Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 21 januari 2012 om 14:34
Hij is vreemd gegaan. Doet het nu niet meer. We zijn 11 jr getrouwd. Hebben twee kids 10 en 7 jr.
Zegt dat ie ws niet genoeg meer van mij houdt, maar wil het wel proberen. Zie positieve verandering in gedrag, maar ik durf hem niet te vertrouwen. Wie zegt mij dat het niet weer gebeurt.
Ben erg verdrietig, boos en teleurgesteld in hem.
Zegt dat ie ws niet genoeg meer van mij houdt, maar wil het wel proberen. Zie positieve verandering in gedrag, maar ik durf hem niet te vertrouwen. Wie zegt mij dat het niet weer gebeurt.
Ben erg verdrietig, boos en teleurgesteld in hem.
zaterdag 21 januari 2012 om 14:39
quote:habithere schreef op 21 januari 2012 @ 13:14:
[...]
zijn mannen gemaakt om te vluchten?is dat een oerinstinct oid?we maken eerst chaos in ons eigen leven en dat van eenander en wanneer het te moeilijk wordt,gaan we er gewoon vandoor????
of zijn er ook vrouwen die dit doen?
Vreemdgaan doen mannen en vrouwen hun gezin in de steek
laten hoor je een enkele keer bij vrouwen maar vaker bij mannen.
Ik denk dat vooral vrouwen met kinderen veel langer hun gezin
bij elkaar willen houden.
Mijns inziens moet je zeker als er kinderen in het spel zijn heel erg uitkijken met nieuwe partners, samenwonen en verhuizen.
Ook al denk je dat het klopt, samenwonen kan ook volgend jaar of het jaar er op.
[...]
zijn mannen gemaakt om te vluchten?is dat een oerinstinct oid?we maken eerst chaos in ons eigen leven en dat van eenander en wanneer het te moeilijk wordt,gaan we er gewoon vandoor????
of zijn er ook vrouwen die dit doen?
Vreemdgaan doen mannen en vrouwen hun gezin in de steek
laten hoor je een enkele keer bij vrouwen maar vaker bij mannen.
Ik denk dat vooral vrouwen met kinderen veel langer hun gezin
bij elkaar willen houden.
Mijns inziens moet je zeker als er kinderen in het spel zijn heel erg uitkijken met nieuwe partners, samenwonen en verhuizen.
Ook al denk je dat het klopt, samenwonen kan ook volgend jaar of het jaar er op.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 21 januari 2012 om 14:56
problemo,ik weet uit ervaring dat het niet meer werkt,hoe sneu en ellendig het is. voor jezelf kiezen(en je kids) is een zware maar hele goede keus .tuurlijk zal je partner zijn best doen (die wil ook zijn veiligheid niet opgeven)maar uit eigen ervaring en van mn vriendinnen weet ik dat het vertrouwen nooit meer terug komt. je kunt dit accepteren en doorgaan in je veilge kringetje of je kunt de keuze maken om niet meer met dit hele nare gevoel rond te lopen. ik koos voor het laatste,want naar mijn idee was de basis(vertrouwen) van onze relatie compleet weg. het is het fundament waarop een relatie gebaseerd is. een van mn vriendinnen is wel het gevecht aangegaan maar nu , na 5 jaar is er geen houden meer aan.haar man bedroog haar met wel 3 andere vrouwen .....maak de balans op voor jezelf...als jij denkt dat je dat aankunt moet je doorzetten maar het vraagt enorm veel ,ook van je partner(die zal over 5 jaar nog te horen krijgen wat ie je heeft aangedaan).realiseer je ook dat vreemdgaan een signaal is dus dat het niet zomaar gebeurd.(niet dat ik het goedkeur hoor!)hoop dat je er wat aan hebt X
zonder tegenslag is er geen overwinning
zaterdag 21 januari 2012 om 14:56
hbg wat een wijze woorden. Ik heb hier altijd gezegt.. als ik ga ga ik naar een plek waar de kids gelijk kunnen wennen. Daar bedoel ik mee dat ik ze niet gelijk halsoverkop van huis naar huis wil slepen en leven uit een koffer. En dan 1 keer een tijdelijk huis tot ik van de woningstichting wat heb vind ik tot daar aan toe, maar niet 3 4 5 keer verhuizen. Moeilijk te verwoorden, maar ik hoop te snappen.
zaterdag 21 januari 2012 om 15:00
Problemo: ik zeg niet dat je verdiend hebt wat er gebeurt. Zeker niet. Het komt alleen op de levenspad en je zult er wat mee moeten...
Sterkte hoor. Ik heb een vriendin in jouw situatie. Zij kwam "ons" vertellen wat haar overkomen was. Dat was dus de reden dat mijn ex is gaan praten. Hij voelde wel aan dat ze mijn verhaal aan het vertellen was en ik in hetzelfde schuitje zat. Wij zijn uit elkaar, zij zijn nog bij elkaar. En we vragen ons steeds oprecht af... welke situatie is nu het beste? Ik weet dat ik in the end beter af ben. Maar soms zou ik zo met haar willen ruilen en gewoon weer lekker mijn maatje bij me hebben en ons leventje samen leven.
