Psyche
alle pijlers
band met je moeder
maandag 5 maart 2012 om 22:44
Lieve iedereen,
Na veel advies van mijn vriend en vriendinnen wil ik graag jullie objectieve advies wat betreft mijn relatie met mijn moeder. Dit omdat ik altijd alles op mezelf betrek en denk dat het altijd aan mij ligt..
Ik heb altijd (voor zolang ik me kan herinneren) al 'n afstandelijke relatie met mijn moeder. Ik ben de middelste. Mijn zus kreeg/krijgt altijd de aandacht omdat zij daadwerkelijk alles, echt alles, met mijn ouders bespreekt en advies wil. Ook weet ik nog van vroeger dat mijn moeder altijd tegen haar zei dat zij mooi was, en tegen mij heeft ze dat bijv nooit gezegd. Als ik nu zou vragen waarom niet zou ze vast zeggen dat ik al zelfverzekerd genoeg was/ben. Mijn zusje is de jongste en bij het trekken van 'n pruil lip krijgt ze haar zin. Ik ben altijd erg zelfstandig geweest en heb altijd zelf keuzes gemaakt, soms met advies van m'n ouders, maar vaak zonder, wat voor mijn moeder erg lastig is/was.
Ik heb het idee dat de band met m'n moeder nu op het vriespunt ligt. Ik sms wel maar ze vraagt nooit hoe het met mij gaat, wat er in me om gaat of hoe het bijv gaat op het werk. Ze zegt dan;jij interesseert je ook niet in die van mij, of ik vraag er volgens haar te weinig naar, niet dat mijn zussen dat doen maar goed. Misschien omdat ik 'n compleet ander leven leid, maar dan nog.. ik vraag haar niet constant om advies en als ik het vraag snapt ze weinig van de situatie. Ik ben onlangs verhuisd en werd hierin niet gesteund. Ze ziet graag dat we 't precies op haar manier doen. Het enige waar ik het mee kon doen was dat ze 't huis niks vond. Achteraf trekt ze altijd wel bij en vertel ik haar wel dat ik 't niet leuk vond, maar dit wordt snel van de tafel geveegd.
Ik weet dat mijn moeder het allemaal goed bedoeld en zelf 'n nare jeugd heeft gehad, maar dan snap ik 't nog niet. Waarom vraagt ze nooit hoe het gaat? Als ik mee vraag om te winkelen reageerd ze amper, met mijn zus en zusje gaat ze wekelijks winkelen. Ik weet nog wel toen ik thuis woonde en net 'n vriendje had, vond ze 't belachelijk dat ik 'n x met vriendinnen wilde stappen, en zei ze dat ik net 'n hoer was die alleen doordeweeks mijn benen mocht openen voor m'n toenmalige vriend, terwijl ik zelf die keuzes had gemaakt. Ik was toen zo boos, en we hebben toen 'n paar dagen niet gesproken. Toen heb ik mijn excuses gemaakt (waarom weet ik niet,wilde geen ruzie),en toen zei ze pas ook sorry. ook deed ik eerder wel eens modellenwerk en ook toen vroeg ze waarom ik mee deed, dat er genoeg andere meiden waren die knapper waren. Dit maakte mij erg verdrietig, ze heeft 't ook nooit meer ter sprake gebracht.
Mijn zus kreeg en krijgt nog steeds alle aandacht. Als ik eerder echt met 'n probleem zat en na veel wikken en wegen mijn verhaal deed kreeg ik te horen; ow of 'doe je niks aan'. Ik had toevallig vandaag eens gesmst hoe 't ging en 't antwoord was erg kort, zonder vragen. Zij vind dat ik maar contact moet zoeken. Alles wordt altijd bij ons, de kinderen, neer gelegd. Komen wij niet met bijv ideeen voor kerst, dan komen zij er ook niet mee en worden zij boos op ons.
Op dit moment ben Ik er even totaal klaar mee, mijn best te doen. Ik kan het toch niet goed doen en ze roddelen toch wel over me, dat doen ze bij iedereen. Toen ik in hun ogen weer ging verhuizen (3e X) zaten ze te zeuren dat ze weer moesten helpen, dus hebben we vrienden gevraagd om uitgelegd waarom. Nog steeds zeggen ze er niks over maar ik weet dat ze er boos over zijn. Ze waren van harte welkom natuurlijk, maar ik wilde hen er niet nog 'n x mee belasten.
