Psyche
alle pijlers
emotionele warboel
woensdag 14 maart 2012 om 10:19
Hoi allemaal,
Ik zit emotioneel in de knoop en moet mijn verhaal gewoon eventjes kwijt...
Mijn baan loopt einde dit jaar af, maar ik heb een hele fijne baan aangeboden gekregen bij een bedrijf dat in een andere stad (2 uur hier vandaan). Het is precies wat ik zoek, en dat is in mijn vakgebied op zich al een redelijk wonder, en een heel leuk bedrijf en een goed salaris. Mijn man werkt voor zichzelf vanuit thuis, dus een verhuizing zou voor hem geen probleem zijn. Bovendien zouden we dan weer dichter bij zijn ouders en vrienden wonen, en is de streek waarin de stad ligt erg mooi, dus we zagen het allemaal wel zitten. Alleen vinden we het erg jammer dat we dan niet meer in de buurt van mijn ouders wonen (daar hebben we heel fijn contact mee en die passen ook op op onze kleine). Mijn ouders, en vooral mijn moeder, vind het ook echt niet leuk als we gaan verhuizen, maar ja, het is wel ons leven natuurlijk. We waren al bezig met gesprekken met makelaars, hypotheekadviseurs en op zoek naar mooie huizen (we hadden zelfs al een heel fijn huis op het oog), maar nu staat onze wereld op zijn kop.
Vorige week hebben we nl gehoord dat mijn moeder eierstokkanker of uitgezaaide borstkanker heeft (dat is nog niet helemaal duidelijk)... Een hele slag voor haar en iedereen om haar heen. De precieze behandeling weten we nog niet, maar in elk geval chemo. Het zal in elk geval een heel rotte en onzekere tijd gaan worden (ik heb helaas maar al te veel voorbeelden in onze familie de afgelopen jaren...) en prognoses zijn heel onzeker.
En nu weet ik dus niet meer of we er goed aan doen om te gaan verhuizen... Het voelt alsof ik ze in de steek ga laten. Ik ben ook nog zwanger van de tweede, dus het op en neer reizen naar mijn ouders met twee kleine kinderen als mijn moeder zieker wordt zal ook heel zwaar worden.
Maar aan de andere kant is het ook best mogelijk dat mijn moeder na deze chemo best een hele tijd zich goed blijft voelen (en tijdens deze eerste chemokuur zullen we zowieso nog hier wonen, want voordat ons huis verkocht is zijn we wel weer even verder).
Ik word steeds heen en weer geslingerd tussen mijn loyaliteit aan mijn moeder en mijn verlangen gewoon toch mijn eigen leven te leiden. En tegelijkertijd voel ik mij ook nog eens heel egoistisch dat ik me hier druk om maak, en me niet gewoon alleen maar op mijn moeder richt... Maar mijn hoofd is echt een enorme warboel op dit moment... en die zwangerschapshormonen helpen daarbij ook niet echt mee...
Ik zit emotioneel in de knoop en moet mijn verhaal gewoon eventjes kwijt...
Mijn baan loopt einde dit jaar af, maar ik heb een hele fijne baan aangeboden gekregen bij een bedrijf dat in een andere stad (2 uur hier vandaan). Het is precies wat ik zoek, en dat is in mijn vakgebied op zich al een redelijk wonder, en een heel leuk bedrijf en een goed salaris. Mijn man werkt voor zichzelf vanuit thuis, dus een verhuizing zou voor hem geen probleem zijn. Bovendien zouden we dan weer dichter bij zijn ouders en vrienden wonen, en is de streek waarin de stad ligt erg mooi, dus we zagen het allemaal wel zitten. Alleen vinden we het erg jammer dat we dan niet meer in de buurt van mijn ouders wonen (daar hebben we heel fijn contact mee en die passen ook op op onze kleine). Mijn ouders, en vooral mijn moeder, vind het ook echt niet leuk als we gaan verhuizen, maar ja, het is wel ons leven natuurlijk. We waren al bezig met gesprekken met makelaars, hypotheekadviseurs en op zoek naar mooie huizen (we hadden zelfs al een heel fijn huis op het oog), maar nu staat onze wereld op zijn kop.
Vorige week hebben we nl gehoord dat mijn moeder eierstokkanker of uitgezaaide borstkanker heeft (dat is nog niet helemaal duidelijk)... Een hele slag voor haar en iedereen om haar heen. De precieze behandeling weten we nog niet, maar in elk geval chemo. Het zal in elk geval een heel rotte en onzekere tijd gaan worden (ik heb helaas maar al te veel voorbeelden in onze familie de afgelopen jaren...) en prognoses zijn heel onzeker.
