Kinderen
alle pijlers
VRLK
maandag 10 maart 2008 om 20:21
quote:nippo schreef op 10 maart 2008 @ 20:06:
Begin oktober dus duurt nog wel even. Ben ruim 10 weken zwanger en heb inmiddels 2 goede echo's gehad dus de kritieke periode lijkt min of meer voorbij.
En verder voel ik me heel beroerd, maar ben wel aan de beterende hand. En ik maak wel wel zorgen over dat ik zo ziek geweest ben, wat zei jouw huisarts daar eigenlijk van Morrie?
Nippo, ik maakte maar daar ook zorgen over. Heb zelfs na 3 dagen ziek zijn assistente al gebeld (ook om te vragen of ik paracetamol mocht slikken). Zij gaf toen al aan dat het allemaal geen kwaad kon, als ik maar wel vocht binnenhield. En dat was het probleem niet. Anderhalve week later bij de huisarts zelf zei ze ook weer dat het geen kwaad kon, maar dat ik bijvoorbeeld wel mezelf in acht moest nemen (wat ik erg lastig vind meestal). Dat ik, zoals ik bij jullie ook al voor Esmee schreef, wel bezig was met het overwinnen van een ziekte én het laten groeien van een kindje. Dat bijvoorbeeld werken wel even op een lager pitje moest voor een paar dagen.
Ik had toen nog geen echo gehad en kreeg de termijnecho toen ik nog ziek was. Ik vond het zo'n wonder want de baby moest die dag 10 weken en 3 dagen zijn én bleek wonder boven wonder... 10 weken en 3 dagen te zijn. Dus die heeft er niets aan over gehouden qua groeiachterstand oid. Ik geloof het nu dus echt wel dat zo'n kindje een parasiet is en wel zorgt dat het krijgt wat het nodig heeft.
En ik lees ondertussen van het wonder van je zwangerschap. Mooi hoor! Moest je nu dan niet alsnog wennen?
We kunnen nu toch bijna wel een nieuw antimutszwangerentopic openen. Met Lien en Esmee erbij
Begin oktober dus duurt nog wel even. Ben ruim 10 weken zwanger en heb inmiddels 2 goede echo's gehad dus de kritieke periode lijkt min of meer voorbij.
En verder voel ik me heel beroerd, maar ben wel aan de beterende hand. En ik maak wel wel zorgen over dat ik zo ziek geweest ben, wat zei jouw huisarts daar eigenlijk van Morrie?
Nippo, ik maakte maar daar ook zorgen over. Heb zelfs na 3 dagen ziek zijn assistente al gebeld (ook om te vragen of ik paracetamol mocht slikken). Zij gaf toen al aan dat het allemaal geen kwaad kon, als ik maar wel vocht binnenhield. En dat was het probleem niet. Anderhalve week later bij de huisarts zelf zei ze ook weer dat het geen kwaad kon, maar dat ik bijvoorbeeld wel mezelf in acht moest nemen (wat ik erg lastig vind meestal). Dat ik, zoals ik bij jullie ook al voor Esmee schreef, wel bezig was met het overwinnen van een ziekte én het laten groeien van een kindje. Dat bijvoorbeeld werken wel even op een lager pitje moest voor een paar dagen.
Ik had toen nog geen echo gehad en kreeg de termijnecho toen ik nog ziek was. Ik vond het zo'n wonder want de baby moest die dag 10 weken en 3 dagen zijn én bleek wonder boven wonder... 10 weken en 3 dagen te zijn. Dus die heeft er niets aan over gehouden qua groeiachterstand oid. Ik geloof het nu dus echt wel dat zo'n kindje een parasiet is en wel zorgt dat het krijgt wat het nodig heeft.
En ik lees ondertussen van het wonder van je zwangerschap. Mooi hoor! Moest je nu dan niet alsnog wennen?
We kunnen nu toch bijna wel een nieuw antimutszwangerentopic openen. Met Lien en Esmee erbij
maandag 10 maart 2008 om 20:24
Jazeker, ik moest wel wennen. Want ik had me in het afgelopen jaar de hele tijd de voordelen ingeprent van twee kinderen en dat ze alweer wat groter werden. En daarna durfde ik het niet echt te geloven, was heel bang dat het mis zou gaan. Nu kijk ik nog met angst en beven uit naar de nekplooimeting over 2 weken.
maandag 10 maart 2008 om 20:28
Drop, gefeliciteerd met je verjaardag! Iedereen hier zegt 29, maar het was toch 26???
