Psyche
alle pijlers
Met mij alles goed
woensdag 18 januari 2012 om 23:31
Ik ben er zo klaar mee. Met mij even helemaal niet alles goed. Tegen de therapeut lieg ik, zeg ik dat alles prima gaat. Ze vindt het zo goed van me. Vorig jaar in nog geen jaar tijd drie opnames, en nu snij ik niet meer, ben ik al tijden niet meer suïcidaal en crisissen zijn er al tijden niet geweest. En ach, veel te klagen heb ik ook niet, toch? Bij tijd en wijle kan ik me zelfs gelukkig noemen.
Mijn laptop overleefde de woedeaanval niet, mijn huis is een chaos omdat mijn hoofd een chaos is, en tegen mijn vriend doe ik onredelijk omdat ik zelf zo bang ben. Ik wil bij hem weg kruipen, dat hij me knuffelt en heel hard huilen dat het leven zo oneerlijk is.
Ik heb een jeugd gehad met misbruik, pesten tot hele middagen opsluiten aan toe, een moeder die misbruikt is wat erg veel invloed op mij had, en een paar jaar geleden in een huis gewoond met iemand die me bedreigde, sloeg zo af en toe... Maar veilig was ik niet. Is er eigenlijk ooit een tijd geweest dat ik dat wel was?
Ja, nu geloof ik. Nu ben ik veilig, ik heb een eigen huisje, in een plaats waar weinig mensen me kennen, vroeger kan eigenlijk wel afgesloten worden. Nu niets me meer herinnert aan toen. Geen mensen, geen plaatsen. Maar loslaten, dat zit er toch echt niet in.
Want al mijn onredelijke gedrag komt voort uit waar ik door het verleden mee moet dealen. En ik wil het niet meer. Ik wil dat ik me eindelijk eens normaal kan gedragen. En het gaat echt al veel beter, maar ik heb nog steeds mijn buien. Het gaat goed met me, echt. Nou ja, meestal. En ik kan het niet rijmen dat ik dan toch die buien blijf houden. Die buien waarin ik schreeuw, scheld, opeens niks meer kan handelen, onbeheersbaar huil tot het voelt alsof mijn tranen op zijn. Vandaag weer zo'n bui. Ruzie met mijn vriend omdat ik hem onder druk zette, nog iets voorgevallen wat ik niet kan benoemen, en net met mijn vriend gebeld en onbeheersbaar gehuild. Hij is zo trots op me, op hoe ik alles doe, hoe ik er zo bovenop gekomen ben na alles wat ik voor mijn kiezen kreeg. Zo trots hoe ik toch het geluk gevonden heb en mijn leven weer redelijk op de rit heb. Maar nu dat gesprek. Hij maakt zich zorgen. Ik heb iets gedaan dat echt niet door de beugel kan, door zo'n vreselijke bui van me. Al zijn trots weggevaagd. Dat zou me niks verbazen. Toch zegt hij nog steeds van me te houden. Ik doe maar geen poging meer om dat te begrijpen.
Ik voel me zo wiebelig vandaag. Opeens kan ik de bende in mijn huis niet meer verdragen, ik heb zoveel spullen dat opruimen amper meer mogelijk is - waar moet ik het laten? Vanmiddag geschreeuwd dat ik er gek van word. Morgen komen mijn ouders en vriend om te helpen uitzoeken, weggooien, op Marktplaats zetten. Beloofd vandaag in elk geval te zorgen dat de vieze zooi weg is. Nog niet gelukt. Wordt weer nachtwerk.
Ik wil stappen zetten, weg uit het cirkeltje. Ik begon met therapie (alweer), ik hoopte dat het zou helpen. Maar praten, ik ben daar zo slecht in. Laat mij maar schrijven. En nee, opschrijven voor de therapeut is niet zo zinvol. Al vaker geprobeerd, maar uiteindelijk zal je er toch over moeten praten en dat gaat niet. Want dan is het weer 'Met mij alles goed', terwijl er geen woord waar van is. En het anders doen, dat gaat niet. Al zoveel pogingen gedaan. Maar zeven opnames, vier deeltijdbehandelingen en oneindig veel ambulante therapieën verder, weet ik nog steeds niet hoe praten moet...
