Psyche
alle pijlers
Rouwen, hoe doe je dat?
zondag 1 januari 2012 om 15:25
Rouwen. Het kan zoveel inhouden. Het gebeurt in je hoofd, in je lichaam, in je hart... Het komt in de vorm van pijn, opluchting, verdriet, ontreddering, rust, machteloosheid, verdoving... Er horen uitspraken bij als "rouwen is een werkwoord" en "met de tijd zal het beter worden". Het doet anderen zoeken naar woorden. Het maakt dat sommige mensen je ineens negeren. Het doet steun uit onverwachte hoek komen.
Het is voor iedereen anders. Ikzelf denk nu, drie maanden later, nog elk moment van elke dag aan ons lieve kleine meisje. Ik maak een album over haar, voor ons. Ik denk 'als, als, als'. Ik ga van ups naar downs, van lachen naar tranen en weer terug. Ik voel me schuldig over fijne momenten. Ik voel me dankbaar voor de paar dagen die ik met haar heb gehad.
Ik ervaar deze diepe vorm van rouw (gelukkig) voor het eerst in mijn leven. Ik zou graag van jullie willen weten...
Hoe heb jij gerouwd, of hoe rouw jij nu?
Wanneer werd het minder? Wanneer werd het anders?
Wat houdt rouwen voor jou in?
Het is voor iedereen anders. Ikzelf denk nu, drie maanden later, nog elk moment van elke dag aan ons lieve kleine meisje. Ik maak een album over haar, voor ons. Ik denk 'als, als, als'. Ik ga van ups naar downs, van lachen naar tranen en weer terug. Ik voel me schuldig over fijne momenten. Ik voel me dankbaar voor de paar dagen die ik met haar heb gehad.
Ik ervaar deze diepe vorm van rouw (gelukkig) voor het eerst in mijn leven. Ik zou graag van jullie willen weten...
Hoe heb jij gerouwd, of hoe rouw jij nu?
Wanneer werd het minder? Wanneer werd het anders?
Wat houdt rouwen voor jou in?
zondag 1 januari 2012 om 15:52
Ik denk dat het al onmogelijk is om rouw te vergelijken in de eerste plaats. Jij rouwt nu om een net geboren meisje, ik rouw om een man van 50. Ik heb geen idee hoe ik me zou voelen als mijn pasgeboren meisje of jongen zou zijn overleden, weet alleen nog vaag hoe ik me voelde toen een niet voldragen jongetje geboren werd en overleed. En dat gevoel was al heel heftig maar zo anders dan het gevoel dat ik nu heb.
Ik weet wel dat het gevoel dat ik nu heb, heb ik niet eerder gehad, of dan in elk geval niet bewust.
Het wisselt zich af tussen een intens geluk omdat ik diegene heb mogen leren kennen, en dat hij soms dichterbij voelt als ooit tijdens zijn leven. En verdriet omdat onze tijd met hem, voorbij is, voor altijd en eeuwig onomkeerbaar. Opluchting omdat dit ook geldt voor de slechte tijden. Verdriet omdat zijn leven niet is geworden wat hij zou hebben gewild. Nou ja, van alles en nog wat dus.
En inderdaad: ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. Daartussenin is het wel eens of vaker te druk om eraan te denken.
Voor jou: ik denk dat je naast om je kind ook nog rouwt om het verlies van je onschuld. Misschien was leven tot nu toe tot op zekere hoogte maakbaar en stond je er niet bij stil hoe minimaal de grens is tussen leven en dood. De vanzelfsprekendheid van dat je wel oud zal worden, of dat je kinderen gewoon oud zullen worden, is met het overlijden van je kind weg. Er is veel meer ruimte voor angst voor wat je nog kan overkomen dan voor dat dit gebeurde. Maar misschien beleefde ik dit zelf zo omdat het overlijden van mijn kindje ook het eerste overlijden is wat ik bewust meemaakte. Mijn kinderen (nu gezellig aan het keuvelen) zullen voor altijd en eeuwig het vertrouwen kwijt zijn dat hun geliefden gewoon in hun leven bij ze blijven.
Ik weet wel dat het gevoel dat ik nu heb, heb ik niet eerder gehad, of dan in elk geval niet bewust.
