Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 7 maart 2008 om 20:45
Lieve Mimsey, lees net je bericht van 21 februari, ik ben een tijdje weg geweest. En ik moest echt 10 x slikken voor ik weer verder kon lezen. Een half jaar al weer. Of pas.
Het went nooit echt, hoe lang het ook geleden is. Ik weet het. Mijn vader is nu een jaar en bijna 3 maanden dood. Elke 12e van de maand komt het weer terug, weer een maand verder. En toch lijkt het de laatste tijd of ik me hem weer steeds beter kan herinneren. Hoor ik zijn stem weer duidelijker dan daarvoor.
Hero blijft voor altijd deel uitmaken van je leven. Of je nu een half jaar, anderhalf jaar of 12 en een half jaar verder bent.
Een hele dikke kus
Het went nooit echt, hoe lang het ook geleden is. Ik weet het. Mijn vader is nu een jaar en bijna 3 maanden dood. Elke 12e van de maand komt het weer terug, weer een maand verder. En toch lijkt het de laatste tijd of ik me hem weer steeds beter kan herinneren. Hoor ik zijn stem weer duidelijker dan daarvoor.
Hero blijft voor altijd deel uitmaken van je leven. Of je nu een half jaar, anderhalf jaar of 12 en een half jaar verder bent.
Een hele dikke kus
zaterdag 15 maart 2008 om 14:35
Dank jullie wel, dank dank dank...
De afgelopen weken heb ik een beetje in een dal gezeten. Een dal vol verdriet en twijfel, vol onzekerheid en frustratie.
We zijn een half jaar verder, Hero is een half jaar niet meer bij ons. En voor veel mensen is een half jaar lang, voor mij is het nu echter maar heel kort.
Ik merk dat er mensen zijn die denken dat het na een half jaar wel voorbij is. Dat het verdriet wel zodanig naar achter moet zijn gezakt dat het niet meer mijn hele doen en laten bepaald. Dat is niet zo.
Het is ook niet zo dat ik niets anders doe dat verdriet hebben en rouwen, integendeel; ik maak plezier, lach en maak geintjes, en probeer te genieten waar ik kan. Maar dit kan alleen als mijn verdriet ook kan en mag bestaan, het één kan niet zonder het ander. Als het één genegeerd wordt, komt het ander niet tot uiting. Samen maken ze mij.
Sommige dingen zijn nog een brug te ver. Zo gun ik ieder zijn geluk, absoluut. Sterker nog; ik zou wensen dat iedereen zo gelukkig zou zijn in zijn relatie als ik was, en ik ben blij als ik verhalen hoor over liefde en blijdschap. Het leven kan zo mooi zijn. Maar toch...toch is het nog te moeilijk om geconfronteerd te worden met vrolijke, blije gezinnetjes waarvan de toekomst nog veelbelovend is, en doet het fysiek zeer om kinderen met hun vader te zien spelen of knuffelen, omdat dit me glashard met mijn neus op de feiten drukt dat Mops dit nooit met Hero zal kunnen. Is het plaatje van een gezinnetje samen op pad en plezier makend vaak een schreinende, omdat mijn gezin uit elkaar is gevallen. Daar kan ik nog niet zo heel goed mee omgaan.
Ik merk dat er mensen zijn die dit gek vinden, of misschien zelfs aanstelleritis. Denken of het gevoel hebben dat ik wil dat dingen om mij draaien. Daar heb ik de afgelopen weken erg mee geworsteld? Wil ik dat dingen om mij draaien? Stel ik mij aan? Duurt het te lang? Moet ik mezelf bij mijn kont pakken en dóórgaan? Vragen die me de afgelopen weken erg onzeker en verdrietig hebben gemaakt. Ik wist het even niet meer.
Maar nee, ik wil niet dat dingen om mij draaien, ik wil dat mijn verdriet mag bestaan, gerespecteerd en geaccepteerd wordt, dat is een voorwaarde voor ik verder kan gaan met andere, luchtigere zaken. En dat betuigen van het laten bestaan hoeft niet veel te zijn, het hoeven geen eens woorden te zijn. Een moment van oogcontact, net als ik het moeilijk heb, een ongevraagde arm om mij heen, een glimlach vol begrip, of knuffels zoals hier. Omdat ook als ik niet huil of praat, de pijn er toch is...