Wat ik met dit bericht wil, geen idee. Van me afschrijven, even luchten. Ik word soms zo moe van mezelf. En misschien kom ik nu over alsof ik mezelf een slachtoffer vind: Dat is niet zo. Die fase ben ik allang voorbij.
En morgen? Dan is dit gevoel, deze bui, weer over, en dan vraag ik me af waar ik me toch zo druk om maakte en wat toch zo ondraaglijk leek. Maar tijdens die buien is het zo zwart opeens.
Mijn laptop overleefde de woedeaanval niet, mijn huis is een chaos omdat mijn hoofd een chaos is, en tegen mijn vriend doe ik onredelijk omdat ik zelf zo bang ben. Ik wil bij hem weg kruipen, dat hij me knuffelt en heel hard huilen dat het leven zo oneerlijk is.
Ik heb een jeugd gehad met misbruik, pesten tot hele middagen opsluiten aan toe, een moeder die misbruikt is wat erg veel invloed op mij had, en een paar jaar geleden in een huis gewoond met iemand die me bedreigde, sloeg zo af en toe... Maar veilig was ik niet. Is er eigenlijk ooit een tijd geweest dat ik dat wel was?
Ja, nu geloof ik. Nu ben ik veilig, ik heb een eigen huisje, in een plaats waar weinig mensen me kennen, vroeger kan eigenlijk wel afgesloten worden. Nu niets me meer herinnert aan toen. Geen mensen, geen plaatsen. Maar loslaten, dat zit er toch echt niet in.
Want al mijn onredelijke gedrag komt voort uit waar ik door het verleden mee moet dealen. En ik wil het niet meer. Ik wil dat ik me eindelijk eens normaal kan gedragen. En het gaat echt al veel beter, maar ik heb nog steeds mijn buien. Het gaat goed met me, echt. Nou ja, meestal. En ik kan het niet rijmen dat ik dan toch die buien blijf houden. Die buien waarin ik schreeuw, scheld, opeens niks meer kan handelen, onbeheersbaar huil tot het voelt alsof mijn tranen op zijn. Vandaag weer zo'n bui. Ruzie met mijn vriend omdat ik hem onder druk zette, nog iets voorgevallen wat ik niet kan benoemen, en net met mijn vriend gebeld en onbeheersbaar gehuild. Hij is zo trots op me, op hoe ik alles doe, hoe ik er zo bovenop gekomen ben na alles wat ik voor mijn kiezen kreeg. Zo trots hoe ik toch het geluk gevonden heb en mijn leven weer redelijk op de rit heb. Maar nu dat gesprek. Hij maakt zich zorgen. Ik heb iets gedaan dat echt niet door de beugel kan, door zo'n vreselijke bui van me. Al zijn trots weggevaagd. Dat zou me niks verbazen. Toch zegt hij nog steeds van me te houden. Ik doe maar geen poging meer om dat te begrijpen.
Ik voel me zo wiebelig vandaag. Opeens kan ik de bende in mijn huis niet meer verdragen, ik heb zoveel spullen dat opruimen amper meer mogelijk is - waar moet ik het laten? Vanmiddag geschreeuwd dat ik er gek van word. Morgen komen mijn ouders en vriend om te helpen uitzoeken, weggooien, op Marktplaats zetten. Beloofd vandaag in elk geval te zorgen dat de vieze zooi weg is. Nog niet gelukt. Wordt weer nachtwerk.