Zij gaan nu in relatietherapie, komen er samen niet uit. Is dat misschien ook iets voor jou? Misschien om de brug te slaan? Je bent met huizen aan de ene kant bezig, en aan de andere kant met jullie relatie. Lijkt me behoorlijk gecompliceerd, hinken op twee gedachten... Sterkte!
Ik kan me voorstellen dat de uitspraak van theemuts je zo raakt. De spagaat waar je je in bevindt...
Sterkte hoor. Ik heb een vriendin in jouw situatie. Zij kwam "ons" vertellen wat haar overkomen was. Dat was dus de reden dat mijn ex is gaan praten. Hij voelde wel aan dat ze mijn verhaal aan het vertellen was en ik in hetzelfde schuitje zat. Wij zijn uit elkaar, zij zijn nog bij elkaar. En we vragen ons steeds oprecht af... welke situatie is nu het beste? Ik weet dat ik in the end beter af ben. Maar soms zou ik zo met haar willen ruilen en gewoon weer lekker mijn maatje bij me hebben en ons leventje samen leven.
Zij gaan nu in relatietherapie, komen er samen niet uit. Is dat misschien ook iets voor jou? Misschien om de brug te slaan? Je bent met huizen aan de ene kant bezig, en aan de andere kant met jullie relatie. Lijkt me behoorlijk gecompliceerd, hinken op twee gedachten... Sterkte!
Ik kan me voorstellen dat de uitspraak van theemuts je zo raakt. De spagaat waar je je in bevindt...
zaterdag 21 januari 2012 om 15:06
héél begrijpelijk hoor. goede keuze alleen denk ik dat kinderen heel goed in staat zijn om zich aan te passen.
mijn ervaring is dat als je eerlijk en open bent op een simpel niveau je kinderen heel wat kunt bij brengen.
ik zit nu wéér in het zelfde schuitje en moet wéér met mn kinderen verhuizen,ik denk niet dat mn vriend een ander heeft maar is op de loop voor zichzelf.hierdoor moeten wij,ik en kinderen weer verhuizen
ik vond de kinderen ook altijd een reden om uit te stellen maar aan de andere kant zijn er talloze kinderen die moeten verhuizen vanwege werk ouders. ook die kinderen komen goed te recht. communicatie ,,,,toverwoord............kinderen voelen haarfijn aan dat jij niet gelukkig bent,realiseer je dat heel goed ,lieve problemo
en weet je,in de periode dat ik alleen was met mn kinderen ,is de relatie met de kinderen zo ongelovelijk sterk geworden.....gen stok meer tussen te krijgen
heel veel sterkte en wijsheid ,lieve groet
mijn ervaring is dat als je eerlijk en open bent op een simpel niveau je kinderen heel wat kunt bij brengen.
ik zit nu wéér in het zelfde schuitje en moet wéér met mn kinderen verhuizen,ik denk niet dat mn vriend een ander heeft maar is op de loop voor zichzelf.hierdoor moeten wij,ik en kinderen weer verhuizen
ik vond de kinderen ook altijd een reden om uit te stellen maar aan de andere kant zijn er talloze kinderen die moeten verhuizen vanwege werk ouders. ook die kinderen komen goed te recht. communicatie ,,,,toverwoord............kinderen voelen haarfijn aan dat jij niet gelukkig bent,realiseer je dat heel goed ,lieve problemo
en weet je,in de periode dat ik alleen was met mn kinderen ,is de relatie met de kinderen zo ongelovelijk sterk geworden.....gen stok meer tussen te krijgen
heel veel sterkte en wijsheid ,lieve groet
zonder tegenslag is er geen overwinning
zaterdag 21 januari 2012 om 15:06
@ habithere. ik merk aan mijzelf dat ik hem nog steeds controleer. Dat ik wakker word snachts als hij nog niet thuis is. en hem dan vervolgens wel wil smeken thuis te komen. (niet gedaan, is me de eer te na). Als hij even naar vrienden is dan vraag ik mij af of hij daar echt is. Overdag stel ik mij voor dat hij ontrouw is geweest en ik krijg nog altijd hartkloppingen bij dat idee.. enz enz. Dat is niet eerlijk naar hem en naar mij toe. En voor de kids al helemaal niet. Maar ik heb voorlopig nog geen huis in de plek waar ik wil wonen. misschien zijn der nog opties.. maar dan moeten man en ik samen gaan bellen daarvoor. Ik heb niet genoeg vermogen om te open en als hij gaat kopen voor mij betekend dat het einde van zijn veehouderij. en dat is totaal niet wat ik wil. oh nee En daar en tegen wil hij het nu proberen. Hij is laatst even een middag weg geweest om na te denken en kwam terug met de mededeling dat hij teveel om mij geeft om nu te stoppen. Ik had mij al ingesteld op een afscheid en tot ziens en dit nieuws kwam in als een bom. En echt hij doet en is nu lief, maar juist dat maakt dit zo moeilijk. En gister had ik het erover met een vriendin.. en ik zei dat als ik apart woon met de kids en hij echt veel van mij houdt dat ie mij dan ook terug kan winnen. en misschien doet hij dan beter zijn best. Maar ja ik denk dat hij zich bevrijd voelt van een last als ik weg ben en dat ik gewoon in mijn eentje mijn dagen kan slijten. en dat maakt het hard.