En die pijn duurt niet te lang. Ik heb niet alleen mijn man verloren, de liefde van mijn leven, mijn held, steun en toeverlaat, mijn soulmate pur sang...Nee, ik heb ook mijn gezin verloren, mijn droom voor de toekomst. Mijn hoop op een toekomst met Hero en Mops. Mijn droom van het gezinnetje dat we konden zijn. ook daar rouw ik om.
Ik heb ook mijn geloof verloren, mijn geloof en vertrouwen. Mijn geloof in rechtvaardigheid van het leven, in wie goed doet/goed ontmoet, van positiviteit. Hero had verdomme een oude man moeten worden met een hoedje op en een wandelstok. Daar verheugde hij zich op. Hij genoot van zijn rimpels, omdat die hem dichter bij zijn droom brachten. Het leven is niet rechtvaardig, en daar rouw ik om.
Mijn leven was voor het eerst in jaren gelukkig, ik voelde me veilig en geborgen, voor het éérst! Ik voelde me bemind, onvoorwaardelijk, ook voor het eerst. Het heeft maar heel kort mogen duren, en ik heb van het gevoel genoten. Nu ben ik het alweer kwijt, en ook daar rouw ik om.
En ik heb een stukje van mijzelf verloren, een stukje in mijn hart is leeg geworden. Niet het stukje waar Hero in zit, nee, een stukje van mijzelf. Een klein stukje in mijn hart is met Hero mee gestorven. En ook daar rouw ik om.
Veel om te rouwen, een half jaar is niets. En opeens besefte ik dat ik niet zwak ben, geen aansteller of aandachttrekker. Het is gewoon veel en een half jaar is kort.
Bepaalde dingen kan ik nog niet, so be it.
Bepaalde dingen doen nog pijn, en dat zal voorlopig nog wel zo blijven.
En er zullen ook mensen zijn die dat moeilijk vinden om mee om te gaan. Dat vind ik jammer. maar als ik dit niet doe in mijn eigen tempo, op de manier die goed is voor mij, dan heb ik over een tijdje nog veel meer om over te rouwen....
De afgelopen weken heb ik een beetje in een dal gezeten. Een dal vol verdriet en twijfel, vol onzekerheid en frustratie.
We zijn een half jaar verder, Hero is een half jaar niet meer bij ons. En voor veel mensen is een half jaar lang, voor mij is het nu echter maar heel kort.
Ik merk dat er mensen zijn die denken dat het na een half jaar wel voorbij is. Dat het verdriet wel zodanig naar achter moet zijn gezakt dat het niet meer mijn hele doen en laten bepaald. Dat is niet zo.
Het is ook niet zo dat ik niets anders doe dat verdriet hebben en rouwen, integendeel; ik maak plezier, lach en maak geintjes, en probeer te genieten waar ik kan. Maar dit kan alleen als mijn verdriet ook kan en mag bestaan, het één kan niet zonder het ander. Als het één genegeerd wordt, komt het ander niet tot uiting. Samen maken ze mij.
Sommige dingen zijn nog een brug te ver. Zo gun ik ieder zijn geluk, absoluut. Sterker nog; ik zou wensen dat iedereen zo gelukkig zou zijn in zijn relatie als ik was, en ik ben blij als ik verhalen hoor over liefde en blijdschap. Het leven kan zo mooi zijn. Maar toch...toch is het nog te moeilijk om geconfronteerd te worden met vrolijke, blije gezinnetjes waarvan de toekomst nog veelbelovend is, en doet het fysiek zeer om kinderen met hun vader te zien spelen of knuffelen, omdat dit me glashard met mijn neus op de feiten drukt dat Mops dit nooit met Hero zal kunnen. Is het plaatje van een gezinnetje samen op pad en plezier makend vaak een schreinende, omdat mijn gezin uit elkaar is gevallen. Daar kan ik nog niet zo heel goed mee omgaan.
Ik merk dat er mensen zijn die dit gek vinden, of misschien zelfs aanstelleritis. Denken of het gevoel hebben dat ik wil dat dingen om mij draaien. Daar heb ik de afgelopen weken erg mee geworsteld? Wil ik dat dingen om mij draaien? Stel ik mij aan? Duurt het te lang? Moet ik mezelf bij mijn kont pakken en dóórgaan? Vragen die me de afgelopen weken erg onzeker en verdrietig hebben gemaakt. Ik wist het even niet meer.
