Psyche
alle pijlers
Met mij alles goed
woensdag 18 januari 2012 om 23:31
Ik ben er zo klaar mee. Met mij even helemaal niet alles goed. Tegen de therapeut lieg ik, zeg ik dat alles prima gaat. Ze vindt het zo goed van me. Vorig jaar in nog geen jaar tijd drie opnames, en nu snij ik niet meer, ben ik al tijden niet meer suïcidaal en crisissen zijn er al tijden niet geweest. En ach, veel te klagen heb ik ook niet, toch? Bij tijd en wijle kan ik me zelfs gelukkig noemen.
Mijn laptop overleefde de woedeaanval niet, mijn huis is een chaos omdat mijn hoofd een chaos is, en tegen mijn vriend doe ik onredelijk omdat ik zelf zo bang ben. Ik wil bij hem weg kruipen, dat hij me knuffelt en heel hard huilen dat het leven zo oneerlijk is.
Ik heb een jeugd gehad met misbruik, pesten tot hele middagen opsluiten aan toe, een moeder die misbruikt is wat erg veel invloed op mij had, en een paar jaar geleden in een huis gewoond met iemand die me bedreigde, sloeg zo af en toe... Maar veilig was ik niet. Is er eigenlijk ooit een tijd geweest dat ik dat wel was?
Ja, nu geloof ik. Nu ben ik veilig, ik heb een eigen huisje, in een plaats waar weinig mensen me kennen, vroeger kan eigenlijk wel afgesloten worden. Nu niets me meer herinnert aan toen. Geen mensen, geen plaatsen. Maar loslaten, dat zit er toch echt niet in.
Want al mijn onredelijke gedrag komt voort uit waar ik door het verleden mee moet dealen. En ik wil het niet meer. Ik wil dat ik me eindelijk eens normaal kan gedragen. En het gaat echt al veel beter, maar ik heb nog steeds mijn buien. Het gaat goed met me, echt. Nou ja, meestal. En ik kan het niet rijmen dat ik dan toch die buien blijf houden. Die buien waarin ik schreeuw, scheld, opeens niks meer kan handelen, onbeheersbaar huil tot het voelt alsof mijn tranen op zijn. Vandaag weer zo'n bui. Ruzie met mijn vriend omdat ik hem onder druk zette, nog iets voorgevallen wat ik niet kan benoemen, en net met mijn vriend gebeld en onbeheersbaar gehuild. Hij is zo trots op me, op hoe ik alles doe, hoe ik er zo bovenop gekomen ben na alles wat ik voor mijn kiezen kreeg. Zo trots hoe ik toch het geluk gevonden heb en mijn leven weer redelijk op de rit heb. Maar nu dat gesprek. Hij maakt zich zorgen. Ik heb iets gedaan dat echt niet door de beugel kan, door zo'n vreselijke bui van me. Al zijn trots weggevaagd. Dat zou me niks verbazen. Toch zegt hij nog steeds van me te houden. Ik doe maar geen poging meer om dat te begrijpen.
Ik voel me zo wiebelig vandaag. Opeens kan ik de bende in mijn huis niet meer verdragen, ik heb zoveel spullen dat opruimen amper meer mogelijk is - waar moet ik het laten? Vanmiddag geschreeuwd dat ik er gek van word. Morgen komen mijn ouders en vriend om te helpen uitzoeken, weggooien, op Marktplaats zetten. Beloofd vandaag in elk geval te zorgen dat de vieze zooi weg is. Nog niet gelukt. Wordt weer nachtwerk.
Ik wil stappen zetten, weg uit het cirkeltje. Ik begon met therapie (alweer), ik hoopte dat het zou helpen. Maar praten, ik ben daar zo slecht in. Laat mij maar schrijven. En nee, opschrijven voor de therapeut is niet zo zinvol. Al vaker geprobeerd, maar uiteindelijk zal je er toch over moeten praten en dat gaat niet. Want dan is het weer 'Met mij alles goed', terwijl er geen woord waar van is. En het anders doen, dat gaat niet. Al zoveel pogingen gedaan. Maar zeven opnames, vier deeltijdbehandelingen en oneindig veel ambulante therapieën verder, weet ik nog steeds niet hoe praten moet...
