Psyche
alle pijlers
Last van ongeluk vriend
dinsdag 24 januari 2012 om 11:27
Hallo,
vorige week heeft mijn vriend een ernstig ongeluk gehad waar hij wonder boven wonder met alleen wat sneetjes vanaf is gekomen.
Hij belde me om iets voor half 8 's ochtends wakker. Hij zei: "Niet schrikken lieverd, ik heb een ongeluk gehad". Dan schrik je natuurlijk juist heel erg! Zijn stem trilde en dat maakte dat ik nog het meeste schrok.
Ik heb me aangekleed en ben naar de plek gereden. Het was een kwartiertje verderop op een provinciale weg. Ik stond na een minuutje of 10 in de file. Frustrerend om de file te staan terwijl je weet dat je vriend aan het begin staat!
Na een klein kwartiertje was ik bij de plek, politie was er ook. Mijn vriend zag me en kwam naar me toe. Natuurlijk eerst een dikke knuffel en bij mij wat tranen van de schrik. De weg was inmiddels bijna helemaal vrij en de auto van mijn vriend (een half jaar oud Giulietta) stond al opgeladen op een sleepwagen op het terrein van een boerderij die daar ligt.
Even kort wat er was gebeurd; het was donker en nat. Mijn vriend heeft het zelf niet aan zien komen maar een busje die hem tegemoet kwam had een aanhanger die waarschijnlijk een klapband kreeg. De aanhanger is gaan zwabberen en net op het moment dat mijn vriend de wagen voorbij reed schoot de aanhanger op zijn weghelft en is hij er met een enorme klap tegenaan geknalt... Hij kwam achterstevoren tot stilstand. Hij kon er aan zijn kant niet uit en is via de passagierskant snel de auto uit gekropen, hij was bang dat er nog mensen achterop zouden knallen.
Maar weer terug naar toen ik er was aangekomen... Mijn vriend zei dat ik maar eens naar de auto moest komen kijken. We liepen naar de sleepwagen en toen ik de auto zag schrok ik heel erg en heb ik wel even staan janken. De auto was een grote ravage! De halve moterkap was weg, zijn portier was helemaal verwrongen...nou ja, als het goed is staat onderaan een link naar een paar foto's.
De politie zei dat we maar een staatslot moesten kopen want hij heeft ontzettend veel mazzel gehad. Dat heb ik nou al heel veel gehoord.
Met mijn vriend gaat het goed. Last van zijn pols maar de pijn in zijn nek is al bijna weg. Hij heeft geen echte schrik gehad, geen slapeloze nachten of spanning. Alleen zaterdag heeft hij overdag veel geslapen....toch stukje spanning denk ik dan, want dat is ook vermoeiend.
Maar ik heb er veel meer last van. Ben erg gevoelig en als ik de foto's zie dan schiet ik weer bijna vol.
Ik ben me er zo bewust van dat hij door het oog van de naald is gekropen...dat het een wonder is dat hij niet meer heeft dan wat pijnlijke plekken. Als ik er aan denk hoe zijn stem klonk toen hij me belde dan krijg ik alweer kippenvel. Het is niet dat ik wil dat hij me iedere keer laat weten waar hij is en zo en of hij veilig aan is gekomen. Niet dat ik nu bang ben dat het weer gebeurt.
Maar het idee dat ik hem bijna kwijt was kan ik maar niet loslaten. Ik snap het niet en vraag me af of meer mensen dit herkennen. Waarschijnlijk heeft het tijd nodig maar ik zoek herkenning. Om me heen krijg ik te horen dat ik niet moet denken aan wat er had kunnen gebeuren. Maar dat doe ik wel!
Is er iemand die ook zoiets mee heeft gemaakt en zich herkent in mijn verhaal?
Alvast bedankt!
vorige week heeft mijn vriend een ernstig ongeluk gehad waar hij wonder boven wonder met alleen wat sneetjes vanaf is gekomen.
Hij belde me om iets voor half 8 's ochtends wakker. Hij zei: "Niet schrikken lieverd, ik heb een ongeluk gehad". Dan schrik je natuurlijk juist heel erg! Zijn stem trilde en dat maakte dat ik nog het meeste schrok.
