Kinderen
alle pijlers
Eiceldonatie
dinsdag 7 februari 2012 om 11:00
Hoi!!
Graag zou ik willen weten of hier ook vrouwen zijn die uit zichzelf niet zwanger kunnen worden en voor eiceldonatie gaan.
Ikzelf heb in 2009, toen was ik 26, te horen gekregen dat ik in de vervroegde overgang ben en geen eicellen meer heb. Momenteel zijn wij zover dat wij voor eiceldonatie gaan aangezien dat voor ons de enige mogelijkheid is om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Natuurlijk heeft adoptie ook in onze gedachten gespeeld maar graag willen wij eerst dit proberen. Helemaal nu in Nederland een eicelbank komt.
Groetjes Bo
Graag zou ik willen weten of hier ook vrouwen zijn die uit zichzelf niet zwanger kunnen worden en voor eiceldonatie gaan.
Ikzelf heb in 2009, toen was ik 26, te horen gekregen dat ik in de vervroegde overgang ben en geen eicellen meer heb. Momenteel zijn wij zover dat wij voor eiceldonatie gaan aangezien dat voor ons de enige mogelijkheid is om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Natuurlijk heeft adoptie ook in onze gedachten gespeeld maar graag willen wij eerst dit proberen. Helemaal nu in Nederland een eicelbank komt.
Groetjes Bo
dinsdag 7 februari 2012 om 11:05
IK heb het eens meegemaakt op een ander forum. Daar was ook een vrouw die niet zwanger kon worden. Toen heeft een andere forumster haar eicellen gedoneerd. Ze wil er ook verder niets meer mee te maken hebben, heeft alleen haar ei gegeven en dat was het. Ik vond dat zo geweldig. Is trouwens een tweeling uitgekomen waarvan 1 het helaas niet heeft overleefd.
Bazinga!
dinsdag 7 februari 2012 om 11:25
Starshine, ja er zijn zeker eisen aan verboden, zowel qua leeftijd als qua eigen kinderwens.
Wat de leeftijdsgrens precies is weet ik niet maar ik meen in ieder geval jonger dan 40 en je eigen kinderwens moet sowieso vervuld zijn. Verder mag je er geloof ik niet voor betaald krijgen.
wat mooi dat je dit overweegt!
TO wat een vervelende situatie waar jij in zit, ik hoop heel erg dat je met een donoreicel toch een kindje mag krijgen!
Wat de leeftijdsgrens precies is weet ik niet maar ik meen in ieder geval jonger dan 40 en je eigen kinderwens moet sowieso vervuld zijn. Verder mag je er geloof ik niet voor betaald krijgen.
wat mooi dat je dit overweegt!
TO wat een vervelende situatie waar jij in zit, ik hoop heel erg dat je met een donoreicel toch een kindje mag krijgen!
dinsdag 7 februari 2012 om 11:33
quote:Floortje_1981 schreef op 07 februari 2012 @ 11:25:
Starshine, ja er zijn zeker eisen aan verboden, zowel qua leeftijd als qua eigen kinderwens.
Wat de leeftijdsgrens precies is weet ik niet maar ik meen in ieder geval jonger dan 40 en je eigen kinderwens moet sowieso vervuld zijn. Verder mag je er geloof ik niet voor betaald krijgen.
wat mooi dat je dit overweegt!
TO wat een vervelende situatie waar jij in zit, ik hoop heel erg dat je met een donoreicel toch een kindje mag krijgen!
nou dan kom ik in aanmerking (34 en klaar met kindjes krijgen). Nee ik weet dat er voor donaties in Nl nooit betaald wordt. Vind ik prima verder. Ik heb ook altijd bloed gegeven totdat ik na een bloedtransfusie niet meer mocht.
Ik ben zelf altijd makkelijk zwanger geraakt en gun het een ander ook, vandaar.
Ik heb even rondgegoogled en als anderen het ook willen; ze beginnen in april met het werven van donoren.
http://www.artsennet.nl/A ... -werving-eiceldonoren.htm
Starshine, ja er zijn zeker eisen aan verboden, zowel qua leeftijd als qua eigen kinderwens.
