HELP! Paniek / depressief / AD

Wat vreselijk naar!



Het lijkt inderdaad in het begin alsof het nooit beter wordt, maar gelukkig is dat niet zo hoor! Het kan zijn dat dit middel misschien niet zo goed aanslaat en dat een ander middel beter bij je past. Helaas is het echt natte-vinger-werk om de juiste AD te vinden. Maar het gaat beter worden, echt waar. Sterkte.

Gaat altijd over hoor.

En ja, het kan heel goed zijn dat je ongesteldheid er invloed op heeft.



Ik heb trouwens erg veel last gehad van paniekaanvallen en ben daar vanaf gekomen door ademhalingstherapie. Ik had daar erg veel baat bij. Daarbij heeft de organisatie (google "rebio") een telefoonnummer bemand door vrijwilligers die ook allemaal paniekaanvallen hebben gehad en daar vanaf zijn geraakt. Door die therapie kon ik de paniekaanvallen tegen houden en was ik niet meer afhankelijk van medicijnen en ging ik mij stapje voor stapje weer veilig voelen. Voor mij inmiddels 13 jaar geleden dat ik de laatste paniekaanval heb gehad. En wete ook zeker dat ik ze nooit meer krijg.

quote:Ik wil zo graag weer mezelf zijn, dit is gewoon een ramp om mee te maken.De persoon van gisteren word je niet meer, dat zou ook niet kunnen. Elke dag gebeuren er dingen en door die te verwerken groei je. Dus morgen ben je weer een beetje anders.

Het duurt even voordat het aanslaat, reken maar op 6 tot 12 weken voordat je echt verschil merkt. Misschien kan je beter een doorverwijzing naar een specialist (psychiater) vragen, die weten meer van de hoed en de rand dan de huisarts en psycholoog wat betreft medicijnen.



Je merkt inderdaad dat je wat actiever wordt, dus niet meer hele dagen op de bank doorbrengt. Maar de positieve effecten op je gemoedstoestand duurt helaas wat langer en voor angstsymptomen te bestrijden moet AD hoger gedoseerd worden. Het is een heel vervelend proces wat tijd kost, neem die tijd ook en voel je daar niet schuldig of rot onder.

Je wordt heus weer de moeder die je bent, het komt goed. Hormonen kunnen heel goed je stemming en je angst verergeren. Misschien moet je een stemmingsdagboek bij gaan houden en kijken of je cyclus inderdaad van invloed is. Je psycholoog heeft vast die formulieren wel liggen of kan ze voor je maken.



Angst is heel naar. Het beheerst je al je gedachten en je hele doen en laten. Maar heb geduld, het wordt echt weer beter.

Ik denk dat je echt beter een doorverwijzing naar een psychiater verbonden aan een ziekenhuis kan vragen aan je huisarts. Dat zijn de specialisten op het gebied van psychofarmaca. Lijkt me echt beter, een huisarts is een generalist en weet van alles een beetje, waarschijnlijk niet meer dan dat er staat in het farmacotherapeutisch kompas.

Ninosz, psychologen mogen helemaal niet op eigen houtje medicijnen ophogen. Dat mogen alleen artsen (o.a. psychiater).

quote:ninosz schreef op 13 februari 2012 @ 22:15:

Bedankt voor alle reacties!

Heb net nog een gesprek gehad met de psycholoog..

Zij wil de medicatie wel ophogen, maar de huisarts niet!

Weet zelf ook niet wat ik wil.

Dit kan zo ook niet langer doorgaan..

Maar aan de andere kant denk ik: Moet ik het niet gewoon de tijd geven?



Hoe lang hebben mensen hier op het forum erover gedaan voor de medicijnen echt aansloegen?



Het feit dat ik af en toe nog een Oxazepam moet gebruiken klopt voor mn gevoel gewoon niet!



Vorig jaar zomer was ik ook zwaar depressief en had last van angst. Eerst kreeg ik Remeron, daar merkte ik helemaal niets van, dus werd dat vervangen door Sertraline (50 mg) in combinatie met Seroquel (25 mg). Mijn psychiater legde me uit dat Seroquel een medicijn is dat in 3 doseringen kan worden voorgeschreven en dan verschillende resultaten geeft: de hoogste dosis is tegen psychoses, de middelste tegen schizofrenie (als ik het me goed herinner) en de laagste dosis, die ik dus slik, helpt tegen angsten en nachtmerries en zorgt er bovendien voor dat je goed slaapt (maar het is, anders dan slaapmedicatie, niet verslavend).