Wat ik met dit bericht wil, geen idee. Van me afschrijven, even luchten. Ik word soms zo moe van mezelf. En misschien kom ik nu over alsof ik mezelf een slachtoffer vind: Dat is niet zo. Die fase ben ik allang voorbij.
En morgen? Dan is dit gevoel, deze bui, weer over, en dan vraag ik me af waar ik me toch zo druk om maakte en wat toch zo ondraaglijk leek. Maar tijdens die buien is het zo zwart opeens.
Mijn laptop overleefde de woedeaanval niet, mijn huis is een chaos omdat mijn hoofd een chaos is, en tegen mijn vriend doe ik onredelijk omdat ik zelf zo bang ben. Ik wil bij hem weg kruipen, dat hij me knuffelt en heel hard huilen dat het leven zo oneerlijk is.
Ik heb een jeugd gehad met misbruik, pesten tot hele middagen opsluiten aan toe, een moeder die misbruikt is wat erg veel invloed op mij had, en een paar jaar geleden in een huis gewoond met iemand die me bedreigde, sloeg zo af en toe... Maar veilig was ik niet. Is er eigenlijk ooit een tijd geweest dat ik dat wel was?
Ja, nu geloof ik. Nu ben ik veilig, ik heb een eigen huisje, in een plaats waar weinig mensen me kennen, vroeger kan eigenlijk wel afgesloten worden. Nu niets me meer herinnert aan toen. Geen mensen, geen plaatsen. Maar loslaten, dat zit er toch echt niet in.
Want al mijn onredelijke gedrag komt voort uit waar ik door het verleden mee moet dealen. En ik wil het niet meer. Ik wil dat ik me eindelijk eens normaal kan gedragen. En het gaat echt al veel beter, maar ik heb nog steeds mijn buien. Het gaat goed met me, echt. Nou ja, meestal. En ik kan het niet rijmen dat ik dan toch die buien blijf houden. Die buien waarin ik schreeuw, scheld, opeens niks meer kan handelen, onbeheersbaar huil tot het voelt alsof mijn tranen op zijn. Vandaag weer zo'n bui. Ruzie met mijn vriend omdat ik hem onder druk zette, nog iets voorgevallen wat ik niet kan benoemen, en net met mijn vriend gebeld en onbeheersbaar gehuild. Hij is zo trots op me, op hoe ik alles doe, hoe ik er zo bovenop gekomen ben na alles wat ik voor mijn kiezen kreeg. Zo trots hoe ik toch het geluk gevonden heb en mijn leven weer redelijk op de rit heb. Maar nu dat gesprek. Hij maakt zich zorgen. Ik heb iets gedaan dat echt niet door de beugel kan, door zo'n vreselijke bui van me. Al zijn trots weggevaagd. Dat zou me niks verbazen. Toch zegt hij nog steeds van me te houden. Ik doe maar geen poging meer om dat te begrijpen.
Ik voel me zo wiebelig vandaag. Opeens kan ik de bende in mijn huis niet meer verdragen, ik heb zoveel spullen dat opruimen amper meer mogelijk is - waar moet ik het laten? Vanmiddag geschreeuwd dat ik er gek van word. Morgen komen mijn ouders en vriend om te helpen uitzoeken, weggooien, op Marktplaats zetten. Beloofd vandaag in elk geval te zorgen dat de vieze zooi weg is. Nog niet gelukt. Wordt weer nachtwerk.
Ik wil stappen zetten, weg uit het cirkeltje. Ik begon met therapie (alweer), ik hoopte dat het zou helpen. Maar praten, ik ben daar zo slecht in. Laat mij maar schrijven. En nee, opschrijven voor de therapeut is niet zo zinvol. Al vaker geprobeerd, maar uiteindelijk zal je er toch over moeten praten en dat gaat niet. Want dan is het weer 'Met mij alles goed', terwijl er geen woord waar van is. En het anders doen, dat gaat niet. Al zoveel pogingen gedaan. Maar zeven opnames, vier deeltijdbehandelingen en oneindig veel ambulante therapieën verder, weet ik nog steeds niet hoe praten moet...