Beetje lang verhaal misschien en vergeet de helft, maar ben gelukkig al 'n deel frustratie kwijt.
Ik ben het zat om mijn best te doen en me aan te passen, terwijl zij zich totaal niet willen of kunnen aanpassen.
Na veel advies van mijn vriend en vriendinnen wil ik graag jullie objectieve advies wat betreft mijn relatie met mijn moeder. Dit omdat ik altijd alles op mezelf betrek en denk dat het altijd aan mij ligt..
Ik heb altijd (voor zolang ik me kan herinneren) al 'n afstandelijke relatie met mijn moeder. Ik ben de middelste. Mijn zus kreeg/krijgt altijd de aandacht omdat zij daadwerkelijk alles, echt alles, met mijn ouders bespreekt en advies wil. Ook weet ik nog van vroeger dat mijn moeder altijd tegen haar zei dat zij mooi was, en tegen mij heeft ze dat bijv nooit gezegd. Als ik nu zou vragen waarom niet zou ze vast zeggen dat ik al zelfverzekerd genoeg was/ben. Mijn zusje is de jongste en bij het trekken van 'n pruil lip krijgt ze haar zin. Ik ben altijd erg zelfstandig geweest en heb altijd zelf keuzes gemaakt, soms met advies van m'n ouders, maar vaak zonder, wat voor mijn moeder erg lastig is/was.
Ik heb het idee dat de band met m'n moeder nu op het vriespunt ligt. Ik sms wel maar ze vraagt nooit hoe het met mij gaat, wat er in me om gaat of hoe het bijv gaat op het werk. Ze zegt dan;jij interesseert je ook niet in die van mij, of ik vraag er volgens haar te weinig naar, niet dat mijn zussen dat doen maar goed. Misschien omdat ik 'n compleet ander leven leid, maar dan nog.. ik vraag haar niet constant om advies en als ik het vraag snapt ze weinig van de situatie. Ik ben onlangs verhuisd en werd hierin niet gesteund. Ze ziet graag dat we 't precies op haar manier doen. Het enige waar ik het mee kon doen was dat ze 't huis niks vond. Achteraf trekt ze altijd wel bij en vertel ik haar wel dat ik 't niet leuk vond, maar dit wordt snel van de tafel geveegd.
Ik weet dat mijn moeder het allemaal goed bedoeld en zelf 'n nare jeugd heeft gehad, maar dan snap ik 't nog niet. Waarom vraagt ze nooit hoe het gaat? Als ik mee vraag om te winkelen reageerd ze amper, met mijn zus en zusje gaat ze wekelijks winkelen. Ik weet nog wel toen ik thuis woonde en net 'n vriendje had, vond ze 't belachelijk dat ik 'n x met vriendinnen wilde stappen, en zei ze dat ik net 'n hoer was die alleen doordeweeks mijn benen mocht openen voor m'n toenmalige vriend, terwijl ik zelf die keuzes had gemaakt. Ik was toen zo boos, en we hebben toen 'n paar dagen niet gesproken. Toen heb ik mijn excuses gemaakt (waarom weet ik niet,wilde geen ruzie),en toen zei ze pas ook sorry. ook deed ik eerder wel eens modellenwerk en ook toen vroeg ze waarom ik mee deed, dat er genoeg andere meiden waren die knapper waren. Dit maakte mij erg verdrietig, ze heeft 't ook nooit meer ter sprake gebracht.
Mijn zus kreeg en krijgt nog steeds alle aandacht. Als ik eerder echt met 'n probleem zat en na veel wikken en wegen mijn verhaal deed kreeg ik te horen; ow of 'doe je niks aan'. Ik had toevallig vandaag eens gesmst hoe 't ging en 't antwoord was erg kort, zonder vragen. Zij vind dat ik maar contact moet zoeken. Alles wordt altijd bij ons, de kinderen, neer gelegd. Komen wij niet met bijv ideeen voor kerst, dan komen zij er ook niet mee en worden zij boos op ons.