Ik wil stappen zetten, weg uit het cirkeltje. Ik begon met therapie (alweer), ik hoopte dat het zou helpen. Maar praten, ik ben daar zo slecht in. Laat mij maar schrijven. En nee, opschrijven voor de therapeut is niet zo zinvol. Al vaker geprobeerd, maar uiteindelijk zal je er toch over moeten praten en dat gaat niet. Want dan is het weer 'Met mij alles goed', terwijl er geen woord waar van is. En het anders doen, dat gaat niet. Al zoveel pogingen gedaan. Maar zeven opnames, vier deeltijdbehandelingen en oneindig veel ambulante therapieën verder, weet ik nog steeds niet hoe praten moet...
Wat ik met dit bericht wil, geen idee. Van me afschrijven, even luchten. Ik word soms zo moe van mezelf. En misschien kom ik nu over alsof ik mezelf een slachtoffer vind: Dat is niet zo. Die fase ben ik allang voorbij.
En morgen? Dan is dit gevoel, deze bui, weer over, en dan vraag ik me af waar ik me toch zo druk om maakte en wat toch zo ondraaglijk leek. Maar tijdens die buien is het zo zwart opeens.
woensdag 18 januari 2012 om 23:36
Dan schrijf je hier toch lekker
Er zijn wel wat grenzen aan wat je mag zeggen volgens de regels (snijden is bijvoorbeeld een taboe) maar volgens mij was je niet van plan om details te gaan gebruiken.
Ik kan niet overal op reageren want het is veel, wat je schrijft.
Zonde dat je bij je hulpverlener niet hebt durven zeggen hoe het echt gaat. Je had best mogen zeggen dat je wanhopig bent en dat het huishouden niet lukt.
Misschien kun je - naast de gesprekken - wat praktische hulp krijgen om je huishouden te structureren.
Lief in ieder geval van je ouders en vriend dat ze komen helpen.
Er zijn wel wat grenzen aan wat je mag zeggen volgens de regels (snijden is bijvoorbeeld een taboe) maar volgens mij was je niet van plan om details te gaan gebruiken.
Ik kan niet overal op reageren want het is veel, wat je schrijft.
Zonde dat je bij je hulpverlener niet hebt durven zeggen hoe het echt gaat. Je had best mogen zeggen dat je wanhopig bent en dat het huishouden niet lukt.
Misschien kun je - naast de gesprekken - wat praktische hulp krijgen om je huishouden te structureren.
Lief in ieder geval van je ouders en vriend dat ze komen helpen.
woensdag 18 januari 2012 om 23:39
Hm, het komt goed met je. Heus, je hoeft het niet helemaal alleen te doen.Je hebt lieve mensen om je heen die weten dat je af en toe wat onredelijk bent, maar daar werk je aan. Liegen tegen je hulpverlener is misschien niet zo heel slim, want daar schiet je zelf helemaal niets mee op. Zijn er geen chatmogelijkheden op internet met psychologen?
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
woensdag 18 januari 2012 om 23:41
Misschien is het niet zo erg dat je niet kunt praten? Het gaat er om dat je je emoties en gevoelens kwijt kan. Al is het op papier. Al is het af en toe in een bui.
He joh, give yoursef a break. Het is me nogal wat allemaal.
En natuurlijk kan je beter je woede niet richten tot de mensen van wie je houdt. Dat hebben ze inderdaad niet verdiend en daar mogen ze best boos op zijn. Een oplossing zou een boksbal kunnen zijn in huis. Die agressie, die mag er af en toe best wel eens uit..
Het gaat goed.. ik kan me voorstellen dat je soms op een praatstoel zit en het eigenlijk best wel aardig gaat op dat specifieke moment, en maar gevoelens op moet roepen.
Het kan best he, dat het vaak heel goed gaat, en vaak ook eventjes niet. Dat mag best. Forceer jezelf niet in een of andere mal waar je aan denkt te moeten voldoen.
