Kinderen
alle pijlers
(hoe) heeft het moederschap jou veranderd?
zondag 1 april 2012 om 11:34
Geen idee of er hier al eerder een topic over geweest is..
Zelf ben sinds 16 maanden moeder van een zoontje, en naast mijn dagelijks leven merk ik dat het ook mijn karakter veranderd heeft.
Geen enorme dingen hoor, ik ben nog altijd noodles
Zo ben ik veel gevoeliger/emotioneler geworden. Ik merk het goed naar films. Een voorbeeldje:
Toen zoontje ruim een half jaar was, keek ik samen met een vriend een film over een epidemie. In deze film ging een jongetje dood. Ik schrok zelf van mijn reactie, ik moest gewoon huilen (en niet zo'n beetje, echt snikken) ik weet natuurlijk dat het niet echt is, maar het beeld veroorzaakte gewoon paniek bij mij. (het idee dat je kind iets zou overkomen, brrr)
Ik werk in het onderwijs, en ik merk dat ik ook daarin veel softer geworden ben. Ik kan heel moeilijk boos worden/blijven op mijn leerlingen. (Fijn voor hun natuurlijk).
Nu was ik altijd al een moedertje' volgens vrienden en familie, dus zorgzaam etc. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik zo'n watje zou worden door het moederschap
Herkennen jullie dit ook? Of juist helemaal niet? Voorbeelden zijn welkom
Zelf ben sinds 16 maanden moeder van een zoontje, en naast mijn dagelijks leven merk ik dat het ook mijn karakter veranderd heeft.
Geen enorme dingen hoor, ik ben nog altijd noodles
Zo ben ik veel gevoeliger/emotioneler geworden. Ik merk het goed naar films. Een voorbeeldje:
Toen zoontje ruim een half jaar was, keek ik samen met een vriend een film over een epidemie. In deze film ging een jongetje dood. Ik schrok zelf van mijn reactie, ik moest gewoon huilen (en niet zo'n beetje, echt snikken) ik weet natuurlijk dat het niet echt is, maar het beeld veroorzaakte gewoon paniek bij mij. (het idee dat je kind iets zou overkomen, brrr)
Ik werk in het onderwijs, en ik merk dat ik ook daarin veel softer geworden ben. Ik kan heel moeilijk boos worden/blijven op mijn leerlingen. (Fijn voor hun natuurlijk).
Nu was ik altijd al een moedertje' volgens vrienden en familie, dus zorgzaam etc. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik zo'n watje zou worden door het moederschap
Herkennen jullie dit ook? Of juist helemaal niet? Voorbeelden zijn welkom
zondag 1 april 2012 om 11:37
zondag 1 april 2012 om 11:39
Ha ha, ik herken het helemaal. Mijn zoontje wordt in juni 2 en ik moest laatst huilen toen ik kruimeltje keek, dat moment dat hij ontdekt dat de beroemde pianiste zijn moeder is
Verder kijk ik anders tegen mijn vriendengroep aan, mijn woonomgeving en ziet mijn leven er gewoon ook praktisch anders uit.
Ik drink nauwelijks nog alcohol, ben best burgelijk *grin* en ga nu bijv. eendjes voeren op zondag om 11:00 in plaats van tot 12:00 uitslapen.
Verder kijk ik anders tegen mijn vriendengroep aan, mijn woonomgeving en ziet mijn leven er gewoon ook praktisch anders uit.
Ik drink nauwelijks nog alcohol, ben best burgelijk *grin* en ga nu bijv. eendjes voeren op zondag om 11:00 in plaats van tot 12:00 uitslapen.
zondag 1 april 2012 om 11:42
Ik ben ook veel veranderd, veel meer aan het plannen en nadenken voor ik ergens heen ga, hou meer rekening met anderen en ben ook zachter tegen de kinderen op mijn werk. Snap nu overbezorgde ouders erg goed, waar ik voorheen moeite mee had. Dan dacht ik doe niet zo moeilijk en nu denk ik je hebt gelijk 
zondag 1 april 2012 om 11:42
O dat heb ik ook onderdezon, dat ik (nog) meer met mensen mee leef. Ik moet ook veel sneller een traantje laten. Op kraamvisite bij een hele goede vriendin bijv. Of vorige week nadat mijn beste vriendin vertelde dat ze zwanger is, dáár ga ik weer
Ik vind het ook helemaal niet erg hoor, het is ook niets negatiefs natuurlijk, en het is ook niet zo dat ik de hele dag aan het huilen ben;-)
Mijn vriend baalt er soms wel van, vroeger konden we samen de engste horrorfilms kijken samen, en nu zit ik dan verstopt achter een dekentje op de bank, en haak ik meestal halverwege af..