Op dit moment ben Ik er even totaal klaar mee, mijn best te doen. Ik kan het toch niet goed doen en ze roddelen toch wel over me, dat doen ze bij iedereen. Toen ik in hun ogen weer ging verhuizen (3e X) zaten ze te zeuren dat ze weer moesten helpen, dus hebben we vrienden gevraagd om uitgelegd waarom. Nog steeds zeggen ze er niks over maar ik weet dat ze er boos over zijn. Ze waren van harte welkom natuurlijk, maar ik wilde hen er niet nog 'n x mee belasten.
Beetje lang verhaal misschien en vergeet de helft, maar ben gelukkig al 'n deel frustratie kwijt.
Ik ben het zat om mijn best te doen en me aan te passen, terwijl zij zich totaal niet willen of kunnen aanpassen.
maandag 5 maart 2012 om 23:00
Gelukkig herken ik me hier niet in, maar ik kan me goed voorstellen dat je hier heel verdrietig van wordt.
Ik vind het ook nogal wat dat je moeder je met een hoer vergelijkt. Wat een klote-opmerking is dat zeg.
Het schijnt vaker voor te komen dat moeders lievelingetjes en zondebokken hebben onder hun kinderen.
Weet je, ik denk dat je - hoe moeilijk dat ook is - het beste kunt proberen je zo weinig mogelijk van je moeder moet aantrekken, en het contact tot een minimum moet beperken.
Je zou hierover ook kunnen gaan praten met haar, maar op basis wat ik lees denk ik dat dat weinig zin heeft. Om een of andere reden heeft ze jou tot slechterik gebombardeerd.
Je schrijft ook dat je modellenwerk doet. Misschien is ze wel jaloers op jouw schoonheid en doet ze vanuit frustratie daarom zo tegen jou.
Ik vind het ook nogal wat dat je moeder je met een hoer vergelijkt. Wat een klote-opmerking is dat zeg.
Het schijnt vaker voor te komen dat moeders lievelingetjes en zondebokken hebben onder hun kinderen.
Weet je, ik denk dat je - hoe moeilijk dat ook is - het beste kunt proberen je zo weinig mogelijk van je moeder moet aantrekken, en het contact tot een minimum moet beperken.
Je zou hierover ook kunnen gaan praten met haar, maar op basis wat ik lees denk ik dat dat weinig zin heeft. Om een of andere reden heeft ze jou tot slechterik gebombardeerd.
Je schrijft ook dat je modellenwerk doet. Misschien is ze wel jaloers op jouw schoonheid en doet ze vanuit frustratie daarom zo tegen jou.
maandag 5 maart 2012 om 23:12
Wat een verhaal. Ik herken me in beide kanten. Vroeger was ik degene die het meest botste met mijn moeder, mijn jongere zus en oudere broer waren de lievelingen, in mijn belevenis. Helaas is mijn moeder jong overleden, we hebben het er nooit verder over kunnen hebben. Aan de andere kant, van mijn drie kinderen is de oudste sinds haar tiende min of meer emotioneel onafhankelijk, ze wilde niks van mij, zonder reden of oorzaak, ze wilde alleen verzorging, de rest regelde ze zelf wel. Ze is nu twintig en het contact is anders met haar broer en zus. Toch blijf ik met respect voor haar grenzen steeds aftasten wat wel mogelijk is, tot mijn verbazing en grote vreugde is dat steeds meer.
Zou dat iets voor je zijn? Boosheid en wrok even parkeren en per contact zien wat er mogelijk is, wat jij wil van dat contact en wat je moeder wil en daar een middenweg in vinden? Als er weer verbinding is komen die boosheid en wrok vanzelf wel weer, maar dan op een hopelijk wat constructiever manier.
Zou dat iets voor je zijn? Boosheid en wrok even parkeren en per contact zien wat er mogelijk is, wat jij wil van dat contact en wat je moeder wil en daar een middenweg in vinden? Als er weer verbinding is komen die boosheid en wrok vanzelf wel weer, maar dan op een hopelijk wat constructiever manier.
maandag 5 maart 2012 om 23:28
Volgens mij uit TO haar boosheid helemaal niet zo duidelijk naar haar moeder toe.
