Psyche
alle pijlers
Rouw
maandag 13 februari 2012 om 01:08
Kan iemand me vertellen hoe je om moet gaan met rouwen?
Ik snap het proces niet zo geloof ik.
Ik ontwijk de gevoelens nu. Ga veel uit, drink me het liefst lam ook. Heb na zijn dood een periode veel geblowd, maar dat heb ik gelukkig niet meer nodig.
Werk gaat nog goed. Hoewel ik elke dag te laat kom en gewoon geen zin heb. Zit er over na te denken mij ziek te melden voor 'n tijdje.
Mijn overige familieleden ontwijk ik , vooral de ouders van de overledene. Ik kan de pijn in hun ogen niet aanzien. Het maakt me depressief en zorgt ervoor dat ik weer een week aan huis gekluisterd zit te zwelgen van verdriet.
De dood van de persoon waar ik om rouw is niet natuurlijk gegaan trouwens.
Heb veel meegemaakt de afgelopen 1.5 jaar. Scheiding, overspannen zijn, mijzelf opnieuw ontdekken, onzekerheden etc. Soms voel ik me zo sterk en geniet ik van het leven om vervolgens neer te knallen en mijn bed niet meer uit kunnen komen.
Voel me ook zo eenzaam en dat gevoel kan ik niet plaatsen, want ik heb nu alleen mensen om mij heen die mij 100pr steunen en er voor mij zijn.
Mijn verhaal is wat vaag ivm herkenbaarheid, maar ook doordat mijn gedachten niet geordend zijn.. Misschien dat iemand tips heeft om dit proces sneller te laten verlopen? Na een weekend vol geluk en goedvoelen, voel ik weer een dip aankomen.
Ik snap het proces niet zo geloof ik.
Ik ontwijk de gevoelens nu. Ga veel uit, drink me het liefst lam ook. Heb na zijn dood een periode veel geblowd, maar dat heb ik gelukkig niet meer nodig.
Werk gaat nog goed. Hoewel ik elke dag te laat kom en gewoon geen zin heb. Zit er over na te denken mij ziek te melden voor 'n tijdje.
Mijn overige familieleden ontwijk ik , vooral de ouders van de overledene. Ik kan de pijn in hun ogen niet aanzien. Het maakt me depressief en zorgt ervoor dat ik weer een week aan huis gekluisterd zit te zwelgen van verdriet.
De dood van de persoon waar ik om rouw is niet natuurlijk gegaan trouwens.
Heb veel meegemaakt de afgelopen 1.5 jaar. Scheiding, overspannen zijn, mijzelf opnieuw ontdekken, onzekerheden etc. Soms voel ik me zo sterk en geniet ik van het leven om vervolgens neer te knallen en mijn bed niet meer uit kunnen komen.
Voel me ook zo eenzaam en dat gevoel kan ik niet plaatsen, want ik heb nu alleen mensen om mij heen die mij 100pr steunen en er voor mij zijn.
Mijn verhaal is wat vaag ivm herkenbaarheid, maar ook doordat mijn gedachten niet geordend zijn.. Misschien dat iemand tips heeft om dit proces sneller te laten verlopen? Na een weekend vol geluk en goedvoelen, voel ik weer een dip aankomen.
maandag 13 februari 2012 om 01:18
maandag 13 februari 2012 om 01:19
Fasen van rouw
Een rouwproces bestaat uit verschillende fasen. Fasen kunnen door elkaar lopen. Het is ook niet zo dat iedereen alle fasen doormaakt.
•Ontkenning
Direct na een overlijden ervaren sommige mensen een gevoel van onwerkelijkheid, andere mensen voelen vrijwel niets. Deze fase, waarin het verlies nog niet helemaal doordringt, geeft de gelegenheid de waarheid geleidelijk onder ogen te zien.
•Boosheid en protest
‘Waarom overkomt mij dit?’ In deze fase zoeken mensen vaak een ‘schuldige’, om verdriet en boosheid op te projecteren.
•Onderhandelen en vechten
Dit kan vele vormen aannemen. Bijvoorbeeld door bij een echtscheiding of ontslag naar de rechter stappen. Of zelfs door een (ex)partner te stalken.
