Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 16 maart 2008 om 13:25
Ik vrees met grote vreze dat als ik moest meemaken wat jij hebt meegemaakt
ik binnen no time een chagrijnige dikke slons was geworden die d'r bed alleen nog maar uitkwam voor de dagelijkse gang van zaken voor de kinderen, maar niet veel meer dan dat.
Mens toch, lief leuk mens toch. Een half jaar is lang soms, maar tegelijk ook niks. Nada noppes nul. Met al het verdriet en gemis dat je al moet zien te verwerken hoef je je toch echt niet bezig te houden met de vraag of je nog te veel verdriet hebt en nog te veel rouwt? Ben je helemaal besodetoeterd. Ik ben zo reuze trots op je, echt. Je hebt een baan gevonden, bent een hardwerkende leuke collega, een lieve attente vriendin, een super moeder en mega mooi mens. Iemand die dat niet ziet en jou niet de tijd gunt (sterker nog, denk dat je altijd zult blijven rouwen, hoop alleen op een minder zwaar gevoel, een minder snijdende pijn daaromheen voor je) is blind. Blind van angst misschien om feit dat het henzelf ook kan overkomen, blind van egoisme if egocentrisme, maar blind sowieso.
Denk aan je, brand nog steeds kaarsjes voor jou en jouw Hero. En besef me steeds weer dat geluk zo voorbij kan zijn en dat leven in het nu zo belangrijk is. Een verdrietige wijze les die jouw Hero mij geleerd heeft. HUG!!!!!!!!!!!!!
ik binnen no time een chagrijnige dikke slons was geworden die d'r bed alleen nog maar uitkwam voor de dagelijkse gang van zaken voor de kinderen, maar niet veel meer dan dat.
Mens toch, lief leuk mens toch. Een half jaar is lang soms, maar tegelijk ook niks. Nada noppes nul. Met al het verdriet en gemis dat je al moet zien te verwerken hoef je je toch echt niet bezig te houden met de vraag of je nog te veel verdriet hebt en nog te veel rouwt? Ben je helemaal besodetoeterd. Ik ben zo reuze trots op je, echt. Je hebt een baan gevonden, bent een hardwerkende leuke collega, een lieve attente vriendin, een super moeder en mega mooi mens. Iemand die dat niet ziet en jou niet de tijd gunt (sterker nog, denk dat je altijd zult blijven rouwen, hoop alleen op een minder zwaar gevoel, een minder snijdende pijn daaromheen voor je) is blind. Blind van angst misschien om feit dat het henzelf ook kan overkomen, blind van egoisme if egocentrisme, maar blind sowieso.
Denk aan je, brand nog steeds kaarsjes voor jou en jouw Hero. En besef me steeds weer dat geluk zo voorbij kan zijn en dat leven in het nu zo belangrijk is. Een verdrietige wijze les die jouw Hero mij geleerd heeft. HUG!!!!!!!!!!!!!
zondag 16 maart 2008 om 14:00
Och Mims toch, dat je je al na een half jaar dit soort dingen afvraagt. Natuurlijk is een half jaar véél te kort om al klaar te zijn voor andere dingen. Rouwen om wat geweest is én wat nooit meer komt, is iets heel anders dan vinden dat de wereld om jou draait. Daarnaast vind ik trouwens dat jij, nog maar een half jaar na het verlies van jouw Hero, best zou mogen vinden dat de wereld om jou draait.
Ik vind dat jij het heel erg goed doet, als ik een petje had zou ik dat heel diep voor jou afnemen.
Ik vind dat jij het heel erg goed doet, als ik een petje had zou ik dat heel diep voor jou afnemen.
.
zondag 16 maart 2008 om 14:59
quote:Toet schreef op 16 maart 2008 @ 13:25:
Ik vrees met grote vreze dat als ik moest meemaken wat jij hebt meegemaakt
ik binnen no time een chagrijnige dikke slons was geworden die d'r bed alleen nog maar uitkwam voor de dagelijkse gang van zaken voor de kinderen, maar niet veel meer dan dat.
Mens toch, lief leuk mens toch. Een half jaar is lang soms, maar tegelijk ook niks. Nada noppes nul. Met al het verdriet en gemis dat je al moet zien te verwerken hoef je je toch echt niet bezig te houden met de vraag of je nog te veel verdriet hebt en nog te veel rouwt? Ben je helemaal besodetoeterd. Ik ben zo reuze trots op je, echt. Je hebt een baan gevonden, bent een hardwerkende leuke collega, een lieve attente vriendin, een super moeder en mega mooi mens. Iemand die dat niet ziet en jou niet de tijd gunt (sterker nog, denk dat je altijd zult blijven rouwen, hoop alleen op een minder zwaar gevoel, een minder snijdende pijn daaromheen voor je) is blind. Blind van angst misschien om feit dat het henzelf ook kan overkomen, blind van egoisme if egocentrisme, maar blind sowieso.