Ik heb me aangekleed en ben naar de plek gereden. Het was een kwartiertje verderop op een provinciale weg. Ik stond na een minuutje of 10 in de file. Frustrerend om de file te staan terwijl je weet dat je vriend aan het begin staat!
Na een klein kwartiertje was ik bij de plek, politie was er ook. Mijn vriend zag me en kwam naar me toe. Natuurlijk eerst een dikke knuffel en bij mij wat tranen van de schrik. De weg was inmiddels bijna helemaal vrij en de auto van mijn vriend (een half jaar oud Giulietta) stond al opgeladen op een sleepwagen op het terrein van een boerderij die daar ligt.
Even kort wat er was gebeurd; het was donker en nat. Mijn vriend heeft het zelf niet aan zien komen maar een busje die hem tegemoet kwam had een aanhanger die waarschijnlijk een klapband kreeg. De aanhanger is gaan zwabberen en net op het moment dat mijn vriend de wagen voorbij reed schoot de aanhanger op zijn weghelft en is hij er met een enorme klap tegenaan geknalt... Hij kwam achterstevoren tot stilstand. Hij kon er aan zijn kant niet uit en is via de passagierskant snel de auto uit gekropen, hij was bang dat er nog mensen achterop zouden knallen.
Maar weer terug naar toen ik er was aangekomen... Mijn vriend zei dat ik maar eens naar de auto moest komen kijken. We liepen naar de sleepwagen en toen ik de auto zag schrok ik heel erg en heb ik wel even staan janken. De auto was een grote ravage! De halve moterkap was weg, zijn portier was helemaal verwrongen...nou ja, als het goed is staat onderaan een link naar een paar foto's.
De politie zei dat we maar een staatslot moesten kopen want hij heeft ontzettend veel mazzel gehad. Dat heb ik nou al heel veel gehoord.
Met mijn vriend gaat het goed. Last van zijn pols maar de pijn in zijn nek is al bijna weg. Hij heeft geen echte schrik gehad, geen slapeloze nachten of spanning. Alleen zaterdag heeft hij overdag veel geslapen....toch stukje spanning denk ik dan, want dat is ook vermoeiend.
Maar ik heb er veel meer last van. Ben erg gevoelig en als ik de foto's zie dan schiet ik weer bijna vol.
Ik ben me er zo bewust van dat hij door het oog van de naald is gekropen...dat het een wonder is dat hij niet meer heeft dan wat pijnlijke plekken. Als ik er aan denk hoe zijn stem klonk toen hij me belde dan krijg ik alweer kippenvel. Het is niet dat ik wil dat hij me iedere keer laat weten waar hij is en zo en of hij veilig aan is gekomen. Niet dat ik nu bang ben dat het weer gebeurt.
Maar het idee dat ik hem bijna kwijt was kan ik maar niet loslaten. Ik snap het niet en vraag me af of meer mensen dit herkennen. Waarschijnlijk heeft het tijd nodig maar ik zoek herkenning. Om me heen krijg ik te horen dat ik niet moet denken aan wat er had kunnen gebeuren. Maar dat doe ik wel!
Is er iemand die ook zoiets mee heeft gemaakt en zich herkent in mijn verhaal?
Alvast bedankt!
dinsdag 24 januari 2012 om 11:31
dinsdag 24 januari 2012 om 11:32
Hoi Supersaartje. Toeval of niet, ik ben mijn man vorige week ook bijna verloren door een ongeval. Als er geen toevallige passant was geweest die heeft geholpen was ik nu weduwe geweest.
Tsja, ik ben ook behoorlijk van slag (geweest). Ik probeer niet teveel te denken in de zin van 'Wat als' want het is gelukkig goed afgelopen. Mijn man heeft het er zwaarder mee.
Ik zie het vooral als nieuwe kans om optimaal van elkaar te genieten. Duidelijk te makne hoeveel ik van hem hou etc. Je beseft nl. pas nu ECHT hoe snel het afgelopen kan zijn.