Richt je vooral op het hier en nu. Het verleden is geweest. Je moet weldegelijk dealen met de gevolgen, maar sta er niet teveel bij stil. Niet te lang. De toekomst is voor iedereen onbekend. Het is wel fijn om iets te hebben om naar te streven, een doel te hebben. Maar het leven is hier en nu. Elke dag weer. Die mount everest moet je beklimmen. Maar als je gewoon begint te lopen en niet teveel opkijkt, kom je er vanzelf. Als je ziet wat allemaal nog 'moet' kan je gefrustreerd raken uit machteloosheid.
Wees lief voor je omgeving en probeer afspraken te maken dat je even zegt weg te lopen om escalaties te voorkomen. Uit het elders en reageer alles af op iets en niet op iemand.
Voor alles in je leven zijn er maar een paar zaken echt van belang. Probeer respect te hebben voor jezelf. Voor wie je bent, en wat je doet. En probeer respect te hebben voor de ander. Houdt een integriteit bewaking voor jezelf en je geestelijke en lichamelijke gezondheid en die van je naaste. Fouten maken mag, maar er zijn grenzen. Het speelruim is best wel heel erg groot. Probeer alleen weg te blijven bij die grenzen...
woensdag 18 januari 2012 om 23:44
Iedere dag heb je een nieuwe kans om je te verbeteren..soms lukt het, soms ook niet.
Iedere keer dat het wel lukt is een stap vooruit, kijk daar naar.
En, een opgeruimd huis betekent vaak een opgeruimd (en beetje leger) hoofd. Morgen voel je je misschien al wat lichter.
Je klinkt sterk! Ik vind je dapper schaduwlicht, zet hem op!
Iedere keer dat het wel lukt is een stap vooruit, kijk daar naar.
En, een opgeruimd huis betekent vaak een opgeruimd (en beetje leger) hoofd. Morgen voel je je misschien al wat lichter.
Je klinkt sterk! Ik vind je dapper schaduwlicht, zet hem op!
woensdag 18 januari 2012 om 23:47
woensdag 18 januari 2012 om 23:54
donderdag 19 januari 2012 om 00:07
Wat een lieve reacties allemaal. Dat had ik echt even nodig. Ik zou mezelf zo dolgraag gewoon een keiharde schop onder mijn kont geven.
Nee, ik zal niet in details treden. Ik weet dat dat meestal niet gewenst is. Bovendien is het snijden voor mij verleden tijd, even als de suïcidaliteit. Mag ik het wel benoemen zonder in details te treden, zoals ik nu gedaan heb?
Praktische hulp vind ik zo lastig. Ik woon binnen beschermd wonen, en daar kunnen ze me hulp bieden bij schoonmaken e.d. Maar dat is niet waar het om gaat. Ik weet best wel hoe het moet, maar het gaat niet. En als iemand me komt helpen, dan sla ik alleen maar op slot omdat ik me zo onzeker voel. Vroeg een begeleider me een keer een muziekje op te zetten tijdens het schoonmaken, maar ik was zo bang dat ze al mijn muziek stom vond. Meteen op slot. Schaam me ook voor de bende waardoor het er niet beter op wordt. Mijn vriend mag zien hoe het hier 'echt' is, althans, gedeeltelijk. Probeer wel iets op te ruimen voordat hij komt. Maar verder kan ik geen mens verdragen in mijn huis als het er zo uit ziet. Ga ik eerst een middag fanatiek poetsen en opruimen. De schijn ophouden dat het me allemaal wel lukt, ook al is dat niet zo.
Ik ben een uitsteller, ik schiet sowieso snel op slot. Ik blokkeer, weet niet waar ik moet beginnen, overzie het niet meer. Binnenkort word ik op ADD getest. Het zou een hoop verhelderen.
Maar dat is maar een deel van het probleem.