Denk aan je, brand nog steeds kaarsjes voor jou en jouw Hero. En besef me steeds weer dat geluk zo voorbij kan zijn en dat leven in het nu zo belangrijk is. Een verdrietige wijze les die jouw Hero mij geleerd heeft. HUG!!!!!!!!!!!!!Hear hear!
Ik vrees met grote vreze dat als ik moest meemaken wat jij hebt meegemaakt
ik binnen no time een chagrijnige dikke slons was geworden die d'r bed alleen nog maar uitkwam voor de dagelijkse gang van zaken voor de kinderen, maar niet veel meer dan dat.
Mens toch, lief leuk mens toch. Een half jaar is lang soms, maar tegelijk ook niks. Nada noppes nul. Met al het verdriet en gemis dat je al moet zien te verwerken hoef je je toch echt niet bezig te houden met de vraag of je nog te veel verdriet hebt en nog te veel rouwt? Ben je helemaal besodetoeterd. Ik ben zo reuze trots op je, echt. Je hebt een baan gevonden, bent een hardwerkende leuke collega, een lieve attente vriendin, een super moeder en mega mooi mens. Iemand die dat niet ziet en jou niet de tijd gunt (sterker nog, denk dat je altijd zult blijven rouwen, hoop alleen op een minder zwaar gevoel, een minder snijdende pijn daaromheen voor je) is blind. Blind van angst misschien om feit dat het henzelf ook kan overkomen, blind van egoisme if egocentrisme, maar blind sowieso.
Denk aan je, brand nog steeds kaarsjes voor jou en jouw Hero. En besef me steeds weer dat geluk zo voorbij kan zijn en dat leven in het nu zo belangrijk is. Een verdrietige wijze les die jouw Hero mij geleerd heeft. HUG!!!!!!!!!!!!!Hear hear!
zondag 16 maart 2008 om 16:07
Och, prachtmens, hoe kan het nou zo zijn dat je na een half jaar 'klaar' zou moeten zijn?
Je hebt gelijk: je doet het geweldig. Hoe je jezelf redt, hoe je Mops koestert en verzorgt, en hoe je je leven stukje bij beetje (nou ja, noem het maar stukje bij beetje: je hebt een huis, je hebt een baan, je hebt een sociaal leven, dat is eigenlijk wel gewoon een leven wat je hebt opgepakt. Niks niet stukjes en beetjes) weer oppakt. Màg je alsjeblieft verdrietig zijn? Màg je alsjeblieft rouwen?
Ik denk dat mensen die denken dat je na een half jaar wel klaar bent, het niet begrepen hebben. Die hebben niet begrepen wat voor liefde jullie hebben, wat voor dromen jullie hadden, en hoe gruwelijk oneerlijk het is om je Liefde te moeten missen.
Je hebt gelijk: je doet het geweldig. Hoe je jezelf redt, hoe je Mops koestert en verzorgt, en hoe je je leven stukje bij beetje (nou ja, noem het maar stukje bij beetje: je hebt een huis, je hebt een baan, je hebt een sociaal leven, dat is eigenlijk wel gewoon een leven wat je hebt opgepakt. Niks niet stukjes en beetjes) weer oppakt. Màg je alsjeblieft verdrietig zijn? Màg je alsjeblieft rouwen?
Ik denk dat mensen die denken dat je na een half jaar wel klaar bent, het niet begrepen hebben. Die hebben niet begrepen wat voor liefde jullie hebben, wat voor dromen jullie hadden, en hoe gruwelijk oneerlijk het is om je Liefde te moeten missen.
zondag 16 maart 2008 om 23:05
Aanstelleritus? Mijn hemel!! Waar jij doorheen moet gaan is voor niemand voor te stellen en er bestaat geen maximale rouwtijd. Over 60 jaar mag je nog altijd verdrietig zijn om Hero, om hoe het gelopen is, en dat zal je ook dan nog best zijn. Je bent geen slang die na zes maanden zijn oude vel verlaat en er weer spiksplinternieuw uitziet in een nieuw jasje! Nee dit draag je altijd bij je, en je zult echt wel weer van het leven gaan genieten maar dat neemt niet weg dat je dit verdriet altijd bij je zult dragen, misschien verandert het verdriet. Maar je bent toch geen robot?! ik snap die mensen niet die van jou verwachten dat je er nu wel overheen bent. Wat zijn dat voor mensen, hebben die wel gevoel, ja het zal toch echt wel. Of zijn ze gewoon dom, hebben ze empathie?