Het wisselt zich af tussen een intens geluk omdat ik diegene heb mogen leren kennen, en dat hij soms dichterbij voelt als ooit tijdens zijn leven. En verdriet omdat onze tijd met hem, voorbij is, voor altijd en eeuwig onomkeerbaar. Opluchting omdat dit ook geldt voor de slechte tijden. Verdriet omdat zijn leven niet is geworden wat hij zou hebben gewild. Nou ja, van alles en nog wat dus.
En inderdaad: ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. Daartussenin is het wel eens of vaker te druk om eraan te denken.
Voor jou: ik denk dat je naast om je kind ook nog rouwt om het verlies van je onschuld. Misschien was leven tot nu toe tot op zekere hoogte maakbaar en stond je er niet bij stil hoe minimaal de grens is tussen leven en dood. De vanzelfsprekendheid van dat je wel oud zal worden, of dat je kinderen gewoon oud zullen worden, is met het overlijden van je kind weg. Er is veel meer ruimte voor angst voor wat je nog kan overkomen dan voor dat dit gebeurde. Maar misschien beleefde ik dit zelf zo omdat het overlijden van mijn kindje ook het eerste overlijden is wat ik bewust meemaakte. Mijn kinderen (nu gezellig aan het keuvelen) zullen voor altijd en eeuwig het vertrouwen kwijt zijn dat hun geliefden gewoon in hun leven bij ze blijven.
zondag 1 januari 2012 om 16:34
Tot nu toe nog maar twee keer hoeven te rouwen. Allebei mijn opa's zijn overleden, de ene in 2006 en de ander in 2008. Rouwen is voor mij gewoon goed uithuilen, tranen laten komen. Nu, paar jaar later is het wel voorbij dat rouwproces, maar echt het gevoel dat ze overleden zijn en dat ik ze nooit meer zie, dat heb ik niet. Meer zo van nu zijn ze er niet, ooit weer wel. En daarnaast vraag ik me ook af wat ze van me zouden vinden als ze me nu zouden kunnen zien, wat er van me geworden is na al die jaren. Als ik daar aan denk dan beginnen de tranen weer te prikken écht vergeten doe je het nooit denk ik.
zondag 1 januari 2012 om 18:03
Voor rouwen staan geen vaste regels.
Er zijn daarbij zoveel verschillen in situaties.
Kwam het overlijden onverwacht of na ziekte.
Gaat het om je kind, ouder, broer/zus, partner, vriend(in), ander familielid, collega, cliënt/patiënt, schoolgenoot, buur.........
Het contact wat je met de overledende had, veel/weinig, diepgaand/oppervlakkig, .......
De leeftijd van de overledende en jezelf op het moment van overlijden.
Woonde de overleden persoon in hetzelfde huis of elders.
Sommigen vinden troost in een soort geloof.
Een situatie die mij nog altijd bij staat, is die toen ik net 17 jaar was en aan een nieuwe vervolgopleiding was begonnen.
In de eerste week kwam een klasgenoot naar mij toe. Zij wist op de één of andere manier, dat mijn vader niet meer leefde en vertelde dat haar vader ook niet meer leefde en dat hij onverwachts was overleden (hart). Ze vroeg mij hoe of wat, waarop ik kort vertelde dat mijn vader een lang ziekbed had gehad (oa. een vorm van kanker). Haar reactie was toen meteen dat het voor haar erger was, omdat het onverwachts was. Ik vond die vergelijking zo raar, alsof het een competitie is voor wat erger is.
Wat ik van mijzelf weet qua rouwen, is dat het in de loop van de tijd anders wordt, omdat jezelf ook in andere levensfases/situaties komt.
Er zijn daarbij zoveel verschillen in situaties.
Kwam het overlijden onverwacht of na ziekte.
Gaat het om je kind, ouder, broer/zus, partner, vriend(in), ander familielid, collega, cliënt/patiënt, schoolgenoot, buur.........
Het contact wat je met de overledende had, veel/weinig, diepgaand/oppervlakkig, .......
De leeftijd van de overledende en jezelf op het moment van overlijden.
Woonde de overleden persoon in hetzelfde huis of elders.
Sommigen vinden troost in een soort geloof.
Een situatie die mij nog altijd bij staat, is die toen ik net 17 jaar was en aan een nieuwe vervolgopleiding was begonnen.
In de eerste week kwam een klasgenoot naar mij toe. Zij wist op de één of andere manier, dat mijn vader niet meer leefde en vertelde dat haar vader ook niet meer leefde en dat hij onverwachts was overleden (hart). Ze vroeg mij hoe of wat, waarop ik kort vertelde dat mijn vader een lang ziekbed had gehad (oa. een vorm van kanker). Haar reactie was toen meteen dat het voor haar erger was, omdat het onverwachts was. Ik vond die vergelijking zo raar, alsof het een competitie is voor wat erger is.