zaterdag 21 januari 2012 om 15:13
@ habithere je hebt gelijk hoor. aan de ene kant wil je zoveel voor je kids en aan de andere kant droom ik van een eigen huisje en geen relatie gezeik. Zei al als we uit elkaar gaan neem ik wel een hond haha die zooi is makkelijker op te ruimen. haha we hebben er hartelijk om gelachen. Erg he? tja kunnen er soms maar beter grappen over maken. Maar feit blijft als je niet meer van me houdt had je het kunnen zeggen voordat je met een ander in bed dook.. Maar ja denk dat ik teveel nadenk bij tijden..
En ik denk oprecht dat de kids ik en hij goed terecht gaan komen. En ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat hij en ik wat de kids betreft op dezelfde golflengte zitten en dat hij mij daarbij niet laat stikken.
En ik denk oprecht dat de kids ik en hij goed terecht gaan komen. En ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat hij en ik wat de kids betreft op dezelfde golflengte zitten en dat hij mij daarbij niet laat stikken.
zaterdag 21 januari 2012 om 16:32
weetje nu ik weer aan het nadenken ben merk ik dat ik aan de ene kant een eigen plekje wil en aan de andere kant denk ik dat als hij het echt een kans wil geven dat ik die ook moet geven aan hem.. Maar misschien een heel domme gedachte. Feit is dat ik nu nergens heen kan. en ook niet zomaar wil vertrekken om kids. wil ze rustig voor bereiden enz. dus wat dat betreft is het misschien ook wel fijn als je gewoon in een schoolvakantie kan gaan verhuizen.
Kids weten dat moeders boos was op vader, Ze zijn 10 en 7 en niet gek. Inhoudelijk weten ze niets en dat is niet nodig. maar ik heb ze uitgelegt dat papas en mamas soms verdriet hebben en boosheid hebben met elkaar en dat dat niet met hun te maken heeft enz. Ze nemen er genoegen me en af en toe krijgen we een vraag en die beantwoorden we.
Ik heb nog 1 optie om te proberen voor een huis. Dat zijn bekenden van mijn zus die hebben een huis te koop van hun overleden ouders. Woning staat bijna leeg en raakt nog niet verkocht. 1 van de kinderen zou het prima vinden als ik zou gaan huren en anderen zien belasting technisch nadelen eraan.. Weet niet hoe en wat. Ik zou hun op kunnen bellen en situatie uit kunnen leggen.
Maar dan moet ik ook man zeggen hoe en wat over door modderen of niet..
Kids weten dat moeders boos was op vader, Ze zijn 10 en 7 en niet gek. Inhoudelijk weten ze niets en dat is niet nodig. maar ik heb ze uitgelegt dat papas en mamas soms verdriet hebben en boosheid hebben met elkaar en dat dat niet met hun te maken heeft enz. Ze nemen er genoegen me en af en toe krijgen we een vraag en die beantwoorden we.
Ik heb nog 1 optie om te proberen voor een huis. Dat zijn bekenden van mijn zus die hebben een huis te koop van hun overleden ouders. Woning staat bijna leeg en raakt nog niet verkocht. 1 van de kinderen zou het prima vinden als ik zou gaan huren en anderen zien belasting technisch nadelen eraan.. Weet niet hoe en wat. Ik zou hun op kunnen bellen en situatie uit kunnen leggen.
Maar dan moet ik ook man zeggen hoe en wat over door modderen of niet..
zaterdag 21 januari 2012 om 17:09
mss is het verstandig je te orienteren,problemo...dan weet je iig iets.mocht je toch hals over kop iets willen ,ben je voorbereid.
als ik zo om me heen hoor hoeveel ellende er is,hoe snel mensen opgeven in een relatie of hun heil bij n ander zoeken,maakt mij triest.zal wel alles te maken hebben met de tijd waarin we leven.
ik ben altijd heel open en eerlijk geweest naar mn kinderen,zij hebben geen vragen ,zij weten dat hun vader iets heeft gedaan wat niet hoort en ook met wie.
dat de vader nu de vruchten daarvan plukt, maakt mij niets uit,had ie van te voren kunnen weten. iig hebben mijn kinderen helemaal geen schuldgevoel en leven er vrolijk op los.zijn echt supersociaal en open...zo voed ik ze ook op.