Ik vind het ook helemaal niet erg hoor, het is ook niets negatiefs natuurlijk, en het is ook niet zo dat ik de hele dag aan het huilen ben;-)
Mijn vriend baalt er soms wel van, vroeger konden we samen de engste horrorfilms kijken samen, en nu zit ik dan verstopt achter een dekentje op de bank, en haak ik meestal halverwege af..
zondag 1 april 2012 om 11:43
Dat emotionele is heel herkenbaar. Alles waar nu kinderen in voorkomen die lijden vind ik verschrikkelijk. Het recente busongeluk, filmpjes van warchild, het grijpt me heel erg aan. Alsof ik me nu pas realiseer dat het kinderen zijn.
Ukje is pas 9,5 week maar ik merk dat ik bezorgder ben, kwetsbaarder. Dat gevoel had ik voorheen niet zo.
Ik ben altijd een roker geweest maar nu wil ik mijn kind hier niet aan blootstellen dus doe ik het niet meer, zonder moeite.
Verder merk ik nog geen andere veranderingen, maar dat komt nog vast wel.
Ukje is pas 9,5 week maar ik merk dat ik bezorgder ben, kwetsbaarder. Dat gevoel had ik voorheen niet zo.
Ik ben altijd een roker geweest maar nu wil ik mijn kind hier niet aan blootstellen dus doe ik het niet meer, zonder moeite.
Verder merk ik nog geen andere veranderingen, maar dat komt nog vast wel.
zondag 1 april 2012 om 11:45
quote:_xxx_ schreef op 01 april 2012 @ 11:39:
Ha ha, ik herken het helemaal. Mijn zoontje wordt in juni 2 en ik moest laatst huilen toen ik kruimeltje keek, dat moment dat hij ontdekt dat de beroemde pianiste zijn moeder is
Verder kijk ik anders tegen mijn vriendengroep aan, mijn woonomgeving en ziet mijn leven er gewoon ook praktisch anders uit.
Ik drink nauwelijks nog alcohol, ben best burgelijk *grin* en ga nu bijv. eendjes voeren op zondag om 11:00 in plaats van tot 12:00 uitslapen.
Ook zó herkenbaar! Ik drink heel af en toe nog een glas wijn, was al geen zware drinker hoor, maar weleens aangeschoten na een avondje uit met vriendinnen. Nu gebeurt dat eigenlijk nooit meer.
Het huis ziet er héél anders uit, overal kinder/babyspullen.
Als ik nu om me heen kijk zie ik een luiertas, een mand met speelgoed, een loopfietsje etc. Maar dat vind ik alleen maar gezellig
Ha ha, ik herken het helemaal. Mijn zoontje wordt in juni 2 en ik moest laatst huilen toen ik kruimeltje keek, dat moment dat hij ontdekt dat de beroemde pianiste zijn moeder is
Verder kijk ik anders tegen mijn vriendengroep aan, mijn woonomgeving en ziet mijn leven er gewoon ook praktisch anders uit.
Ik drink nauwelijks nog alcohol, ben best burgelijk *grin* en ga nu bijv. eendjes voeren op zondag om 11:00 in plaats van tot 12:00 uitslapen.
Ook zó herkenbaar! Ik drink heel af en toe nog een glas wijn, was al geen zware drinker hoor, maar weleens aangeschoten na een avondje uit met vriendinnen. Nu gebeurt dat eigenlijk nooit meer.
Het huis ziet er héél anders uit, overal kinder/babyspullen.