Een voorbeeld:
Ik ben Christen, heb veel uit dat geloof gehaald. Allang niet meer trouwens, ik ben behoorlijk afgedwaald, terwijl ik altijd trouw in de kerk zat, soms wel drie keer in de week, en ik hield ervan. Een paar weken geleden miste ik de bus, of nou ja, miste, hij reed voorbij terwijl ik bij de halte stond. Ik heb keihard geschreeuwd, gehuild, tegen het bushokje aan staan trappen, en toen kwam er op mijn iPod een Christelijk lied voorbij en kon ik alleen maar nog bozer worden en keihard schreeuwen 'God bestaat niet!!! Rot op!' Hoe ik daar tekeer stond te gaan... Ik schaam me achteraf behoorlijk. Hoewel ik niet denk dat iemand het gezien heeft. Of weinig mensen in elk geval. Waarom, waarom is dat toch zo heftig voor me? Zoiets kleins...
Mijn vriend is inderdaad een lieverd en ik moet ook niet voor hem gaan invullen... Is wel een beetje de 'eeuwige strijd': Ik zeg tegen hem 'Jij bent lief, ik ben stom' en hij zegt weer 'Nee, jij bent lief, en ik ben stom', etc. Ach, soms maken we er maar een grapje over, maar we hebben allebei niet echt veel zelfvertrouwen. Trouwens, dat 'wat echt niet door de beugel kan' was niet tegen hem hè. Ik had met hem ook ruzie vanavond, maar dat was gelukkig minder heftig.
Chatmogelijkheden zijn er wel, had daar nog niet eens echt aan gedacht met betrekking tot mezelf. Maar zou dat net zo helpend zijn als 'real life therapie'? Ik heb maar één keer in de drie weken therapie trouwens, om vinger aan de pols te houden. Onderhoudsdosis zeg maar.
Maar daar heb ik natuurlijk niks aan op deze manier. Weet ik ook.
En dit is OOG (opruim ontwijkend gedrag) dus ik ga nu echt aan de gang. Dank voor de lieve berichtjes. Doet me echt goed.
Nee, ik zal niet in details treden. Ik weet dat dat meestal niet gewenst is. Bovendien is het snijden voor mij verleden tijd, even als de suïcidaliteit. Mag ik het wel benoemen zonder in details te treden, zoals ik nu gedaan heb?
Praktische hulp vind ik zo lastig. Ik woon binnen beschermd wonen, en daar kunnen ze me hulp bieden bij schoonmaken e.d. Maar dat is niet waar het om gaat. Ik weet best wel hoe het moet, maar het gaat niet. En als iemand me komt helpen, dan sla ik alleen maar op slot omdat ik me zo onzeker voel. Vroeg een begeleider me een keer een muziekje op te zetten tijdens het schoonmaken, maar ik was zo bang dat ze al mijn muziek stom vond. Meteen op slot. Schaam me ook voor de bende waardoor het er niet beter op wordt. Mijn vriend mag zien hoe het hier 'echt' is, althans, gedeeltelijk. Probeer wel iets op te ruimen voordat hij komt. Maar verder kan ik geen mens verdragen in mijn huis als het er zo uit ziet. Ga ik eerst een middag fanatiek poetsen en opruimen. De schijn ophouden dat het me allemaal wel lukt, ook al is dat niet zo.
Ik ben een uitsteller, ik schiet sowieso snel op slot. Ik blokkeer, weet niet waar ik moet beginnen, overzie het niet meer. Binnenkort word ik op ADD getest. Het zou een hoop verhelderen.
Maar dat is maar een deel van het probleem.
Een voorbeeld:
Ik ben Christen, heb veel uit dat geloof gehaald. Allang niet meer trouwens, ik ben behoorlijk afgedwaald, terwijl ik altijd trouw in de kerk zat, soms wel drie keer in de week, en ik hield ervan. Een paar weken geleden miste ik de bus, of nou ja, miste, hij reed voorbij terwijl ik bij de halte stond. Ik heb keihard geschreeuwd, gehuild, tegen het bushokje aan staan trappen, en toen kwam er op mijn iPod een Christelijk lied voorbij en kon ik alleen maar nog bozer worden en keihard schreeuwen 'God bestaat niet!!! Rot op!' Hoe ik daar tekeer stond te gaan... Ik schaam me achteraf behoorlijk. Hoewel ik niet denk dat iemand het gezien heeft. Of weinig mensen in elk geval. Waarom, waarom is dat toch zo heftig voor me? Zoiets kleins...