ik denk dat jij nog te veel rekening houdt met wat je man wil en daar moet je mee stoppen,ajb.toen mijn vriend me 3 weken geleden verliet ,lag ik wakker van het feit dat ie op een matrasje moest slapen...belachelijk gewoon,hij heeft die keuze gemaakt,ik niet.
dus ,denk voor je zelf en voor je kinderen,als de moeder gelukkig is , zijn de kinderen dat ook x
als ik zo om me heen hoor hoeveel ellende er is,hoe snel mensen opgeven in een relatie of hun heil bij n ander zoeken,maakt mij triest.zal wel alles te maken hebben met de tijd waarin we leven.
ik ben altijd heel open en eerlijk geweest naar mn kinderen,zij hebben geen vragen ,zij weten dat hun vader iets heeft gedaan wat niet hoort en ook met wie.
dat de vader nu de vruchten daarvan plukt, maakt mij niets uit,had ie van te voren kunnen weten. iig hebben mijn kinderen helemaal geen schuldgevoel en leven er vrolijk op los.zijn echt supersociaal en open...zo voed ik ze ook op.
ik denk dat jij nog te veel rekening houdt met wat je man wil en daar moet je mee stoppen,ajb.toen mijn vriend me 3 weken geleden verliet ,lag ik wakker van het feit dat ie op een matrasje moest slapen...belachelijk gewoon,hij heeft die keuze gemaakt,ik niet.
dus ,denk voor je zelf en voor je kinderen,als de moeder gelukkig is , zijn de kinderen dat ook x
zonder tegenslag is er geen overwinning
zaterdag 21 januari 2012 om 17:19
@ habithere ik vind dat het mij siert dat ik en hij het wil proberen. Laten we het id op houden dat ik inventariseer hoe en wat. Het geeft mij ook wel rust. Verder lijkt het mij goes dat ik hem loslaat. Ik laat hem zijn ding wel doen. Ik heb hier nog heel wat achterstallig werk liggen en wil dat weg gaan werken en alles uitzoeken en in dozen sorteren. Mijn oude spullen enz.. Kan mij beter daar mee bezig houden..
zondag 22 januari 2012 om 00:51
Wat een boel berichten vandaag en sommigen zijn zo intriest.
Allalone, ik hoop dat het je snel beter gaat. Ik leef met je mee.
Problemo, je zit echt in een kl*te situatie.
Ik zou ook niet weten wat te doen. Ik kan iedereen hier alleen mijn medeleven en support aanbieden.
Theemuts: mooie uitspraak. Ik hoop dat ik er naar kan leven.
Ik blijf me ook steeds afvragen Waarom?? Voor ex is het heel duidelijk, het is allemaal mijn schuld. Ik heb hem hiertoe gedreven. Die discussie heb ik inmiddels achter me gelaten, want zo was hij altijd al. Hij kan nooit ongelijk bekennen. Maar innerlijk vreet het aan me. Wat heb ik fout gedaan, wat had ik anders moeten doen en waarom komt dit op mijn pad? Ik vind inderdaad ook dat ik het niet verdien.
Ex is vanmiddag hier geweest om wat spullen op te halen en toen waren zijn ouders nog hier en net op weg naar buiten. Meer dan een goroet hebben ze niet gewisseld en dan komt hij al chagrijnig binnen. Alsof het mijn schuld is dat ze boos op hem zijn. En morgen (vandaag eigenlijk) dus samen naar de schouwburg. Eerlijk gezegd heb ik inderdaad spijt van die afspraak. Vorige week voelde ik me zo sterk dat ik dacht dat ik het kon, maar deze week voelt het heel anders. We zien wel. Ik probeer het in elk geval.
Ik zal zeker blij zijn als de officiele dingen geregeld zijn. Dat ik weet welke spullen hij meeneemt, en dat ik weet waar ik aan toe ben. Nu de scheiding nog niet officieel is wil hij weer een andere financiele regeling. Ik word hier zo moe van en ondertussen gaan de pijn en het verdriet onverminderd door. Het is ook nog steeds een fysieke pijn. Het voelt alsof er hardhandig een deel geamputeerd is en ik sterf elke dag van de buikpijn.
Allalone, ik hoop dat het je snel beter gaat. Ik leef met je mee.
Problemo, je zit echt in een kl*te situatie.
Ik zou ook niet weten wat te doen. Ik kan iedereen hier alleen mijn medeleven en support aanbieden.
Theemuts: mooie uitspraak. Ik hoop dat ik er naar kan leven.
Ik blijf me ook steeds afvragen Waarom?? Voor ex is het heel duidelijk, het is allemaal mijn schuld. Ik heb hem hiertoe gedreven. Die discussie heb ik inmiddels achter me gelaten, want zo was hij altijd al. Hij kan nooit ongelijk bekennen. Maar innerlijk vreet het aan me. Wat heb ik fout gedaan, wat had ik anders moeten doen en waarom komt dit op mijn pad? Ik vind inderdaad ook dat ik het niet verdien.