Als ik nu om me heen kijk zie ik een luiertas, een mand met speelgoed, een loopfietsje etc. Maar dat vind ik alleen maar gezellig
zondag 1 april 2012 om 11:46
O ja, en ik begrijp nu ook moeders die hun kinderen op straat soms afsnauwen Vroeger vond ik dat ik zeer onaardig (is het natuurlijk ook wel) en onbegrijpelijk. Nu snap ik dat er wel eens momenten zijn dat het je even te veel is waardoor je wat minder vriendelijk bent.
Ik heb ook sowieso meer begrip en respect voor moeders in het algemeen gekregen. Had niet van tevoren kunnen inschatten hoe alomvattend deze bijzondere taak is.
Ik heb ook sowieso meer begrip en respect voor moeders in het algemeen gekregen. Had niet van tevoren kunnen inschatten hoe alomvattend deze bijzondere taak is.
zondag 1 april 2012 om 11:46
Ja, heel herkenbaar. De grootste verandering in mijn leven is echt het krijgen van een kind.
Waar ik me ook om kan verbazen: dat als mijn zoontje bijv. een naar hoestje heeft, ik in eerste instantie meteen van het ergste uitga. Vind ik zo bizar om te merken. Terwijl ik eigenlijk altijd nuchter was.
En waar ik ouders vroeger niet begreep, begrijp ik ze nu wel. Leef meer mee en weet hoe onzettend belangrijk kleine dingen in een kinderleven zijn. Vroeger vond ik nogal snel iets gemuts. Nu ben ik zelf zo'n muts.
Nog zo een: eigenlijk is mijn favoriete gespreksonderwerp mijn kind:-). Ik beheers me, maar zou het liefste heel veel over hem praten.
Werk is ook veel minder belangrijk geworden, terwijl ik echt graag en vooral veel werkte. Ik werk nog steeds graag en heb graag successen, maar het is wel minder belangrijk geworden.
Waar ik me ook om kan verbazen: dat als mijn zoontje bijv. een naar hoestje heeft, ik in eerste instantie meteen van het ergste uitga. Vind ik zo bizar om te merken. Terwijl ik eigenlijk altijd nuchter was.
En waar ik ouders vroeger niet begreep, begrijp ik ze nu wel. Leef meer mee en weet hoe onzettend belangrijk kleine dingen in een kinderleven zijn. Vroeger vond ik nogal snel iets gemuts. Nu ben ik zelf zo'n muts.
Nog zo een: eigenlijk is mijn favoriete gespreksonderwerp mijn kind:-). Ik beheers me, maar zou het liefste heel veel over hem praten.
Werk is ook veel minder belangrijk geworden, terwijl ik echt graag en vooral veel werkte. Ik werk nog steeds graag en heb graag successen, maar het is wel minder belangrijk geworden.
zondag 1 april 2012 om 11:48
quote:driewieler schreef op 01 april 2012 @ 11:43:
Dat emotionele is heel herkenbaar. Alles waar nu kinderen in voorkomen die lijden vind ik verschrikkelijk. Het recente busongeluk, filmpjes van warchild, het grijpt me heel erg aan. Alsof ik me nu pas realiseer dat het kinderen zijn.
Ukje is pas 9,5 week maar ik merk dat ik bezorgder ben, kwetsbaarder. Dat gevoel had ik voorheen niet zo.
Ik ben altijd een roker geweest maar nu wil ik mijn kind hier niet aan blootstellen dus doe ik het niet meer, zonder moeite.
Verder merk ik nog geen andere veranderingen, maar dat komt nog vast wel.
hey driewieler
9,5 week alweer, wat gaat dat hard!
Hoe gaat het met je kleintje? Je had een jongen gekregen toch?
Ik heb dat ook, dat busongeluk greep me enorm aan!
Ik rook inmiddels weer (wel veel minder dan voor de zwangerschap), maar alleen maar buiten als kleintje slaapt of als mijn vriend hem bezig houdt. Maar ik moet ook echt weer stoppen, zó dom dat ik weer begonnen ben terwijl ik tijdens mijn hele zwangerschap (en BV) gestopt was.
Dat emotionele is heel herkenbaar. Alles waar nu kinderen in voorkomen die lijden vind ik verschrikkelijk. Het recente busongeluk, filmpjes van warchild, het grijpt me heel erg aan. Alsof ik me nu pas realiseer dat het kinderen zijn.
Ukje is pas 9,5 week maar ik merk dat ik bezorgder ben, kwetsbaarder. Dat gevoel had ik voorheen niet zo.
Ik ben altijd een roker geweest maar nu wil ik mijn kind hier niet aan blootstellen dus doe ik het niet meer, zonder moeite.
Verder merk ik nog geen andere veranderingen, maar dat komt nog vast wel.
hey driewieler
9,5 week alweer, wat gaat dat hard!
Hoe gaat het met je kleintje? Je had een jongen gekregen toch?
Ik heb dat ook, dat busongeluk greep me enorm aan!
Ik rook inmiddels weer (wel veel minder dan voor de zwangerschap), maar alleen maar buiten als kleintje slaapt of als mijn vriend hem bezig houdt. Maar ik moet ook echt weer stoppen, zó dom dat ik weer begonnen ben terwijl ik tijdens mijn hele zwangerschap (en BV) gestopt was.
zondag 1 april 2012 om 11:48
quote:noodles schreef op 01 april 2012 @ 11:45:
[...]
Ook zó herkenbaar! Ik drink heel af en toe nog een glas wijn, was al geen zware drinker hoor, maar weleens aangeschoten na een avondje uit met vriendinnen. Nu gebeurt dat eigenlijk nooit meer.
Het huis ziet er héél anders uit, overal kinder/babyspullen.
Als ik nu om me heen kijk zie ik een luiertas, een mand met speelgoed, een loopfietsje etc. Maar dat vind ik alleen maar gezellig
Ha ha, nee ik was ook geen alcoholist, maar op feestje of een gezellig avond met vrienden zag de wereld er soms toch wat anders uit dan ervoor. Nu heb ik daar geen behoefte meer aan, ik wil gewoon 'erbij' zijn omdat ik gewoon voor mijn kindje moet kunnen zorgen. Daarnaast wil ik ook niet dat hij veel drinken als voorbeeld ziet.
En inderdaad, mijn huis is niet meer wat het ooit geweest is. Ik houd van schoon en orde en zo (misschien op een iets neurotische manier), maar dat heb ik echt los moeten laten.
[...]
Ook zó herkenbaar! Ik drink heel af en toe nog een glas wijn, was al geen zware drinker hoor, maar weleens aangeschoten na een avondje uit met vriendinnen. Nu gebeurt dat eigenlijk nooit meer.
Het huis ziet er héél anders uit, overal kinder/babyspullen.
Als ik nu om me heen kijk zie ik een luiertas, een mand met speelgoed, een loopfietsje etc. Maar dat vind ik alleen maar gezellig
Ha ha, nee ik was ook geen alcoholist, maar op feestje of een gezellig avond met vrienden zag de wereld er soms toch wat anders uit dan ervoor. Nu heb ik daar geen behoefte meer aan, ik wil gewoon 'erbij' zijn omdat ik gewoon voor mijn kindje moet kunnen zorgen. Daarnaast wil ik ook niet dat hij veel drinken als voorbeeld ziet.
En inderdaad, mijn huis is niet meer wat het ooit geweest is. Ik houd van schoon en orde en zo (misschien op een iets neurotische manier), maar dat heb ik echt los moeten laten.
zondag 1 april 2012 om 11:48
Verder was ik altijd al een heel blij en positief persoon maar dat is nu bijna 24 uur per dag. Ik merk dat ik zo veel meer liefheb en soms een constante intens geluk ervaar.
Ik snap nu de zin: "je krijgt er heel veel voor terug". Voorheen vond ik dat zo stom als men dat zei, maar ik merk nu dat ik zo van de kleine dingen kan genieten! Dus enerzijds beangstigd het moederschap mij maar anderszijds geeft het mij ook heel veel geluk.
Ik snap nu de zin: "je krijgt er heel veel voor terug". Voorheen vond ik dat zo stom als men dat zei, maar ik merk nu dat ik zo van de kleine dingen kan genieten! Dus enerzijds beangstigd het moederschap mij maar anderszijds geeft het mij ook heel veel geluk.
zondag 1 april 2012 om 11:49
quote:schouderklopje schreef op 01 april 2012 @ 11:43:
Volgens mij hebben (bijna) alle moeders dat emotionele. Voorheen kon ik ook echt wel sippen bij een film, maar als er nu enig vorm van kinderleed in voorkomt, ben ik niet meer te houden Precies mijn ervaring! Het grijpt me zó aan als een kindje iets overkomt in een film, ik kan dat niet meer scheiden van de realiteit qua emotie, en moet me toch een partij huilen.