Wat ik met dit bericht wil, geen idee. Van me afschrijven, even luchten. Ik word soms zo moe van mezelf. En misschien kom ik nu over alsof ik mezelf een slachtoffer vind: Dat is niet zo. Die fase ben ik allang voorbij.
En morgen? Dan is dit gevoel, deze bui, weer over, en dan vraag ik me af waar ik me toch zo druk om maakte en wat toch zo ondraaglijk leek. Maar tijdens die buien is het zo zwart opeens.
donderdag 19 januari 2012 om 23:02
Goedenavond schaduwlicht.
En, hoe is je dag verlopen? Hopelijk een stukje verlichting, op welk front dan ook. Je bent begonnen met 'opruimen' en daar gaat het nu om.
Je hebt veel zelfkennis en dát is het allerbelangrijkste in een mensenleven om balans te vinden.
Zet 'm op meid, het leven kan alleen maar mooier worden.
En, hoe is je dag verlopen? Hopelijk een stukje verlichting, op welk front dan ook. Je bent begonnen met 'opruimen' en daar gaat het nu om.
Je hebt veel zelfkennis en dát is het allerbelangrijkste in een mensenleven om balans te vinden.
Zet 'm op meid, het leven kan alleen maar mooier worden.
vrijdag 20 januari 2012 om 12:22
Ben ik weer. 
Nou, gisteren was een goede dag dus. Veel gedaan en mijn huisje is gewoon netjes nu! Wat een ongelofelijk heerlijk gevoel. Ik ga (wederom) echt mijn best doen om het zo te houden, want het voelt zo goed. Veel lekkerder. Ik dacht dat ik heel veel weg zou moeten gooien, maar dat viel eigenlijk heel erg mee. Maar het is gewoon netjes! Gisteravond, toen mijn ouders al weg waren zelfs afgewassen, haha, samen met mijn vriend. We waren binnen een kwartier klaar! Afwassen duurt normaal anderhalf uur, omdat ik 't zo weinig doe. 
Mylene_Valerie: Nee joh, komt wel goed! Ik ga keihard mijn best doen om het netjes te houden, dan heb ik volgende week die stress niet.
Gisteravond was nogal anders dan ik in gedachten had. Mijn vriend was er nog en kwam ermee dat hij twijfelde aan onze relatie. Samen heel hard gehuild, heel goed gepraat, en toch een hele fijne avond nog gehad. Uiteindelijk zei hij dat hij nu meer vertrouwen heeft in onze relatie dan hij in tijden gehad heeft (en zelfs gelooft dat we samen oud kunnen worden), en dat het ook één van de fijnste avonden samen is geweest. En zo voel ik dat ook.
Nou, gisteren was een goede dag dus. Veel gedaan en mijn huisje is gewoon netjes nu! Wat een ongelofelijk heerlijk gevoel. Ik ga (wederom) echt mijn best doen om het zo te houden, want het voelt zo goed. Veel lekkerder. Ik dacht dat ik heel veel weg zou moeten gooien, maar dat viel eigenlijk heel erg mee. Maar het is gewoon netjes! Gisteravond, toen mijn ouders al weg waren zelfs afgewassen, haha, samen met mijn vriend. We waren binnen een kwartier klaar! Afwassen duurt normaal anderhalf uur, omdat ik 't zo weinig doe. Mylene_Valerie: Nee joh, komt wel goed! Ik ga keihard mijn best doen om het netjes te houden, dan heb ik volgende week die stress niet.
Gisteravond was nogal anders dan ik in gedachten had. Mijn vriend was er nog en kwam ermee dat hij twijfelde aan onze relatie. Samen heel hard gehuild, heel goed gepraat, en toch een hele fijne avond nog gehad. Uiteindelijk zei hij dat hij nu meer vertrouwen heeft in onze relatie dan hij in tijden gehad heeft (en zelfs gelooft dat we samen oud kunnen worden), en dat het ook één van de fijnste avonden samen is geweest.
En zo voel ik dat ook.
vrijdag 20 januari 2012 om 21:28
Wat fijn om te horen schaduwlicht. Natuurlijk had jouw vriend twijfels, voor hem is het ook moeilijk en zwaar om met jou een relatie te hebben. Niet aanvallend bedoeld natuurlijk, dat begrijp je wel.
Ik hoop dat jij je nog veel vaker dit fijne gevoel hebt, het maakt je wereld zoveel meer de moeite waard.