Tsja, ik ben ook behoorlijk van slag (geweest). Ik probeer niet teveel te denken in de zin van 'Wat als' want het is gelukkig goed afgelopen. Mijn man heeft het er zwaarder mee.
Ik zie het vooral als nieuwe kans om optimaal van elkaar te genieten. Duidelijk te makne hoeveel ik van hem hou etc. Je beseft nl. pas nu ECHT hoe snel het afgelopen kan zijn.
dinsdag 24 januari 2012 om 11:34
dinsdag 24 januari 2012 om 11:38
quote:sinaasappellikeur schreef op 24 januari 2012 @ 11:32:
Hoi Supersaartje. Toeval of niet, ik ben mijn man vorige week ook bijna verloren door een ongeval. Als er geen toevallige passant was geweest die heeft geholpen was ik nu weduwe geweest.
Ik weet niet wat er moet jouw man is gebeurd (hoef ik ook niet te weten), maar ik ben van plan in het voorjaar een cursus Basis Life Support (reanimatie) en AED te volgen. Je zou toch maar net die toevallige passant zijn, en niks kunnen doen.... Je moet er niet aan denken.
Hoi Supersaartje. Toeval of niet, ik ben mijn man vorige week ook bijna verloren door een ongeval. Als er geen toevallige passant was geweest die heeft geholpen was ik nu weduwe geweest.
Ik weet niet wat er moet jouw man is gebeurd (hoef ik ook niet te weten), maar ik ben van plan in het voorjaar een cursus Basis Life Support (reanimatie) en AED te volgen. Je zou toch maar net die toevallige passant zijn, en niks kunnen doen.... Je moet er niet aan denken.
dinsdag 24 januari 2012 om 11:43
quote:SeptemberGirl schreef op 24 januari 2012 @ 11:38:
[...]
Ik weet niet wat er moet jouw man is gebeurd (hoef ik ook niet te weten), maar ik ben van plan in het voorjaar een cursus Basis Life Support (reanimatie) en AED te volgen. Je zou toch maar net die toevallige passant zijn, en niks kunnen doen.... Je moet er niet aan denken.
Is ook wel heel herkenbaar als ik t opschrijf. Ik heb zelf een cursus ehbo en reddingszwemmen. Nog nooit hoeven te gebruiken, maar ben wel blij dat ik het op zak heb.
Ik geval van mijn man was het echt bizar toeval dat er dáár en op dát tijdstip iemand voorbij kwam. Het had iedereen kunnen zijn die had geholpen.
Ach ja. Hij heeft igg de voorpagina van de krant gehaald
De passant heeft bloemen, een mooie kaart en een straatje staatsloten gekregen. Hoop dat hij een dikke prijs wint.
[...]
Ik weet niet wat er moet jouw man is gebeurd (hoef ik ook niet te weten), maar ik ben van plan in het voorjaar een cursus Basis Life Support (reanimatie) en AED te volgen. Je zou toch maar net die toevallige passant zijn, en niks kunnen doen.... Je moet er niet aan denken.
Is ook wel heel herkenbaar als ik t opschrijf. Ik heb zelf een cursus ehbo en reddingszwemmen. Nog nooit hoeven te gebruiken, maar ben wel blij dat ik het op zak heb.
Ik geval van mijn man was het echt bizar toeval dat er dáár en op dát tijdstip iemand voorbij kwam. Het had iedereen kunnen zijn die had geholpen.
Ach ja. Hij heeft igg de voorpagina van de krant gehaald
De passant heeft bloemen, een mooie kaart en een straatje staatsloten gekregen. Hoop dat hij een dikke prijs wint.
dinsdag 24 januari 2012 om 11:44
quote:sinaasappellikeur schreef op 24 januari 2012 @ 11:43:
[...]
Is ook wel heel herkenbaar als ik t opschrijf. Ik heb zelf een cursus ehbo en reddingszwemmen. Nog nooit hoeven te gebruiken, maar ben wel blij dat ik het op zak heb.
