Rouwen, hoe doe je dat?

Hoi Sunemom,



Je kan verdriet inderdaad niet vergelijken en hoe het verlies van een kind is kan ik me niet voorstellen en dat is denk ik inderdaad van een "andere orde" . Vind het al heel moeilijk te verteren dat mijn kinderen hun vader jong hebben verloren en kom elke keer weer hun verdriet en gemis tegen en het gevoel dat het niet hoort dat kinderen zo jong al hun vader niet meer hebben.

Als er nu iets met een van mijn kinderen zou gebeuren, zou ik niet weten hoe ik verder zou moeten.



Maar ik bedoelde eigenlijk niet verdriet of gemis, maar angst, ik ben juist minder bang geworden, ook minder bang dat mijn kinderen iets overkomt dan ik vroeger was omdat ik (en dat is heel persoonlijk) me ben gaan realiseren dat dat alleen maar "het heden" verpest.



Klinkt heel rationeel, maar toen ik het bericht van uitzaaingen hoorde wist ik eigenlijk meteen dat dat het begin van het einde was, beter dan hijzelf. Ik ben naar zijn werk gegaan om het hem te vertellen, hij had eigenlijk zelf gebeld moeten worden en niet ik en ik wilde natuurlijk niet bellen. Terwijl ik onderweg was en aan het piekeren en nadenken was, ging er opeens " een knopje bij mij om" een soort helder inzicht wat blijkbaar iets veranderd heeft. Nu, vind het lastig om uit te leggen, beetje zoals "the only fear we have to fear is fear itself".

Ik snap heel goed wat je bedoeld. Rationeel volg ik je volledig, ik kan het alleen niet ten aanzien van mijn kinderen. Een iets andere situatie,maar in angst voor mij heel vergelijkbaar. Ons gezin is afgelopen jaar een tijdlang bedreigd en mijn grootste angst daarin was dat ik/wij de kinderen niet (genoeg) zouden kunnen beschermen. Uiteindelijk is e.e.a geescaleerd en heeft de dader mij aangevallen en hoewel die angst echt wel in mij. Achterhoofd hefet gezeten, maakte dat net 'uit' als de kinderen maar veilig waren. Zo heb ik dat ook hiermee. Natuurlijk kan mij of man of andere dierbaren iets overkomen, maar dat houdt me eigenlijk bijna niet bezig. Dat zien we dan wel weer. De angst voor mijn kinderen en dan heel specifiek booral de angst ook mijn tweede zoontje niet volwassen te mogen zien komen krijg ik niet ut mijn hoofd. Ik geniet daardoor overigens niet minder van hem of van ons gezin, maar het is wel iets wat er altijd is en wat hopelijk gewoon onwaar blijkt te worden als hij eenmaal ouder dan zijn broer wordt en hopelijk weg zal zijn als hij wel volwassen wordt. Net als dat mijn angst nooit meer kinderen te zullen krijgen na mijn oudste zoon ook onwaar werd toen dochter geboren werd.



Voor mij maakt mijn angst om mijn kinderen vooral dat ik alles met hen intens wil beleven ik wil nooit meer ergens spijt of een schuldgevoel over hoeven hebben.

@frahim ik denk ook dat dat heel logisch is. Dat je na een paar maanden sowieso nog te diep in je rouw zit om te weten of je ooit weer zonder angst een zwangerschap in zou kunnen gaan. Weten hoe vreselijk diep dat zwarte gat is maakt het voor mij ook heel angstig, nog steeds en mijn kind is er al ruim 10 jaar niet meer.

Is het vandaag 3 maanden geleden? Zo ja een extra dikke knuffel. De eerste tijd hakt je realiseren dat de tijd zich niks anatrekt van jou verdriet er elke keer weer in

Sssenta, ik denk dat het deze was. Het ritme en een aantal van de woorden kloppen, dus dat moet wel.

Vind hem heftig. Zo voel ik dit overlijden niet en heb ik nooit een overlijden gevoeld.



Inhoudelijk even niets. Dan sterkte voor Frahim. In de tijd dat ik mijn kindje verloor hoorde ik een vrouw die haar kind bij de bevalling had verloren. Ik had ervoor al een paar miskramen gehad en was ernstig aan het doemdenken. Een kind dat wel leeft en blijft leven vult wel heel veel ruimte in je hart. En die angst, bij mij is het minder geworden, ergens in het eerste jaar van mijn dochter. Toen kwam het alleen nog terug tijdens de kritieke momenten van volgende zwangerschappen. Maar ik heb dan ook niet zo'n oud kind verloren als Sunemom. Kan niet eens beginnen met me een voorstelling te maken van zulk verlies.