Wat de leeftijdsgrens precies is weet ik niet maar ik meen in ieder geval jonger dan 40 en je eigen kinderwens moet sowieso vervuld zijn. Verder mag je er geloof ik niet voor betaald krijgen.
wat mooi dat je dit overweegt!
TO wat een vervelende situatie waar jij in zit, ik hoop heel erg dat je met een donoreicel toch een kindje mag krijgen!
nou dan kom ik in aanmerking (34 en klaar met kindjes krijgen). Nee ik weet dat er voor donaties in Nl nooit betaald wordt. Vind ik prima verder. Ik heb ook altijd bloed gegeven totdat ik na een bloedtransfusie niet meer mocht.
Ik ben zelf altijd makkelijk zwanger geraakt en gun het een ander ook, vandaar.
Ik heb even rondgegoogled en als anderen het ook willen; ze beginnen in april met het werven van donoren.
http://www.artsennet.nl/A ... -werving-eiceldonoren.htm
dinsdag 7 februari 2012 om 11:36
Star, ik vind het heel mooi dat je het overweegt!!!
Ik heb zelf voor ICSI een eicelpunctie ondergaan (en de hele stimulatiefase met meerdere hormooninjecties per dag natuurlijk) en vond het ontzettend meevallen. Het is natuurlijk niet niks maar al met al vond ik het goed te doen. Ik heb geen last gehad van de hormonen en de punctie was niet pijnloos maar viel me ontzettend mee. En mischien doen ze in het geval van donatie de punctie zelfs wel onder narcose?
Ik heb zelf voor ICSI een eicelpunctie ondergaan (en de hele stimulatiefase met meerdere hormooninjecties per dag natuurlijk) en vond het ontzettend meevallen. Het is natuurlijk niet niks maar al met al vond ik het goed te doen. Ik heb geen last gehad van de hormonen en de punctie was niet pijnloos maar viel me ontzettend mee. En mischien doen ze in het geval van donatie de punctie zelfs wel onder narcose?
dinsdag 7 februari 2012 om 11:39
Star, echt je bent een kanjer dat je het zelfs maar overweegt! Wat zal de vrouw die zwanger wordt door jou eitjes gelukkig zijn!
Ik denk niet dat ik het zou kunnen, ik ben erg bang voor zo´n punctie ed. Daarnaast ben ik 30 en nog zelf niet klaar met kindjes krijgen en werd ik alles behalve makkelijk zwanger.
Ik denk niet dat ik het zou kunnen, ik ben erg bang voor zo´n punctie ed. Daarnaast ben ik 30 en nog zelf niet klaar met kindjes krijgen en werd ik alles behalve makkelijk zwanger.
dinsdag 7 februari 2012 om 11:43
ach meiden *bloos*.
Ik lees dat het wel wat ingrijpender dan een bloed geven (hormonen slikken en puncties ondergaan), maar aan de andere kant is het ook iets dat je ws 1 keer doet itt tot bloed dat je om de paar maanden geeft.
Ik heb een collega die volop in het IVF-traject zit en het is gewoon zo verdrietig als het maar niet lukt, terwijl ze het zo graag wil.
Ik lees dat het wel wat ingrijpender dan een bloed geven (hormonen slikken en puncties ondergaan), maar aan de andere kant is het ook iets dat je ws 1 keer doet itt tot bloed dat je om de paar maanden geeft.
Ik heb een collega die volop in het IVF-traject zit en het is gewoon zo verdrietig als het maar niet lukt, terwijl ze het zo graag wil.
dinsdag 7 februari 2012 om 11:45
dinsdag 7 februari 2012 om 11:48
Wat een lieve reacties..ik heb contact met een arts in Utrecht, zij was eerst mijn arts in het UMCG, via haar heb ik vernomen dat er in april wordt begonnen met werven van donoren en in het voorjaar van 2013 willen ze zoals ze dat zeggen de eicelbank openen. Ik weet niet of er een lange wachtlijst voor is, zeker is dat wij er op staan.
Het is heel fijn dat er vrouwen bestaan die dit willen doen voor een ander. Dit maakt het mogelijk dat veel vrouwen toch hun kinderwens in vervulling kunnen laten gaan.
