Kinderen
alle pijlers
VRLK
zondag 9 maart 2008 om 21:52
Pebbles, we kunnen inderdaad weinig meer voor je doen dan hier of op AK een luisterend oor bieden en af en toe een (virtuele) knuffel geven. Akelig dat je je nu zo voelt, ik heb echt zo met je te doen. Sterkte en als je zo gaat slapen dan hoop ik dat je lekker kunt uitrusten.
O en dat keukentje klinkt nu denk ik stukken heftiger dan het is hoor, want ook hier is de basis uiteindelijk een Ikea-ladenkastje geworden (dat was dan een van de oorspronkelijk niet geplande ideeen al is de uitvoering dan hetzelfde als ' ie anders zou zijn geworden). Maar dan wel in allemaal vrolijke kleurtjes geverfd en met een gootsteentje erin gemaakt en ombouw met plankje waaraan kopjes kunnen hangen e.d. Nou ja, we zijn er druk mee in elk geval. Het is leuk om te doen, maar ook wel veel werk omdat het allemaal in de avonduren moet (vandaar dus ook dat ladenkastje). Schurkje is momenteel zo druk met van alles slopen en uitvinden en overal opklimmen dat ik al een week het gevoel heb niet eens meer even normaal naar de wc te kunnen. Als hij ergens is, weet hij binnen 10 minuten de hele ruimte het aanzien van een ontplofte vuilnisbelt te geven, niet normaal. En als dat al niet het geval is, dan is het voortdurend de 2 heren uit elkaar halen omdat ze op elk moment met hetzelfde speelgoed willen spelen en anders wel bovenop elkaar gaan zitten, met het nodige gepiep en gebrul tot gevolg. GEK word je er soms van .
*Blaas*
Ziezo, dat ben ik weer kwijt . Ik ga de laatste rommel opruimen en dan mijn boek zoeken en richting bed. Morgen weer vroeg op.
Zit me trouwens nu wel hevig af te vragen wat Nippo precies voor boodschap had met haar cryptische post!
O en dat keukentje klinkt nu denk ik stukken heftiger dan het is hoor, want ook hier is de basis uiteindelijk een Ikea-ladenkastje geworden (dat was dan een van de oorspronkelijk niet geplande ideeen al is de uitvoering dan hetzelfde als ' ie anders zou zijn geworden). Maar dan wel in allemaal vrolijke kleurtjes geverfd en met een gootsteentje erin gemaakt en ombouw met plankje waaraan kopjes kunnen hangen e.d. Nou ja, we zijn er druk mee in elk geval. Het is leuk om te doen, maar ook wel veel werk omdat het allemaal in de avonduren moet (vandaar dus ook dat ladenkastje). Schurkje is momenteel zo druk met van alles slopen en uitvinden en overal opklimmen dat ik al een week het gevoel heb niet eens meer even normaal naar de wc te kunnen. Als hij ergens is, weet hij binnen 10 minuten de hele ruimte het aanzien van een ontplofte vuilnisbelt te geven, niet normaal. En als dat al niet het geval is, dan is het voortdurend de 2 heren uit elkaar halen omdat ze op elk moment met hetzelfde speelgoed willen spelen en anders wel bovenop elkaar gaan zitten, met het nodige gepiep en gebrul tot gevolg. GEK word je er soms van .
*Blaas*
Ziezo, dat ben ik weer kwijt . Ik ga de laatste rommel opruimen en dan mijn boek zoeken en richting bed. Morgen weer vroeg op.
Zit me trouwens nu wel hevig af te vragen wat Nippo precies voor boodschap had met haar cryptische post!
zondag 9 maart 2008 om 21:58
Niet boos zijn op jezelf, Peb . Het enige wat je kunt doen is het verdriet toelaten en hopen dat het ooit een beetje slijt. Je kunt hier schrijven wat je wilt, we zijn graag een luisterend oor/oog.
Ik ben ook heel erg benieuwd wat Nippo bedoelde met opmerking, of liever gezegd, of ze dezelfde oorzaak heeft qua 'dik zijn'!
Wind, jij hebt een supervakantie gehad, lekker hoor! En Athena een luxe ochtend. Wel weer fijn dat je dat soort momenten veel meer waardeert als je er niet zoveel van hebt. Toch? En Vrolijk ook al lekker uitgeslapen!
Wiske was vanmorgen wel weer aardig te pas. Ze vroeg iig weer om snoep, da's een veeg teken bij haar. Ben om 9.45u vertrokken naar een workshop Marokkaanse dans, en daarna door naar mijn les in eigen woonplaats, ben net terug. Dus geen rustig dagje gehad. Maar wel erg leuk!
Ik ben ook heel erg benieuwd wat Nippo bedoelde met opmerking, of liever gezegd, of ze dezelfde oorzaak heeft qua 'dik zijn'!
Wind, jij hebt een supervakantie gehad, lekker hoor! En Athena een luxe ochtend. Wel weer fijn dat je dat soort momenten veel meer waardeert als je er niet zoveel van hebt. Toch? En Vrolijk ook al lekker uitgeslapen!
Wiske was vanmorgen wel weer aardig te pas. Ze vroeg iig weer om snoep, da's een veeg teken bij haar. Ben om 9.45u vertrokken naar een workshop Marokkaanse dans, en daarna door naar mijn les in eigen woonplaats, ben net terug. Dus geen rustig dagje gehad. Maar wel erg leuk!
zondag 9 maart 2008 om 22:05
Pebbles, niet jezelf onaardig vinden. Als Pebblo straks thuiskomt, of morgenochtend, kun je toch tegen hem zeggen dat je het niet zo rot bedoeld had als het je mond uit kwam?
Dropje, jij bent altijd zo enthousiast over het dansen. Ben echt jaloers op je dat je zo'n leuke hobby hebt!
En Athena valt door de mand, een deel van het keukentje is kant-en-klaar gekocht
Ik ga ook naar bed, nog even lezen en dan tukken.
Dropje, jij bent altijd zo enthousiast over het dansen. Ben echt jaloers op je dat je zo'n leuke hobby hebt!
En Athena valt door de mand, een deel van het keukentje is kant-en-klaar gekocht
Ik ga ook naar bed, nog even lezen en dan tukken.
zondag 9 maart 2008 om 22:30
Gut,
Ik lees hier nooit mee ( ik lees sowieso niet in kletsgroepjes mee) maar kom hier ineens terecht door - denk ik - verkeerd klikken. En tja, dan valt je oog op berichten voor Pebbles en ben je toch nieuwsgierig, dus ik heb even twee paginas terug gescand.
Ik lees dat je moeder net is overleden, Pebbles. Wat afschuwelijk. Ik herken die posting zo erg, die ik net las, over dat je je zo kut voelt en met je ziel onder je arm loopt. Ik ben zo weer terug in die zwarte zeepbel die ik de eerste weken, misschien zelfs maanden, om me heen had hangen.
Alsof je opgesloten zit in een zeepbel van jouw verdriet en de rest van de wereld ziet jou wel en jij ziet hen, maar ze kunnen je niet raken omdat jij gevangen zit in die zeepbel. En die gaat maar niet weg.
Ik herken het zo. Nou ja, ik ga jullie topic direct weer verlaten hoor, maar ik wou je even laten weten dat ik het herken en ontzettend met je meeleef. Ik weet niet, toen mijn moeder net dood was had ik een soort morbide verlangen naar andere mensen wiens moeders dood waren, omdat ik het gevoel had dat niemand me begreep, dat niemand echt besefte hoe verloren ik was, hoe ik maar bleef zoeken naar mijn moeder alsof ik ineens weer 3 was en mijn moeder kwijt was in de supermarkt. Misschien helpt het jou dus een beetje om te weten dat er mensen zijn die dat begrijpen.
Veel sterkte meid, het is ongelooflijk klote. Maar het wordt beter. Niet minder verdrietig, maar wel beter te dragen. Hang in there.
Ik lees hier nooit mee ( ik lees sowieso niet in kletsgroepjes mee) maar kom hier ineens terecht door - denk ik - verkeerd klikken. En tja, dan valt je oog op berichten voor Pebbles en ben je toch nieuwsgierig, dus ik heb even twee paginas terug gescand.
Ik lees dat je moeder net is overleden, Pebbles. Wat afschuwelijk. Ik herken die posting zo erg, die ik net las, over dat je je zo kut voelt en met je ziel onder je arm loopt. Ik ben zo weer terug in die zwarte zeepbel die ik de eerste weken, misschien zelfs maanden, om me heen had hangen.
Alsof je opgesloten zit in een zeepbel van jouw verdriet en de rest van de wereld ziet jou wel en jij ziet hen, maar ze kunnen je niet raken omdat jij gevangen zit in die zeepbel. En die gaat maar niet weg.
Ik herken het zo. Nou ja, ik ga jullie topic direct weer verlaten hoor, maar ik wou je even laten weten dat ik het herken en ontzettend met je meeleef. Ik weet niet, toen mijn moeder net dood was had ik een soort morbide verlangen naar andere mensen wiens moeders dood waren, omdat ik het gevoel had dat niemand me begreep, dat niemand echt besefte hoe verloren ik was, hoe ik maar bleef zoeken naar mijn moeder alsof ik ineens weer 3 was en mijn moeder kwijt was in de supermarkt. Misschien helpt het jou dus een beetje om te weten dat er mensen zijn die dat begrijpen.
Veel sterkte meid, het is ongelooflijk klote. Maar het wordt beter. Niet minder verdrietig, maar wel beter te dragen. Hang in there.
Am Yisrael Chai!
maandag 10 maart 2008 om 08:41
Ha, op Hyves was ik de eerste, hier was Morrie me voor. Van harte gefeliciteerd Drop! Heb nog steeds niet uitgevogeld hoe je hier plaatjes plakt, dus het wordt gewoon een behangetje:
Pebbles, weer eens een dikke
Wat Athena ook al zegt; van je af blijven schrijven hier, ik hoop dat dat in elk geval wat 'lucht geeft' af en toe.
Verder nog steeds niet bijgelezen en het gaat weer even niet gebeuren, zo naar CB, Nano mag een prik nu hij net weer opgeknapt is, joepie.
Pebbles, weer eens een dikke
Wat Athena ook al zegt; van je af blijven schrijven hier, ik hoop dat dat in elk geval wat 'lucht geeft' af en toe.
Verder nog steeds niet bijgelezen en het gaat weer even niet gebeuren, zo naar CB, Nano mag een prik nu hij net weer opgeknapt is, joepie.
maandag 10 maart 2008 om 11:55
maandag 10 maart 2008 om 13:22
Ik vind het wel fijn te praten met andere vrouwen die ook hun moeder kwijt zijn, maar ik ken er niet veel waar ik ook écht mee praat. Eentje slechts, een moeder van school. Zij zei me ook al dat het verdriet blijft en het je juist op onverwachte momenten overvalt (en juist niet op moederdag, verjaardag of stefrfdag), maar dat het inderdaad draaglijk wordt.
Nu, 7 weken na haar dood is ze nog echt constant in mijn gedachten. Er gaan geen 5 minuten voorbij dat ik niet aan haar denk.
Er zijn wel een hoop mensen die me zeggen dat ze vinden dat ik me zo goed staande hou. Dat doet ook wel goed, maar ik voel me er niet beter door.
Maar het is gewoon heel erg moeilijk om er iets over te zeggen, omdat het een gevoel, een verdriet is dat ik ook nog nooit had gekend voordat mijn moeder stierf. En ik ben heus verdrietig geweest, en ook wel heel erg maar nooit voelde het zo geamputeerd als dit.
En mijn zusje is ook haar moeder kwijt, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom met haar wil praten. Zij belt mij wel als ze er doorheen zit, maar ik haar niet. Ik heb ook het gevoel dat we er toch anders instaan. Ik laat het meer over me heen komen ofzo, accepteer mijn verdriet (maar ook de vrolijke momenten die ik echt ook nog wel heb) meer. Ik heb heel erg sterk het gevoel dat ik het zelf moet en wil doen. Ik moet hier zelf doorheen.
Nu, 7 weken na haar dood is ze nog echt constant in mijn gedachten. Er gaan geen 5 minuten voorbij dat ik niet aan haar denk.
Er zijn wel een hoop mensen die me zeggen dat ze vinden dat ik me zo goed staande hou. Dat doet ook wel goed, maar ik voel me er niet beter door.
Maar het is gewoon heel erg moeilijk om er iets over te zeggen, omdat het een gevoel, een verdriet is dat ik ook nog nooit had gekend voordat mijn moeder stierf. En ik ben heus verdrietig geweest, en ook wel heel erg maar nooit voelde het zo geamputeerd als dit.
En mijn zusje is ook haar moeder kwijt, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom met haar wil praten. Zij belt mij wel als ze er doorheen zit, maar ik haar niet. Ik heb ook het gevoel dat we er toch anders instaan. Ik laat het meer over me heen komen ofzo, accepteer mijn verdriet (maar ook de vrolijke momenten die ik echt ook nog wel heb) meer. Ik heb heel erg sterk het gevoel dat ik het zelf moet en wil doen. Ik moet hier zelf doorheen.
maandag 10 maart 2008 om 13:24
maandag 10 maart 2008 om 15:15
quote:Pebbles schreef op 10 maart 2008 @ 13:22:
Ik vind het wel fijn te praten met andere vrouwen die ook hun moeder kwijt zijn, maar ik ken er niet veel waar ik ook écht mee praat. Eentje slechts, een moeder van school. Zij zei me ook al dat het verdriet blijft en het je juist op onverwachte momenten overvalt (en juist niet op moederdag, verjaardag of stefrfdag), maar dat het inderdaad draaglijk wordt.
Nu, 7 weken na haar dood is ze nog echt constant in mijn gedachten. Er gaan geen 5 minuten voorbij dat ik niet aan haar denk.
Er zijn wel een hoop mensen die me zeggen dat ze vinden dat ik me zo goed staande hou. Dat doet ook wel goed, maar ik voel me er niet beter door.
Maar het is gewoon heel erg moeilijk om er iets over te zeggen, omdat het een gevoel, een verdriet is dat ik ook nog nooit had gekend voordat mijn moeder stierf. En ik ben heus verdrietig geweest, en ook wel heel erg maar nooit voelde het zo geamputeerd als dit.
En mijn zusje is ook haar moeder kwijt, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom met haar wil praten. Zij belt mij wel als ze er doorheen zit, maar ik haar niet. Ik heb ook het gevoel dat we er toch anders instaan. Ik laat het meer over me heen komen ofzo, accepteer mijn verdriet (maar ook de vrolijke momenten die ik echt ook nog wel heb) meer. Ik heb heel erg sterk het gevoel dat ik het zelf moet en wil doen. Ik moet hier zelf doorheen.
Hai Pebbles,
Ik kwam even kijken of je nog een reactie had geplaatst nav mijn posting. Gelukkig vond je het niet vervelend, ik voelde me gister toch een beetje een indringer in jullie topic, vooral omdat ik echt geen idee heb wat er misschien bij anderen ook nog speelt. Maar jouw posting raakte me zo erg, ik was echt in 1 klap terug in dat gevoel van toen, die eenzaamheid en dat enorme, enorme, enorme verdriet.
Bij mij heeft het ook heel lang geduurd voordat ze niet meer constant in mijn gedachten was. Nu, ze is nu iets meer dan 3 jaar dood, is ze trouwens ook nog erg veel in mijn gedachten hoor, maar niet meer elke seconde van de dag en niet meer met de bijbehorende paniek die ik in de eerste maanden na haar dood had. Maar net wat die andere moeder ook al tegen jou zei: het verdriet blijft inderdaad. Van de week had ik er een gesprek over met mijn broertje, en toen vertelde ik hem dat het voor mij vooral op momenten die met mijn kind te maken hebben moeilijk is. Dit omdat hij ook bezig is met kindjes krijgen, en ik denk dat het voor hem dan weer heel moeilijk zal worden.
Maar inderdaad, met de sterfdag, moederdag en haar verjaardag valt het juist wel mee. Juist de alledaagse dingen vind ik moeilijk. Want inderdaad, het voelt geamputeerd. Ik ben er ook nog heel vaak boos om, trouwens. Ik ben pas 33, hoe kan ik nou al 3 jaar geen moeder meer hebben? En hoe moet ik in godsnaam zelf een moeder zijn, terwijl ik er geen heb die me uit kan leggen hoe ik dat moet doen?
Aan de andere kant went het. Voor mij was het frappant dat ik op een dag droomde dat mijn moeder dood was. Toen ik wakker werd realiseerde me dat ik tot die dag elke nacht mijn moeder droomde, met haar de stad in ging of met haar aan de telefoon zat of gewoon bij haar thuis zat te eten. Die eerste keer dat ze ook in mijn droom dood was besefte ik dat ik het kennelijk toen pas écht geaccepteerd had, ook onderbewust. Maar toen waren we ook echt al bijna een jaar verder hoor, het was ergens aan het eind (najaar) van 2005 en mijn moeder was in januari al overleden.
Net zoals "men" zegt dat je leven volledig anders wordt als je zelf moeder wordt, zo ervaar ik dat als je eigen moeder sterft. Mijn broer en ik praten er ook (onbewust) op die manier over, alsof we twee levens hebben, een leven met mamma en toen dat andere leven, dat leven zonder mamma. Dat gat blijft dus wel bestaan, maar het went. Je krijgt een routine die ervan uitgaat dat je geen kind meer bent, geen mamma hebt om op terug te vallen, waarin je ineens zélf de volwassene bent omdat er niks meer boven je zit. En dat gaat de ene dag beter dan de andere, hoewel ik nu oprecht kan zeggen dat voor mij ongeveer 85% van de tijd goed is. Het slijt dus echt wel, verbazingwekkend genoeg. Want toen het bij mij nog net zo vers was als bij jou, toen dacht ik dat het nooit zou helen. Dat ik nooit meer ergens zin in zou krijgen en dat net wat jij zelf al zei, het niet uitmaakte wie er wel en niet waren, omdat ze toch mijn moeder niet waren en ze haar ook niet terug konden brengen.
Oh ja, bij mijn broertje en ik heeft het ook lang geduurd voordat we er een manier in hadden gevonden. Het is alsof de bodem onder je bestaan is weggeslagen en je alles weer opnieuw moet ijken. Wie ben ik? Waar sta ik? Hoe ga ik vanaf hier nu verder? Nu na 3 jaar hebben we beiden wel een soort balans, kunnen we er ook eindelijk samen heel fijn over praten en zijn we eigenlijk elkaars moeder een beetje geworden. Dat vind ik zelf nu ook wel mooi, de manier waarop we allebei veel meer en veel sterker voor elkaar zorgen en dat ook allebei benoemen "tja, mamma is er natuurlijk niet..."
Nou ja, een heel lang verhaal om eigenlijk te zeggen dat het vooral een kwestie is van de tijd zijn werk laten doen. Je kunt het niet versnellen of vertragen, je kunt eigenlijk niks want volgens mij gaat het nooit over. Maar je raakt eraan gewend, het wordt onderdeel van de nieuwe realiteit en daar vind je dan vanzelf je weg in. Je moet wel, want jouw leven gaat gewoon door.
Ik wens je nogmaals heel veel sterkte, Pebbles.
Ik vind het wel fijn te praten met andere vrouwen die ook hun moeder kwijt zijn, maar ik ken er niet veel waar ik ook écht mee praat. Eentje slechts, een moeder van school. Zij zei me ook al dat het verdriet blijft en het je juist op onverwachte momenten overvalt (en juist niet op moederdag, verjaardag of stefrfdag), maar dat het inderdaad draaglijk wordt.
Nu, 7 weken na haar dood is ze nog echt constant in mijn gedachten. Er gaan geen 5 minuten voorbij dat ik niet aan haar denk.
Er zijn wel een hoop mensen die me zeggen dat ze vinden dat ik me zo goed staande hou. Dat doet ook wel goed, maar ik voel me er niet beter door.
Maar het is gewoon heel erg moeilijk om er iets over te zeggen, omdat het een gevoel, een verdriet is dat ik ook nog nooit had gekend voordat mijn moeder stierf. En ik ben heus verdrietig geweest, en ook wel heel erg maar nooit voelde het zo geamputeerd als dit.
En mijn zusje is ook haar moeder kwijt, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom met haar wil praten. Zij belt mij wel als ze er doorheen zit, maar ik haar niet. Ik heb ook het gevoel dat we er toch anders instaan. Ik laat het meer over me heen komen ofzo, accepteer mijn verdriet (maar ook de vrolijke momenten die ik echt ook nog wel heb) meer. Ik heb heel erg sterk het gevoel dat ik het zelf moet en wil doen. Ik moet hier zelf doorheen.
Hai Pebbles,
Ik kwam even kijken of je nog een reactie had geplaatst nav mijn posting. Gelukkig vond je het niet vervelend, ik voelde me gister toch een beetje een indringer in jullie topic, vooral omdat ik echt geen idee heb wat er misschien bij anderen ook nog speelt. Maar jouw posting raakte me zo erg, ik was echt in 1 klap terug in dat gevoel van toen, die eenzaamheid en dat enorme, enorme, enorme verdriet.
Bij mij heeft het ook heel lang geduurd voordat ze niet meer constant in mijn gedachten was. Nu, ze is nu iets meer dan 3 jaar dood, is ze trouwens ook nog erg veel in mijn gedachten hoor, maar niet meer elke seconde van de dag en niet meer met de bijbehorende paniek die ik in de eerste maanden na haar dood had. Maar net wat die andere moeder ook al tegen jou zei: het verdriet blijft inderdaad. Van de week had ik er een gesprek over met mijn broertje, en toen vertelde ik hem dat het voor mij vooral op momenten die met mijn kind te maken hebben moeilijk is. Dit omdat hij ook bezig is met kindjes krijgen, en ik denk dat het voor hem dan weer heel moeilijk zal worden.
Maar inderdaad, met de sterfdag, moederdag en haar verjaardag valt het juist wel mee. Juist de alledaagse dingen vind ik moeilijk. Want inderdaad, het voelt geamputeerd. Ik ben er ook nog heel vaak boos om, trouwens. Ik ben pas 33, hoe kan ik nou al 3 jaar geen moeder meer hebben? En hoe moet ik in godsnaam zelf een moeder zijn, terwijl ik er geen heb die me uit kan leggen hoe ik dat moet doen?
Aan de andere kant went het. Voor mij was het frappant dat ik op een dag droomde dat mijn moeder dood was. Toen ik wakker werd realiseerde me dat ik tot die dag elke nacht mijn moeder droomde, met haar de stad in ging of met haar aan de telefoon zat of gewoon bij haar thuis zat te eten. Die eerste keer dat ze ook in mijn droom dood was besefte ik dat ik het kennelijk toen pas écht geaccepteerd had, ook onderbewust. Maar toen waren we ook echt al bijna een jaar verder hoor, het was ergens aan het eind (najaar) van 2005 en mijn moeder was in januari al overleden.
Net zoals "men" zegt dat je leven volledig anders wordt als je zelf moeder wordt, zo ervaar ik dat als je eigen moeder sterft. Mijn broer en ik praten er ook (onbewust) op die manier over, alsof we twee levens hebben, een leven met mamma en toen dat andere leven, dat leven zonder mamma. Dat gat blijft dus wel bestaan, maar het went. Je krijgt een routine die ervan uitgaat dat je geen kind meer bent, geen mamma hebt om op terug te vallen, waarin je ineens zélf de volwassene bent omdat er niks meer boven je zit. En dat gaat de ene dag beter dan de andere, hoewel ik nu oprecht kan zeggen dat voor mij ongeveer 85% van de tijd goed is. Het slijt dus echt wel, verbazingwekkend genoeg. Want toen het bij mij nog net zo vers was als bij jou, toen dacht ik dat het nooit zou helen. Dat ik nooit meer ergens zin in zou krijgen en dat net wat jij zelf al zei, het niet uitmaakte wie er wel en niet waren, omdat ze toch mijn moeder niet waren en ze haar ook niet terug konden brengen.
Oh ja, bij mijn broertje en ik heeft het ook lang geduurd voordat we er een manier in hadden gevonden. Het is alsof de bodem onder je bestaan is weggeslagen en je alles weer opnieuw moet ijken. Wie ben ik? Waar sta ik? Hoe ga ik vanaf hier nu verder? Nu na 3 jaar hebben we beiden wel een soort balans, kunnen we er ook eindelijk samen heel fijn over praten en zijn we eigenlijk elkaars moeder een beetje geworden. Dat vind ik zelf nu ook wel mooi, de manier waarop we allebei veel meer en veel sterker voor elkaar zorgen en dat ook allebei benoemen "tja, mamma is er natuurlijk niet..."
Nou ja, een heel lang verhaal om eigenlijk te zeggen dat het vooral een kwestie is van de tijd zijn werk laten doen. Je kunt het niet versnellen of vertragen, je kunt eigenlijk niks want volgens mij gaat het nooit over. Maar je raakt eraan gewend, het wordt onderdeel van de nieuwe realiteit en daar vind je dan vanzelf je weg in. Je moet wel, want jouw leven gaat gewoon door.
Ik wens je nogmaals heel veel sterkte, Pebbles.
Am Yisrael Chai!
maandag 10 maart 2008 om 15:21
FV, net als met postings van Pebbles, krijg ik ook van jouw postings over je moeder een brok in mijn keel vanwege het rauwe verdriet, de liefde die er voor je moeder afspat, de eenzaamheid, eerlijkheid en de verlorenheid. Lief dat je de moeite neemt om Peb een hart onder de riem te steken. Ik kan me jouw topic over je moeder nog herinneren en alle mooie en verdrietige verhalen van alle andere forummers. Hartverscheurend topic was dat. Heb je het eigenlijk nog allemaal bewaard?
Peb, ik hoop dat FV's posts jou een klein beetje troost en herkenning geven.
Peb, ik hoop dat FV's posts jou een klein beetje troost en herkenning geven.
maandag 10 maart 2008 om 15:54
Ik ben blij FV, dat je hier post voor Pebbles. Als ik voor mezelf spreek, maar wellicht ook voor de anderen, is het gewoon zo lastig om ECHT te weten hoe het voelt. Ik kan me alleen maar bedenken dat het bijna het ergste is wat me kan overkomen, dat mijn moeder overlijdt. Ik moet er niet aan denken, weet niet hoe ik dan verder zou moeten leven en weet zeker dat het leven nooit meer zo fijn zal zijn als dat het nu is.
Dus ik ben blij dat er dan hier iemand schrijft die meer met Pebbles mee kan voelen, en niet alleen maar mee kan leven zoals we allemaal doen.
Dus ik ben blij dat er dan hier iemand schrijft die meer met Pebbles mee kan voelen, en niet alleen maar mee kan leven zoals we allemaal doen.