Ik hoop dat jij je nog veel vaker dit fijne gevoel hebt, het maakt je wereld zoveel meer de moeite waard.
zaterdag 21 januari 2012 om 10:47
Oh wat goed Schaduw. Probeer dit goede gevoel vast te houden. Zeker fijn dat je iets meer wederzijds begrip hebt met je vriend. Ik heb ooit je andere topic gelezen dus weet een pietsie wat er speelt.
Nou we zien je vrijdag en maak je geen zorgen, we komen niet om je huisje te beoordelen, niet stressen. Ik mail je nog wat ik aan hapjes kan meenemen.
Heel fijn weekend he!
Nou we zien je vrijdag en maak je geen zorgen, we komen niet om je huisje te beoordelen, niet stressen. Ik mail je nog wat ik aan hapjes kan meenemen.
Heel fijn weekend he!
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 21 januari 2012 om 10:51
hoi, mijn naam is zog salvatorale, maar ik heet in het echt vrij eenvoudig en wil geenszins de reddende engel uithangen. Ik wil je enkel vertellen dat ik een vriendin had met nagenoeg precies dezelfde trauma's..en ik was eerst vreselijk geschokt toen ik haar zag snijden...en nu snap ik het eindelijk, daar ik ook onlangs een akelig trauma opliep, en elke dag mijn stressysteem op hol blijft staan.
hou je taai, ik ken nog een goed boek over hoe het biochemisch precies werkt, het verstoorde stresscircuit . als je interesse hebt in de titel dan laat weten.
groet,
s.
hou je taai, ik ken nog een goed boek over hoe het biochemisch precies werkt, het verstoorde stresscircuit . als je interesse hebt in de titel dan laat weten.
groet,
s.
woensdag 25 januari 2012 om 18:17
Waarom doe ik mezelf dit aan?? Ik vraag me echt af waarom ik altijd zo geïrriteerd reageer. Nu dit weer: Ik vroeg aan mijn vriend of hij even een recept wilde kopiëren (zou hij weken geleden al doen maar steeds vergeten), maar het antwoord was 'niet nu' want hij was bezig. Vond ik niet leuk, want dan wordt het weer vergeten. Reageerde meteen geïrriteerd, want zoveel moeite is het toch niet? Vroeg hem het dan in elk geval vanavond mee te nemen, en niet te vergeten, maar geen gesprek mee te beginnen als hij bezig is. Probeerde ik: 'Maar als je het nou direct na het eten doet? Dan ben je nog niet opnieuw bezig.' Hij had hier geen zin in, hing op en ik stuurde een sms dat 'ie raar deed, dat het zoveel moeite niet is, en dat 'ie het weken geleden al had kunnen doen. Maar ik ben echt pissig. Terwijl het onzin is, want waar gaat het nou helemaal om? En mijn eerste reactie nadat hij het contact 'afbreekt' is altijd, jawel, contact zoeken! Smsen nu dus. En normaal gesproken daarna nog 300 keer bellen. Wil ik nu ook. Doe ik niet, verpest alles en dan kan ik het vergeten dat 'ie vanavond überhaupt nog komt. Maar waarom is het zo moeilijk om me gewoon in te houden? Ik vind mezelf echt een bitch. Ik reageer vaker heel erg geïrriteerd om niks, ook tegen anderen (vooral mijn moeder en mijn vriend zijn het slachtoffer). Ik vind mezelf echt helemaal niet aardig. Waarom doe ik zo onredelijk? Waarom maak ik het mezelf en anderen zo vreselijk moeilijk? En waar komt dit gedrag in hemelsnaam toch vandaan?
Het-mag-niet-escaleren. Afkoelen dus. En dan bellen hoe laat 'ie komt. Niet meer over praten, want het ging nergens over. Niet uitlokken. Niet blijven bellen. Niet nog 100 keer zeggen dat 'ie het recept niet moet vergeten.
Het-mag-niet-escaleren. Afkoelen dus. En dan bellen hoe laat 'ie komt. Niet meer over praten, want het ging nergens over. Niet uitlokken. Niet blijven bellen. Niet nog 100 keer zeggen dat 'ie het recept niet moet vergeten.