Het is heel fijn dat er vrouwen bestaan die dit willen doen voor een ander. Dit maakt het mogelijk dat veel vrouwen toch hun kinderwens in vervulling kunnen laten gaan.
>
dinsdag 7 februari 2012 om 12:02
Het wordt al langer gedaan in Nederland, maar misschien is de werving van eiceldonoren wel nieuw, een goede zaak.
Ik heb namelijk 11 jaar geleden ook eicellen gedoneerd, aan een vriendin van mij. Toen kon dat alleen nog maar in Utrecht, tegenwoordig in veel meer centra.
Ook mijn vriendin was vervroegd in de overgang en had gewoonweg geen eicellen meer.
Toen ze het vertelde dacht ik direct. ik ga dat doen, je krijgt ze van mij. Heb er een tijdje over nagedacht en besproken met mijn partner voordat ik het ook daadwerkelijk aan haar voorstelde.
Ze was uiteraard heel erg blij met mijn aanbod, ze had geen idee hoe ze anders aan een donor had moeten komen.
Geen zussen, of nichten of zo, wie kan je zoiets vragen?
Maar goed. Heb slechts 1 keer een punctie gehad, en man wat deed dat vreselijk veel pijn. Besloot ook ter plekke dat dit het wel was, hier moesten ze het maar mee doen....
Maar een punctie kan ook onder een roesje gebeuren, dat had ik dus niet, alleen plaastelijke verdoving... maar dan nog... au au.
Zij zat naast me en ik kneep haar handen haast fijn, een bijzonder moment zo met z'n tweeen...
Van de eerste twee geplaatste embryo's ging er eentje goed en ze kreeg een dochter, en uit de twee ingevroren embryo's kwam later nog een tweeling.
Ik was gelijktijdig met haar zwanger de laatste keer, onze jongste kinderen schelen maar een paar weken.
Lieve Bo, ik hoop dat het gaat lukken.
Ik heb namelijk 11 jaar geleden ook eicellen gedoneerd, aan een vriendin van mij. Toen kon dat alleen nog maar in Utrecht, tegenwoordig in veel meer centra.
Ook mijn vriendin was vervroegd in de overgang en had gewoonweg geen eicellen meer.
Toen ze het vertelde dacht ik direct. ik ga dat doen, je krijgt ze van mij. Heb er een tijdje over nagedacht en besproken met mijn partner voordat ik het ook daadwerkelijk aan haar voorstelde.
Ze was uiteraard heel erg blij met mijn aanbod, ze had geen idee hoe ze anders aan een donor had moeten komen.
Geen zussen, of nichten of zo, wie kan je zoiets vragen?
Maar goed. Heb slechts 1 keer een punctie gehad, en man wat deed dat vreselijk veel pijn. Besloot ook ter plekke dat dit het wel was, hier moesten ze het maar mee doen....
Maar een punctie kan ook onder een roesje gebeuren, dat had ik dus niet, alleen plaastelijke verdoving... maar dan nog... au au.
Zij zat naast me en ik kneep haar handen haast fijn, een bijzonder moment zo met z'n tweeen...
Van de eerste twee geplaatste embryo's ging er eentje goed en ze kreeg een dochter, en uit de twee ingevroren embryo's kwam later nog een tweeling.
Ik was gelijktijdig met haar zwanger de laatste keer, onze jongste kinderen schelen maar een paar weken.
Lieve Bo, ik hoop dat het gaat lukken.
dinsdag 7 februari 2012 om 12:12
dinsdag 7 februari 2012 om 12:41
Goh wat fijn dat er nu ook zoiets in Nederland van start gaat.
Heb hier altijd wel over nagedacht, maar het leek me lastig (en heb verder ook geen mensen in m'n omgeving die hier gebruik van zouden willen maken) Voldoe ook aan de criteria (34, eigen gezin is klaar...) maar heb ws als nadeel dat ik een erfelijke schildklier afwijking heb.