Volgens mij hebben (bijna) alle moeders dat emotionele. Voorheen kon ik ook echt wel sippen bij een film, maar als er nu enig vorm van kinderleed in voorkomt, ben ik niet meer te houden Precies mijn ervaring! Het grijpt me zó aan als een kindje iets overkomt in een film, ik kan dat niet meer scheiden van de realiteit qua emotie, en moet me toch een partij huilen.
zondag 1 april 2012 om 11:52
quote:mjdh schreef op 01 april 2012 @ 11:44:
Janken, janken, janken. Echt, zo emotioneel. En als er nieuws is over Robert M. zet ik de tv uit. Moordneigingen krijg ik ervan. En zoon is al drie. Komt het ooit weer goed Ja ik kan er ook niet tegen, dat nieuws over Robert M. Woede en walging, gatvergatvergatver...
Janken, janken, janken. Echt, zo emotioneel. En als er nieuws is over Robert M. zet ik de tv uit. Moordneigingen krijg ik ervan. En zoon is al drie. Komt het ooit weer goed Ja ik kan er ook niet tegen, dat nieuws over Robert M. Woede en walging, gatvergatvergatver...
zondag 1 april 2012 om 11:54
quote:_xxx_ schreef op 01 april 2012 @ 11:48:
[...]
Ha ha, nee ik was ook geen alcoholist, maar op feestje of een gezellig avond met vrienden zag de wereld er soms toch wat anders uit dan ervoor. Nu heb ik daar geen behoefte meer aan, ik wil gewoon 'erbij' zijn omdat ik gewoon voor mijn kindje moet kunnen zorgen. Daarnaast wil ik ook niet dat hij veel drinken als voorbeeld ziet.
En inderdaad, mijn huis is niet meer wat het ooit geweest is. Ik houd van schoon en orde en zo (misschien op een iets neurotische manier), maar dat heb ik echt los moeten laten.
Ja dat heb ik ook, ik wil niet dronken/aangeschoten zijn, stel er gebeurt iets met mijn zoontje, dan wil ik er helemaal bij zijn.
Afgelopen zomer zijn we uit eten geweest terwijl mijn schoonmoeder oppaste, samen een fles wijn gedronken tijdens het eten. Ik was er helemaal rozig van haha!
Ook kan ik veel beter tegen rommel in huis. Het moet idd wel schoon zijn, maar ach dat speelgoed, ik blijf anders aan de gang. Gewoon even door het huis heen als zoontje slaapt en ik vind het wel weer goed
[...]
Ha ha, nee ik was ook geen alcoholist, maar op feestje of een gezellig avond met vrienden zag de wereld er soms toch wat anders uit dan ervoor. Nu heb ik daar geen behoefte meer aan, ik wil gewoon 'erbij' zijn omdat ik gewoon voor mijn kindje moet kunnen zorgen. Daarnaast wil ik ook niet dat hij veel drinken als voorbeeld ziet.
En inderdaad, mijn huis is niet meer wat het ooit geweest is. Ik houd van schoon en orde en zo (misschien op een iets neurotische manier), maar dat heb ik echt los moeten laten.
Ja dat heb ik ook, ik wil niet dronken/aangeschoten zijn, stel er gebeurt iets met mijn zoontje, dan wil ik er helemaal bij zijn.
Afgelopen zomer zijn we uit eten geweest terwijl mijn schoonmoeder oppaste, samen een fles wijn gedronken tijdens het eten. Ik was er helemaal rozig van haha!
Ook kan ik veel beter tegen rommel in huis. Het moet idd wel schoon zijn, maar ach dat speelgoed, ik blijf anders aan de gang. Gewoon even door het huis heen als zoontje slaapt en ik vind het wel weer goed
zondag 1 april 2012 om 11:55
quote:_xxx_ schreef op 01 april 2012 @ 11:53:
O gatver, dat ja, had het er laatst nog met een collega over (ook een moeder) wat het in je los zou maken. Ik vraag me echt af wat ik zo'n man zou aandoen als het mijn kind betrof, hoop dat ik nooit achter het antwoord kom
Brrrr ik hoop dat we er geen van allen ooit achter hoeven te komen!
