Verlegen kind..

23-01-2012 22:27 12 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik heb een verlegen kind. Hij is echt een kop groter dan zijn leeftijdsgenoten maar laat echt over zich heen lopen. Ik vind het soms best moeilijk om hier mee om te gaan. Probeer alles voor hem op te lossen wil niet dat hij op zijn kop laat zitten. Hij is 3.



Wie heeft hier ervaringen mee?
Veel stoeien geeft kinderen meer zelfvertrouwen, vooral als de vader dat doet, is uit onderzoek gebleken.
Alle reacties Link kopieren
Zou allereerst proberen om niet steeds alles voor hem op te willen lossen. Maar bovenal; hij is drie! Vraag me af of je niet te hoge verwachtingen hebt van zo'n uk.
Judo? Is soms een oplossing voor verlegen kinderen .
Alle reacties Link kopieren
Hij is nog maar 3?

Er kan nog zoveel veranderen. Proberen er niet teveel druk op te leggen of aandacht aan te geven maar probeer hem inderdaad zelfvertrouwen te geven.
anoniem_49864 wijzigde dit bericht op 03-11-2018 12:27
41.09% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren
Hij is drie, ze gaan nog door zo veel fasen heen.

Het komt goed.



Als hij met 7/8 nog steeds over zich heen laat lopen, dan ga je misschien wat eraan doen, maar nu nog niet hij is nog maar 3.
Alle reacties Link kopieren
Hij moet zelf genoeg woede gaan voelen om voor zichzelf op te gaan komen. Als je medelijden met hem hebt koestert hij zich in zelfmedelijden wat verlammend kan werken. Toch is het goed dat de kinderen zien dat zijn ouders achter hem staan.
it's a big club and you ain't in it
Alle reacties Link kopieren
Komt wel goed als hij naar school gaat en daar goed gewend is
Ik was zo'n kind (echt, de hele beschrijving klopt, behalve het geslacht). alleen dat werd pas een probleem toen ik 8 was ofzo, niet toen ik drie was. Dus wat hier ook al gezegd werd: er kan nog zoveel veranderen.

Wat ik heel vervelend vond was als mijn moeder mij ging 'opjutten' om me te verdedigen. Dan had ik altijd het gevoel dat ik iets moest presteren voor mijn moeder, of dat ik niet goed was zoals ik was. Wat ik wel fijn vond was, als ik zelf met een probleem kwam en mijn moeder naar mij luisterde en als ze hielp een oplossing te zoeken die bij mij paste.



Aanvulling: als ze voor mij ging antwoorden omdat ik te lang stil was naar haar zin, vond ik dat ook heel vervelend, meestal was ik dan aan het nadenken over een antwoord en net als ik wat had bedacht was mij moeder al aan het praten... dan liet ik het toch maar zo, ook wel makkelijk. Dus daar help je niet echt mee, uiteindelijk.
quote:littlefaith schreef op 23 januari 2012 @ 22:47:

Hij is nog maar 3?

Er kan nog zoveel veranderen. Proberen er niet teveel druk op te leggen of aandacht aan te geven maar probeer hem inderdaad zelfvertrouwen te geven.



Toen ik 3 was dacht en deed ik alsof ik de wereld aankon. Later, toen ik een jaar of 8/9 was verdween ik weer achter m'n moeders broekspijp. Zo verlegen. En pas na mijn pubertijd dacht ik weer de wereld aan te kunnen haha.



Hihi, hier precies andersom.. als je mij op mijn 3e zag dan dacht je ook dat ik op zijn minst de komende 10 jaar assertiviteitstrainigen, judo en een beschermengel nodig zou hebben.. Nou, dat veranderde snel genoeg hoor! Helemaal vanzelf!

Zou me geen zorgen maken hoor TO, kinderen veranderen nog zoveel..
Alle reacties Link kopieren
Laat dat jochie de dingen lekker op zijn eigen manier doen.

Trouwens, kinderen van drie leren nog maar net samen te spelen, steeds ertussen springen ondermijn je zijn zelfvertrouwen alleen maar mee.
Alle reacties Link kopieren
Ik laat hem zijn eigen dingen ook zkr doen maar de wereld is al zoo hard tegenwoordig vind het zo zielig! Maar dat is een moederhart! Bedankt jongens voor de tip. En mijn zoon heeft geen vader helaas.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven