Steeds weer vastlopen in studie/stage

Butterfly, wat lastig en wat naar voor je!

Wat me opvalt is dat je een heel duidelijk beeld hebt van waar het misgaat. Dit is de belangrijkste stap. Mail vandaag nog met je mentor/een docent van school die je vertrouwt/ je stagebegeleider

om het erover te hebben en om samen naar een oplossing te zoeken.

Er is een probleem, en problemen zijn er om opgelost te worden!

Zo te lezen ga je dat zeker redden!

Succes!

Kijk naar de dingen die wel lukken! Waarom lukken ze wel? Pas dat toe op de dingen die niet lukken.



Geef het kind dat zegt dat je dik bent een complimentje! Zeg dat hij/zij goed gezien heeft dat je dikker bent dan.............. Vertel dan iets leuks over jezelf. 'Dikke mensen zijn gezellig', zoiets. Doe alsof het je niet raakt. Speel een rol, speel degene die je wilt zijn. Kies wel een rol die dicht bij jezelf ligt anders wordt het te moeilijk.



Mijn zoontje had vorig jaar een heel dikke juf. Ik weet dat ze het heel moeilijk heeft met haar gewicht maar tegenover de kinderen acteert zij dat ze er vrede mee heeft. Dáárdoor roept er zelden een kind dat de juf te dik is. Het is voor kinderen pas leuk zulke dingen te roepen als er reactie op komt, zo niet dan steken kinderen er geen energie meer in. Houdt het dus vanzelf op.

Natuurlijk kun jij dit en natuurlijk ben jij wat waard.

Het probleem zie jij zelf.

Je bent onzeker. En dat is voor het onderwijs de slechtste eigenschap.



Je gaat je door die snotneuzen toch niet weet ik wat aan laten praten? Je weet hoe kinderen zijn. Die zeggen alles wat ze denken of observeren. Als jij reageert op alles wat ze zeggen, dan lig je binnen niet al te lange tijd psychisch in de kreukels, want een kind verzint altijd wel iets bij een ander.



En hoe zit het met het 'dik zijn'. Ben je te dik of zit dat in je hoofd? Heb je overgewicht en je wordt er enorm onzeker van, kun je daaraan gaan werken? Niet voor die kinderen uiteraard, maar voor jezelf?

quote:Butterfly1989 schreef op 01 februari 2012 @ 08:44:

En uiteindelijk bevestigd het dus wel weer mijn eigen gedachte dat ik het inderdaad niet kan en niks waard ben. Maar onbewust zorg ik denk ik zelf voor deze bevestiging. Ik durf niet positiever over mezelf te gaan denken, want dan durf ik mezelf meer te laten zien en kan ik afgewezen worden op wie ik echt ben.

Volgens mij zit het 'em hier in. Kun je antwoord geven op de vraag waarom je niet positief over jezelf kunt denken?

Heeft dat met je figuur te maken soms?

Zie ook posting van Hipslala.

Misschien proberen niets achter een opmerking te zoeken. Sinds mijn eigen kinderen op de basisschool zitten help ik bij de TSO. Zowel bij de TSO als soms een vriendje van een van de kidneren wordt ook weleens gezegd dat ik dik ben. Niets mis mee, want het is zo. Jonge kinderen zien dat en bedoelen verder niets met die opmerking. Er zit (nog) helemaal geen waarde-oordeel aan. Als jij er heel raar op gaat reageren of je duidelijk gaat schamen zullen ze het blijven zeggen, mdat de reactie interessant is, dat kun je heel makkelijk voor zijn door er net zo luchtig op te reageren als dat zij het meedelen.

Kind: jij bent dik!

Jij: ja dat dat ben ik.

Vaak ik het daarmee al gewoon klaar.

Ik lees nu je toevoeging dan is het wel even anders. Kinderen voelen heel goed aan waar je zwakke plekken zitten. Als jij zo onzeker bent over je lijf en je gewicht dan zien ze dat je reactie gemaakt is. Een zwakke plek is leuk, probeer die dus voor te blijven.



Je schrijft dat je bang bent afgewezen e worden als je meer van jezelf laat zien. Waarom ben je daar bang voor? Ik denk dat je eraan moet werken om jezelf oed genoeg te vinden zoals je bent, als een ander dat niet vind is dat jammer voor die ander. Vaak als je echt positief over jezelf denkt lijkt dat anderen dat ook doen, positieviteit straal je uit en anderen pakken dat dan ook positief op. Net als dat je nu onzekerheid uitstraalt en anderen daar negatief op reageren.

Vind je je opleiding en je stage verder wel leuk?

Mocht dat niet echt zo zijn en je straalt daardoor al iets uit voelen de kinderen dat ook....



Wat de rest ook al zet, ze bedoelen het waarschijnlijk niet persoonlijk, ze testen en kijken wat de reactie is... Ja, ik vermoed dat je dikker bent dan het merendeel van hen. Jij bent volwassen, zij zijn van die magere kindersprietjes. Ze hebben je zwakke plek ontdekt en voelen je reactie, ook al doe je alsof het je niet raakt. En dus herhalen ze het vaker...



Ik zit ook in de TSO en in de BSO, ik loop graag op bergschoenen. Een meisje, het liefste kind nog wel, zegt nu steeds dat ik een man ben en geen vrouw. Omdat zij bergschoenen geen vrouwenschoenen vindt. Zij is 6 en nee, ik ga met mijn leeftijd niet met roze bergschoenen lopen....

Vroeger was ik vrij lang plat, en dachten kinderen altijd dat ik een jongen was. Ik loop ook niet graag in 'echte' dameskleding. Deze schoenen komen wel van de damesafdeling van een sportwinkel en ja, het raakt me ergens wel. Dus blijft ze het zeggen......



Mijn advies zou zijn, ook voor op de BSO, zijn er kinderen waar je duidelijk een klik mee hebt? Richt je op hen, zorg dat je daar vertrouwen uit haalt, klets met ze, speel me ze en zorg dat ze jou ook gaan vertrouwen. (Zeker bij de TSO, bij ons dan, hebben de kinderen al snel het gevoel dat er weer iemand komt zeggen wat ze moeten doen, dus geven ze weerstand.) Doe leuke dingen met ze en breidt dan het clubje uit.



Enne, praat erover op school!!

Wat belangrijk is om in je achterhoofd te houden is dat je niet alle kinderen leuk hoeft te vinden, en zij hoeven jou ook niet allemaal leuk te vinden.

Mensen zijn nou eenmaal zo verschillend, dat er altijd mensen zullen zijn met wie het wel, maar ook met wie het juist niet klikt. Dat is hetzelfde bij volwassenen als bij kinderen.

Daarbij hoef je geen vrienden te worden van deze kinderen, je hoeft geen onderdeel van hun groepje te zijn want zij zijn de kinderen en jij bent hun begeleider, daar is een niveauverschil.



Zelf heb ik een tijd lang op een BSO gewerkt. Met het ene kind/(leeftijds)groep/activiteit heb je nou eenmaal meer als met het andere. Natuurlijk probeerde ik zoveel mogelijk op de groep/activiteit te zitten die mij zelf ook het meeste aansprak zodat ik er zelf ook plezier aan kon beleven. (Ik was bijvoorbeeld erg van het knutselen, bouwen, koken, voorlezen etc, en niet van het ravotten op het plein of in de gymzaal, nooit geweest ook, als kind ook al niet.) Dat waren altijd de leukste middagen, omdat ik kinderen dan echt iets extra's te bieden had. Jij hebt vast ook dingen die jou goed liggen, probeer daar meer op te focussen op je stage, zet je sterke punten in!

Maar je hebt het natuurlijk niet altijd voor het kiezen, en soms moest ik ook met een club kinderen waar ik weinig mee had het schoolplein op. Nou, dan liet ik ze lekker hun eigen spel doen en gaf begeleiding waar dat nodig was, maar zolang zij hun vermaakten ging ik me niet al teveel mengen. Waarom zou ik dat doen als zowel zij als ik daar niet echt op zaten te wachten?



En wat betreft die opmerkingen, daar mag je best streng tegen optreden, hoor. Als het goed is merk je zelf wel het verschil tussen een opmerking die in een soort kinderlijke naïviteit gemaakt wordt, of waar en kind wel in de gaten heeft dat hij/zij een kwetsende opmerking maakt. In het eerste geval, niet teveel aandacht aan proberen te besteden, maar in het tweede geval zou ik wel boos worden en een kind even apart nemen, hoor. Of is het bij jullie op de BSO normaal dat men elkaar uitmaakt voor vetzak? Tuurlijk vind je dat niet leuk! Daarom mogen ze zulke dingen ook niet tegen je zeggen.

Met een BMI van 20 ben je dus níet dik, ook niet een klein beetje, en ook een overgewicht. Die kinderen hebben gewoon ontdekt dat jij hier op reageert (ook als je niks zegt, straal je waarschijnlijk wel een schrikreactie uit), en daarom blijven ze het doen. Niet omdat het vervelende kindern zijn, maar onderdeel van kind zijn is ook ontdekken welke reacties je hoe uit kunt lokken. Ik heb mijn broertje een tijd lang hondje genoemd (even voor de duidelijkheid, ik was toen 10 of zo). Geen idee waarom, maar hij reageerde er heel heftig op, en dat vond ik grappig, dus bleef ik het doen.

De oplossing zit bij jou dan ook waarschijnlijk bij jezelf. Als jij minder onzeker bent over jezelf, straal je dat uit, en vinden die kinderen het niet meer grappig om er op door te gaan.



Heb je nog hulp om met je onzekerheid om te gaan, oa naar aanleiding van je anorexia verleden? Superknap trouwens dat je daar overheen bent gekomen, dat is echt een mega gevecht. Als je dat kunt, kun je dit ook, maar vraag hulp waar je het nodig hebt!

quote:Sunemom schreef op 01 februari 2012 @ 09:23:

Misschien proberen niets achter een opmerking te zoeken. Sinds mijn eigen kinderen op de basisschool zitten help ik bij de TSO. Zowel bij de TSO als soms een vriendje van een van de kidneren wordt ook weleens gezegd dat ik dik ben. Niets mis mee, want het is zo. Jonge kinderen zien dat en bedoelen verder niets met die opmerking. Er zit (nog) helemaal geen waarde-oordeel aan. Als jij er heel raar op gaat reageren of je duidelijk gaat schamen zullen ze het blijven zeggen, mdat de reactie interessant is, dat kun je heel makkelijk voor zijn door er net zo luchtig op te reageren als dat zij het meedelen.

Kind: jij bent dik!

Jij: ja dat dat ben ik.

Vaak ik het daarmee al gewoon klaar.



Dat deed ik ook als een kind zo reageerde, was het meteen klaar.

Daarbij vraag ik me echter wel af... Waar zijn de regels op die school? Waar s het pestprotocol etc?de tso en bso waar ik werk zit in een school. Geloof mij... daar durft geen enkel kind ook maar te pesten want daar worden ze heel hard op gestraft. Dat wordt absoluut niet toegestaan op die school terwijl de school verder niet zo streng is. Wordt daat uberhaupt wel aan pest voorlichting etc gedaan?

quote:Butterfly1989 schreef op 01 februari 2012 @ 09:15:

Ik durf niet positief over mezelf te denken, omdat ik bang ben dat ik mezelf dan meer laat zien/horen en dan afgewezen word op wie ik ben, dat ik straks positief over mezelf denk, terwijl anderen mij juist stom/raar etc. vinden.Kinderen voelen dit op een of andere manier feilloos aan en zullen je makkelijk als slachtoffer kunnen gebruiken. Misschien ene goed idee om daar wat mee te gaan doen? Want met zijn slecht zelfbeeld kan ik me niet voorstellen dat je je echt gelukkig voelt

quote:kleinmeisje_89 schreef op 01 februari 2012 @ 10:48:

[...]





Dat deed ik ook als een kind zo reageerde, was het meteen klaar.

Daarbij vraag ik me echter wel af... Waar zijn de regels op die school? Waar s het pestprotocol etc?de tso en bso waar ik werk zit in een school. Geloof mij... daar durft geen enkel kind ook maar te pesten want daar worden ze heel hard op gestraft. Dat wordt absoluut niet toegestaan op die school terwijl de school verder niet zo streng is. Wordt daat uberhaupt wel aan pest voorlichting etc gedaan?Hier op school is een prima pestprotocol, maar het wordt wel geacceteerd dat kinderen zeggen wat ze zien. Ik vind zeggen dat iemand ik is of eigenlijk wat de meeste kinderen doen vragen (jij bent wel dik he?) geen pesten en dat nden de juffen gelukkig ook niet. Peten gebeurd gelukkig weinig, maar opmerkzaam zijn, ja dat is kinderen eigen.

Quote;

En wat betreft die opmerkingen, daar mag je best streng tegen optreden, hoor. Als het goed is merk je zelf wel het verschil tussen een opmerking die in een soort kinderlijke naïviteit gemaakt wordt, of waar en kind wel in de gaten heeft dat hij/zij een kwetsende opmerking maakt. In het eerste geval, niet teveel aandacht aan proberen te besteden, maar in het tweede geval zou ik wel boos worden en een kind even apart nemen, hoor. Of is het bij jullie op de BSO normaal dat men elkaar uitmaakt voor vetzak? Tuurlijk vind je dat niet leuk! Daarom mogen ze zulke dingen ook niet tegen je zeggen."



Dat dus.

Sommige kinderen roepen maar alles wat er in ze op komt. Dat is vaak niet eens bewust beledigend bedoeld, maar je kunt best zeggen dat het niet aardig is om iemand voor dikzak uit te maken. Stoor je er verder niet te veel aan, het zijn maar kinderen. Weten zij veel.



Wel jammer dat het je zo in de weg zit. Als ik je goed lees, ben je vrij onzeker en zijn dit soort opmerkingen een soort bevestiging van je onzekerheid. Loop je daar ook tegenaan buiten je stage? Misschien is het goed daar eens aan te werken, als je dat al niet deed. Het is moeilijk dit soort gedachtepatronen te doorbreken, maar een mantra dat mij altijd helpt is: Andere mensen kunnen mij dik/lelijk/bitchy/nerderig/watdanook noemen, maar dat betekent niet dat ik dat ook bén. Ik ben namelijk aardig/slim/leuk/gezellig/vulzelfmaarin.