Ex is vanmiddag hier geweest om wat spullen op te halen en toen waren zijn ouders nog hier en net op weg naar buiten. Meer dan een goroet hebben ze niet gewisseld en dan komt hij al chagrijnig binnen. Alsof het mijn schuld is dat ze boos op hem zijn. En morgen (vandaag eigenlijk) dus samen naar de schouwburg. Eerlijk gezegd heb ik inderdaad spijt van die afspraak. Vorige week voelde ik me zo sterk dat ik dacht dat ik het kon, maar deze week voelt het heel anders. We zien wel. Ik probeer het in elk geval.
Ik zal zeker blij zijn als de officiele dingen geregeld zijn. Dat ik weet welke spullen hij meeneemt, en dat ik weet waar ik aan toe ben. Nu de scheiding nog niet officieel is wil hij weer een andere financiele regeling. Ik word hier zo moe van en ondertussen gaan de pijn en het verdriet onverminderd door. Het is ook nog steeds een fysieke pijn. Het voelt alsof er hardhandig een deel geamputeerd is en ik sterf elke dag van de buikpijn.
zondag 22 januari 2012 om 02:55
@ kunstje. Ja het is een grote rot situatie. Ik ben letterlijk ziek van dit alles. duizelig misselijk en tot niets in staat. Kan alleen maar denken aan het feit dat hij volgens mij allang duidelijk heeft dat hij het niet meer ziet zitten. Zijn liefde was niet groot genoeg, maar zoals ik nu ben word ie ook niet groter. En wil ik dat.. voor mijzelf ben ik volgens mij ook al bezig aan een afscheid. Kan geen verliefde mensen om mij heen verdragen. Geen romantische films enz. Lijkt wel een post natale na mijn relatie depressie.. Ik heb mijn oud collega ingelicht over mijn situatie hier en nu blijkt dat zij hetzelfde heeft meegemaakt. Ze ontpopt zich als een echte vriendin en dat is fijn.
Maar ik voel mij zo slecht. Bennu nog wakker omdat hij naar een verjaardag bij de buren is. ik slaap gewoon niet in mijn eentje hier.. Maar ik weiger hem een sms te sturen.. Ik wil hem echt los gaan laten en mijn eigen weg in slaan en geen ruzie met hem. O ik wil zoveel, maar er is maar een beetje mogelijk. Als ik der niet meer ben hier denk ik dan.. Zou jij me missen.. Ik denk echt van niet...Nou we gaan maar es weer op bed liggen. Heb nog een boek.. doei allen
Maar ik voel mij zo slecht. Bennu nog wakker omdat hij naar een verjaardag bij de buren is. ik slaap gewoon niet in mijn eentje hier.. Maar ik weiger hem een sms te sturen.. Ik wil hem echt los gaan laten en mijn eigen weg in slaan en geen ruzie met hem. O ik wil zoveel, maar er is maar een beetje mogelijk. Als ik der niet meer ben hier denk ik dan.. Zou jij me missen.. Ik denk echt van niet...Nou we gaan maar es weer op bed liggen. Heb nog een boek.. doei allen
zondag 22 januari 2012 om 09:44
ik herken zoveel bij mezelf in jullie...dat steunt mij enorm....
wat heb ik fout gedaan,had ik het anders moeten doen?voel me slecht etc.
ik ben nu bijna 4 weken verder en die vragen worden wel minder en realiseer mij steeds meer dat ik zo'n man niet wil.volgens hem ben ik ook de schuldige en ligt alles aan mij,zo werkt t dus echt niet in het leven.
en we zijn niet slecht,we zitten alleen maar in een proces dat ons leert ons zelf te worden.
en problemo,als je moeite hebt om alleen te slapen...vraag om een van je kindjes naast je te komen liggen...vinden zij heerlijk en verdienen het ook!
ik wens alle vrouwen in deze situatie heel veel wijsheid en sterkte..die mannen kunnen veel eenvoudiger verder,hoeven geen droevige kindjes op te vangen en pakken het leven weer op alsof je nooit hebt bestaan.
maar wij zijn sterker en leren dichter bij ons zelf te komen.....
wat heb ik fout gedaan,had ik het anders moeten doen?voel me slecht etc.
ik ben nu bijna 4 weken verder en die vragen worden wel minder en realiseer mij steeds meer dat ik zo'n man niet wil.volgens hem ben ik ook de schuldige en ligt alles aan mij,zo werkt t dus echt niet in het leven.
en we zijn niet slecht,we zitten alleen maar in een proces dat ons leert ons zelf te worden.
en problemo,als je moeite hebt om alleen te slapen...vraag om een van je kindjes naast je te komen liggen...vinden zij heerlijk en verdienen het ook!
ik wens alle vrouwen in deze situatie heel veel wijsheid en sterkte..die mannen kunnen veel eenvoudiger verder,hoeven geen droevige kindjes op te vangen en pakken het leven weer op alsof je nooit hebt bestaan.