En nu weet ik dus niet meer of we er goed aan doen om te gaan verhuizen... Het voelt alsof ik ze in de steek ga laten. Ik ben ook nog zwanger van de tweede, dus het op en neer reizen naar mijn ouders met twee kleine kinderen als mijn moeder zieker wordt zal ook heel zwaar worden.
Maar aan de andere kant is het ook best mogelijk dat mijn moeder na deze chemo best een hele tijd zich goed blijft voelen (en tijdens deze eerste chemokuur zullen we zowieso nog hier wonen, want voordat ons huis verkocht is zijn we wel weer even verder).
Ik word steeds heen en weer geslingerd tussen mijn loyaliteit aan mijn moeder en mijn verlangen gewoon toch mijn eigen leven te leiden. En tegelijkertijd voel ik mij ook nog eens heel egoistisch dat ik me hier druk om maak, en me niet gewoon alleen maar op mijn moeder richt... Maar mijn hoofd is echt een enorme warboel op dit moment... en die zwangerschapshormonen helpen daarbij ook niet echt mee...
woensdag 14 maart 2012 om 10:31
Sterkte!
Heb je de baan al aangenomen? En zal die dan begin 2013 ingaan? En heb je nog broers,zussen, andere familie in de buurt wonen waar je moeder op terug kan vallen?
Ik persoonlijk zou denk ik wel verhuizen. Twee uur reizen is te overzien, het is niet zo dat je naar Frankrijk vertrekt of iets dergelijks.
Heb je de baan al aangenomen? En zal die dan begin 2013 ingaan? En heb je nog broers,zussen, andere familie in de buurt wonen waar je moeder op terug kan vallen?
Ik persoonlijk zou denk ik wel verhuizen. Twee uur reizen is te overzien, het is niet zo dat je naar Frankrijk vertrekt of iets dergelijks.
woensdag 14 maart 2012 om 10:46
woensdag 14 maart 2012 om 10:47
Alvast bedankt voor jullie reacties en medeleven!
hekje: Ik heb inderdaad de baan al aangenomen, vanaf november 2012. Ik heb nog 3 broertjes, waarvan er een in de buurt woont. Maar die is 10 jaar jonger dan ik en net geen puber meer. Die wil ik niet teveel belasten hiermee... Eentje zit nu net voor twee jaar in het buitenland, en eentje zit ook twee uur hiervandaan. Broer van mijn moeder woont ook verder weg, maar zussen van mijn vader wonen in de buurt. Ik denk dat iedereen wel zoveel mogelijk zal inspringen hoor, dat is het niet. Maar ik vind t gewoon zelf heel rot om verder weg te zitten als ze zich heel ziek voelt.
ikbenevelyn: ja, dat gevoel heb ik aan de ene kant ook, dat we de verhuizing moeten uitstellen... maar voor hoelang stel je het dan uit? Of moet ik de hele baan vergeten en helemaal niet verhuizen? Dat vind ik ook best moeilijk om te beslissen...
hekje: Ik heb inderdaad de baan al aangenomen, vanaf november 2012. Ik heb nog 3 broertjes, waarvan er een in de buurt woont. Maar die is 10 jaar jonger dan ik en net geen puber meer. Die wil ik niet teveel belasten hiermee... Eentje zit nu net voor twee jaar in het buitenland, en eentje zit ook twee uur hiervandaan. Broer van mijn moeder woont ook verder weg, maar zussen van mijn vader wonen in de buurt. Ik denk dat iedereen wel zoveel mogelijk zal inspringen hoor, dat is het niet. Maar ik vind t gewoon zelf heel rot om verder weg te zitten als ze zich heel ziek voelt.
ikbenevelyn: ja, dat gevoel heb ik aan de ene kant ook, dat we de verhuizing moeten uitstellen... maar voor hoelang stel je het dan uit? Of moet ik de hele baan vergeten en helemaal niet verhuizen? Dat vind ik ook best moeilijk om te beslissen...
woensdag 14 maart 2012 om 11:10
ikbenevelyn: wat ontzettend rot voor jullie dat jullie ook in zo'n situatie zitten... Kan jouw moeder nog behandeld worden? Heeft zij ook eierstokkanker, of een ander soort?
Wij horen hier meer over vrijdag, als ze een gesprek met de oncoloog heeft... Het is heel dubbel, want ze zijn erachter gekomen dat ze kanker heeft doordat er vocht in de buikholte zit, waarin tumorcellen gevonden zijn. Dit komt voor bij eierstokkanker, maar ook bij uitzaaiingen in de lever van borstkanker. Maar ze kunnen op scans tot nu toe nergens iets vinden, en de leverwaardes waren zover ik weet goed. Het blijft dus heel onzeker voorlopig wat het precies voor kanker is, hoe groot het is, of het uitzaaiingen zijn of toch een primaire tumor, etc... Dat maakt t er niet makkelijker op...
Wij horen hier meer over vrijdag, als ze een gesprek met de oncoloog heeft... Het is heel dubbel, want ze zijn erachter gekomen dat ze kanker heeft doordat er vocht in de buikholte zit, waarin tumorcellen gevonden zijn. Dit komt voor bij eierstokkanker, maar ook bij uitzaaiingen in de lever van borstkanker. Maar ze kunnen op scans tot nu toe nergens iets vinden, en de leverwaardes waren zover ik weet goed. Het blijft dus heel onzeker voorlopig wat het precies voor kanker is, hoe groot het is, of het uitzaaiingen zijn of toch een primaire tumor, etc... Dat maakt t er niet makkelijker op...
woensdag 14 maart 2012 om 11:18
Ik zou zelf niet zo snel verhuizen. Heel simpel gezegd, een baan is 'maar' een baan en kan niet bevallen, het bedrijf kan failliet gaan etc. Je hebt maar één moeder en als die ziek is kost dat proces je heel veel energie (weet ik ik uit energie). Als je dan ook nog eens een nieuw huis hebt, je kind naar een nieuw KDV gaat etc., kun je dat er niet bij hebben, lijkt me.
Kun je niet met het bedrijf overleggen of je bijvoorbeeld één dag thuis kan werken? Of een paar lange dagen i.p.v. een aantal korte?
Kun je niet met het bedrijf overleggen of je bijvoorbeeld één dag thuis kan werken? Of een paar lange dagen i.p.v. een aantal korte?
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
woensdag 14 maart 2012 om 11:20
@swannie nee kanker ad galwegen met uitzaaiingen, niets meer aan te doen ,
ongeveer een half jaar geleden geconstateerd ,
ze zou nog 2 maanden hebben,
ze leeft nu nog steeds (vraag alleen niet hoe)
veel sterkte!
sorry als ik wat bot over kom,
ik heb vandaag een moeilijke dag
alleen maar janken , enfin,
het zal wel bij het proces horen.
ongeveer een half jaar geleden geconstateerd ,
ze zou nog 2 maanden hebben,
ze leeft nu nog steeds (vraag alleen niet hoe)
veel sterkte!
sorry als ik wat bot over kom,
ik heb vandaag een moeilijke dag
alleen maar janken , enfin,
het zal wel bij het proces horen.
woensdag 14 maart 2012 om 12:15
even voor je uitschuiven
en afwachten wat de oncoloog te vertellen heeft
soms kan het met uitgezaaide kanker zijn dat er meerdere behandelingsopties zijn na elkaar en dat de levensverwachting daardoor niet heel kort is. soms gaat het heel snel.
de tijd tot je nieuwe baan is dan zowiezo heel spannend hoe het gaat met je moeder.
en misschien kan je voor je eigen geruststelling al wat tussenoplossingen verzinnen. Bv dat je standaard op je vrije dag naar je moeder gaat en de avond ervoor blijft slapen (wellicht kunnen schoonouders oppassen) of dat er een mogelijkheid bestaat voor zorgverlof/mantelzorg oid
en ik zou het over een tijdje ook open en eerlijk met je moeder bespreken
en afwachten wat de oncoloog te vertellen heeft
soms kan het met uitgezaaide kanker zijn dat er meerdere behandelingsopties zijn na elkaar en dat de levensverwachting daardoor niet heel kort is. soms gaat het heel snel.
de tijd tot je nieuwe baan is dan zowiezo heel spannend hoe het gaat met je moeder.
en misschien kan je voor je eigen geruststelling al wat tussenoplossingen verzinnen. Bv dat je standaard op je vrije dag naar je moeder gaat en de avond ervoor blijft slapen (wellicht kunnen schoonouders oppassen) of dat er een mogelijkheid bestaat voor zorgverlof/mantelzorg oid
en ik zou het over een tijdje ook open en eerlijk met je moeder bespreken
woensdag 14 maart 2012 om 13:52
quote:ikbenevelyn schreef op 14 maart 2012 @ 11:20:
@swannie nee kanker ad galwegen met uitzaaiingen, niets meer aan te doen ,
ongeveer een half jaar geleden geconstateerd ,
ze zou nog 2 maanden hebben,
ze leeft nu nog steeds (vraag alleen niet hoe)
veel sterkte!
sorry als ik wat bot over kom,
ik heb vandaag een moeilijke dag
alleen maar janken , enfin,
het zal wel bij het proces horen.Ik vind je helemaal niet bot overkomen hoor! En ik kan me heel goed voorstellen dat je het er heel moeilijk mee hebt en dat t allemaal te veel kan worden op z'n momenten. Heel veel sterkte de komende tijd. Bij mij in de familie komt veel kanker voor, dus ik weet hoe zwaar t allemaal kan zijn, ook dat 'wachten op...' Die onzekerheid is zo killing!