Wat ik van mijzelf weet qua rouwen, is dat het in de loop van de tijd anders wordt, omdat jezelf ook in andere levensfases/situaties komt.
zondag 1 januari 2012 om 19:10
zondag 1 januari 2012 om 19:22
Mijn ervaring is dat het verdriet en het gemis blijft maar dat het na verloop van tijd meer beheersbaar wordt. Je wordt er niet meer -zo vaak- door overvallen. Voor mij kwam er een moment dat het leven ondanks alles weer de moeite waard leek.
Wat mij helpt/hielp is er veel over praten of schrijven. De herinnering levend houden en met anderen delen.
Lieve Frahim, ik wens je veel sterkte! Volg je eigen gevoel en rouw in je eigen tempo. Zorg goed voor je zelf.
Wat mij helpt/hielp is er veel over praten of schrijven. De herinnering levend houden en met anderen delen.
Lieve Frahim, ik wens je veel sterkte! Volg je eigen gevoel en rouw in je eigen tempo. Zorg goed voor je zelf.
zondag 1 januari 2012 om 22:24
Ik heb gerouwd bestaat denk ik niet. Je buigt zoals Loco het zo mooi omschrijft , je hoofd voor het verdriet. Ik heb zelf de meeste moeite met het verdriet van mijn kinderen om het verlies van hun vader en dat zal denk ik altijd blijven. Had hen zo graag anders gegund en zie hoe het hun leven beinvloedt. Andere kant van het verhaal is dat ik genoeg mensen heb meegemaakt die hun leven lang al worstelen met de ** ouders/partner die ze hebben. Dan denk ik weer, mijn kinderen hebben een super leuke en lieve vader gehad en ik een ontzettend leuke lieve partner en dan vind ik het ook weer mooi dat hij nog altijd in mijn en hun gedachten is.
maandag 2 januari 2012 om 11:37
Bedankt voor alle bijdragen tot nu toe. Ik weet dat rouw heel persoonlijk is, dat elke overleden persoon, elke situatie en elke 'rouwende' anders is. Toch denk ik ook dat er gemeenschappelijke elementen zijn, of in ieder geval gevoelens die meer mensen herkennen, en daar ben ik... benieuwd naar, bij gebrek aan een beter woord.
Ik herken wat sjimmie_01 zegt, dat het je soms overvalt. Letterlijk. Ineens, tijdens het afwassen bijvoorbeeld, of in een winkel. Een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Pijn in mijn hart. En wat Bahco zegt: het is een weg, van het ene feit naar het andere. Ik leef bij de dag, stapje voor stapje, en neem de rouw elk moment van de dag met me mee.
Terwijl ik mijn OP schreef, bedacht ik me ook dat er misschien nooit echt een 'ik heb gerouwd' komt. Aan de andere kant: ligt het aan de manier waarop je rouwen zou definieren? Misschien kan rouw op den duur overgaan in een diep gemis? Ach, het is eigenlijk ook maar hoe je het wil noemen. Semantiek.
Mamzelle: ik herken wel een beetje wat je zegt, maar tegelijk heb ik ook al teveel meegemaakt voordat ik mijn dochtertje verloor om te geloven dat alles maar goed gaat in het leven. Iets vergelijkbaars als bij ons is zelfs heel dichtbij mij al een keer eerder gebeurd. En toch is het inderdaad wel afscheid van 'het eerste deel van mijn leven'. Zo voelt het.
Mieomij: Rationeel weet ik wel dat schuldgevoelens niet helpen en nergens voor nodig zijn, maar mijn hart werkt daar niet aan mee. Als ik lach en me goed voel, brandt mijn hart. Waarom ik wel en zij niet? Ik hoop dat dat minder wordt, en dat ik er dan zo over kan denken als wat jij schrijft.
Aan iedereen die dit leest of hier schrijft en rouwt: veel sterkte...
Ik herken wat sjimmie_01 zegt, dat het je soms overvalt. Letterlijk. Ineens, tijdens het afwassen bijvoorbeeld, of in een winkel. Een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Pijn in mijn hart. En wat Bahco zegt: het is een weg, van het ene feit naar het andere. Ik leef bij de dag, stapje voor stapje, en neem de rouw elk moment van de dag met me mee.