maar wij zijn sterker en leren dichter bij ons zelf te komen.....
zonder tegenslag is er geen overwinning
zondag 22 januari 2012 om 09:54
Lukt het lezen wel, Problemo? Als ik in zo'n dal zit kan ik niets, niet tv kijken, niet lezen... niks... Gelukkig gaat het met met pieken en dalen. Begin vorige week zat ik in zo'n dal, Huilen, de hele dag door. Nergens op kunnen concentreren, niks. Gelukkig nu weer even een piek(je?) en dan voel ik me weer zo sterk, weet ik, voel ik dat het goed gaat komen met me, al heb ik nog een lange weg te gaan.
Hoe pijnlijk ook en hoeveel ik ook nog van mijn ex hou, ik weet dat ik het ook zelf kan en hem niet nodig heb voor mijn geluk. Daar ben ik alleen zelf verantwoordelijk voor.
Jij ook sterkte Kunstje vanavond. En voel je niet schuldig als hij je iets verwijt. Zegt alleen maar wat over hem, niet over jou... Geeft hopelijk alleen maar bevestiging dat je blij moet zijn dat je van deze egoïst af bent.
Ik ga vandaag lekker wandelen met mensen die ik niet ken (via een website). Vanavond ook hier ex over de vloer, blijft lastig...
Sterkte jullie!
Hoe pijnlijk ook en hoeveel ik ook nog van mijn ex hou, ik weet dat ik het ook zelf kan en hem niet nodig heb voor mijn geluk. Daar ben ik alleen zelf verantwoordelijk voor.
Jij ook sterkte Kunstje vanavond. En voel je niet schuldig als hij je iets verwijt. Zegt alleen maar wat over hem, niet over jou... Geeft hopelijk alleen maar bevestiging dat je blij moet zijn dat je van deze egoïst af bent.
Ik ga vandaag lekker wandelen met mensen die ik niet ken (via een website). Vanavond ook hier ex over de vloer, blijft lastig...
Sterkte jullie!
zondag 22 januari 2012 om 10:50
@Problemo, Ik ben blij voor je dat je een vriendin hebt die weet hoe het is en die je helpt.
Zolang er geen duidelijkheid komt in de situatie, blijf je een beetje zweven en kun je ook niet uitkijken naar de toekomst. Welke beslissing je ook neemt, hij gaat nog een hoop pijn opleveren. Maar volgens mij is deze onzekerheid ook moordend. Ben je inmiddels bij een therapeut geweest. Misschien dat die je kan helpen de zaken voor jezelf op een rijtje te krijgen en duidelijk te krijgen wat je echt wilt.
Hoeveel pijn de beslissing om uit elkaar te gaan me ook gedaan heeft en nog doet, had ik niet kunnen leven met die onzekerheid. Nu kan ik in elk geval plannen maken voor de toekomst, hoe onzeker ook. Ik beslis nu in elk geval zelf en laat het niet meer van hem afhangen.
Maar iedereen is anders en ik pretendeer niet een oplossing te weten. Maar zorg dat je rust en vrede voor jezelf vindt, voordat je er aan onderdoor gaat.
@Lentelove: veel plezier vanmiddag. Dat je maar heel leuke mensen mag tegenkomen die je sterken voor je ontmoeting vanavond.
Komop dames (en heer), we laten ons niet kisten en klein krijgen. We moeten het kunnen!!
Zolang er geen duidelijkheid komt in de situatie, blijf je een beetje zweven en kun je ook niet uitkijken naar de toekomst. Welke beslissing je ook neemt, hij gaat nog een hoop pijn opleveren. Maar volgens mij is deze onzekerheid ook moordend. Ben je inmiddels bij een therapeut geweest. Misschien dat die je kan helpen de zaken voor jezelf op een rijtje te krijgen en duidelijk te krijgen wat je echt wilt.
Hoeveel pijn de beslissing om uit elkaar te gaan me ook gedaan heeft en nog doet, had ik niet kunnen leven met die onzekerheid. Nu kan ik in elk geval plannen maken voor de toekomst, hoe onzeker ook. Ik beslis nu in elk geval zelf en laat het niet meer van hem afhangen.
Maar iedereen is anders en ik pretendeer niet een oplossing te weten. Maar zorg dat je rust en vrede voor jezelf vindt, voordat je er aan onderdoor gaat.
@Lentelove: veel plezier vanmiddag. Dat je maar heel leuke mensen mag tegenkomen die je sterken voor je ontmoeting vanavond.
Komop dames (en heer), we laten ons niet kisten en klein krijgen. We moeten het kunnen!!
zondag 22 januari 2012 om 20:09
Wat is er veel gepost de afgelopen dagen! Kan niet overal op reageren maar één ding is me bijgebleven op een positieve manier: iemand schreef dat haar band met de kinderen zoveel sterker was geworden in de periode dat ze net alleen was.