Mijn vriend is inderdaad een lieverd en ik moet ook niet voor hem gaan invullen... Is wel een beetje de 'eeuwige strijd': Ik zeg tegen hem 'Jij bent lief, ik ben stom' en hij zegt weer 'Nee, jij bent lief, en ik ben stom', etc. Ach, soms maken we er maar een grapje over, maar we hebben allebei niet echt veel zelfvertrouwen. Trouwens, dat 'wat echt niet door de beugel kan' was niet tegen hem hè. Ik had met hem ook ruzie vanavond, maar dat was gelukkig minder heftig.
Chatmogelijkheden zijn er wel, had daar nog niet eens echt aan gedacht met betrekking tot mezelf. Maar zou dat net zo helpend zijn als 'real life therapie'? Ik heb maar één keer in de drie weken therapie trouwens, om vinger aan de pols te houden. Onderhoudsdosis zeg maar.
Maar daar heb ik natuurlijk niks aan op deze manier. Weet ik ook.En dit is OOG (opruim ontwijkend gedrag) dus ik ga nu echt aan de gang. Dank voor de lieve berichtjes. Doet me echt goed.
donderdag 19 januari 2012 om 00:17
Op een gegeven moment kun je soms door de bomen het bos niet meer zien. En dan zal het minste of geringste je helemaal van wijs brengen. Misschien een gevoel van verdorie dat lukt ook al weer niet. Frustratie.
Het enige wat ik je mee kan geven is go easy on yourself. Neem het per dag. Geniet van kleine succesjes en probeer dingen die mislukken los te laten. Langzaam maar zeker zullen de succesjes de overhand gaan nemen. Voor je het weet ben je een glas halfvol mens geworden Kijk maar uit.
En meestal zijn het de personen waar je het meest om geeft of die het meest van jou houden ook de personen die je het meest kunnen frustreren of boos maken. Dat is niet erg.
Succes ermee. Gaat allemaal goed komen.
Het enige wat ik je mee kan geven is go easy on yourself. Neem het per dag. Geniet van kleine succesjes en probeer dingen die mislukken los te laten. Langzaam maar zeker zullen de succesjes de overhand gaan nemen. Voor je het weet ben je een glas halfvol mens geworden
Kijk maar uit.En meestal zijn het de personen waar je het meest om geeft of die het meest van jou houden ook de personen die je het meest kunnen frustreren of boos maken. Dat is niet erg.
Succes ermee. Gaat allemaal goed komen.
donderdag 19 januari 2012 om 00:43
voor jou. Omdat ik niets zinnigs heb om bij te dragen, maar het toch ontzettend stoer en goed van je vind dat je kan verwoorden wat je voelt en dat hier met ons deelt. Succes!
En voor de rest, die wel wat zinnigs te melden heeft, wat fijn dat het forum op dit soort momenten, het forum is zoals het hoort te zijn.
En voor de rest, die wel wat zinnigs te melden heeft, wat fijn dat het forum op dit soort momenten, het forum is zoals het hoort te zijn.
donderdag 19 januari 2012 om 01:09
Dank nogmaals voor de lieve berichtjes.
De afwas is gedeeltelijk gedaan, ik heb de woonkamer gestofzuigd, een gedeelte van de woonkamer opgeruimd. Goh, waarom gaat alles bij mij altijd in gedeeltes? Waarom niet de hele afwas, en daarna pas de woonkamer opruimen? Ik denk dat ik het gewoon nodig heb om wat afwisseling te hebben tijdens het huishouden. Maar daar wordt wel alles gedeeltelijk netjes van, en gedeeltelijk niet. Eventjes pauze gehad, en weer verder nu.