Terwijl ik mijn OP schreef, bedacht ik me ook dat er misschien nooit echt een 'ik heb gerouwd' komt. Aan de andere kant: ligt het aan de manier waarop je rouwen zou definieren? Misschien kan rouw op den duur overgaan in een diep gemis? Ach, het is eigenlijk ook maar hoe je het wil noemen. Semantiek.
Mamzelle: ik herken wel een beetje wat je zegt, maar tegelijk heb ik ook al teveel meegemaakt voordat ik mijn dochtertje verloor om te geloven dat alles maar goed gaat in het leven. Iets vergelijkbaars als bij ons is zelfs heel dichtbij mij al een keer eerder gebeurd. En toch is het inderdaad wel afscheid van 'het eerste deel van mijn leven'. Zo voelt het.
Mieomij: Rationeel weet ik wel dat schuldgevoelens niet helpen en nergens voor nodig zijn, maar mijn hart werkt daar niet aan mee. Als ik lach en me goed voel, brandt mijn hart. Waarom ik wel en zij niet? Ik hoop dat dat minder wordt, en dat ik er dan zo over kan denken als wat jij schrijft.
Aan iedereen die dit leest of hier schrijft en rouwt: veel sterkte...
maandag 2 januari 2012 om 16:09
Op 6 dec jl. is mijn moeder van 53 overleden aan kanker.
Ik vraag me ook regelmatig af wat rouwen is.
Klinkt misschien vreemd... ik had het veel heftiger verwacht; constante radeloosheid, beroerd zijn van verdriet, niet uit bed willen komen etc. Geen idee of dat uberhaupt een realistisch beeld is.
Misschien is het anders omdat we al lang naar dit moment hebben toegeleefd en op het laatst gezien hebben dat het niet meer menselijk was. Dat je je dan enigzins kan verzoenen met de dood. Zoiets.
Het voelt nu vooral nog onrealistisch. Het idee 'nooit meer' is zo abstract. Ik kan me er weinig bij voorstellen.
Soms heb ik behoefte om te huilen, maar komt het niet. Meestal komt het onverwacht, bij het horen van muziek, bij moeheid of bij het zien van verdriet van andere familieleden.
Ik heb afgelopen voorjaar een tweedehands houten kistje gekocht en ben deze nu aan het opknappen. Dit wordt een soort herrinneringen-kistje. Geeft wel een goed gevoel om een soort van centraal 'plekje' te hebben.
Van mij ook veel sterkte!!
Ik vraag me ook regelmatig af wat rouwen is.
Klinkt misschien vreemd... ik had het veel heftiger verwacht; constante radeloosheid, beroerd zijn van verdriet, niet uit bed willen komen etc. Geen idee of dat uberhaupt een realistisch beeld is.
Misschien is het anders omdat we al lang naar dit moment hebben toegeleefd en op het laatst gezien hebben dat het niet meer menselijk was. Dat je je dan enigzins kan verzoenen met de dood. Zoiets.
Het voelt nu vooral nog onrealistisch. Het idee 'nooit meer' is zo abstract. Ik kan me er weinig bij voorstellen.
Soms heb ik behoefte om te huilen, maar komt het niet. Meestal komt het onverwacht, bij het horen van muziek, bij moeheid of bij het zien van verdriet van andere familieleden.
Ik heb afgelopen voorjaar een tweedehands houten kistje gekocht en ben deze nu aan het opknappen. Dit wordt een soort herrinneringen-kistje. Geeft wel een goed gevoel om een soort van centraal 'plekje' te hebben.
Van mij ook veel sterkte!!
maandag 2 januari 2012 om 16:37
Mooie omschrijvingen, maar zeker ook die van jou, Frahim, dat dit overlijden je leven in tweeën deelt.
Gek genoeg kan dat dus ook bij een volgend overlijden gebeuren. Als diegene maar belangrijk genoeg voor je was. Hoe meer je met iemand hebt kunnen delen, hoe meer je hebt kunnen verliezen.