@swannie nee kanker ad galwegen met uitzaaiingen, niets meer aan te doen ,
ongeveer een half jaar geleden geconstateerd ,
ze zou nog 2 maanden hebben,
ze leeft nu nog steeds (vraag alleen niet hoe)
veel sterkte!
sorry als ik wat bot over kom,
ik heb vandaag een moeilijke dag
alleen maar janken , enfin,
het zal wel bij het proces horen.Ik vind je helemaal niet bot overkomen hoor! En ik kan me heel goed voorstellen dat je het er heel moeilijk mee hebt en dat t allemaal te veel kan worden op z'n momenten. Heel veel sterkte de komende tijd. Bij mij in de familie komt veel kanker voor, dus ik weet hoe zwaar t allemaal kan zijn, ook dat 'wachten op...' Die onzekerheid is zo killing!
woensdag 14 maart 2012 om 13:58
quote:boterbloem01 schreef op 14 maart 2012 @ 12:15:
even voor je uitschuiven
en afwachten wat de oncoloog te vertellen heeft
soms kan het met uitgezaaide kanker zijn dat er meerdere behandelingsopties zijn na elkaar en dat de levensverwachting daardoor niet heel kort is. soms gaat het heel snel.
de tijd tot je nieuwe baan is dan zowiezo heel spannend hoe het gaat met je moeder.
en misschien kan je voor je eigen geruststelling al wat tussenoplossingen verzinnen. Bv dat je standaard op je vrije dag naar je moeder gaat en de avond ervoor blijft slapen (wellicht kunnen schoonouders oppassen) of dat er een mogelijkheid bestaat voor zorgverlof/mantelzorg oid
en ik zou het over een tijdje ook open en eerlijk met je moeder bespreken
Ja, jullie hebben ook helemaal gelijk. We moeten gewoon afwachten en pas over een tijd beslissen. Het is gewoon allemaal nog zo vers dat ik het soms gewoon even allemaal niet weet, en dan loopt mijn hoofd helemaal over. Alles staat opeens zo op zijn kop, maar afwachten is de enige optie denk ik voor nu.
En dit bespreken met mijn moeder is ook een goed idee, maar daar ga ik nu nog niet aan beginnen, dat lijkt me niet echt een goede timing. Inderdaad over een tijdje, als alles wat in rustiger vaarwater gekomen is.
Misschien kan ik met mijn nieuwe werk overleggen of ik in het begin niet gewoon veel thuis kan werken (in mijn soort banen is dat vaak wel mogelijk) dan is het minder op en neer gereis (want daar zie ik nogal tegenop met een kleine baby thuis die borstvoeding krijgt...)
even voor je uitschuiven
en afwachten wat de oncoloog te vertellen heeft
soms kan het met uitgezaaide kanker zijn dat er meerdere behandelingsopties zijn na elkaar en dat de levensverwachting daardoor niet heel kort is. soms gaat het heel snel.
de tijd tot je nieuwe baan is dan zowiezo heel spannend hoe het gaat met je moeder.
en misschien kan je voor je eigen geruststelling al wat tussenoplossingen verzinnen. Bv dat je standaard op je vrije dag naar je moeder gaat en de avond ervoor blijft slapen (wellicht kunnen schoonouders oppassen) of dat er een mogelijkheid bestaat voor zorgverlof/mantelzorg oid
en ik zou het over een tijdje ook open en eerlijk met je moeder bespreken
Ja, jullie hebben ook helemaal gelijk. We moeten gewoon afwachten en pas over een tijd beslissen. Het is gewoon allemaal nog zo vers dat ik het soms gewoon even allemaal niet weet, en dan loopt mijn hoofd helemaal over. Alles staat opeens zo op zijn kop, maar afwachten is de enige optie denk ik voor nu.
En dit bespreken met mijn moeder is ook een goed idee, maar daar ga ik nu nog niet aan beginnen, dat lijkt me niet echt een goede timing. Inderdaad over een tijdje, als alles wat in rustiger vaarwater gekomen is.
Misschien kan ik met mijn nieuwe werk overleggen of ik in het begin niet gewoon veel thuis kan werken (in mijn soort banen is dat vaak wel mogelijk) dan is het minder op en neer gereis (want daar zie ik nogal tegenop met een kleine baby thuis die borstvoeding krijgt...)