Als ze dat doet word het weggewuift.
Mss liggen jullie elkaar gewoon niet qua karakter.
Gaan jouw zussen gewoon meer in haar manipulerende gedrag mee en kan ze niet met jouw zelfstandigheid omgaan.
Ze komt nogal needy over eigenlijk.
Ik denk dat ze ergens jaloers op je is.
Wat zeggen jouw zussen hier eigenlijk van.
En hoe staat jouw vader hierin?
Als ze dat doet word het weggewuift.
Mss liggen jullie elkaar gewoon niet qua karakter.
Gaan jouw zussen gewoon meer in haar manipulerende gedrag mee en kan ze niet met jouw zelfstandigheid omgaan.
Ze komt nogal needy over eigenlijk.
Ik denk dat ze ergens jaloers op je is.
Wat zeggen jouw zussen hier eigenlijk van.
En hoe staat jouw vader hierin?
maandag 5 maart 2012 om 23:38
Tja, ieder verhaal heeft twee of nog meer kanten, ik kan me goed voorstellen dat TO boos is, ook al uit ze dat misschien niet zo. Ben wel benieuwd naar de visie van haar moeder en ik denk dat die te achterhalen veel kan brengen voor TO. Als je wil breken met je moeder post je niet zo'n hartverscheurende openingspost.
maandag 5 maart 2012 om 23:42
Bedankt voor jullie reacties. Na mijn idee heb ik alles al geprobeerd om het te verbeteren. Mijn vader is het deels met mijn moeder eens maar snapt mij ergens ook wel denk ik, wij hebben 'n prima verstandhouding, als we elkaar zien is 't gezellig maar wij praten ook oppervlakkig, maar hij is ook niet zo'n prater 
. Hij houd zijn mening altijd voor zich en als hij het er niet mee eens is dan bespreekt hij dat met m'n moeder.
Hoe zo denken jullie jaloers? Is nooit bij me opgekomen eigenlijk. Mijn zus en zusje kijken qua uiterlijk veel meer op mijn moeder.
@ esmoreit; je dochter lijkt op dit vlak wel op mij denk ik. Maar jij respecteert haar om wie ze is en probeert je in haar te verplaatsen en 'n band met je dochter op te bouwen. Dat idee krijg ik niet echt van mijn moeder..
. Hij houd zijn mening altijd voor zich en als hij het er niet mee eens is dan bespreekt hij dat met m'n moeder. Hoe zo denken jullie jaloers? Is nooit bij me opgekomen eigenlijk. Mijn zus en zusje kijken qua uiterlijk veel meer op mijn moeder.
@ esmoreit; je dochter lijkt op dit vlak wel op mij denk ik. Maar jij respecteert haar om wie ze is en probeert je in haar te verplaatsen en 'n band met je dochter op te bouwen. Dat idee krijg ik niet echt van mijn moeder..
maandag 5 maart 2012 om 23:48
Ik wil zeker niet breken met mijn familie. Ik probeer 'n oplossing te vinden. Ieder verhaal heeft 2 kanten. Ik heb getracht zo veel mogelijk haar ideeen/gedachtes in 't verhaal er neer te zetten. Ik voel me schuldig dat ik dit schrijf, mijn moeder is ook 'n lief mens die alles voor me over heeft. Ik wil niet de indruk wekken dat ik haar uit mijn leven wil en haar niet waardeer/ van haar hou, want dat doe ik wel. Ik weet alleen even niet hoe ik hiermee om moet gaan omdat het lijkt dat alles was ik probeer, niet goed is en dat kost energie..
maandag 5 maart 2012 om 23:51
Mss ziet ze daarom wel iets in jou wat ze in zichzelf mist.
Tis maar een idee, kan ook iets anders wezen natuurlijk.
Het komt in mij op omdat ze jou zo onderuit probeert te halen.
Je een hoer noemen.Zeggen dat je lelijk bent.
En je zussen krijgen de complimenten want die lijken meer op haar.
Het lijkt bijna alsof ze via jullie haar eigen zelfbeeld op probeert te krikken.