Vandaag liep ik (dat zou ik vaker moeten doen). Dan komen er gedachten vrij, en ook tranen. Die gelegenheid heb ik alleen als ik met mezelf ben en niet te veel aan mijn kop heb of opzoek (forummen/lezen/dagelijkse dingen is ook afleiding). Afscheid had ik al jaren terug genomen van deze man (hij is mijn ex) en het voelt nu alsof ik alles met hem definitief moet/kan/mag afsluiten. Het voelt ook alsof ik daar nog heel lang voor nodig ga hebben, misschien zelfs dat het ondanks zijn dood toch altijd blijft bestaan, dat verleden van mij en hem. Ik ben blij dat er nu ruimte is voor het mooie dat er tussen ons was, of dat ik in elk geval zo beleefde.
Er is een tijdje geweest dat ik hem voelde. Nu achteraf vraag ik me af of dit niet mede veroorzaakt werd door de medicijnen die ik gebruikte. Maar mooi was het wel. Er is een tijd geweest dat ik heel moe was en er is een tijd geweest dat ik zelfs de moeite niet nam om op tijd mijn bed uit te komen. December is nog nooit zo december geweest als dit jaar (en ik heb toch al redelijk wat ervaring met winterdepressies). Toch ben ik niet somber.
Als ik erbij stil sta wat dit overlijden met mij doet houd ik mijn hart vast voor de kinderen. Maar ja, hoe gaat dat met kinderen: ze leven gewoon door en proberen het verdriet in stukjes toe te laten, als het toevallig getriggerd wordt. En dan vooral weer verder. Wat kun je er ook tegen elkaar over zeggen dan 'ik mis hem'. Afgezien van 'ik wou dat hij weer terug was'. Een kinderlijke wens waar ik me ook maar al te schuldig aan maak.
Gek genoeg kan dat dus ook bij een volgend overlijden gebeuren. Als diegene maar belangrijk genoeg voor je was. Hoe meer je met iemand hebt kunnen delen, hoe meer je hebt kunnen verliezen.
Vandaag liep ik (dat zou ik vaker moeten doen). Dan komen er gedachten vrij, en ook tranen. Die gelegenheid heb ik alleen als ik met mezelf ben en niet te veel aan mijn kop heb of opzoek (forummen/lezen/dagelijkse dingen is ook afleiding). Afscheid had ik al jaren terug genomen van deze man (hij is mijn ex) en het voelt nu alsof ik alles met hem definitief moet/kan/mag afsluiten. Het voelt ook alsof ik daar nog heel lang voor nodig ga hebben, misschien zelfs dat het ondanks zijn dood toch altijd blijft bestaan, dat verleden van mij en hem. Ik ben blij dat er nu ruimte is voor het mooie dat er tussen ons was, of dat ik in elk geval zo beleefde.
Er is een tijdje geweest dat ik hem voelde. Nu achteraf vraag ik me af of dit niet mede veroorzaakt werd door de medicijnen die ik gebruikte. Maar mooi was het wel. Er is een tijd geweest dat ik heel moe was en er is een tijd geweest dat ik zelfs de moeite niet nam om op tijd mijn bed uit te komen. December is nog nooit zo december geweest als dit jaar (en ik heb toch al redelijk wat ervaring met winterdepressies). Toch ben ik niet somber.
Als ik erbij stil sta wat dit overlijden met mij doet houd ik mijn hart vast voor de kinderen. Maar ja, hoe gaat dat met kinderen: ze leven gewoon door en proberen het verdriet in stukjes toe te laten, als het toevallig getriggerd wordt. En dan vooral weer verder. Wat kun je er ook tegen elkaar over zeggen dan 'ik mis hem'. Afgezien van 'ik wou dat hij weer terug was'. Een kinderlijke wens waar ik me ook maar al te schuldig aan maak.
maandag 2 januari 2012 om 16:38
Mies, ik denk dat je het "nooit meer" moment nog wel gaat krijgen wanneer je het niet meer verwacht.
Ik merk ook dat ik het overlijden van mijn moeder en de herinneringen helderder weer ben gaan beleven na het overlijden van mijn man. Al is het maar omdat ze mij, als mede jonge weduwe, goed zou begrijpen en kunnen steunen.
De momenten van onverwachts huilen heb ik heel veel. Soms sta ik het toe maar vaak genoeg verman ik mezelf anders zou ik dus wel hele dagen huilen en krijsen.
Ik merk ook dat ik het overlijden van mijn moeder en de herinneringen helderder weer ben gaan beleven na het overlijden van mijn man. Al is het maar omdat ze mij, als mede jonge weduwe, goed zou begrijpen en kunnen steunen.