Maar nee, ik wil niet dat dingen om mij draaien, ik wil dat mijn verdriet mag bestaan, gerespecteerd en geaccepteerd wordt, dat is een voorwaarde voor ik verder kan gaan met andere, luchtigere zaken. En dat betuigen van het laten bestaan hoeft niet veel te zijn, het hoeven geen eens woorden te zijn. Een moment van oogcontact, net als ik het moeilijk heb, een ongevraagde arm om mij heen, een glimlach vol begrip, of knuffels zoals hier. Omdat ook als ik niet huil of praat, de pijn er toch is...
En die pijn duurt niet te lang. Ik heb niet alleen mijn man verloren, de liefde van mijn leven, mijn held, steun en toeverlaat, mijn soulmate pur sang...Nee, ik heb ook mijn gezin verloren, mijn droom voor de toekomst. Mijn hoop op een toekomst met Hero en Mops. Mijn droom van het gezinnetje dat we konden zijn. ook daar rouw ik om.
Ik heb ook mijn geloof verloren, mijn geloof en vertrouwen. Mijn geloof in rechtvaardigheid van het leven, in wie goed doet/goed ontmoet, van positiviteit. Hero had verdomme een oude man moeten worden met een hoedje op en een wandelstok. Daar verheugde hij zich op. Hij genoot van zijn rimpels, omdat die hem dichter bij zijn droom brachten. Het leven is niet rechtvaardig, en daar rouw ik om.
Mijn leven was voor het eerst in jaren gelukkig, ik voelde me veilig en geborgen, voor het éérst! Ik voelde me bemind, onvoorwaardelijk, ook voor het eerst. Het heeft maar heel kort mogen duren, en ik heb van het gevoel genoten. Nu ben ik het alweer kwijt, en ook daar rouw ik om.
En ik heb een stukje van mijzelf verloren, een stukje in mijn hart is leeg geworden. Niet het stukje waar Hero in zit, nee, een stukje van mijzelf. Een klein stukje in mijn hart is met Hero mee gestorven. En ook daar rouw ik om.
Veel om te rouwen, een half jaar is niets. En opeens besefte ik dat ik niet zwak ben, geen aansteller of aandachttrekker. Het is gewoon veel en een half jaar is kort.
Bepaalde dingen kan ik nog niet, so be it.
Bepaalde dingen doen nog pijn, en dat zal voorlopig nog wel zo blijven.
En er zullen ook mensen zijn die dat moeilijk vinden om mee om te gaan. Dat vind ik jammer. maar als ik dit niet doe in mijn eigen tempo, op de manier die goed is voor mij, dan heb ik over een tijdje nog veel meer om over te rouwen....
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 15 maart 2008 om 18:57
En nog een overpeinzing:
je schrijft dat je van je geloof bent gevallen wbt Wie goed doet, goed ontmoet. En dat snap ik, als geen ander. Maar ik heb ontdekt dat je niet alleen goed doet omdat je daarmee ellende omzeilt maar omdat je daardoor fijne mensen om je heen verzamelt en daar gelukkig van wordt. En omdat je bij het opmaken van de balans van het leven beter pech kunt hebben gehad met een hoop dingen en een goed mens bent geweest dan dat je erop los hebt geleefd en schijt hebt gehad aan anderen.
Die balans is vast ook opgemaakt door Hero op zijn sterfbed. Hij had alle recht om heel trots te zijn op zijn vaststelling. Posthum heeft hij nog een erg positieve invloed op een aantal mensen. Waarvoor ik hem erg dankbaar ben.
je schrijft dat je van je geloof bent gevallen wbt Wie goed doet, goed ontmoet. En dat snap ik, als geen ander. Maar ik heb ontdekt dat je niet alleen goed doet omdat je daarmee ellende omzeilt maar omdat je daardoor fijne mensen om je heen verzamelt en daar gelukkig van wordt. En omdat je bij het opmaken van de balans van het leven beter pech kunt hebben gehad met een hoop dingen en een goed mens bent geweest dan dat je erop los hebt geleefd en schijt hebt gehad aan anderen.
Die balans is vast ook opgemaakt door Hero op zijn sterfbed. Hij had alle recht om heel trots te zijn op zijn vaststelling. Posthum heeft hij nog een erg positieve invloed op een aantal mensen. Waarvoor ik hem erg dankbaar ben.
zaterdag 15 maart 2008 om 20:52