Maak van je hart geen moordkuil en zeg meteen op het moment zelf wat het met jou doet wat zij zegt.
Ik vind het niet fijn dat je zo reageert want......en dat maakt mij verdrietig. Hou hetbij jezelf.
Je kan haar niet veranderen, alleen de verwachtingen die jij van haar hebt en de hoop dat ze inens anders gaat doen.
Tis maar een idee, kan ook iets anders wezen natuurlijk.
Het komt in mij op omdat ze jou zo onderuit probeert te halen.
Je een hoer noemen.Zeggen dat je lelijk bent.
En je zussen krijgen de complimenten want die lijken meer op haar.
Het lijkt bijna alsof ze via jullie haar eigen zelfbeeld op probeert te krikken.
Maak van je hart geen moordkuil en zeg meteen op het moment zelf wat het met jou doet wat zij zegt.
Ik vind het niet fijn dat je zo reageert want......en dat maakt mij verdrietig. Hou hetbij jezelf.
Je kan haar niet veranderen, alleen de verwachtingen die jij van haar hebt en de hoop dat ze inens anders gaat doen.
maandag 5 maart 2012 om 23:54
@ liora: hoe ben/ga je daar mee om? Heb je 't nooit gevraagd? Heb je zelf nu kinderen?
Mijn moeder staat in mijn geval altijd voor me klaar, maar dan meer door bijv mijn hele huis schoon te maken of iets praktisch, op emotioneel vlak blijft het uit, wss omdat ze hier zelf ook niet mee is groot gebracht en haar moeder zeer manipulatief was.
Mijn moeder staat in mijn geval altijd voor me klaar, maar dan meer door bijv mijn hele huis schoon te maken of iets praktisch, op emotioneel vlak blijft het uit, wss omdat ze hier zelf ook niet mee is groot gebracht en haar moeder zeer manipulatief was.
dinsdag 6 maart 2012 om 00:02
TO, hier ook heel veel herkenbaarheid.
Mijn moeder heeft het idee dat ik maar voor haar moet zorgen i.p.v dat ze er voor mij is geweest.
Ik ben ook de middelste van 3, maar ik kan niet zeggen dat ik het al enige moeilijk heb met mijn moeder.
Elke keer probeer ik het weer in het contact, maar het kost mij zoveel energie om het te onderhouden dat ik nu eens voor mijzelf moet opkomen.
En inderdaad, misschien wel jaloezie... Als wij op vakantie gingen naar curacao zei mijn moeder: dat is zeker status....
Wat ik je mee wil geven is: zorg goed voor jezelf, je moeder zal het niet voor je doen. Jij moet bij haar dus ook duidelijk je grenzen aangeven.
Voor jou
Mijn moeder heeft het idee dat ik maar voor haar moet zorgen i.p.v dat ze er voor mij is geweest.
Ik ben ook de middelste van 3, maar ik kan niet zeggen dat ik het al enige moeilijk heb met mijn moeder.
Elke keer probeer ik het weer in het contact, maar het kost mij zoveel energie om het te onderhouden dat ik nu eens voor mijzelf moet opkomen.
En inderdaad, misschien wel jaloezie... Als wij op vakantie gingen naar curacao zei mijn moeder: dat is zeker status....
Wat ik je mee wil geven is: zorg goed voor jezelf, je moeder zal het niet voor je doen. Jij moet bij haar dus ook duidelijk je grenzen aangeven.
Voor jou
Never give up hope.
dinsdag 6 maart 2012 om 00:21
Zij doet het weer beter dan haar moeder.
Op haar manier doet ze dus haar best en dat is wel wat waard.
Aan jou om het bij jouw kids (later) recht te trekken en dat stukje emotie wel te geven.
Heb je het wel eens tegen haar gezegd zoals je het hier opschrijft. Je komt nl heel liefdevol over naar jouw moeder ookal heeft ze je gekwetst.
Schrijf haar anders eens een brief en geef die aan haar.
Ik denk dat je als ze er tzt niet meer is spijt krijgt als je dat niet hebt gedaan en ze jouw kant nooit gehoord heeft.
Zelfs al doet ze er niks mee.
Op haar manier doet ze dus haar best en dat is wel wat waard.
Aan jou om het bij jouw kids (later) recht te trekken en dat stukje emotie wel te geven.
Heb je het wel eens tegen haar gezegd zoals je het hier opschrijft. Je komt nl heel liefdevol over naar jouw moeder ookal heeft ze je gekwetst.
Schrijf haar anders eens een brief en geef die aan haar.
Ik denk dat je als ze er tzt niet meer is spijt krijgt als je dat niet hebt gedaan en ze jouw kant nooit gehoord heeft.
Zelfs al doet ze er niks mee.
dinsdag 6 maart 2012 om 00:26
Persoonlijk vind ik het larie en pure onzin want in mijn ogen ben je gewoon met al je kinderen even gek hoeveel je er ook hebt , maar het schijnt vaker voor te komen dat de band tussen ouders ( meestal moeder en de middelste dochter of vader en de middelste zoon) het middelste kind dus en de rest wat er tussen in zit , minder goed is dan met de oudste en de jongste. In jou geval zou dat dus misschien de oorzaak kunnen zijn. Al zou ik het persoonlijk een rare reden vinden. Om maar de underdog te zijn alleen omdat je toevallig de middelste bent. Geen idee ook waarom of dat zo is. En waar het aan ligt maar het schijnt wetenschappelijk te zijn bewezen. Nu alleen nog even op internet zoeken( want daar heb ik het waarschijnlijk gelezen) naar de bron want ik heb die informatie die ik nu zit te typen natuurlijk niet uit mijn duim gezogen.
dinsdag 6 maart 2012 om 00:31
Ik schiet bijna vol als ik dit lees..... Mijn moeder was en is misschien wel de belangrijkste persoon in mijn leven en zal dat denk ik altijd zijn. Ik ben gek op haar en zij op mij.
Soms denk ik dat onze band bijna telepathisch is. Eerlijk gezegd zie je het soms als te vanzelfsprekend en realiseer je je niet dat het bij sommigen anders gaat.
Soms denk ik dat onze band bijna telepathisch is. Eerlijk gezegd zie je het soms als te vanzelfsprekend en realiseer je je niet dat het bij sommigen anders gaat.
dinsdag 6 maart 2012 om 11:28
Wat ik opmaak uit het verhaal is dat jouw moeder je eigenlijk 'zomaar' een hoer heeft genoemd. Klopt dat? Want dat is echt heel erg.
Ik kan me namelijk op zich wel voorstellen dat je als moeder zoiets roept uit frustratie tegen je tiener dochter als deze volgeplempt met make-up iedere dag een andere gozer mee naar huis neemt.
Hoe kan je iemand met een vast vriendje nou een hoer noemen? Is ze streng gereformeerd of zo?
En wat betreft modellenwerk kan ik me voorstellen dat je als ouder dat niet ziet zitten, maar om dan te zeggen dat andere meisjes mooier zijn??..
Het klinkt eigenlijk alsof jouw moeder niet helemaal in orde is.
Zeg jij ook dit soort gemene dingen naar haar, of is dit echt eenzijdig gedrag?
Ik kan me namelijk op zich wel voorstellen dat je als moeder zoiets roept uit frustratie tegen je tiener dochter als deze volgeplempt met make-up iedere dag een andere gozer mee naar huis neemt.
Hoe kan je iemand met een vast vriendje nou een hoer noemen? Is ze streng gereformeerd of zo?
En wat betreft modellenwerk kan ik me voorstellen dat je als ouder dat niet ziet zitten, maar om dan te zeggen dat andere meisjes mooier zijn??..
Het klinkt eigenlijk alsof jouw moeder niet helemaal in orde is.
Zeg jij ook dit soort gemene dingen naar haar, of is dit echt eenzijdig gedrag?
dinsdag 6 maart 2012 om 19:27
@laneerlandaise; vooral toen ik aan het puberen heb ik vaak genoeg opstandig gereageerd en ook niet altijd even fair. Ik ging echt mijn eigen weg, alle aandacht ging vaak toch na mijn zus aangezien ik vrij weinig meldde en zij letterlijk wel altijd wat te zeuren had (mijn zus is ontzettend lief maar ook erg onzeker en zwaar op de hand).
Ik leid nu echt mijn eigen leven, buiten het vertrouwde dorp van mijn ouders. Ze snappen soms niet waarom ik niet meer daar woon (ook al zien ze nu wel in dat dit bij me past) en vinden het moeilijk dat ik 'n eigen weg ben ingeslagen. Het heeft veel tijd gekost voor mijn moeder om dit te begrijpen. Toen ik 18 was wilde ik al graag op kamers en mijn ouders vonden dit altijd helemaal niks. Toen ik 22 was en uiteindelijk ging, werd ik 'n paar dagen door m'n moeder genegeerd. Zij wilde niet dat ik zeg ging en was boos dat ik 't op zo'n manier geregeld had (Ik wilde ze er wel bij betrekken maar als alles wordt afgekraakt en de grond wordt ingeboord en ze komt met;waarom wil je op kamers je doet net alsof het hier zo slecht is), bedenk je je wel en nadat alles rond was en 1,5 maand voor de verhuizing heb ik alles aangekondigd. Nu zijn ze wel trots hoor, maar dat duurt altijd 'n tijd en ik hoor altijd via via dat ze trots zijn op me, nooit direct.
Wat ik vooral wilde duidelijk maken naar jullie is dat ik voor mezelf besloten heb om mijn eigen kop te volgen en niet constant meer rekening met haar wil houden om maar geaccepteerd te worden. Ik ben wie ik ben en leid mijn leven op mijn manier. Ik hoop dat het me lukt om voor mezelf te blijven kiezen. En als ze negatief doet of niks van zich laat horen, me er bij neer te kunnen leggen en me vooral niet schuldig voelen en mezelf constant afvragen hoe ik 't anders kan doen om de lieve vrede te bewaren.
Ik leid nu echt mijn eigen leven, buiten het vertrouwde dorp van mijn ouders. Ze snappen soms niet waarom ik niet meer daar woon (ook al zien ze nu wel in dat dit bij me past) en vinden het moeilijk dat ik 'n eigen weg ben ingeslagen. Het heeft veel tijd gekost voor mijn moeder om dit te begrijpen. Toen ik 18 was wilde ik al graag op kamers en mijn ouders vonden dit altijd helemaal niks. Toen ik 22 was en uiteindelijk ging, werd ik 'n paar dagen door m'n moeder genegeerd. Zij wilde niet dat ik zeg ging en was boos dat ik 't op zo'n manier geregeld had (Ik wilde ze er wel bij betrekken maar als alles wordt afgekraakt en de grond wordt ingeboord en ze komt met;waarom wil je op kamers je doet net alsof het hier zo slecht is), bedenk je je wel en nadat alles rond was en 1,5 maand voor de verhuizing heb ik alles aangekondigd. Nu zijn ze wel trots hoor, maar dat duurt altijd 'n tijd en ik hoor altijd via via dat ze trots zijn op me, nooit direct.
Wat ik vooral wilde duidelijk maken naar jullie is dat ik voor mezelf besloten heb om mijn eigen kop te volgen en niet constant meer rekening met haar wil houden om maar geaccepteerd te worden. Ik ben wie ik ben en leid mijn leven op mijn manier. Ik hoop dat het me lukt om voor mezelf te blijven kiezen. En als ze negatief doet of niks van zich laat horen, me er bij neer te kunnen leggen en me vooral niet schuldig voelen en mezelf constant afvragen hoe ik 't anders kan doen om de lieve vrede te bewaren.
dinsdag 6 maart 2012 om 19:34
Wat betreft dat ze me uitschold voor hoer; voor haar was/is 't terecht omdat zij vind dat je alles met je vriend moet doen, zo vind ze dat je niet met vriendinnen alleen kan uitgaan, daarom noemde ze me zo. Slaat natuurlijk nergens op, maar ze heeft 't gelukkig maar 1x gezegd en dat is echt jaren geleden. Nu ziet ze mij vaak genoeg met vriendinnen afspreken, en wat ze daar van vind boeit me totaal niet. Zolang ze 't maar respecteert. Ze is niet gelovig ofzo hoor, eerder ouderwets.