En hou mij maar bij die viezerik uit de buurt, want ik sta niet voor mezelf in...
O gatver, dat ja, had het er laatst nog met een collega over (ook een moeder) wat het in je los zou maken. Ik vraag me echt af wat ik zo'n man zou aandoen als het mijn kind betrof, hoop dat ik nooit achter het antwoord kom
Brrrr ik hoop dat we er geen van allen ooit achter hoeven te komen!
En hou mij maar bij die viezerik uit de buurt, want ik sta niet voor mezelf in...
zondag 1 april 2012 om 11:57
Wat ik trouwnens ook wel kwijt wil over het moederschap, is dat ik mezelf vooral in het begin wegcijferde ... uiteraard hoort dat ook, maar denk ook dat het goed is om tijd en aandacht aan jezelf te blijven besteden. Werd echt een beetje 'slonzig' zeg maar. Ben er nu weer meer mee bezig dat ik ook aandacht voor mezelf heb.
zondag 1 april 2012 om 12:03
quote:_xxx_ schreef op 01 april 2012 @ 11:57:
Wat ik trouwnens ook wel kwijt wil over het moederschap, is dat ik mezelf vooral in het begin wegcijferde ... uiteraard hoort dat ook, maar denk ook dat het goed is om tijd en aandacht aan jezelf te blijven besteden. Werd echt een beetje 'slonzig' zeg maar. Ben er nu weer meer mee bezig dat ik ook aandacht voor mezelf heb.
Dat heb ik dan weer helemaal niet. Ja misschien de eerste paar maanden na de bevalling .
Maar ik ben misschien wel meer aandacht gaan besteden aan mijn uiterlijk. Niet dat ik de hele dag voor de spiegel sta hoor, maar wel dat ik iets meer tijd neem om mezelf op te tutten.
Gek genoeg ben ik qua uiterlijk veel zelfverzekerder geworden. Ik was altijd al slank, maar kwam 25 kilo aan tijdens mijn zwangerschap, Sinds dat er weer vanaf is ben ik tevredener dan ooit met mijn lichaam. Voorheen vond ik mezelf nog wel eens te zwaar (slaat nergens op met 60 kilo bij 1,71) maar nu ben ik vooral trots op mijn lijf. Ik heb zo'n prachtkindje gebaard, en het is ook nog eens allemaal weer terug gerekt.
Maar misschien ben ik wel een geval apart wat dat betreft. Maar wel nóg een verandering door het moederschap. Ik ontdek er steeds meer door dit topic
En heel goed dat je nu wat meer tijd voor jezelf neemt xxx!
Wat ik trouwnens ook wel kwijt wil over het moederschap, is dat ik mezelf vooral in het begin wegcijferde ... uiteraard hoort dat ook, maar denk ook dat het goed is om tijd en aandacht aan jezelf te blijven besteden. Werd echt een beetje 'slonzig' zeg maar. Ben er nu weer meer mee bezig dat ik ook aandacht voor mezelf heb.
Dat heb ik dan weer helemaal niet. Ja misschien de eerste paar maanden na de bevalling .
Maar ik ben misschien wel meer aandacht gaan besteden aan mijn uiterlijk. Niet dat ik de hele dag voor de spiegel sta hoor, maar wel dat ik iets meer tijd neem om mezelf op te tutten.
Gek genoeg ben ik qua uiterlijk veel zelfverzekerder geworden. Ik was altijd al slank, maar kwam 25 kilo aan tijdens mijn zwangerschap, Sinds dat er weer vanaf is ben ik tevredener dan ooit met mijn lichaam. Voorheen vond ik mezelf nog wel eens te zwaar (slaat nergens op met 60 kilo bij 1,71) maar nu ben ik vooral trots op mijn lijf. Ik heb zo'n prachtkindje gebaard, en het is ook nog eens allemaal weer terug gerekt.