Peb, lieve Peb... Ik wilde dat ik allemaal wijze, troostende woorden voor je had. Maar ik kan helemaal niets voor je doen. Ik denk aan je... ik hoop dat dat ergens in de verte een heel klein beetje helpt. Dat je als je je zo alleen voelt, van binnen wel weet dat er mensen zijn die van je houden, om je geven. Je bent een mooi mens. En je hebt de genen van je moeder. Net als jouw prachtige zonen. Een wees niet bang, je moeder heeft ook jouw kinderen een basis, liefde meegegeven, dat zit in hun poriën. Misschien dat hun herinneringen vervagen, maar hun oma zit in hun hart. Ik merk dat nu ook aan mijn kinderen. Ze praten niet vaak over Oma, maar ze zijn haar niet vergeten. En zolang wij over Oma blijven praten, zal Oma ook in hun herinneringen levend blijven.
Peb, lieve Peb... Ik wilde dat ik allemaal wijze, troostende woorden voor je had. Maar ik kan helemaal niets voor je doen. Ik denk aan je... ik hoop dat dat ergens in de verte een heel klein beetje helpt. Dat je als je je zo alleen voelt, van binnen wel weet dat er mensen zijn die van je houden, om je geven. Je bent een mooi mens. En je hebt de genen van je moeder. Net als jouw prachtige zonen. Een wees niet bang, je moeder heeft ook jouw kinderen een basis, liefde meegegeven, dat zit in hun poriën. Misschien dat hun herinneringen vervagen, maar hun oma zit in hun hart. Ik merk dat nu ook aan mijn kinderen. Ze praten niet vaak over Oma, maar ze zijn haar niet vergeten. En zolang wij over Oma blijven praten, zal Oma ook in hun herinneringen levend blijven.
maandag 10 maart 2008 om 20:41
quote:nippo schreef op 10 maart 2008 @ 20:24:
Jazeker, ik moest wel wennen. Want ik had me in het afgelopen jaar de hele tijd de voordelen ingeprent van twee kinderen en dat ze alweer wat groter werden. En daarna durfde ik het niet echt te geloven, was heel bang dat het mis zou gaan. Nu kijk ik nog met angst en beven uit naar de nekplooimeting over 2 weken.
Kan het me helemaal voorstellen, dat je moest wennen Nippo. Maar komt goed joh, 2 of 3 kinderen, wat maakt het uit . En juist doordat ze alweer wat groter worden, wordt het in mijn ogen minder lastig. Ze kunnen je hartstikke goed helpen.
Ik hoop van harte dat je na de nekplooimeting van een onbezorgde zwangerschap kunt genieten!
Jazeker, ik moest wel wennen. Want ik had me in het afgelopen jaar de hele tijd de voordelen ingeprent van twee kinderen en dat ze alweer wat groter werden. En daarna durfde ik het niet echt te geloven, was heel bang dat het mis zou gaan. Nu kijk ik nog met angst en beven uit naar de nekplooimeting over 2 weken.
Kan het me helemaal voorstellen, dat je moest wennen Nippo. Maar komt goed joh, 2 of 3 kinderen, wat maakt het uit . En juist doordat ze alweer wat groter worden, wordt het in mijn ogen minder lastig. Ze kunnen je hartstikke goed helpen.
Ik hoop van harte dat je na de nekplooimeting van een onbezorgde zwangerschap kunt genieten!
maandag 10 maart 2008 om 20:47
quote:Star schreef op 10 maart 2008 @ 20:41:
Nu kom ik even voor jou posten Elyane.
Ik heb je twee dagen terug een mailtje gestuurd met een vraag (mailadres van Peppie gekregen). Nog gezien?
He Star!
Krijg minuut geleden een mailtje van je.
Andere email lees ik niet zo vaak, dus die had ik nog niet gelezen.
Zal even antwoorden!
Nu kom ik even voor jou posten Elyane.
Ik heb je twee dagen terug een mailtje gestuurd met een vraag (mailadres van Peppie gekregen). Nog gezien?
He Star!
Krijg minuut geleden een mailtje van je.
Andere email lees ik niet zo vaak, dus die had ik nog niet gelezen.