De momenten van onverwachts huilen heb ik heel veel. Soms sta ik het toe maar vaak genoeg verman ik mezelf anders zou ik dus wel hele dagen huilen en krijsen.
maandag 2 januari 2012 om 16:41
mamzelle, ik heb het idd. ook. Mijn leven bestaat uit 4 delen.
Mijn eerste 3 jaar met zowel vader als moeder
van 3 tot 19 jaar met alleen mijn moeder
van 19 tot 27 jaar zonder vader zonder moeder maar met Patrick
van 27 tot heden helemaal alleen.
Soms is het wel handig als ik wil weten wanneer iets gebeurd is. Ow ja dat was het jaar nadat mama overleed of juist ervoor enz.
Mijn eerste 3 jaar met zowel vader als moeder
van 3 tot 19 jaar met alleen mijn moeder
van 19 tot 27 jaar zonder vader zonder moeder maar met Patrick
van 27 tot heden helemaal alleen.
Soms is het wel handig als ik wil weten wanneer iets gebeurd is. Ow ja dat was het jaar nadat mama overleed of juist ervoor enz.
maandag 2 januari 2012 om 16:45
Ik zou hier ook een hele lange post willen schrijven, maar ergens kan ik me er niet toe zetten. Dat zegt denk ik ook genoeg Het gemis en verlies blijft altijd, het is denk ik inderdaad het meer kunnen beheersen. Dat vond ik wel treffend. Soms overvalt het me nog bij foto's of muziek, maar over het algemeen kan ik mijn momenten goed 'uitzoeken'. Vorig jaar kon ik dat nog niet (mijn vader is nu 2 jaar geleden overleden op 50 jarige leeftijd).
Sterkte met het verlies en verdriet, en ergens wil ik je ook een beetje feliciteren, want je bent moeder geworden. Ondanks het overlijden zal je altijd mama zijn van je meisje Ik vind het moeilijk dit te typen omdat ik niet wil dat het verkeerd overkomt.
Sterkte met het verlies en verdriet, en ergens wil ik je ook een beetje feliciteren, want je bent moeder geworden. Ondanks het overlijden zal je altijd mama zijn van je meisje Ik vind het moeilijk dit te typen omdat ik niet wil dat het verkeerd overkomt.
maandag 2 januari 2012 om 16:54
maandag 2 januari 2012 om 17:10
Miesemaus: Zo'n plekje hebben wij ook, alleen dan in de vorm van een mand. Hierin bewaren we alle kaartjes, zowel de vrolijke geboortekaartjes als de rouwkaartjes, alle brieven uit het ziekenhuis, de hand- en voetafdrukjes die we hebben gemaakt, kleertjes... Alle tastbare herinneringen die we van haar hebben. Dat voelt fijn.
En ja, op een bepaalde manier had ik het ook 'erger' verwacht. Of verwacht ik soms nog steeds dat het nog een keer erger wordt. Meer huilen, depressiviteit, niet meer kunnen lachen... Misschien komt dat nog als ik meer besef dat ze écht voor altijd weg is? Want dat is ergens inderdaad nog steeds niet helemaal doorgedrongen.
Mamzelle: Wat mooi, en tegelijk wat eng, wat je zegt. Hoe meer je met iemand deelt, hoe meer je kunt verliezen. Hoe meer je durft, hoe meer je pijn kunt ervaren. Ik kan nu ook begrijpen dat dat sommige mensen wellicht bang maakt om zich weer open te stellen. Kan je hart dit nog een keer aan? Maar ik wil óók de mooie dingen in het leven, dus ga tóch maar weer met mijn volle hart erin...
En ja, rouw is voor (jonge) kinderen ook weer heel anders. Ze gaan er... puurder mee om? Rauwer? Opener? Vanzelfsprekender? Meer met de dag? In specifieke momenten? Ik kan het niet zo goed benoemen...
ikbenik: Ik heb Patrick's naam (en jouw naam) al vaker langs zien komen hier. Maar er zijn dus nog meer 'delen' in je leven die je hebt moeten 'afsluiten'... Zoveel dierbare personen al moeten verliezen. Ach meis toch...
Waarom jezelf zo vaak vermannen? Omdat het op dat moment voor je gevoel niet kan? Omdat je niet de hele dag wilt huilen? Omdat je bang bent de sluizen niet meer te kunnen sluiten? Huilen helpt ook. Ik las pas ergens: elke traan is een gebed aan je geliefde, een herinnering aan hem...
elastiekje: Wees niet bang, je kunt zeggen wat je wilt. Ik heb wel vreemdere berichtjes gehad. En dankjewel, je hebt ook gelijk! We zijn papa en mama geworden, ik heb mijn meisje in mijn armen gehad, ook al zijn ze nu (weer) leeg... Het litteken op mijn buik is voor altijd een herinnering aan haar geboorte. Zie je wel, ze is er écht geweest!
