Vervelende gedachten.

Hallo iedereen.

Zo nu en dan als ik alleen thuis ben, ben ik heel goed nadenken. Nadenken over dingen die helemaal niet relevant zijn aan de werkelijkheid.



In het verleden ben ik erg gekwetst door mijn ex. Hij vond het nodig om te liegen en bedriegen. Deze ervaring heeft nog steeds invloed op mijn leven.



Vroeger kende ik het woord jaloezie niet in de praktijk. Nu speelt het naar mijn idee een te grote rol in mijn leven.



Door deze ervaring vertrouw ik veel mensen niet meer. Als mijn vriend teveel aandacht krijgt van een meisje, dan zoek ik er al achter dat ze zijn nummer wil vragen. Of een relatie met hem wil beginnen. Of seks met hem wil hebben.

In deze gedachte komt vaak er ook bij dat mijn vriend dit beantwoordt. Bijvoorbeeld door nietsvermoedend zijn nummer te geven. Ik weet zeker dat hij daar niet moeilijk over gaat doen, want vriendschap tussen een meisje en jongen is toch normaal?

Maar is dit al een keer gebeurd? Nee. Mocht deze situatie voorkomen hoop ik ook niet dat dit gaat gebeuren, dat hij gewoon nee zegt. Want stel dat hij wel ja zou zeggen, dan zullen mijn negatieve gevoelens gevoed worden en ben ik nog verder van huis.

(en hoe maak ik mezelf wijs dat er dan inderdaad niks aan de hand is? Misschien is er wel wat aan de hand?)



Waar ik me soms ook zorgen om maak is het feit dat dit zijn eerste serieuze relatie is met mij, en ik zijn eerste seksuele partner ben. Ik kan me goed voorstellen dat hij over een tijdje gaat nadenken over hoe seks zou zijn met een ander. Niet dat hij dit zomaar in de praktijk gaat uitvoeren, maar toch.

Hij heeft gezegd dat als hij single zou zijn hij best wat kansen zou grijpen als de omstandigheden naar seks toe leiden. Maar, dit doet hij niet, omdat hij met mij samen is. En terecht natuurlijk. Maar dan ga ik weer nadenken, misschien wil hij het over x aantal jaar wel heel graag proberen en ziet hij mij als een obstakel?



Ik word zo moe van mezelf. Ik krijg vaak genoeg bevestiging van mijn vriend dat ik de enige voor hem ben. Toch weet ik altijd een manier van twijfel erbij te halen. Dit laat ik hem niet merken, gewoon simpelweg omdat ik met deze gedachtes geen vrede heb. Ik vertrouw er ook op dat hij (in tegenstelling tot mijn ex) niet zomaar toe zal geven aan anderen. Toch blijven deze gedachtes terug komen.



Wie kan mij een oppepper geven? Een spiegel voorhouden? Adviezen geven?

Bedankt alvast.

Bedankt voor jullie reacties!



Ik probeer mezelf ook die positieve gedachten aan te leren. Met waar ik nu over na denk schiet ik niks op.

Ik begrijp daarom zeker wat je bedoelt registreerjenu.



De boekentip waardeer ik Yucca, ik ga zo eens kijken wat het boek me te bieden heeft! .

Het klopt helemaal wat je zegt!

Het is vooral die bevestiging die een vertekening van de werkelijkheid maakt. Een self-fulfilling propecy.



Als dan de omgeving (en het forum) laat zien dat het allemaal zomaar zou kunnen, werkt dit ook niet mee.



De gedachten als zelfverdedigingsmechanisme herken ik mijzelf niet helemaal in, ondanks het voor mij logisch klinkt. Ik heb juist de gedachten '' ik geloof dat je je best doet om niet op een ander verliefd te worden, maar dit kan je toch niet voorkomen''. Het komt er meer op neer dat ik erop uit ga om te zien dat mijn gedachten juist zijn, terwijl dat het laatste is wat ik zou willen. Beetje dubbel!!

Dankjulliewel.

In onze relatie zit het wel goed met de communicatie. Hij weet wel wat ik heb meegemaakt en dat het nog wel meespeelt in de relatie met hem, maar niet dat het zo vaak in mijn hoofd speelt. Ik wil ook niet als een aansteller overkomen, niet bepaald aantrekkelijk lijkt me. Als ik dit weer voel opkomen is het misschien wel verstandig dat ik hem laat weten dat het erger is dan hij denkt. En dat als ik een keer 'raar' reageer hij weet dat het daaraan ligt.



Gedachten blokken probeer ik wel, maar zoals jij het zegt secondhandsuus heb ik nog niet geprobeerd. Misschien wel de moeite waard.