Ik geval van mijn man was het echt bizar toeval dat er dáár en op dát tijdstip iemand voorbij kwam. Het had iedereen kunnen zijn die had geholpen.
Ach ja. Hij heeft igg de voorpagina van de krant gehaald
De passant heeft bloemen, een mooie kaart en een straatje staatsloten gekregen. Hoop dat hij een dikke prijs wint.Bizar toeval? Engelen komen in vele gedaanten
[...]
Is ook wel heel herkenbaar als ik t opschrijf. Ik heb zelf een cursus ehbo en reddingszwemmen. Nog nooit hoeven te gebruiken, maar ben wel blij dat ik het op zak heb.
Ik geval van mijn man was het echt bizar toeval dat er dáár en op dát tijdstip iemand voorbij kwam. Het had iedereen kunnen zijn die had geholpen.
Ach ja. Hij heeft igg de voorpagina van de krant gehaald
De passant heeft bloemen, een mooie kaart en een straatje staatsloten gekregen. Hoop dat hij een dikke prijs wint.Bizar toeval? Engelen komen in vele gedaanten
dinsdag 24 januari 2012 om 11:47
Jullie en je partners hebben enorm veel geluk gehad supersaar en sinaasappellikeur!! Heel fijn om te lezen dat het goed afliep!
Is het geluk? een 2e kans? ik heb geen idee...
Ik heb hier helaas ook ervaring mee in mijn directe omgeving...met uiteindelijk een goede maar ook 1 met slechte afloop.
Bij mij heeft het mn hele kijk op het verkeer veranderd ..en soms ben ik echt bang in de auto. Om maar niet te spreken over het zien van ongelukken, wrakken en t horen van ambulances / trauma helikopters.
Je blijft er misschien gevoelig voor...maar het slijt wel en krijgt een plekje. Ik denk niet eens zo'n verkeerd plekje? Je hebt iets meer inzicht.. in wat er mis kan gaan...zomaar ..ineens.
Is het geluk? een 2e kans? ik heb geen idee...
Ik heb hier helaas ook ervaring mee in mijn directe omgeving...met uiteindelijk een goede maar ook 1 met slechte afloop.
Bij mij heeft het mn hele kijk op het verkeer veranderd ..en soms ben ik echt bang in de auto. Om maar niet te spreken over het zien van ongelukken, wrakken en t horen van ambulances / trauma helikopters.
Je blijft er misschien gevoelig voor...maar het slijt wel en krijgt een plekje. Ik denk niet eens zo'n verkeerd plekje? Je hebt iets meer inzicht.. in wat er mis kan gaan...zomaar ..ineens.
dinsdag 24 januari 2012 om 11:48
Mijn man heeft 4.5 jaar geleden een zwaar motor ongeluk gehad waarbij hij div. dingen gebroken heeft waaronder beenhaken van zijn rug, zijn sleutelbeen, ribben en zijn nieren een scheurtje hadden.
Ik kreeg toen ook 's middags een telefoontje van de vriend waar hij mee weg was, dat mijn man een ongeluk had gehad.
Gelukkig hoorde ik zijn stem op de achtergrond en wist dat ie nog leefde. Maa hij heeft heel erg veel geluk gehad.
Ik was hem ook bijna kwijt geweest, maar sta daar express niet bij stil. Hij kan iedere keer dat hij in de auto stapt een ongeluk krijgen of voor een bus lopen als hij oversteekt.
Hij is er nog en dat is het belangrijkste.
Praat er over met hem als hij dat wil (de mijne wou dat niet)
En steun elkaar maar ga wel door met je "gewone" leven voordat zijn ongeluk de overhand gaat nemen.
Ik kreeg toen ook 's middags een telefoontje van de vriend waar hij mee weg was, dat mijn man een ongeluk had gehad.
Gelukkig hoorde ik zijn stem op de achtergrond en wist dat ie nog leefde. Maa hij heeft heel erg veel geluk gehad.
Ik was hem ook bijna kwijt geweest, maar sta daar express niet bij stil. Hij kan iedere keer dat hij in de auto stapt een ongeluk krijgen of voor een bus lopen als hij oversteekt.