•Verdriet of depressie
Als het verdriet echt door gaat dringen, is dit zwaarste en verdrietigste tijd.
•Aanvaarding
Dit gaat met vallen en opstaan. Er komt weer wat meer ruimte, er kunnen voorzichtig weer wat plannen voor de toekomst worden gemaakt.
Gevolgen van rouw
Iedereen gaat verschillend met rouw om. U kunt door heftige emoties overvallen worden en gevoelens ervaren die u niet van uzelf kent: verdriet en somberheid, angst, agressie, schuld, verwarring. Maar misschien ervaart u ook positieve gevoelens, zoals opluchting en tevredenheid over de uiteindelijke gang van zaken.
Door het verdriet veranderen soms tijdelijk uw interesses en behoeften, bijvoorbeeld uw behoefte aan intimiteit.
Ook uw lichaam kan heftig reageren op rouw, bijvoorbeeld door:
•spierspanningsklachten
•veranderd eet- en drinkpatroon
•concentratieverlies
•vermoeidheid
•slapeloosheid
•overactief gedrag
Een rouwproces bestaat uit verschillende fasen. Fasen kunnen door elkaar lopen. Het is ook niet zo dat iedereen alle fasen doormaakt.
•Ontkenning
Direct na een overlijden ervaren sommige mensen een gevoel van onwerkelijkheid, andere mensen voelen vrijwel niets. Deze fase, waarin het verlies nog niet helemaal doordringt, geeft de gelegenheid de waarheid geleidelijk onder ogen te zien.
•Boosheid en protest
‘Waarom overkomt mij dit?’ In deze fase zoeken mensen vaak een ‘schuldige’, om verdriet en boosheid op te projecteren.
•Onderhandelen en vechten
Dit kan vele vormen aannemen. Bijvoorbeeld door bij een echtscheiding of ontslag naar de rechter stappen. Of zelfs door een (ex)partner te stalken.
•Verdriet of depressie
Als het verdriet echt door gaat dringen, is dit zwaarste en verdrietigste tijd.
•Aanvaarding
Dit gaat met vallen en opstaan. Er komt weer wat meer ruimte, er kunnen voorzichtig weer wat plannen voor de toekomst worden gemaakt.
Gevolgen van rouw
Iedereen gaat verschillend met rouw om. U kunt door heftige emoties overvallen worden en gevoelens ervaren die u niet van uzelf kent: verdriet en somberheid, angst, agressie, schuld, verwarring. Maar misschien ervaart u ook positieve gevoelens, zoals opluchting en tevredenheid over de uiteindelijke gang van zaken.
Door het verdriet veranderen soms tijdelijk uw interesses en behoeften, bijvoorbeeld uw behoefte aan intimiteit.
Ook uw lichaam kan heftig reageren op rouw, bijvoorbeeld door:
•spierspanningsklachten
•veranderd eet- en drinkpatroon
•concentratieverlies
•vermoeidheid
•slapeloosheid
•overactief gedrag
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 13 februari 2012 om 01:20
Gecondoleerd. Tsja, ik denk dat je zelf ook wel weet dat jezelf lam drinken om te beginnen niet de beste methode is. Je verdooft jezelf als vlucht, net als het vele uitgaan. Begrijpelijk maar het komt daarna nog harder binnen.
Als je er zelf niet helemaal uitkomt, waarom zoek je geen hulp?
Er bestaat geen rouw volgens een stappenplan. Het zijn fases waar je doorheen gaat, meer vallen dan opstaan in het begin.
En een tijd staat er al helemaal niet voor.
Misschien dat het je wel helpt om zijn ouders te zien? Er hoeft niet altijd gepraat te worden, aanwezig zijn kan soms al veel doen.
Sterkte.
Als je er zelf niet helemaal uitkomt, waarom zoek je geen hulp?
Er bestaat geen rouw volgens een stappenplan. Het zijn fases waar je doorheen gaat, meer vallen dan opstaan in het begin.
En een tijd staat er al helemaal niet voor.
Misschien dat het je wel helpt om zijn ouders te zien? Er hoeft niet altijd gepraat te worden, aanwezig zijn kan soms al veel doen.
Sterkte.
maandag 13 februari 2012 om 01:32
quote:doekie schreef op 13 februari 2012 @ 01:20:
Dank je, maar ik heb zo'n beetje alle links al gelezen. .Ken je deze; rouwTAKEN?
http://www.rouwen.berseba.nl/html/hoofdstuk3.htm
Dank je, maar ik heb zo'n beetje alle links al gelezen. .Ken je deze; rouwTAKEN?
http://www.rouwen.berseba.nl/html/hoofdstuk3.htm
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 13 februari 2012 om 01:33
quote:doekie schreef op 13 februari 2012 @ 01:20:
Dank je, maar ik heb zo'n beetje alle links al gelezen. Ik herken me niet echt in die stappen.
Ik toch wel. In je op schrijf je dat werk nog goed gaat en je te laat komt omdat je geen zin hebt. Verder ben je naar vrienden en familie ontwijkend en ga je veel uit.
Dat is weldegelijk een gedragsverandering die ook bij rouwen kan horen. Tenzij je dat voor het overlijden ook al had/deed.
Net als vergeetachtigheid, de zogenaamde prop watten in je hoofd.
Dank je, maar ik heb zo'n beetje alle links al gelezen. Ik herken me niet echt in die stappen.
Ik toch wel. In je op schrijf je dat werk nog goed gaat en je te laat komt omdat je geen zin hebt. Verder ben je naar vrienden en familie ontwijkend en ga je veel uit.
Dat is weldegelijk een gedragsverandering die ook bij rouwen kan horen. Tenzij je dat voor het overlijden ook al had/deed.
Net als vergeetachtigheid, de zogenaamde prop watten in je hoofd.
maandag 13 februari 2012 om 01:42
Eerlijk: Ik kan 't niet goed beoordelen, want voor zijn dood had ik 'n slopende relatie en was ik op bepaalde momenten ook weer erg ontwijkend en psychisch niet goed. De vergeetachtigheid is erg aanwezig, die begon tijdens die klote relatie.
Maar, hoe word ik dan weer mijzelf/normaal? De psycholoog snapt 't niet. Ik heb hem verteld, dat ik mij voor de rest wel goed voel en alleen het rouwen mij naar beneden haalt. Wordt niet veel meegedaan en wil er ook mee stoppen.
Ik wil die enorme ups & downs niet meer. Ik wil mij het liefst gewoon even ziek melden, want alles wordt mij teveel. Maar dan denk ik nee, dat kan ik niet maken. Zolang ik niet in de goot lig, kan ik werken.
Die persoon is trouwens juni vorig jaar overleden
Maar ik heb nu al jaren veel shit meegemaakt, alle fasen/emoties lopen door elkaar heen en dat maakt me warrig.
Maar, hoe word ik dan weer mijzelf/normaal? De psycholoog snapt 't niet. Ik heb hem verteld, dat ik mij voor de rest wel goed voel en alleen het rouwen mij naar beneden haalt. Wordt niet veel meegedaan en wil er ook mee stoppen.
Ik wil die enorme ups & downs niet meer. Ik wil mij het liefst gewoon even ziek melden, want alles wordt mij teveel. Maar dan denk ik nee, dat kan ik niet maken. Zolang ik niet in de goot lig, kan ik werken.
Die persoon is trouwens juni vorig jaar overleden
Maar ik heb nu al jaren veel shit meegemaakt, alle fasen/emoties lopen door elkaar heen en dat maakt me warrig.
maandag 13 februari 2012 om 01:53
quote:blijfgewoonbianca schreef op 13 februari 2012 @ 01:32:
[...]
Ken je deze; rouwTAKEN?
http://www.rouwen.berseba.nl/html/hoofd ... tmBepaalde delen herken ik mijzelf wel in.. Maar als ik naar die stappen kijk, zit ik nog in het begin. Ik heb vaak flashbacks naar de momenten dat ik te horen kreeg dat hij is overleden, het immense verdriet van de hele familie etc. Voel me schuldig, want de laatst keer dat ik hem zag negeerde ik hem. etc etc.
[...]
Ken je deze; rouwTAKEN?
http://www.rouwen.berseba.nl/html/hoofd ... tmBepaalde delen herken ik mijzelf wel in.. Maar als ik naar die stappen kijk, zit ik nog in het begin. Ik heb vaak flashbacks naar de momenten dat ik te horen kreeg dat hij is overleden, het immense verdriet van de hele familie etc. Voel me schuldig, want de laatst keer dat ik hem zag negeerde ik hem. etc etc.
maandag 13 februari 2012 om 02:02
quote:doekie schreef op 13 februari 2012 @ 01:53:
[...]
Bepaalde delen herken ik mijzelf wel in.. Maar als ik naar die stappen kijk, zit ik nog in het begin. Ik heb vaak flashbacks naar de momenten dat ik te horen kreeg dat hij is overleden, het immense verdriet van de hele familie etc. Voel me schuldig, want de laatst keer dat ik hem zag negeerde ik hem. etc etc.Bij rouwtaken moet je een soort van actief zijn. Het zijn geen fases waar je vanzelf door gaat ( en terug gaat naar een fase, of fases over slaat ) .
http://www.rouw-verlies-counselling.nl/rouw-en-verlies/
Er zijn heel veel therapeuten gespecialiseerd in rouwverwerking.
[...]
Bepaalde delen herken ik mijzelf wel in.. Maar als ik naar die stappen kijk, zit ik nog in het begin. Ik heb vaak flashbacks naar de momenten dat ik te horen kreeg dat hij is overleden, het immense verdriet van de hele familie etc. Voel me schuldig, want de laatst keer dat ik hem zag negeerde ik hem. etc etc.Bij rouwtaken moet je een soort van actief zijn. Het zijn geen fases waar je vanzelf door gaat ( en terug gaat naar een fase, of fases over slaat ) .
http://www.rouw-verlies-counselling.nl/rouw-en-verlies/
Er zijn heel veel therapeuten gespecialiseerd in rouwverwerking.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 13 februari 2012 om 08:25
Hoi Doekie,
Ik herken heel goed wat je schrijft. Dat de fases door elkaar heen lopen en zeker niet één voor één gaan. Het ontwijken van mensen. En in de war zijn. Wat voor mij werkte was het besef dat niemand mij kon helpen, omdat niemand kon voelen wat ik voelde. Dus ben ik gewoon maar eens gaan voelen wat ik voelde. Er niet over nadenken, niet proberen de warrigheid te ontwarren, er over te praten of lezen, maar gewoon voelen. Soms was dat een grote verrassing, dan voelde ik me bijvoorbeeld ondanks alles heel blij, en dat verdrong ik omdat ik me daar schuldig over voelde. Maar door gewoon eerlijk tegen mezelf te zijn en te voelen wat ik voelde, werd ik in ieder geval weer mezelf en toen voelde ik hoe het proces ook echt begon. Al blijven de fases door elkaar lopen.
Ik herken heel goed wat je schrijft. Dat de fases door elkaar heen lopen en zeker niet één voor één gaan. Het ontwijken van mensen. En in de war zijn. Wat voor mij werkte was het besef dat niemand mij kon helpen, omdat niemand kon voelen wat ik voelde. Dus ben ik gewoon maar eens gaan voelen wat ik voelde. Er niet over nadenken, niet proberen de warrigheid te ontwarren, er over te praten of lezen, maar gewoon voelen. Soms was dat een grote verrassing, dan voelde ik me bijvoorbeeld ondanks alles heel blij, en dat verdrong ik omdat ik me daar schuldig over voelde. Maar door gewoon eerlijk tegen mezelf te zijn en te voelen wat ik voelde, werd ik in ieder geval weer mezelf en toen voelde ik hoe het proces ook echt begon. Al blijven de fases door elkaar lopen.
Spreuken 18:2
maandag 13 februari 2012 om 08:37
Kan het niet zijn dat jouw nare gevoelens niet alleen met de rouw te maken hebben? Als ik dit zo lees heb je meer meegemaakt dan alleen een sterfgeval. Het kan best zijn dat de rouw om de overledene ook als een trigger werkt voor het verwerken van al je andere leed.
Als je er snel bovenop wilt komen, dan is een eerste stap om te stoppen met je destructieve gewoontes. Je lam drinken helpt zeker niet voor een snellere verwerking. Het zorgt in het beste geval voor vertraging en uitstel in je verwerkingsproces, maar vermoedelijk ook voor een slechtere conditie wat juist funest is als je met emotioneel zware situaties te kampen hebt. Zelfs je vergeetachtigheid en desinteresse kan door het drinken behoorlijk versterkt worden.
Hoe cliche het ook klinkt, je beter voelen begint bij je lichamelijke conditie. Je moet dus juist nu extra goed voor jezelf zorgen. Zorg voor rust en regelmaat in je leven, ook letterlijk, bijv door doordeweeks en in het weekend ongeveer dezelfde bedtijden aan te houden. Let goed op je voeding, beweeg voldoende, zorg ervoor dat je genoeg in de buitenlucht komt.
Een ziekmelding zou ik ook proberen te voorkomen. Juist werken dwingt je in een regelmatig patroon met op tijd opstaan e.d. En dat is weer belangrijk omdat ook daglicht een positieve uitwerking heeft op hoe wij ons voelen. Als het je toch teveel wordt, overleg dan met de arbo-arts. Misschien kun je tijdelijk andere lichtere werkzaamheden uitvoeren, die makkelijker te combineren zijn met hoe jij je nu voelt.
Sterkte!
Als je er snel bovenop wilt komen, dan is een eerste stap om te stoppen met je destructieve gewoontes. Je lam drinken helpt zeker niet voor een snellere verwerking. Het zorgt in het beste geval voor vertraging en uitstel in je verwerkingsproces, maar vermoedelijk ook voor een slechtere conditie wat juist funest is als je met emotioneel zware situaties te kampen hebt. Zelfs je vergeetachtigheid en desinteresse kan door het drinken behoorlijk versterkt worden.
Hoe cliche het ook klinkt, je beter voelen begint bij je lichamelijke conditie. Je moet dus juist nu extra goed voor jezelf zorgen. Zorg voor rust en regelmaat in je leven, ook letterlijk, bijv door doordeweeks en in het weekend ongeveer dezelfde bedtijden aan te houden. Let goed op je voeding, beweeg voldoende, zorg ervoor dat je genoeg in de buitenlucht komt.
Een ziekmelding zou ik ook proberen te voorkomen. Juist werken dwingt je in een regelmatig patroon met op tijd opstaan e.d. En dat is weer belangrijk omdat ook daglicht een positieve uitwerking heeft op hoe wij ons voelen. Als het je toch teveel wordt, overleg dan met de arbo-arts. Misschien kun je tijdelijk andere lichtere werkzaamheden uitvoeren, die makkelijker te combineren zijn met hoe jij je nu voelt.
Sterkte!
maandag 13 februari 2012 om 08:43
Ik denk dat er bij jou twee dingen door elkaar lopen.
Het verwerken van een klote relatie en het rouwproces.
Dat maakt het erg dubbel allemaal.
Stel dat jullie gewoon uit elkaar waren gegaan dan had je nu ook nog heel wat te verwerken gehad. De manier waarop ( het overlijden) komt daar nog bovenop.
Ik kan me Voorstellen dat er naar zijn ouders en andere bekenden van hem ook een stuk schuldgevoel zit omdat je ergens blij bent dat de relatie over is.
Tenminste..dat zou ik hebben. Het was moeilijk er een punt achter te zetten en die beslissing is nu voor jou genomen.
Een stukje opluchting omdat het jouw leven ook rustiger maakt.
Als jij een psych hebt die dit niet begrijpt zou ik een andere zoeken.
Dit is erg moeilijk om zelf op te lossen, je hebt wel de volle laag gehad.
Heel veel sterkte meis..
Al lijkt het nu niet zo je gaat hier sterker uitkomen.
Het verwerken van een klote relatie en het rouwproces.
Dat maakt het erg dubbel allemaal.
Stel dat jullie gewoon uit elkaar waren gegaan dan had je nu ook nog heel wat te verwerken gehad. De manier waarop ( het overlijden) komt daar nog bovenop.
Ik kan me Voorstellen dat er naar zijn ouders en andere bekenden van hem ook een stuk schuldgevoel zit omdat je ergens blij bent dat de relatie over is.
Tenminste..dat zou ik hebben. Het was moeilijk er een punt achter te zetten en die beslissing is nu voor jou genomen.
Een stukje opluchting omdat het jouw leven ook rustiger maakt.
Als jij een psych hebt die dit niet begrijpt zou ik een andere zoeken.
Dit is erg moeilijk om zelf op te lossen, je hebt wel de volle laag gehad.
Heel veel sterkte meis..
Al lijkt het nu niet zo je gaat hier sterker uitkomen.
maandag 13 februari 2012 om 09:46
quote:doekie schreef op 13 februari 2012 @ 01:53:
[...]
Bepaalde delen herken ik mijzelf wel in.. Maar als ik naar die stappen kijk, zit ik nog in het begin. Ik heb vaak flashbacks naar de momenten dat ik te horen kreeg dat hij is overleden, het immense verdriet van de hele familie etc. Voel me schuldig, want de laatst keer dat ik hem zag negeerde ik hem. etc etc.
Die flashbacks horen erbij en die moet je niet wegstoppen. Je moet ze toelaten er rustig de tijd voor nemen. Voelen wat je toen voelde, er flink om huilen. En de volgende keer is het iets minder pijnlijk om het te herbeleven en na een paar keer worden het herinneringen die je op een moment dat het niet goed uitkomt even kan parkeren en 's avonds weer kan oproepen. Zo krijgt het een plekje.
Veel praten met andere mensen die ook verdriet hebben kan ook helpen, het opschrijven van herinneringen (leuke en niet leuke) helpt ook om je gedachten te orderen.
Weglopen van mensen en gevoelens helpt niet.
[...]
Bepaalde delen herken ik mijzelf wel in.. Maar als ik naar die stappen kijk, zit ik nog in het begin. Ik heb vaak flashbacks naar de momenten dat ik te horen kreeg dat hij is overleden, het immense verdriet van de hele familie etc. Voel me schuldig, want de laatst keer dat ik hem zag negeerde ik hem. etc etc.
Die flashbacks horen erbij en die moet je niet wegstoppen. Je moet ze toelaten er rustig de tijd voor nemen. Voelen wat je toen voelde, er flink om huilen. En de volgende keer is het iets minder pijnlijk om het te herbeleven en na een paar keer worden het herinneringen die je op een moment dat het niet goed uitkomt even kan parkeren en 's avonds weer kan oproepen. Zo krijgt het een plekje.
Veel praten met andere mensen die ook verdriet hebben kan ook helpen, het opschrijven van herinneringen (leuke en niet leuke) helpt ook om je gedachten te orderen.
Weglopen van mensen en gevoelens helpt niet.
maandag 13 februari 2012 om 15:17
Heb mij ziekgemeld. Ik voel me er schuldig om, maar mijn gevoel zegt dat ik even moet stoppen met doorsjeezen en mij op mijzelf moet richten.
Heb zojuist een afspraak gemaakt bij de arboarts en mijn eigen huisarts.
Qua voor mijzelf zorgen, nee dat doe ik echt niet. Ik eet ongezond, slaap ook niet goed. Of ik slaap dagen niet, of ik slaap dagen teveel (14 uur achterelkaar).
Voor de duidelijkheid, de persoon die is overleden is niet mijn ex.
We kunnen hier dus wel op uitmaken, dat ik hier aan moet werken en niet achterover moet zitten en verwachten dat het vanzelf overgaat.
Misschien is een rouwtherapeut idd iets. De pyscholoog kwam er niet verder mee bij mij, ook omdat ik totaal geblokkeerd ben qua gevoelens. Ik huil even en herpak mij automatisch. De psycholoog denkt dat dit iets is wat ik heb overgehouden aan mijn relatie. Het wegstoppen wat ik voel en op de automatische piloot doorgaan.