Dit is nog in onderzoek, maar als het niet zo is (ook die kans bestaat) dan zou het voor mij ook absoluut wel een overweging zijn om de eicelletjes die ik nog heb, af te staan aan iemand die ze goed kan gebruiken. Komen erg mooie kindjes van
Heb hier altijd wel over nagedacht, maar het leek me lastig (en heb verder ook geen mensen in m'n omgeving die hier gebruik van zouden willen maken) Voldoe ook aan de criteria (34, eigen gezin is klaar...) maar heb ws als nadeel dat ik een erfelijke schildklier afwijking heb.
Dit is nog in onderzoek, maar als het niet zo is (ook die kans bestaat) dan zou het voor mij ook absoluut wel een overweging zijn om de eicelletjes die ik nog heb, af te staan aan iemand die ze goed kan gebruiken. Komen erg mooie kindjes van
dinsdag 7 februari 2012 om 12:48
dinsdag 7 februari 2012 om 14:12
@newwoman: vraagje uit nieuwsgierigheid: hoe voel je je ten opzichte van de kinderen van je vriendin waarvoor jij de eicellen hebt gedoneerd? Herken je kenmerken of eigenschappen van jezelf in hen? Is het een vreemd idee dat je in feite hun biologische moeder bent, zonder dat je die rol vervult? Zie je ze vaak, of juist niet, en heb je een speciale band met ze of ben je gewoon een vriendin van hun moeder?
dinsdag 7 februari 2012 om 15:19
Nou, het zijn natuurlijk hartstikke knappe kinderen he, dat sowieso
Maar ze lijken dan weer niet op mijn eigen kinderen, mijn dochter heeft bijvoorbeeld vrij steil blond haar en die van haar hebben krullen (heb ik ook, zie mijn avatar, dat ben ik zelf..).
Ze lijken toch wel veel op hun vader, vooral het jongetje is echt het evenbeeld van haar man.
Maar de meiden rijden allebei pony, mijn dochter ook en ik ben ook al mijn hele leven een paardenmeisje geweest, dat is dan wel weer leuk hoor.
Een van de meiden heeft een bril, ik ook, en mijn dochter ook.
Toen de eerste werd geboren ging ik wel als eerste naar het ziekenhuis, was even emotioneel, maar het zijn echt haar kinderen, haar gezin.
Het mooie van deze constructie vind ik wel dat ik dan misschien het eitje heb geleverd, maar de rest heeft ze toch echt zelf gedaan, zij was zwanger, ze zijn in haar lichaam gegroeid, haar zuurstof, haar bloed. Het waren maar een paar celletjes die ik haar gaf, ze deed zelf de rest, eigener dan dit kan haast niet...
En zij was zwanger en door die bevalling heen gegaan, ik niet.
Ze is een goede vriendin, maar we zien elkaar niet meer dan andere vriendinnen, ik ben gewoon een vriendin van hun moeder.
Inmiddels hebben zij het er al wel over gehad met de kinderen, om praatjesw voor te blijven, de directe omgeving weer er natuurlijk vanaf en ze wilden zeker zijn dat ze het van hen zouden horen, en ik verwacht ze ook nog wel een keer 'op de koffie' zeg maar, als ze daar behoefte aan hebben.
Ben vooral benieuwd hoe mijn en haar kinderen elkaar zullen zien later.
Ze zijn tenslotte biologisch halfzusjes/broertjes, en dat is misschien als ze ouder worden wel heel interessant.
En hoe ze het verder doen, als ouder, daar bemoei ik me niet mee, ik wist gewoon dat ze geweldige ouders zouden worden, die twee.
Daarom deed ik het ook, het was zo erg om te zien hoe ze er bijna aan onderdoor ging, hoe verdrietig ze was...
En het was fijn om echt iets te kunnen doen, ik gunde ze ook zo het geluk wat je ten deel valt als je een kind krijgt.
En het lukte ook nog allemaal, geen seconde spijt.
Het stukje aanloop naar de punctie was echt iets van vriendin en mij samen. Daarna heb ik een stap terug gedaan en was de rest gewoon van haar en haar man.
Ze stuurt me geregeld wat foto's, hartstikke leuk, maar ze voelen totaal niet als van mij, gewoon goed dus.
Maar ze lijken dan weer niet op mijn eigen kinderen, mijn dochter heeft bijvoorbeeld vrij steil blond haar en die van haar hebben krullen (heb ik ook, zie mijn avatar, dat ben ik zelf..).
Ze lijken toch wel veel op hun vader, vooral het jongetje is echt het evenbeeld van haar man.
Maar de meiden rijden allebei pony, mijn dochter ook en ik ben ook al mijn hele leven een paardenmeisje geweest, dat is dan wel weer leuk hoor.
Een van de meiden heeft een bril, ik ook, en mijn dochter ook.
Toen de eerste werd geboren ging ik wel als eerste naar het ziekenhuis, was even emotioneel, maar het zijn echt haar kinderen, haar gezin.
Het mooie van deze constructie vind ik wel dat ik dan misschien het eitje heb geleverd, maar de rest heeft ze toch echt zelf gedaan, zij was zwanger, ze zijn in haar lichaam gegroeid, haar zuurstof, haar bloed. Het waren maar een paar celletjes die ik haar gaf, ze deed zelf de rest, eigener dan dit kan haast niet...
En zij was zwanger en door die bevalling heen gegaan, ik niet.
Ze is een goede vriendin, maar we zien elkaar niet meer dan andere vriendinnen, ik ben gewoon een vriendin van hun moeder.
Inmiddels hebben zij het er al wel over gehad met de kinderen, om praatjesw voor te blijven, de directe omgeving weer er natuurlijk vanaf en ze wilden zeker zijn dat ze het van hen zouden horen, en ik verwacht ze ook nog wel een keer 'op de koffie' zeg maar, als ze daar behoefte aan hebben.
Ben vooral benieuwd hoe mijn en haar kinderen elkaar zullen zien later.
Ze zijn tenslotte biologisch halfzusjes/broertjes, en dat is misschien als ze ouder worden wel heel interessant.
En hoe ze het verder doen, als ouder, daar bemoei ik me niet mee, ik wist gewoon dat ze geweldige ouders zouden worden, die twee.
Daarom deed ik het ook, het was zo erg om te zien hoe ze er bijna aan onderdoor ging, hoe verdrietig ze was...
En het was fijn om echt iets te kunnen doen, ik gunde ze ook zo het geluk wat je ten deel valt als je een kind krijgt.
En het lukte ook nog allemaal, geen seconde spijt.
Het stukje aanloop naar de punctie was echt iets van vriendin en mij samen. Daarna heb ik een stap terug gedaan en was de rest gewoon van haar en haar man.
Ze stuurt me geregeld wat foto's, hartstikke leuk, maar ze voelen totaal niet als van mij, gewoon goed dus.
dinsdag 7 februari 2012 om 17:14
dinsdag 7 februari 2012 om 17:41
Precies, je kan echt iets doen, behalve meeleven een een goede vriendin proberen te zijn, maar de pijn kan je niet wegnemen meestal.
Ik heb ook een vriendin die dus kinderloos is gebleven en daar kon echt niemand wat aan doen, zo schreinend.
Ik kon haar dus echt helpen. Maar ik was waarschijnlijk niet op het idee gekomen om te doneren als ik niet iemand had gekend die dat nodig had. Dat jij en anderen dat dus zouden willen doen vind ik echt heel mooi.
Mijn oudste is overigens gehandicapt, maar geen erfelijk iets. Ik deed het ook uit de gedachte dat ik misschien leven kon geven zodat ik hem kon behouden, beetje zweverig misschien maar zo voelde ik dat wel.
Ik heb ook een vriendin die dus kinderloos is gebleven en daar kon echt niemand wat aan doen, zo schreinend.
Ik kon haar dus echt helpen. Maar ik was waarschijnlijk niet op het idee gekomen om te doneren als ik niet iemand had gekend die dat nodig had. Dat jij en anderen dat dus zouden willen doen vind ik echt heel mooi.
Mijn oudste is overigens gehandicapt, maar geen erfelijk iets. Ik deed het ook uit de gedachte dat ik misschien leven kon geven zodat ik hem kon behouden, beetje zweverig misschien maar zo voelde ik dat wel.