Hij is er nog en dat is het belangrijkste.
Praat er over met hem als hij dat wil (de mijne wou dat niet)
En steun elkaar maar ga wel door met je "gewone" leven voordat zijn ongeluk de overhand gaat nemen.
dinsdag 24 januari 2012 om 11:49
quote:sinaasappellikeur schreef op 24 januari 2012 @ 11:45:
[...]
Ja, ben niet zweverig aangelegd of gelovig, maar je zou bijna gaan geloven in hogere machten.Dat herken ik ook wel ja! Of het terecht is? Direct besef je je dat er zoveel ongelukken helemaal niet goed aflopen. Maar ja...ik heb ook beide meegemaakt en zou het hard vinden te denken dat zij bij dat 1e ongeluk zijn gestorven, omdat zij geen engeltje op hun schouder hadden.
[...]
Ja, ben niet zweverig aangelegd of gelovig, maar je zou bijna gaan geloven in hogere machten.Dat herken ik ook wel ja! Of het terecht is? Direct besef je je dat er zoveel ongelukken helemaal niet goed aflopen. Maar ja...ik heb ook beide meegemaakt en zou het hard vinden te denken dat zij bij dat 1e ongeluk zijn gestorven, omdat zij geen engeltje op hun schouder hadden.
dinsdag 24 januari 2012 om 12:54
Ik heb zoiets ( geen ongeluk maar een autobrand) meegemaakt met mijn man. Na de geboorte van mijn zoon heeft mijn man 2 weken vakantie gehad en op de eerste dag dat hij weer gewerkt had belde hij me op met de mededeling dat hij klaar was met werken. 10 minuten later belde hij weer met de mededeling dat de auto in lichterlaaie stond.
Man had op de boordcomputer een storingsmelding gekregen en hij wilde de auto naar de verderop gelegen parkeerplaats duwen en daar de anwb bellen. Met dat man uit de auto stapt en wil beginnen met duwen, komt er een achteropkomende bestuurder die gebaart en roept dat mijn man weg bij de auto moet omdat deze in brand staat.
En binnen no time stond toen de auto in lichterlaaie en eenmaal geblusd door de brandweer is er niets meer over dan verwrongen staal en wat ijzerdraad wat de frames van de stoelen waren. Compleet uitgebrand.
Ben zo blij dat man ongedeerd was en moet er niet aan denken wat er gebeurd zou kunnen zijn als we met zijn vieren in de auto ( man, dochter van toen bijna 3 en zoon van net geen 2 weken en ik) gezeten hadden. Ben zo bang dat we de kinderen er niet op tijd uitgekregen hadden.
Dat besef en het besef dat man ongedeerd was en dat het alleen maar spullen waren die verbrand zijn, zorgde ook voor heel wat tranen.
Man had op de boordcomputer een storingsmelding gekregen en hij wilde de auto naar de verderop gelegen parkeerplaats duwen en daar de anwb bellen. Met dat man uit de auto stapt en wil beginnen met duwen, komt er een achteropkomende bestuurder die gebaart en roept dat mijn man weg bij de auto moet omdat deze in brand staat.
En binnen no time stond toen de auto in lichterlaaie en eenmaal geblusd door de brandweer is er niets meer over dan verwrongen staal en wat ijzerdraad wat de frames van de stoelen waren. Compleet uitgebrand.
Ben zo blij dat man ongedeerd was en moet er niet aan denken wat er gebeurd zou kunnen zijn als we met zijn vieren in de auto ( man, dochter van toen bijna 3 en zoon van net geen 2 weken en ik) gezeten hadden. Ben zo bang dat we de kinderen er niet op tijd uitgekregen hadden.
Dat besef en het besef dat man ongedeerd was en dat het alleen maar spullen waren die verbrand zijn, zorgde ook voor heel wat tranen.
dinsdag 24 januari 2012 om 13:45
Ik heb 5 weken geleden een auto ongeval meegemaakt, door de gladheid ben ik gaan slippen, de macht over de auto kwijtgeraakt en op de verkeerde weghelft beland, daar ben ik frontaal op de tegenligger gebotst.