Het gekke is, en ik kan het niet verklaren, misschien komt het door de combinatie van die 2 medicijnen, ik vanaf de eerste dag verbetering merkte, terwijl ik me juist weer had voorbereid op wekenlange ellende zoals met de Remeron. De eerste drie weken of zo dat ik het slikte had ik zelfs een licht euforisch gevoel, dat werd daarna minder maar ik voelde nog steeds echt een verbetering. Mijn dosissen zijn nooit verhoogd, dus nog steeds 50 mg Sertraline en 25 mg Seroquel, allebei voor het slapen gaan en ik vind dat het nog steeds prima werkt.

Hopelijk heb je hier iets aan, sterkte ermee!

quote:ninosz schreef op 14 februari 2012 @ 20:48:

[...]





Hoi,



Bedankt voor je reactie.

Merkte je veel van de overstap van Remeron naar Sertraline? Ik slik nu dus 100mg Sertraline, en het helpt dus gewoon niet genoeg denk ik.

Soms denk ik, ik moet het nog de tijd geven, maar goed.. we zijn inmiddels 6 weken verder.



De psycholoog wil me nu misschien doorverwijzen naar een psychiater, ik heb het idee dat ze een beetje de moed opgeeft.

De huisarts wil een volledige overstap maken naar een andere antidepressiva, maar dat zie ik nu helemaal niet zitten.

Het lijkt me dat ik dat er nu niet bij kan hebben, om weer door die ellende te moeten??



Gr



Nou, het verschil was echt opmerkelijk. De ene dag slikte ik nog Remeron, moest daar acuut mee stoppen (zat nog in de laagste dosering en had het maar een paar weken geslikt dus hoefde niks af te bouwen), de volgende dag slikte ik Sertraline (Zoloft) en Seroquel en een dag later leek het wel of er een stolp van me af werd getild, of zoals in die wasmiddelreclame waar mensen een grijs waasje over hun kleding hadden en dat uittrekken, zo voelde het echt. Ik hoorde weer vogeltjes, voelde dat het warm was, durfde weer een klein stukje te gaan wandelen in het park. En toen was ik er nog láng niet, toen moest mijn therapie nog beginnen, maar ik kon tenminste naar therapie toe gaan, dat was me eerder niet gelukt denk ik. En door de medicatie en de therapie ging het stapje voor stapje beter, ik vind sociale dingen doen nu weer leuk, ook verjaardagen, ik ga binnenkort mijn werk hervatten, ik zorg weer voor mezelf, en ik kan bijvoorbeeld weer naar de Paradiso of zoiets. Zelfs winkelen vind ik weer leuk, koopavond trek ik nog niet helemaal, maar dat is ook wel erg druk en probeerde ik vroeger ook al te vermijden.

Toen ik heel erg depressief was, en ook toen ik die Remeron slikte deed ik gewoon helemaal niets meer. Ik at niet meer, sliep niet meer, douchte niet meer elke dag, ging niet meer naar buiten. Ik lag gewoon alleen maar op de bank. Ik kan me nog herinneren dat ik elke middag de Tour de France aanzette, uit een soort vasthouden aan vroeger, ik vond de Tour volgen altijd erg leuk, nu deed ik het als een soort laatste verbinding met mijn echte zelf (dat klinkt waarschijnlijk best wel raar), maar het ging allemaal volledig langs me heen, ik zag alleen maar mannetjes op fietsen, af en toe viel er eens een, maar ik kon het absoluut niet meer volgen.

De dosis is nooit verhoogd en ik verwacht dat ik binnenkort kan gaan afbouwen, dat lijkt me wel eng maar ik zal wel weer goed begeleid worden door mijn psychiater, en ik heb ook nog steeds psychotherapie, dus ik kan meteen aan de bel trekken als het niet goed gaat.



Het lijkt me helemaal geen gek idee als je psycholoog je doorverwijst naar een psychiater. Psychologen zijn niet gespecialiseerd in de vele soorten medicatie die er tegenwoordig zijn, en mogen die ook niet voorschrijven, en huisartsen zijn niet gespecialiseerd in psychische dingen.

In mijn geval ging het zo dat mijn huisarts me doorverwees naar een psychologe, tijdens het intakegesprek met haar maakte zij een aantal opmerkingen die zo fout vielen bij mij dat ik pas echt instortte en bij een crisiscentrum terecht kwam, daar kreeg ik die Remeron dus, en overbruggingsgesprekken totdat ik naar de afdeling Depressie Ambulant van een plaatselijke GGZ-instelling kon (dat duurde een week of 3), en daar kreeg ik dus die psychiater die gelukkig mijn medicatie veranderde, en mijn psychotherapeute, die echt geweldig is.



Dus een doorverwijzing naar een psychiater lijkt me best een goed idee, maar ik denk ook dat je er met alleen medicatie niet komt, misschien zou therapie ook een goed idee zijn. Ik heb er zóveel aan gehad en van geleerd (en heb/doe dat nog steeds).