Bedankt voor jullie reacties.
Heb zojuist een afspraak gemaakt bij de arboarts en mijn eigen huisarts.
Qua voor mijzelf zorgen, nee dat doe ik echt niet. Ik eet ongezond, slaap ook niet goed. Of ik slaap dagen niet, of ik slaap dagen teveel (14 uur achterelkaar).
Voor de duidelijkheid, de persoon die is overleden is niet mijn ex.
We kunnen hier dus wel op uitmaken, dat ik hier aan moet werken en niet achterover moet zitten en verwachten dat het vanzelf overgaat.
Misschien is een rouwtherapeut idd iets. De pyscholoog kwam er niet verder mee bij mij, ook omdat ik totaal geblokkeerd ben qua gevoelens. Ik huil even en herpak mij automatisch. De psycholoog denkt dat dit iets is wat ik heb overgehouden aan mijn relatie. Het wegstoppen wat ik voel en op de automatische piloot doorgaan.
Bedankt voor jullie reacties.
dinsdag 14 februari 2012 om 22:04
Doekie, hoewel het wat vaag/zweverig mag klinken: bij ingrijpende gebeurtenissen grijpt 'moeder natuur' nog weleens in. Waarmee ik bedoel dat er een soort van automatische muur, tijdelijk, wordt opgetrokken, ook in je hersens, dat ervoor zorgt dat de 'klap' van het verlies gedoseerd binnenkomt.
Er komt automatisch een soort van verdovend middel los in je lijf, vergelijk het met valium. Je wordt tijdelijk 'uitgeschakeld' maar kunt tegelijkertijd wel doorgaan. Dat verklaart het automatische piloot idee alleen wordt je gevoel daarmee ook tijdelijk uitgeschakeld.
Het kan daarom heel goed zijn dat je op dit moment het verlies niet koppelt aan de emotie ervan, die jij denkt te horen/moeten voelen. Die kan later nog komen. Dat hóeft niet, het kan.
Rouw is een ingewikkeld proces, complex ook.
Jouw rouw herken ik ten dele, d.w.z. ik had last van uitgestelde rouw. De echte klap kwam na 5 jaar, toen ik alsnog vastliep in gecombineerd verlies van mijn moeder en later mijn man.
Ik dacht dat ik het 'op een rijtje had'. Niet dus. Ik liep na 5 jaar alsnog emotioneel vast. Hoewel ik de fases van rouw wel wisselend had ervaren.
Er komt automatisch een soort van verdovend middel los in je lijf, vergelijk het met valium. Je wordt tijdelijk 'uitgeschakeld' maar kunt tegelijkertijd wel doorgaan. Dat verklaart het automatische piloot idee alleen wordt je gevoel daarmee ook tijdelijk uitgeschakeld.
Het kan daarom heel goed zijn dat je op dit moment het verlies niet koppelt aan de emotie ervan, die jij denkt te horen/moeten voelen. Die kan later nog komen. Dat hóeft niet, het kan.
Rouw is een ingewikkeld proces, complex ook.
Jouw rouw herken ik ten dele, d.w.z. ik had last van uitgestelde rouw. De echte klap kwam na 5 jaar, toen ik alsnog vastliep in gecombineerd verlies van mijn moeder en later mijn man.
Ik dacht dat ik het 'op een rijtje had'. Niet dus. Ik liep na 5 jaar alsnog emotioneel vast. Hoewel ik de fases van rouw wel wisselend had ervaren.
dinsdag 14 februari 2012 om 22:39
Dank voor je reactie. Nee, ik vind het niet zweverig klinken. Ik heb het gevoel dat alle gevoel uit mij gezogen is. Soms huil ik even, echt 2 traantjes, en dan is het gevoel weer verdwenen. Ik weet dat ik nog met zijn dood zit, continu.
Maar 't lijkt alsof het verdriet er niet uit kan komen. Ik heb nog niets verwerkt, lijkt het wel. Heb vandaag weer veel flashbacks.En niet alleen over hem, maar ook mbt mijn ex, raar genoeg. Nu zit ik weer in een rotbui merk ik. Ik ben weer bang in mijn eigen huis, de muren komen op mij af, ik durf niet eens in mijn eigen bed te slapen. Voel me eenzaam en voel echt angst. Gek word ik hiervan.