Dat herken ik. En eigenlijk moet ik mijn ex bijna dankbaar zijn dat hij deze stap gezet heeft.. Ál mijn energie ging zitten in mijn (slechte) relatie, mijn onzekerheid, mijn analyseren van zijn gedrag (de héle dag door). Dat betekende minder energie voor mijn kindjes. En een kort lontje want hoewel ik er absoluut niet aanwilde voelde ik al jaren dat er iets niet klopte. Mijn kinderen zijn nu 6 en 8 en hebben nog een heel leven voor zich. En een kindertijd waarin ik vreselijk veel van ze ga genieten. Meer dan ooit!
Daarnaast herken ik veel van jullie verhalen. Het onbegrip (hoe heeft dit kunnen gebeuren? wat heb ik fout gedaan? waarom?). De wanhoop. Het verdriet. De boosheid.
Waar ik op dit moment het meest last van heb is dat hij bij haar zit. Hun relatie speelde al een half jaar toen ik erachter kwam. En nu lijkt het alsof ze 'beloond' worden voor hun liegen en bedriegen. Ze zijn duidelijk verliefd en zien toekomst met elkaar. En ik? Ik ga kapot aan het idee dat zijn op veel fronten mijn plek heeft in genomen en hij zich wél moeite voor haar doet en compleet voorbij gaat aan mijn emoties. Iedereen zegt tegen mij: geen energie in steken. Je eigen leven oppakken. Wraak nemen door zelf weer gelukkig te worden. Maar hoe doe ik dat als mijn gedachten constant afdwalen naar die twee. In bed. Op de bank. Hand in hand op de fiets. Pfff.. Het zal allemaal wel tijd nodig hebben, en het zal ook wel ergens goed voor zijn maar toch.. Hel..
@Problemo: zoo herkenbaar ook, jouw posts. Mijn ex ging 4 jaar geleden voor het eerst vreemd. Ik heb járen met dat gevoel rondgelopen wat jij nu hebt. Kapot ging ik eraan. Totdat ik erachter kwam hoe ik mijn gevoel kon uitschakelen en op verstand verder kon. Toen vertelde ik aan iedereen dat we er zoveel sterker uit waren gekomen. Hij en ik. Terwijl ik voelde dat het niet klopte maar ik maakte in mijn hoofd er iets mooiers van. Die aanpak kan ik je niet aanraden.. Blijf bij je gevoel en vertrouw op je intuïtie. Soms denk ik wel eens, had ik vier jaar geleden maar het lef gehad om te vertrekken. Maar direct daarna denk ik ook weer, nee.. Want dat had ik voor mezelf niet kunnen verantwoorden richting kindjes. Nú wel. Ik heb gevochten als een leeuw voor mijn gezin maar hij heeft anders gekozen. Heb hem vandaag nog laten weten dat ik nog steeds open sta voor een toekomst samen. Op termijn. Met hulp. Geen idee waarom ik dat doe want eigenlijk weet ik wel dat het niet meer gaat werken maar het idee dat mijn gezin kapot is is voor mij (nog) onverdragelijk. Dus ik begrijp je vechtlust, maar ook je wanhoop. Nogmaals: blijf bij je gevoel. Er zal een dag komen dat je weet wat je moet doen (óf hij neemt een beslissing waarvan je weet dat hij m met zn hart neemt, en niet vanuit zn hoofd). Nogmaals.. Sterkte..
Dat herken ik. En eigenlijk moet ik mijn ex bijna dankbaar zijn dat hij deze stap gezet heeft.. Ál mijn energie ging zitten in mijn (slechte) relatie, mijn onzekerheid, mijn analyseren van zijn gedrag (de héle dag door). Dat betekende minder energie voor mijn kindjes. En een kort lontje want hoewel ik er absoluut niet aanwilde voelde ik al jaren dat er iets niet klopte. Mijn kinderen zijn nu 6 en 8 en hebben nog een heel leven voor zich. En een kindertijd waarin ik vreselijk veel van ze ga genieten. Meer dan ooit!
Daarnaast herken ik veel van jullie verhalen. Het onbegrip (hoe heeft dit kunnen gebeuren? wat heb ik fout gedaan? waarom?). De wanhoop. Het verdriet. De boosheid.
Waar ik op dit moment het meest last van heb is dat hij bij haar zit. Hun relatie speelde al een half jaar toen ik erachter kwam. En nu lijkt het alsof ze 'beloond' worden voor hun liegen en bedriegen. Ze zijn duidelijk verliefd en zien toekomst met elkaar. En ik? Ik ga kapot aan het idee dat zijn op veel fronten mijn plek heeft in genomen en hij zich wél moeite voor haar doet en compleet voorbij gaat aan mijn emoties. Iedereen zegt tegen mij: geen energie in steken. Je eigen leven oppakken. Wraak nemen door zelf weer gelukkig te worden. Maar hoe doe ik dat als mijn gedachten constant afdwalen naar die twee. In bed. Op de bank. Hand in hand op de fiets. Pfff.. Het zal allemaal wel tijd nodig hebben, en het zal ook wel ergens goed voor zijn maar toch.. Hel..