Morgen laat ik weten hoe het gegaan is, absoluut!
De afwas is gedeeltelijk gedaan, ik heb de woonkamer gestofzuigd, een gedeelte van de woonkamer opgeruimd. Goh, waarom gaat alles bij mij altijd in gedeeltes? Waarom niet de hele afwas, en daarna pas de woonkamer opruimen? Ik denk dat ik het gewoon nodig heb om wat afwisseling te hebben tijdens het huishouden. Maar daar wordt wel alles gedeeltelijk netjes van, en gedeeltelijk niet. Eventjes pauze gehad, en weer verder nu.
Morgen laat ik weten hoe het gegaan is, absoluut!
donderdag 19 januari 2012 om 06:39
donderdag 19 januari 2012 om 06:50
quote:schaduwlicht schreef op 19 januari 2012 @ 01:09:
Dank nogmaals voor de lieve berichtjes.
De afwas is gedeeltelijk gedaan, ik heb de woonkamer gestofzuigd, een gedeelte van de woonkamer opgeruimd. Goh, waarom gaat alles bij mij altijd in gedeeltes? Waarom niet de hele afwas, en daarna pas de woonkamer opruimen? Ik denk dat ik het gewoon nodig heb om wat afwisseling te hebben tijdens het huishouden. Maar daar wordt wel alles gedeeltelijk netjes van, en gedeeltelijk niet. Eventjes pauze gehad, en weer verder nu.
Morgen laat ik weten hoe het gegaan is, absoluut!
gedeeltes zijn gedeeltes.. als ik opruim vlieg ik van hot naar her en als ik niet heel erg oplet gebeurt er eigenlijk weinig
dat je de kamer gestofzuigd hebt zegt in ieder geval dat je vloer vrij is. of in ieder geval voor een groot deel. jippie! daar ligt dus geen zooi!
en daarna mag je jezelf lekker belonen met iets wat jij erg leuk vindt. maskertje, scrubje, iets voor jezelf kopen al is het maar een mooi notitieboekje om al je leuke dingen van de dag in op te schrijven..
succes!
Dank nogmaals voor de lieve berichtjes.
De afwas is gedeeltelijk gedaan, ik heb de woonkamer gestofzuigd, een gedeelte van de woonkamer opgeruimd. Goh, waarom gaat alles bij mij altijd in gedeeltes? Waarom niet de hele afwas, en daarna pas de woonkamer opruimen? Ik denk dat ik het gewoon nodig heb om wat afwisseling te hebben tijdens het huishouden. Maar daar wordt wel alles gedeeltelijk netjes van, en gedeeltelijk niet. Eventjes pauze gehad, en weer verder nu.
Morgen laat ik weten hoe het gegaan is, absoluut!
gedeeltes zijn gedeeltes.. als ik opruim vlieg ik van hot naar her en als ik niet heel erg oplet gebeurt er eigenlijk weinig
dat je de kamer gestofzuigd hebt zegt in ieder geval dat je vloer vrij is. of in ieder geval voor een groot deel. jippie! daar ligt dus geen zooi!
en daarna mag je jezelf lekker belonen met iets wat jij erg leuk vindt. maskertje, scrubje, iets voor jezelf kopen al is het maar een mooi notitieboekje om al je leuke dingen van de dag in op te schrijven..
succes!
En doooooor!
donderdag 19 januari 2012 om 07:00
quote:schaduwlicht schreef op 19 januari 2012 @ 01:09:
Dank nogmaals voor de lieve berichtjes.
De afwas is gedeeltelijk gedaan, ik heb de woonkamer gestofzuigd, een gedeelte van de woonkamer opgeruimd. Goh, waarom gaat alles bij mij altijd in gedeeltes? Waarom niet de hele afwas, en daarna pas de woonkamer opruimen? Ik denk dat ik het gewoon nodig heb om wat afwisseling te hebben tijdens het huishouden. Maar daar wordt wel alles gedeeltelijk netjes van, en gedeeltelijk niet. Eventjes pauze gehad, en weer verder nu.
