bij één kind houden. Ondanks dat ik zoon niet meer kan missen ben ik erg van mezelf geschrokken en wil dit niet nogmaals meemaken
Schuin spaan en Zee gras planten potjes
zaterdag 31 december 2011 om 16:08
Ik had een vriendin die zich ook zo voelde en die vertelde dat zonder er te zwaar over te doen. Die liet ook lekker d'r kindje een avondje bij papa en ging met ons uit eten. Had ze nodig en wij hebben dat nooit gek gevonden, eerder verfrissend! Daardoor kregen andere moeder-vriendinnen ook de ruimte om te zeggen wat ze eigenlijk dachten. Nou, de meesten wilden het kind af en toe wel wegwensen Eentje heeft 3 weken na de geboorte d'r werk gebeld of ze niet iets te doen hadden voor d'r, die wed gek van het alleen maar mama zijn.
Je bént ook meer dan alleen een moeder, je móet ook nog wennen. En je hoeft niet persé vanaf dit moment hoteldebotel 110% onvoorwaardelijk voor altijd en immer van je kind te houden. Je bent maar een mens gelukkig.
Gun jezelf lekker de tijd, en vooral niet te lang analyseren of je druk over maken. En als je het kan, vertel het lekker wel aan mensen, misschien wortd je wel verrast door de reacties
Je bént ook meer dan alleen een moeder, je móet ook nog wennen. En je hoeft niet persé vanaf dit moment hoteldebotel 110% onvoorwaardelijk voor altijd en immer van je kind te houden. Je bent maar een mens gelukkig.
Gun jezelf lekker de tijd, en vooral niet te lang analyseren of je druk over maken. En als je het kan, vertel het lekker wel aan mensen, misschien wortd je wel verrast door de reacties
zaterdag 31 december 2011 om 16:10
verwachtingen inderdaad....
bij nummer 2 vond ik het veel gemakkelijker en relaxter dan bij nummer 1. Je weet gewoon beter wat je kan verwachten. Nou waren er ook andere factoren hoor, de bevalling was makkelijker bv.
Maar bij nr 1 heb ik het ook vaak moeilijk gehad omdat ik het gewoon niet zo verwacht had. De borstvoeding liep ook niet en daar voelde ik me zo schuldig over....Bij nr 2 had ik me er gewoon van te voren al bij neergelegd dat ik bv zou proberen als als het niet ging, dan niet. Ging super goed en heb 13 maanden gevoed.
Anyway, praat erover...met je moeder, vriendinnnen, cb, huisarts, het forum, maakt niet uit. En geniet verder wel van de kleine dingetjes.
bij nummer 2 vond ik het veel gemakkelijker en relaxter dan bij nummer 1. Je weet gewoon beter wat je kan verwachten. Nou waren er ook andere factoren hoor, de bevalling was makkelijker bv.
Maar bij nr 1 heb ik het ook vaak moeilijk gehad omdat ik het gewoon niet zo verwacht had. De borstvoeding liep ook niet en daar voelde ik me zo schuldig over....Bij nr 2 had ik me er gewoon van te voren al bij neergelegd dat ik bv zou proberen als als het niet ging, dan niet. Ging super goed en heb 13 maanden gevoed.
Anyway, praat erover...met je moeder, vriendinnnen, cb, huisarts, het forum, maakt niet uit. En geniet verder wel van de kleine dingetjes.
zaterdag 31 december 2011 om 17:15
Herkenbaar hoor. Wel iets anders, omdat zwanger worden vrij snel ging en daarnaast had ik helemaal niet zulke hoge verwachtingen. Wel het idee dat de liefde vrij snel zou komen, maar dat het daarnaast ook erg wennen en schakelen is.
Nou, noem dat maar een uderstatement. Ik vond het vreselijk wennen! Maar eigenlijk vond ik het ook nog vreselijk. Wennen en vreselijk dus. Dat heeft erg lang geduurd (te lang). Dus hou voor jezelf in de smiezen hoe het gaat to. Als het niet stabiliseert en er steeds betere momenten voor terug krijgt, dan zou het wel eens kunnen wijzen op een PPD. In dat geval niet twijfelen en meteen hulp inschakelen.
Probeer je daarnaast niet te schuldig te voelen dat je je kind eigenlijk nog niet zo leuk vindt als dat jij denkt wat zou horen. Het kan gewoon echt een kwestie zijn van wennen en een band opbouwen.
Nou, noem dat maar een uderstatement. Ik vond het vreselijk wennen! Maar eigenlijk vond ik het ook nog vreselijk. Wennen en vreselijk dus. Dat heeft erg lang geduurd (te lang). Dus hou voor jezelf in de smiezen hoe het gaat to. Als het niet stabiliseert en er steeds betere momenten voor terug krijgt, dan zou het wel eens kunnen wijzen op een PPD. In dat geval niet twijfelen en meteen hulp inschakelen.
Probeer je daarnaast niet te schuldig te voelen dat je je kind eigenlijk nog niet zo leuk vindt als dat jij denkt wat zou horen. Het kan gewoon echt een kwestie zijn van wennen en een band opbouwen.
zaterdag 31 december 2011 om 17:57
Jeetje, wat voel jij je toch in de put. Daar hoef jij je zeker niet voor te schamen. Het is super goed van je dat je het hier ter sprake brengt en dat betekend dat je het dus zat bent en het wil oplossen. Naar mijn idee (ik ben geen dokter, maar ken iemand met een PD) klinkt dit echt als een depressie. Als ik jou was zou ik zeker naar de dokter gaan en hier over praten. Door te handelen kan je er iets aan doen. Zo door gaan is voor niemand prettig en zeer zeker voor jou niet. Het is zo geweldig om van je kleine hummeltje te genieten, ontzettend jammer dat jij dat nu niet zo ervaart. Kop op meid. Neem de stap naar de huisarts en schaam je niet. Er zijn zoveel vrouwend die dit overkomen is.