Zal even antwoorden!
maandag 10 maart 2008 om 21:06
Net gebeld met mijn moeder, ze belde om me te feliciteren en van 't een kwam het ander en ging het over mijn tante... Tantetje heeft een terugslag gehad en herkent nu nog maar heel weinig. Wil midden in de nacht een taxi bellen om naar mijn moeder te gaan, noemt haar zoon haar zwager, vecht met de verpleegsters, scheldt mijn oom uit, loopt naakt over de gang.... Mijn moeder huilde aan de telefoon om mijn tante, ik ook huilen, zo erg, bah. Sorry dat ik jullie hiermee belast hoor, en ik weet wel, het gaat niet om mijn moeder, en mijn tante is niet dood, maar eerlijk gezegd denk ik dat ze misschien beter niet meer wakker kan worden, want dit is geen kwaliteit van leven meer .
maandag 10 maart 2008 om 21:13
quote:dropje schreef op 10 maart 2008 @ 21:06:
Net gebeld met mijn moeder, ze belde om me te feliciteren en van 't een kwam het ander en ging het over mijn tante... Tantetje heeft een terugslag gehad en herkent nu nog maar heel weinig. Wil midden in de nacht een taxi bellen om naar mijn moeder te gaan, noemt haar zoon haar zwager, vecht met de verpleegsters, scheldt mijn oom uit, loopt naakt over de gang.... Mijn moeder huilde aan de telefoon om mijn tante, ik ook huilen, zo erg, bah. Sorry dat ik jullie hiermee belast hoor, en ik weet wel, het gaat niet om mijn moeder, en mijn tante is niet dood, maar eerlijk gezegd denk ik dat ze misschien beter niet meer wakker kan worden, want dit is geen kwaliteit van leven meer .
Dat dit niet gaat om je moeder of om iemand die dood is, wil toch niet zeggen, dat je hier niet heel erg verdrietig om mag zijn?
Dementie is schrijnend. En vaak meer schrijnend voor de familie dan voor de persoon zelf
Dikke
Net gebeld met mijn moeder, ze belde om me te feliciteren en van 't een kwam het ander en ging het over mijn tante... Tantetje heeft een terugslag gehad en herkent nu nog maar heel weinig. Wil midden in de nacht een taxi bellen om naar mijn moeder te gaan, noemt haar zoon haar zwager, vecht met de verpleegsters, scheldt mijn oom uit, loopt naakt over de gang.... Mijn moeder huilde aan de telefoon om mijn tante, ik ook huilen, zo erg, bah. Sorry dat ik jullie hiermee belast hoor, en ik weet wel, het gaat niet om mijn moeder, en mijn tante is niet dood, maar eerlijk gezegd denk ik dat ze misschien beter niet meer wakker kan worden, want dit is geen kwaliteit van leven meer .
Dat dit niet gaat om je moeder of om iemand die dood is, wil toch niet zeggen, dat je hier niet heel erg verdrietig om mag zijn?
Dementie is schrijnend. En vaak meer schrijnend voor de familie dan voor de persoon zelf
Dikke
maandag 10 maart 2008 om 21:18
Jemig Dropje, dat gaat ook snel zeg. Kan me voorstellen dat je hier heel verdrietig van wordt. Het is ook wel echt de nachtmerrie van de familie van een dementerende patient volgens mij wat jij beschrijft over je tante.
Het is natuurlijk ook niet zo dat omdat Pebbles haar moeder overleden is, wij allemaal geen verdriet of zorgen (of blijde dingen zoals Nippo) meer kunnen hebben. Zo kun je alles wel wegrelativeren en dat is nergens voor nodig vind ik.
Het is natuurlijk ook niet zo dat omdat Pebbles haar moeder overleden is, wij allemaal geen verdriet of zorgen (of blijde dingen zoals Nippo) meer kunnen hebben. Zo kun je alles wel wegrelativeren en dat is nergens voor nodig vind ik.
maandag 10 maart 2008 om 21:22
maandag 10 maart 2008 om 21:31
Ik heb een mailtje gestuurd in de trant van dat ik het fijn vond dat hij naar de brief gekeken had en dat ik de aanpassingen nuttig vond, maar dat ik wel bij mezelf merkte dat ik het vreemd vond dat hij een totaal aangepaste brief retour stuurde, zonder enige feedback op mijn schrijfsel
Dat ik uit de brief kon opmaken dat we anders denken over hoe een brief er uit moet zien en dat het belangrijk is dat we daar een weg in vinden.
Dus dat het me goed leek even een gesprek te plannen hier over om een gemeenschappelijke visie te bepalen.
Dus in eerste instantie per mail en morgen gaan we het dus verder doorspreken
Dat ik uit de brief kon opmaken dat we anders denken over hoe een brief er uit moet zien en dat het belangrijk is dat we daar een weg in vinden.
Dus dat het me goed leek even een gesprek te plannen hier over om een gemeenschappelijke visie te bepalen.
Dus in eerste instantie per mail en morgen gaan we het dus verder doorspreken
maandag 10 maart 2008 om 22:01
Ik kom even heel snel binnenrennen, want kom net uit Ikea en Praxis en ben helemaal gaar. Maar zag toch even een paar dingen waarop ik moest reageren.
Allereerst Drop: wat akelig van je tantetje. Wat moet dat moeilijk zijn, zo'n dementerend persoon in je nabije omgeving. Sluit me verder helemaal bij Elyane aan: het verdriet van een ander maakt jouw verdriet om je tante er niet minder om en de situatie niet minder moeilijk. Sterkte ermee en dikke knuffel van mij.
Nippo: WHOEHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Stiekemerd! Wat een leuk nieuws heb je verteld, helemaal goed! En wat een wondertje na het bericht van je gyn. Nu hopelijk over 2 weken nekplooimeting met goede uitslag en daarna een fijne zwangerschap. Gefeliciteerd zeg. Jemig wat leuk! Vooral omdat ik pasgeleden zomaar ineens dacht dat jij weleens op korte termijn een zwangerbericht kon sturen. Haha, ik heb gewoon glazen bol capaciteiten. Eat your heart out, Vrolijk.
Ely: goed dat je aangepaste brief hebt aangekaart bij je directeur. Lijkt me de beste manier. Hopelijk morgen goed gesprek erover. En sterkte met je manloze week!
Ik ga zo tandenpoetsen en richting bed. Ben kapot van het struinen door winkels, maar we hebben mooi alles binnen voor de badkamer.
Allereerst Drop: wat akelig van je tantetje. Wat moet dat moeilijk zijn, zo'n dementerend persoon in je nabije omgeving. Sluit me verder helemaal bij Elyane aan: het verdriet van een ander maakt jouw verdriet om je tante er niet minder om en de situatie niet minder moeilijk. Sterkte ermee en dikke knuffel van mij.
Nippo: WHOEHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Stiekemerd! Wat een leuk nieuws heb je verteld, helemaal goed! En wat een wondertje na het bericht van je gyn. Nu hopelijk over 2 weken nekplooimeting met goede uitslag en daarna een fijne zwangerschap. Gefeliciteerd zeg. Jemig wat leuk! Vooral omdat ik pasgeleden zomaar ineens dacht dat jij weleens op korte termijn een zwangerbericht kon sturen. Haha, ik heb gewoon glazen bol capaciteiten. Eat your heart out, Vrolijk.
Ely: goed dat je aangepaste brief hebt aangekaart bij je directeur. Lijkt me de beste manier. Hopelijk morgen goed gesprek erover. En sterkte met je manloze week!
Ik ga zo tandenpoetsen en richting bed. Ben kapot van het struinen door winkels, maar we hebben mooi alles binnen voor de badkamer.
maandag 10 maart 2008 om 23:18
maandag 10 maart 2008 om 23:18
Hai meiden,
Goed dat jullie het niet vervelend vonden, ik omzeil de kletstopics altijd een beetje want dat vind ik toch prive. Maar nu zit ik gewoon schaamteloos even mee te lezen.
Nippo,
Gefeliciteerd! Mooi verhaal, je zal wel blij zijn.
Vrolijk was het geloof ik die vroeg of ik mijn topic bewaard heb, dat heb ik zeker. Laatst las ik het voor het eerst eens terug, en wat me vooral opviel was hoe goed het dus kennelijk nu met me gaat. Godsammekraken, wat een megaverdriet spatte er uit die teksten, zeg, het is heel bizar om je dan nu ineens te realiseren dat je toch van zo diep weer terug kunt komen en zelfs heel vaak kunt denken "goh, wat gaat het lekker". Daar ben ik ook wel trots op, ik flik het toch maar mooi effe.
Pebbles, ik denk ook vaak: gelukkig is mijn moeder wel oma geworden. Hoewel ik haar juist daardoor zo vreselijk mis, ben ik voor haar zo blij, dat was haar grootste wens en daar heeft ze me zo'n beetje vanaf mijn zestiende om gek gezeurd. Ik praat nog vaak met haar, in het begin kon ik dat niet, maar tegenwoordig heb ik hele conversaties met haar in mijn hoofd.
Jouw kinderen zijn gelukkig al redelijk groot, je zal zien dat oma gewoon een vaste kern in jullie leven blijft. Juist omdat mijn zoon nog baby was heb ik heel vaak nog die kwaadheid, ik begon nét met het moederschap, ik had nog zoveel met haar willen bespreken. Ik was ook heel bang dat mijn zoon haar zou vergeten, maar het gekke is, hij heeft het heel vaak uit zichzelf over haar. Vandaag had hij nog gekleurd op de creche, en er was er 1 voor mamma, 1 voor opa en 1 voor oma. Of hij zegt ineens "mamma, ik mis mijn oma". En toen ik daar van de week op antwoordde: "ik mis jouw oma ook" moest hij heel hard lachen. Want ik mis niet zijn oma, ik mis mijn mamma, dat mocht ik best zeggen, hoor. Of hij vraagt ineens of we niet een vliegtuig kunnen kopen dat Helemaal Naar De Maan kan vliegen. (Want daar woont zijn oma.)
Dus al is ze weg, ze is er nog net zo hard bij hoor. Kon ik toen niet geloven en was een hele schrale troost ( en op slechte dagen is het dat nog steeds), maar het werkt dus blijkbaar wel zo.
Jouw posting maakte me een beetje verdrietig. Om jou, niet om mezelf. Ik hoop dat je vandaag een droomloze slaap tegemoet gaat.
Dropje,
Mijn zoon was inderdaad jarig, hij is alweer vier. Wat vliegt de tijd, he? En jij ondertussen maar zo jong blijven, met je 29 jaar. Knap hoor.
Welterusten allemaal.
Goed dat jullie het niet vervelend vonden, ik omzeil de kletstopics altijd een beetje want dat vind ik toch prive. Maar nu zit ik gewoon schaamteloos even mee te lezen.
Nippo,
Gefeliciteerd! Mooi verhaal, je zal wel blij zijn.
Vrolijk was het geloof ik die vroeg of ik mijn topic bewaard heb, dat heb ik zeker. Laatst las ik het voor het eerst eens terug, en wat me vooral opviel was hoe goed het dus kennelijk nu met me gaat. Godsammekraken, wat een megaverdriet spatte er uit die teksten, zeg, het is heel bizar om je dan nu ineens te realiseren dat je toch van zo diep weer terug kunt komen en zelfs heel vaak kunt denken "goh, wat gaat het lekker". Daar ben ik ook wel trots op, ik flik het toch maar mooi effe.
Pebbles, ik denk ook vaak: gelukkig is mijn moeder wel oma geworden. Hoewel ik haar juist daardoor zo vreselijk mis, ben ik voor haar zo blij, dat was haar grootste wens en daar heeft ze me zo'n beetje vanaf mijn zestiende om gek gezeurd. Ik praat nog vaak met haar, in het begin kon ik dat niet, maar tegenwoordig heb ik hele conversaties met haar in mijn hoofd.
Jouw kinderen zijn gelukkig al redelijk groot, je zal zien dat oma gewoon een vaste kern in jullie leven blijft. Juist omdat mijn zoon nog baby was heb ik heel vaak nog die kwaadheid, ik begon nét met het moederschap, ik had nog zoveel met haar willen bespreken. Ik was ook heel bang dat mijn zoon haar zou vergeten, maar het gekke is, hij heeft het heel vaak uit zichzelf over haar. Vandaag had hij nog gekleurd op de creche, en er was er 1 voor mamma, 1 voor opa en 1 voor oma. Of hij zegt ineens "mamma, ik mis mijn oma". En toen ik daar van de week op antwoordde: "ik mis jouw oma ook" moest hij heel hard lachen. Want ik mis niet zijn oma, ik mis mijn mamma, dat mocht ik best zeggen, hoor. Of hij vraagt ineens of we niet een vliegtuig kunnen kopen dat Helemaal Naar De Maan kan vliegen. (Want daar woont zijn oma.)
Dus al is ze weg, ze is er nog net zo hard bij hoor. Kon ik toen niet geloven en was een hele schrale troost ( en op slechte dagen is het dat nog steeds), maar het werkt dus blijkbaar wel zo.
Jouw posting maakte me een beetje verdrietig. Om jou, niet om mezelf. Ik hoop dat je vandaag een droomloze slaap tegemoet gaat.
Dropje,
Mijn zoon was inderdaad jarig, hij is alweer vier. Wat vliegt de tijd, he? En jij ondertussen maar zo jong blijven, met je 29 jaar. Knap hoor.
Welterusten allemaal.
Am Yisrael Chai!