@Problemo: zoo herkenbaar ook, jouw posts. Mijn ex ging 4 jaar geleden voor het eerst vreemd. Ik heb járen met dat gevoel rondgelopen wat jij nu hebt. Kapot ging ik eraan. Totdat ik erachter kwam hoe ik mijn gevoel kon uitschakelen en op verstand verder kon. Toen vertelde ik aan iedereen dat we er zoveel sterker uit waren gekomen. Hij en ik. Terwijl ik voelde dat het niet klopte maar ik maakte in mijn hoofd er iets mooiers van. Die aanpak kan ik je niet aanraden.. Blijf bij je gevoel en vertrouw op je intuïtie. Soms denk ik wel eens, had ik vier jaar geleden maar het lef gehad om te vertrekken. Maar direct daarna denk ik ook weer, nee.. Want dat had ik voor mezelf niet kunnen verantwoorden richting kindjes. Nú wel. Ik heb gevochten als een leeuw voor mijn gezin maar hij heeft anders gekozen. Heb hem vandaag nog laten weten dat ik nog steeds open sta voor een toekomst samen. Op termijn. Met hulp. Geen idee waarom ik dat doe want eigenlijk weet ik wel dat het niet meer gaat werken maar het idee dat mijn gezin kapot is is voor mij (nog) onverdragelijk. Dus ik begrijp je vechtlust, maar ook je wanhoop. Nogmaals: blijf bij je gevoel. Er zal een dag komen dat je weet wat je moet doen (óf hij neemt een beslissing waarvan je weet dat hij m met zn hart neemt, en niet vanuit zn hoofd). Nogmaals.. Sterkte..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
zondag 22 januari 2012 om 22:12
Heb ik ook Kunstje. Ook al is het zwaar en moeilijk, ik weet wel waar ik aan toe ben en waar ik aan moet gaan werken. Er is voor mij geen keuze, hij kiest voor haar en dus ik voor mezelf. Ik weet niet hoe ik in Problemo's geval zou reageren, lijkt me heel erg lastig. Dit ook, maar wel duidelijk.
Herkenbaar Soyli. Zij neemt gewoon mijn plaats is. Is op facebook allemaal aan het posten over de wijk waarin ons huis staat, wil op facebook aanpappen met al onze vrienden (die daar dan gelukkig niet op ingaan), dat soort dingen. Geen energie in steken, maar toch... ook lastig om het niet te zien. Aan de andere kant alleen maar meer bevestiging dat het echt over en uit is. Hij is net geweest en weer weg (kwam de hond halen). We hebben elkaar ook niet zoveel te melden. Vandaag ook even geen ruzie, geen verwijten, geen tranen, gewoon zakelijk gehouden. Is beter, maar ook raar om na zo'n mooie relatie zo met elkaar om te moeten gaan...
Herkenbaar Soyli. Zij neemt gewoon mijn plaats is. Is op facebook allemaal aan het posten over de wijk waarin ons huis staat, wil op facebook aanpappen met al onze vrienden (die daar dan gelukkig niet op ingaan), dat soort dingen. Geen energie in steken, maar toch... ook lastig om het niet te zien. Aan de andere kant alleen maar meer bevestiging dat het echt over en uit is. Hij is net geweest en weer weg (kwam de hond halen). We hebben elkaar ook niet zoveel te melden. Vandaag ook even geen ruzie, geen verwijten, geen tranen, gewoon zakelijk gehouden. Is beter, maar ook raar om na zo'n mooie relatie zo met elkaar om te moeten gaan...
maandag 23 januari 2012 om 00:41
Ben net terug van de schouwburg met ex.Viel niet tegen. De voorstelling was super zoals verwacht, dus dat bracht ons beiden in een goed humeur. Toen moesten we beiden nog wat eten en dat hebben we toen maar gezamelijk gedaan. En zolang we niet praten over wat er fout is gegaan tussen ons, gaat het best goed. Ook nog wat dingen geregeld over de kinderen en de inboedel. We proberen er inmiddels beiden het beste van te maken. Hij praat nauwelijks over haar en ik al helemaal niet. Zo gauw als ik denk aan die twee samen op de bank of in bed, dan word ik niet goed. Ik wil dan ook absoluut niets over haar weten en haar zeker niet ontmoeten. Maar ik heb goede hoop dat ex en ik nog enigzins bevriend kunnen blijven en dat maakt het voor de kinderen ook makkelijker. Heb er in elk geval geen spijt van dat we dit samen gedaan hebben. Maar vanavond optimistisch en morgen waarschijnlijk weer diep in de put en gebroken door verdriet.
Maar we gaan het redden!!
Maar we gaan het redden!!