Maar je reactie doet me wel nog meer beseffen dat ik hulp moet zoeken.
Maar 't lijkt alsof het verdriet er niet uit kan komen. Ik heb nog niets verwerkt, lijkt het wel. Heb vandaag weer veel flashbacks.En niet alleen over hem, maar ook mbt mijn ex, raar genoeg. Nu zit ik weer in een rotbui merk ik. Ik ben weer bang in mijn eigen huis, de muren komen op mij af, ik durf niet eens in mijn eigen bed te slapen. Voel me eenzaam en voel echt angst. Gek word ik hiervan.
Maar je reactie doet me wel nog meer beseffen dat ik hulp moet zoeken.
dinsdag 14 februari 2012 om 23:21
quote:doekie schreef op 14 februari 2012 @ 22:39:
Dank voor je reactie. Nee, ik vind het niet zweverig klinken. Ik heb het gevoel dat alle gevoel uit mij gezogen is. Soms huil ik even, echt 2 traantjes, en dan is het gevoel weer verdwenen. Ik weet dat ik nog met zijn dood zit, continu.
Maar 't lijkt alsof het verdriet er niet uit kan komen. Ik heb nog niets verwerkt, lijkt het wel. Heb vandaag weer veel flashbacks.En niet alleen over hem, maar ook mbt mijn ex, raar genoeg. Nu zit ik weer in een rotbui merk ik. Ik ben weer bang in mijn eigen huis, de muren komen op mij af, ik durf niet eens in mijn eigen bed te slapen. Voel me eenzaam en voel echt angst. Gek word ik hiervan.
Maar je reactie doet me wel nog meer beseffen dat ik hulp moet zoeken.Maar dat doet verlies ook met je. Het maakt je tijdelijk lam, gedrogeerd lijkt het. Verlies zuigt een enorme energie uit je lijf, dat is vreselijk vermoeiend. Tel daarbij op je gedachten die alle kanten opschieten. Het is heus niet raar dat je niet 'weet waar je staat'.
Dank voor je reactie. Nee, ik vind het niet zweverig klinken. Ik heb het gevoel dat alle gevoel uit mij gezogen is. Soms huil ik even, echt 2 traantjes, en dan is het gevoel weer verdwenen. Ik weet dat ik nog met zijn dood zit, continu.
Maar 't lijkt alsof het verdriet er niet uit kan komen. Ik heb nog niets verwerkt, lijkt het wel. Heb vandaag weer veel flashbacks.En niet alleen over hem, maar ook mbt mijn ex, raar genoeg. Nu zit ik weer in een rotbui merk ik. Ik ben weer bang in mijn eigen huis, de muren komen op mij af, ik durf niet eens in mijn eigen bed te slapen. Voel me eenzaam en voel echt angst. Gek word ik hiervan.
Maar je reactie doet me wel nog meer beseffen dat ik hulp moet zoeken.Maar dat doet verlies ook met je. Het maakt je tijdelijk lam, gedrogeerd lijkt het. Verlies zuigt een enorme energie uit je lijf, dat is vreselijk vermoeiend. Tel daarbij op je gedachten die alle kanten opschieten. Het is heus niet raar dat je niet 'weet waar je staat'.
dinsdag 14 februari 2012 om 23:40
Ik vraag me af wanneer ik weer ga huilen. Ik wil zo graag huilen. Wil bakkenvol huilen, wenen om zijn dood en de schock van zijn begravenis. Heb 2 dagen gehuild tot hij begraven was. Daarna is alle gevoel verdwenen.
Stomme vraag misschien.. Maar komt het huilen en gevoel hebben nog terug?.. Ik huil nu om niets meer lijkt het wel.
Stomme vraag misschien.. Maar komt het huilen en gevoel hebben nog terug?.. Ik huil nu om niets meer lijkt het wel.
dinsdag 14 februari 2012 om 23:58