Maar misschien ben ik wel een geval apart wat dat betreft. Maar wel nóg een verandering door het moederschap. Ik ontdek er steeds meer door dit topic
En heel goed dat je nu wat meer tijd voor jezelf neemt xxx!
zondag 1 april 2012 om 12:05
Ik heb echt heel erg moeten wennen aan het moederschap. Kleintje is nu 15 maanden, en ik zit nog steeds niet lekker in mijn rol. Niets verontrustends hoor, maar ik vind het, naast ontzettend leuk, ook heel zwaar. Kleintje is een beetje moeilijk, huilt veel, slaapt en eet slecht. Ook weer, niets ernstigs, maar wel zwaar. Door het slaaptekort is mij lontje soms wat korter. Daarnaast is mijn werk helemaal niet meer belangrijk, terwijl ik voorheen ik mezelf echt kon verliezen in een mooie opdracht of uitdaging. Denk nu alleen nog maar, als ikmaar op tijdvoor de creche thuis kan zijn. En dat labiele, ook hier. Voorheen zo nuchter als een deurkruk, durf nu de tv amper aan te zetten... Dus ja, het moederschap heeft mij best wel veranderd
zondag 1 april 2012 om 12:08
quote:noodles schreef op 01 april 2012 @ 12:03:
[...]
Dat heb ik dan weer helemaal niet. Ja misschien de eerste paar maanden na de bevalling .
Maar ik ben misschien wel meer aandacht gaan besteden aan mijn uiterlijk. Niet dat ik de hele dag voor de spiegel sta hoor, maar wel dat ik iets meer tijd neem om mezelf op te tutten.
Gek genoeg ben ik qua uiterlijk veel zelfverzekerder geworden. Ik was altijd al slank, maar kwam 25 kilo aan tijdens mijn zwangerschap, Sinds dat er weer vanaf is ben ik tevredener dan ooit met mijn lichaam. Voorheen vond ik mezelf nog wel eens te zwaar (slaat nergens op met 60 kilo bij 1,71) maar nu ben ik vooral trots op mijn lijf. Ik heb zo'n prachtkindje gebaard, en het is ook nog eens allemaal weer terug gerekt.
Maar misschien ben ik wel een geval apart wat dat betreft. Maar wel nóg een verandering door het moederschap. Ik ontdek er steeds meer door dit topic
En heel goed dat je nu wat meer tijd voor jezelf neemt noline!
Fijn dat je zo lekker in je vel zit zo snel al na de bevalling! Ik heb nooit zoveel moeite gehad met dat ik nu wel een beetje een buikje heb gekregen, er 'moet' nog wel wat vanaf, maar ben daar pas sinds een tijdje actief mee bezig en gaat de goede kant uit.
Enne, waarschijnlijk zijn we nog wel meer verandert dan we zelf doorhebben lol
(Nou, ik ga even snel boodschappen halen, mijn kleine man is met zijn vader op stap, dus DE kans om ongestoord flink wat boodschappen te halen. Ook zo'n verandering hahaha)
[...]
Dat heb ik dan weer helemaal niet. Ja misschien de eerste paar maanden na de bevalling .
Maar ik ben misschien wel meer aandacht gaan besteden aan mijn uiterlijk. Niet dat ik de hele dag voor de spiegel sta hoor, maar wel dat ik iets meer tijd neem om mezelf op te tutten.
Gek genoeg ben ik qua uiterlijk veel zelfverzekerder geworden. Ik was altijd al slank, maar kwam 25 kilo aan tijdens mijn zwangerschap, Sinds dat er weer vanaf is ben ik tevredener dan ooit met mijn lichaam. Voorheen vond ik mezelf nog wel eens te zwaar (slaat nergens op met 60 kilo bij 1,71) maar nu ben ik vooral trots op mijn lijf. Ik heb zo'n prachtkindje gebaard, en het is ook nog eens allemaal weer terug gerekt.
Maar misschien ben ik wel een geval apart wat dat betreft. Maar wel nóg een verandering door het moederschap. Ik ontdek er steeds meer door dit topic
En heel goed dat je nu wat meer tijd voor jezelf neemt noline!
Fijn dat je zo lekker in je vel zit zo snel al na de bevalling! Ik heb nooit zoveel moeite gehad met dat ik nu wel een beetje een buikje heb gekregen, er 'moet' nog wel wat vanaf, maar ben daar pas sinds een tijdje actief mee bezig en gaat de goede kant uit.