Ik hoop dat je snel opknapt en lekker kan genieten van je kleine wonder.
Groetjes astrid
Ik hoop dat je snel opknapt en lekker kan genieten van je kleine wonder.
Groetjes astrid
zaterdag 31 december 2011 om 20:06
Als eerste: gefeliciteerd met je zoon, wat fijn dat het na zoveel jaren gelukt is!
Niemand kan beoordelen of jij een ppd hebt, dat kan alleen een arts of een psych doen. Ga dus naar de huisarts.
Het mooie van een ppd is, dat er iets aan te doen is. Toen het bij mij vastgesteld is (pas 9 maanden na de geboorte van mijn zoon kon ik de schijn voor mezelf niet meer ophouden en dacht ik, terwijl ik stond te wachten bij de spoorwegovergang: wat lijkt het me lekker rustig om dood te zijn...) en ik het toegaf, mijn leven erop inrichtte, gesprekken voerde en aan de medicatie ging, dacht ik na drie weken: Oja, zo was ik vroeger! Kortom: ik was niet veranderd in een afschuwelijke dweil, maar ik was gewoon ziek.
Kortom: ik zeg niet dat je een ppd hebt, maar het zou kunnen dus ga ermee naar de huisarts. Sterkte!
Niemand kan beoordelen of jij een ppd hebt, dat kan alleen een arts of een psych doen. Ga dus naar de huisarts.
Het mooie van een ppd is, dat er iets aan te doen is. Toen het bij mij vastgesteld is (pas 9 maanden na de geboorte van mijn zoon kon ik de schijn voor mezelf niet meer ophouden en dacht ik, terwijl ik stond te wachten bij de spoorwegovergang: wat lijkt het me lekker rustig om dood te zijn...) en ik het toegaf, mijn leven erop inrichtte, gesprekken voerde en aan de medicatie ging, dacht ik na drie weken: Oja, zo was ik vroeger! Kortom: ik was niet veranderd in een afschuwelijke dweil, maar ik was gewoon ziek.
Kortom: ik zeg niet dat je een ppd hebt, maar het zou kunnen dus ga ermee naar de huisarts. Sterkte!
zaterdag 31 december 2011 om 21:01
Hoi TO, wat kl*te voor je. Ik weet helaas precies hoe je je voelt. Ten eerste: het komt goed. Je gaat echt nog wel genieten van je kind, alleen nu nog niet. Het is heel erg wennen en op je zo voelen als jij doet zit een groot taboe. Je hoort van iedereen dat je moet genieten. Ik werd gek van dat woord. "Ze zijn groot voor je het weet." Rot op, dacht ik dan.
Het is belangrijk dat je snel naar de huisarts gaat. Je hoeft je er echt niet voor te schamen, dit overkomt een op de zeven vrouwen. Ik zou je graag een hart onder de riem willen steken en hoop dat dit een beetje helpt. Maar het gaat over en het wordt beter. Echt waar.
Het is belangrijk dat je snel naar de huisarts gaat. Je hoeft je er echt niet voor te schamen, dit overkomt een op de zeven vrouwen. Ik zou je graag een hart onder de riem willen steken en hoop dat dit een beetje helpt. Maar het gaat over en het wordt beter. Echt waar.
zaterdag 31 december 2011 om 21:03
de tranen lopen over mijn wangen bij het lezen van je OP, het is allemaal zo herkenbaar. Op een ander manier, want ik was wel snel zwanger. Maar ik kon niet wachten om moeder te worden en daar zat ik dan, in mijn geval met een voornamelijk huilend kind, te wensen dat hij vooral gewoon ging slapen zodat ik weer wat voor mezelf kon doen. En dan heb je nog de 'geniet-maffia', dat je van ieder moment MOET genieten, want het gaat allemaal zo snel. Dat verhoogt de druk nog eens, samen met de roze-wolk verkopers zoals de Prenatal.
En het is zo normaal dat je moe bent, dat je daardoor soms helemaal niet kunt genieten! En daarbij, er zijn genoeg moeders die juist weer meer in balans komen als ze weer gaan werken.
Houdt jezelf in de gaten, en probeer voor jezelf te beslissen of je vindt dat het steeds een beetje beter gaat of dat je het zelf niet acceptabel vindt hoe je je voelt. En zoals al gezegd is, ga eens met je huisarts praten! Sterkte!
Bij mij is het grote genieten echt pas sinds kort begonnen, en mijn zoontje is al over 2 weken één jaar.....
En het is zo normaal dat je moe bent, dat je daardoor soms helemaal niet kunt genieten! En daarbij, er zijn genoeg moeders die juist weer meer in balans komen als ze weer gaan werken.
Houdt jezelf in de gaten, en probeer voor jezelf te beslissen of je vindt dat het steeds een beetje beter gaat of dat je het zelf niet acceptabel vindt hoe je je voelt. En zoals al gezegd is, ga eens met je huisarts praten! Sterkte!
Bij mij is het grote genieten echt pas sinds kort begonnen, en mijn zoontje is al over 2 weken één jaar.....