Wat is dit toch een fijne smilie.
En ja, op een bepaalde manier had ik het ook 'erger' verwacht. Of verwacht ik soms nog steeds dat het nog een keer erger wordt. Meer huilen, depressiviteit, niet meer kunnen lachen... Misschien komt dat nog als ik meer besef dat ze écht voor altijd weg is? Want dat is ergens inderdaad nog steeds niet helemaal doorgedrongen.
Mamzelle: Wat mooi, en tegelijk wat eng, wat je zegt. Hoe meer je met iemand deelt, hoe meer je kunt verliezen. Hoe meer je durft, hoe meer je pijn kunt ervaren. Ik kan nu ook begrijpen dat dat sommige mensen wellicht bang maakt om zich weer open te stellen. Kan je hart dit nog een keer aan? Maar ik wil óók de mooie dingen in het leven, dus ga tóch maar weer met mijn volle hart erin...
En ja, rouw is voor (jonge) kinderen ook weer heel anders. Ze gaan er... puurder mee om? Rauwer? Opener? Vanzelfsprekender? Meer met de dag? In specifieke momenten? Ik kan het niet zo goed benoemen...
ikbenik: Ik heb Patrick's naam (en jouw naam) al vaker langs zien komen hier. Maar er zijn dus nog meer 'delen' in je leven die je hebt moeten 'afsluiten'... Zoveel dierbare personen al moeten verliezen. Ach meis toch...
Waarom jezelf zo vaak vermannen? Omdat het op dat moment voor je gevoel niet kan? Omdat je niet de hele dag wilt huilen? Omdat je bang bent de sluizen niet meer te kunnen sluiten? Huilen helpt ook. Ik las pas ergens: elke traan is een gebed aan je geliefde, een herinnering aan hem...
elastiekje: Wees niet bang, je kunt zeggen wat je wilt. Ik heb wel vreemdere berichtjes gehad. En dankjewel, je hebt ook gelijk! We zijn papa en mama geworden, ik heb mijn meisje in mijn armen gehad, ook al zijn ze nu (weer) leeg... Het litteken op mijn buik is voor altijd een herinnering aan haar geboorte. Zie je wel, ze is er écht geweest!
Wat is dit toch een fijne smilie.
maandag 2 januari 2012 om 17:16
maandag 2 januari 2012 om 17:28
Acda en de Munnik - (Noem me) oud verdriet
Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht
Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'
Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet
Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank
Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan
Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht
Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'
Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet
Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank
Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan
maandag 2 januari 2012 om 17:34
quote:alia1 schreef op 02 januari 2012 @ 17:16:
Dat betekent ook dat als je een ouder verliest als je volwassen bent,en je verscheurd wordt door verdriet en je richting en leiding in het leven kwijt bent.
Je misschien wel teveel van je ouder afhankelijk was.
Of is dit te hard gezegd ???
Of dat iets met afhankelijkheid te maken heeft, weet ik niet. (Hoeveel afhankelijk is overigens teveel afhankelijk? Afhankelijkheid kan ook wederzijds zijn, een symbiose waar je beiden vooral voordeel uit haalt. Maar dat is weer een heel ander onderwerp.)
Ik denk wel dat als je verscheurd bent door verdriet, zoals jij beschrijft, diegene een groot onderdeel was van je leven, in welke vorm dan ook.
Dat betekent ook dat als je een ouder verliest als je volwassen bent,en je verscheurd wordt door verdriet en je richting en leiding in het leven kwijt bent.
Je misschien wel teveel van je ouder afhankelijk was.
Of is dit te hard gezegd ???
Of dat iets met afhankelijkheid te maken heeft, weet ik niet. (Hoeveel afhankelijk is overigens teveel afhankelijk? Afhankelijkheid kan ook wederzijds zijn, een symbiose waar je beiden vooral voordeel uit haalt. Maar dat is weer een heel ander onderwerp.)
Ik denk wel dat als je verscheurd bent door verdriet, zoals jij beschrijft, diegene een groot onderdeel was van je leven, in welke vorm dan ook.