Enne, waarschijnlijk zijn we nog wel meer verandert dan we zelf doorhebben lol
(Nou, ik ga even snel boodschappen halen, mijn kleine man is met zijn vader op stap, dus DE kans om ongestoord flink wat boodschappen te halen. Ook zo'n verandering hahaha)
zondag 1 april 2012 om 12:09
@ dragonmom: Het is ook zwaar! En het lijkt me met een kindje dat veel huilt al helemaal.
Logisch dat je een korter lontje gekregen hebt. Hopelijk wordt het snel makkelijker als je kleintje wat ouder is.
Ik en dat haasten voor de crèche ook. Ik werk nogal een eindje uit de buurt, en soms moet ik na een uitgelopen vergadering echt haasten om mijn zoontje nog een kus voor het slapen gaan te geven. Dan kan ik me echt heel slecht concentreren op de vergadering zelf. Ik ben constant aan het rekenen of ik nog wel op tijd thuis ben..
Logisch dat je een korter lontje gekregen hebt. Hopelijk wordt het snel makkelijker als je kleintje wat ouder is.
Ik en dat haasten voor de crèche ook. Ik werk nogal een eindje uit de buurt, en soms moet ik na een uitgelopen vergadering echt haasten om mijn zoontje nog een kus voor het slapen gaan te geven. Dan kan ik me echt heel slecht concentreren op de vergadering zelf. Ik ben constant aan het rekenen of ik nog wel op tijd thuis ben..
zondag 1 april 2012 om 12:10
quote:dragonmom schreef op 01 april 2012 @ 12:05:
Ik heb echt heel erg moeten wennen aan het moederschap. Kleintje is nu 15 maanden, en ik zit nog steeds niet lekker in mijn rol. Niets verontrustends hoor, maar ik vind het, naast ontzettend leuk, ook heel zwaar. Kleintje is een beetje moeilijk, huilt veel, slaapt en eet slecht. Ook weer, niets ernstigs, maar wel zwaar. Door het slaaptekort is mij lontje soms wat korter. Daarnaast is mijn werk helemaal niet meer belangrijk, terwijl ik voorheen ik mezelf echt kon verliezen in een mooie opdracht of uitdaging. Denk nu alleen nog maar, als ikmaar op tijdvoor de creche thuis kan zijn. En dat labiele, ook hier. Voorheen zo nuchter als een deurkruk, durf nu de tv amper aan te zetten... Dus ja, het moederschap heeft mij best wel veranderd
Voor ik ga toch even kort berichtje terug ... ik herken het ook wat jij schrijft. Bij mij waren er relatieproblemen in het begin, wat de toch al zware eerste maanden nog zwaarder maakten. Duurde even voordat ik moeder zijn fijn vond en ik ben pas echt voluit gaan genieten van het moederschap toen de relatie verbroken was.
Tot later!
Ik heb echt heel erg moeten wennen aan het moederschap. Kleintje is nu 15 maanden, en ik zit nog steeds niet lekker in mijn rol. Niets verontrustends hoor, maar ik vind het, naast ontzettend leuk, ook heel zwaar. Kleintje is een beetje moeilijk, huilt veel, slaapt en eet slecht. Ook weer, niets ernstigs, maar wel zwaar. Door het slaaptekort is mij lontje soms wat korter. Daarnaast is mijn werk helemaal niet meer belangrijk, terwijl ik voorheen ik mezelf echt kon verliezen in een mooie opdracht of uitdaging. Denk nu alleen nog maar, als ikmaar op tijdvoor de creche thuis kan zijn. En dat labiele, ook hier. Voorheen zo nuchter als een deurkruk, durf nu de tv amper aan te zetten... Dus ja, het moederschap heeft mij best wel veranderd
Voor ik ga toch even kort berichtje terug ... ik herken het ook wat jij schrijft. Bij mij waren er relatieproblemen in het begin, wat de toch al zware eerste maanden nog zwaarder maakten. Duurde even voordat ik moeder zijn fijn vond en ik ben pas echt voluit gaan genieten van het moederschap toen de relatie verbroken was.
Tot later!
