nog steeds niet beter - uitgeput

ik zit echt totaal vast, maar morgen kan ik opeens weer wat hoop hebben en dan gaat het 1 dag of soms wat langer goed en dan val ik weer in een gat.



Ik ben altijd een meid geweest die dingen wilde ontdekken en zo. Nu zit ik al jaren thuis, ik heb wel wat gewerkt. Ik zal het kort opsommen:



-2005/2006: opleiding doen na middelbare school. Ik kreeg last van pfeiffer, chronische hyperventilatie, na een paar paniekaanvallen zat ik thuis met straatvrees. Bij mijn ouders gaan wonen en vanuit daar therapie gezocht.

- 2007 kreeg ik een vriend en kwam zo ook uit de straatvrees. Toen kreeg ik ernstige constitutioneel eczeem. Ziekenhuis in en ziekenhuis uit.

- 2008 kreeg ik medicatie (AD) omdat ik nog niet alles durfde qua de straat en om zo ook een beetje de pijn te dempen van mijn huid. Ondertussen kreeg ik ook nog prednison en zo. Ondertussen had ik psychologische hulp, maar ging ook naar alternatieve artsen. Mijn stemming werd maar slechter en slechter.

- 2009 nog steeds die huid, werd zelfs opgenomen in het ziekenhuis. Relatie werd verbroken, maar door homepatisch het goeie middel gevonden te hebben, verdween mijn eczeem als sneeuw voor de zon. Ook hier had ik nog steeds psychologische hulp om mijn leven op de orde te krijgen. Ik ging dan ook werken bij de post. Mijn stemming werd er echt niet beter op.

- 2010 vond ik een baan als administratief medewerkster en dacht dat ik nu wel uit het cirkeltje van het ziek zijn was. Maar de klachten van slecht voelen, gingen niet weg. Ik maakte in dit jaar de nodige dingen mee, die me nog verder in een gat lieten vallen.

- 2011 ik stopte acuut met werken toen ik me extreem slecht begon te voelen, wilde niet meer leven en ik liet me opnemen. Ik bouwde af met de AD. Ook daar voelde ik me rot, maar vocht ervoor in therapie om hieruit te komen. En ik maar vechten, vechten, vechten. Maar het slechte uitputtende gevoel gaat niet weg.



Ik som dit zo op, omdat ik wil laten zien hoe het ongeveer gegaan is, en dat je begrijpt dat ik zelf helemaal geschrokken ben van hoe het is gegaan. Ik kom maar niet uit die depressie? Is het wel een depressie? Omdat het zo wisselend gaat heb ik verschillende diagnoses gehad.



ik ben geestelijk gewoon kapot. Wat moet ik nou? Weer aan de AD? De huisarts zegt van wel, maar hulpverleners van GGZ zeggen weer van niet.



Ik ben nu weer begonnen met werken, 6 uurtjes in de week en zelfs dat is me te veel. Ik heb de hoop in mezelf verloren, nog niet helemaal, want ik vecht nog steeds, maar waar vecht ik voor als het maar steeds slechter gaat ? Ik ben geestelijk gewoon zo moe. Ik ben ook lichamelijk onderzocht en mijn bloed was prima, ook de vitamine en zo.



Ik ken mezelf gewoon niet meer. Vind nog maar weinig leuk, weet niet wat ik moet. Ik dacht eerst: doorzetten doorzetten, maar het kost me alleen maar energie. De pijn uit het verleden krijgt bij mij lastig een plekje. ik blijf eraan denken. en als ik al denk aan de dag van morgen, word ik al moe.

Die schop onder mijn kont heb ik mezelf al 100 x gegeven, maar het werkt averechts