Morgen laat ik weten hoe het gegaan is, absoluut!
He meis, hoe is het vandaag met je?
Het geeft toch helemaal niet als je dingen in delen doet? Steeds een deel en jezelf belonen met iets wat je leuk vindt, forummen, film kijken enz. En je ziet het, het is je toch gelukt. En als je een keer je dag niet hebt, gewoon accepteren, doen anderen ook. De dag erna kan het ook moet je maar denken. Schrijven ligt je beter, nou wat is er mooier om dan hier te schrijven!
Je bent toch niet in `paniek` he voor het spelletjesavond bij jou he? Want dan spreken we gewoon een andere keer af.
Doe rustig aan. Liefs
Dank nogmaals voor de lieve berichtjes.
De afwas is gedeeltelijk gedaan, ik heb de woonkamer gestofzuigd, een gedeelte van de woonkamer opgeruimd. Goh, waarom gaat alles bij mij altijd in gedeeltes? Waarom niet de hele afwas, en daarna pas de woonkamer opruimen? Ik denk dat ik het gewoon nodig heb om wat afwisseling te hebben tijdens het huishouden. Maar daar wordt wel alles gedeeltelijk netjes van, en gedeeltelijk niet. Eventjes pauze gehad, en weer verder nu.
Morgen laat ik weten hoe het gegaan is, absoluut!
He meis, hoe is het vandaag met je?
Het geeft toch helemaal niet als je dingen in delen doet? Steeds een deel en jezelf belonen met iets wat je leuk vindt, forummen, film kijken enz. En je ziet het, het is je toch gelukt. En als je een keer je dag niet hebt, gewoon accepteren, doen anderen ook. De dag erna kan het ook moet je maar denken. Schrijven ligt je beter, nou wat is er mooier om dan hier te schrijven!
Je bent toch niet in `paniek` he voor het spelletjesavond bij jou he? Want dan spreken we gewoon een andere keer af.
Doe rustig aan. Liefs
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
donderdag 19 januari 2012 om 16:04
Ik kom nu nog even terug op t stukje van gisteravond. Ja hoor je mag benoemen dat je suicidaal geweest bent en gesneden hebt.
Maar het is een 'moeilijk' gebied om over te schrijven. Wat bijv niet zou mogen is vertellen dat je ooit drie pogingen gedaan hebt en wel op 'die en die' manier.
Of dat je je kunt voelt en weer de neiging krijgt om....
In het verleden zijn dat soort dreigingen er wel eens geweest en hebben forumsters soms machteloos achter het scherm gezeten.
Ik voel toch altijd even de behoefte om een (relatief nieuwe?) forumster daarop te wijzen. Het zou zonde zijn als je net lekker schrijft hier, een keer de regels overtreedt en hiet niet meer mag forummen.
Maar daat gaat het verder helemaal niet over in dit topic zie ik. Maar dan ben jij op de hoogte en snap je ook waar mijn kleine waarschuwing vandaan kwam.
Maar het is een 'moeilijk' gebied om over te schrijven. Wat bijv niet zou mogen is vertellen dat je ooit drie pogingen gedaan hebt en wel op 'die en die' manier.
Of dat je je kunt voelt en weer de neiging krijgt om....
In het verleden zijn dat soort dreigingen er wel eens geweest en hebben forumsters soms machteloos achter het scherm gezeten.
Ik voel toch altijd even de behoefte om een (relatief nieuwe?) forumster daarop te wijzen. Het zou zonde zijn als je net lekker schrijft hier, een keer de regels overtreedt en hiet niet meer mag forummen.
Maar daat gaat het verder helemaal niet over in dit topic zie ik. Maar dan ben jij op de hoogte en snap je ook waar mijn kleine waarschuwing vandaan kwam.