Beide auto's total loss, ik en de bestuurster van de ander auto zijn er vanaf gekomen met alleen kneuzingen, een wonder, zeker als je de staat van de auto's zag.
Ik ben lichamelijk al redelijk opgeknapt maar psychisch ben ik een wrak, veel angsten en dan durf ik nog niet eens te denken wat er allemaal had kunnen gebeuren....
Ook kamp ik met een enorm schuldgevoel tegenover de andere bestuurster, ik heb zo snel als het kon contact met haar opgezocht, bloemen gestuurd en ben bij haar op bezoek geweest, blij dat ze levend tegenover mij zat maar door mij heeft zij pijn en angst al ziet zij dat zelf niet zo.
Dit heeft tijd nodig, je man heeft trauma maar jij ook, negeer dit niet! uit je gevoelens, naar elkaar, naar je naasten en ook dit forum is daar heel fijn voor.
Ga desnoods naar de huisarts om te praten, je kunt ook slachtofferhulp inschakelen, dit heb ik ook gedaan.
Zij zeiden: dit is een normale reactie op een abnormale situatie, hier hou ik mij aan vast, er komt een dag dat het beter gaat.
Beide auto's total loss, ik en de bestuurster van de ander auto zijn er vanaf gekomen met alleen kneuzingen, een wonder, zeker als je de staat van de auto's zag.
Ik ben lichamelijk al redelijk opgeknapt maar psychisch ben ik een wrak, veel angsten en dan durf ik nog niet eens te denken wat er allemaal had kunnen gebeuren....
Ook kamp ik met een enorm schuldgevoel tegenover de andere bestuurster, ik heb zo snel als het kon contact met haar opgezocht, bloemen gestuurd en ben bij haar op bezoek geweest, blij dat ze levend tegenover mij zat maar door mij heeft zij pijn en angst al ziet zij dat zelf niet zo.
Dit heeft tijd nodig, je man heeft trauma maar jij ook, negeer dit niet! uit je gevoelens, naar elkaar, naar je naasten en ook dit forum is daar heel fijn voor.
Ga desnoods naar de huisarts om te praten, je kunt ook slachtofferhulp inschakelen, dit heb ik ook gedaan.
Zij zeiden: dit is een normale reactie op een abnormale situatie, hier hou ik mij aan vast, er komt een dag dat het beter gaat.
dinsdag 24 januari 2012 om 13:50
Jeetje wat een heftige verhalen hier! Ik heb ook wel eens een fikse aanrijding gehad (buiten mijn schuld), maar inderdaad: het geluid van de klap en de schrik er na vergeet je niet snel.
En net wat er gezegd werd: het slijt, krijgt een plekje en je bent je er bewuster van in hoeverre een auto een moordwapen kan zijn...
sterkte allemaal!
En net wat er gezegd werd: het slijt, krijgt een plekje en je bent je er bewuster van in hoeverre een auto een moordwapen kan zijn...
sterkte allemaal!
dinsdag 24 januari 2012 om 16:48
Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties, zo snel al zo veel...doet goed!
Als ik dan naar beneden scroll en de foto's komen ineens voorbij dan schrik ik toch weer. Ik ben wel heel blij dat ik nu niet iedere keer dat mijn vriend in de auto stapt bang is en dat hij er zelf weinig last van heeft. Waarschijnlijk heeft het inderdaad gewoon tijd nodig! En extra veel knuffelen doe ik al!
En wat betreft de engeltjes...ik denk dat hij meer dan 1 engel op zijn schouder had en die ben ik heel dankbaar!!
Als ik dan naar beneden scroll en de foto's komen ineens voorbij dan schrik ik toch weer. Ik ben wel heel blij dat ik nu niet iedere keer dat mijn vriend in de auto stapt bang is en dat hij er zelf weinig last van heeft. Waarschijnlijk heeft het inderdaad gewoon tijd nodig! En extra veel knuffelen doe ik al!
En wat betreft de engeltjes...ik denk dat hij meer dan 1 engel op zijn schouder had en die ben ik heel dankbaar!!