Ik lees altijd mee hier maar reageer bijna nooit, maar dit stuit me zo tegen de borst!! En ik kan me ook heel goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om gelukkige gezinnetjes te zien compleet met vader.... dat wil niet zeggen dat je het die mensen niet gunt, zoals je zelf al schrijft. Het drukt je gewoon met de neus op de feiten, en je bent niet van steen, gelukkig.
Meid, big hug, vertrouw op jezelf
Ik lees altijd mee hier maar reageer bijna nooit, maar dit stuit me zo tegen de borst!! En ik kan me ook heel goed voorstellen dat je het moeilijk vindt om gelukkige gezinnetjes te zien compleet met vader.... dat wil niet zeggen dat je het die mensen niet gunt, zoals je zelf al schrijft. Het drukt je gewoon met de neus op de feiten, en je bent niet van steen, gelukkig.
Meid, big hug, vertrouw op jezelf
maandag 17 maart 2008 om 17:20
Lieve Mims,
Ik reageer eigenlijk nooit. Niet omdat ik je niet lief vindt, niet omdat ik niet met je meehuil, maar simpelweg omdat ik niet weet te zeggen wat je op kan beuren. Gelukkig heb je veel lieve mensen om je heen die dat wel weten. Nu wil ik echter wel even reageren.
Ik denk dat mensen die vinden dat jij je verdriet niet meer mag hebben, niet meer geconfronteerd willen worden met hun eigen verdriet. DAt het geen kwestie is van "Mims mag niet meer rouwen", maar meer van: "Ik wil niet meer rouwen". En dat is hard. Maar ik heb het zóveel zie gebeuren, met mensen om mij heen die dierbaar zijn. Mijn beste vriendin heeft haar broer, haar lievelingsbroer, verloren door zelfmoord. En ook zij kreeg na amper (ja: amper!) zes maanden te horen dat "ze het nu wel wisten" en "dat je niet eeuwig kunt treuren" en "dat niet alles om haar draaide". In tijden als deze leer je, helaas!, het kaf van het koren scheiden qua vrienden.
Ik ben enorm blij dat je zelf al tot de conclusie bent gekomen dat het niet aan jou ligt. Want het ligt niet aan jou! Natuurlijk rouw jij nog om Hero. Wat had je dan gedacht? En wat had iemand anders dan gedacht? Je blijft niet bij de pakken neerzitten. Je zorgt voor jezelf, je zorgt voor je prachtdochter, je hebt aandacht voor je vrienden. Je hebt je weten te settelen op een huis dat niet voor jou, maar voor Hero was bestemd. Je hebt een baan gevonden. Wat je ook bent: je bent in elk geval geen aanstelster. En nee,ik geloof niet dat de wereld voor jou om jou draait. Maar wat Marie al zegt: natuurlijk gaat het nu wel een behoorlijk stuk om jou en Hero. Om jouw dromen, jouw wensen, jouw liefde. Jouw stukje hart dat je bent verloren. Voor altijd en eeuwig. En GDV (excusez-le-moit), dat ís me lang. En dat moet je in een half jaar verwerken?
Nogmaals, het verwijt komt niet door jou. Het verwijt komt, omdat jij als spiegel dient voor het verdriet van anderen. En eerlijk gezegd lijkt me dat niet jouw probleem.
Sterktte wijffie. IK vind dat je het zo enorm goed doet, zeker in deze tijd! Juist in deze tijd!
Ik reageer eigenlijk nooit. Niet omdat ik je niet lief vindt, niet omdat ik niet met je meehuil, maar simpelweg omdat ik niet weet te zeggen wat je op kan beuren. Gelukkig heb je veel lieve mensen om je heen die dat wel weten. Nu wil ik echter wel even reageren.
Ik denk dat mensen die vinden dat jij je verdriet niet meer mag hebben, niet meer geconfronteerd willen worden met hun eigen verdriet. DAt het geen kwestie is van "Mims mag niet meer rouwen", maar meer van: "Ik wil niet meer rouwen". En dat is hard. Maar ik heb het zóveel zie gebeuren, met mensen om mij heen die dierbaar zijn. Mijn beste vriendin heeft haar broer, haar lievelingsbroer, verloren door zelfmoord. En ook zij kreeg na amper (ja: amper!) zes maanden te horen dat "ze het nu wel wisten" en "dat je niet eeuwig kunt treuren" en "dat niet alles om haar draaide". In tijden als deze leer je, helaas!, het kaf van het koren scheiden qua vrienden.
Ik ben enorm blij dat je zelf al tot de conclusie bent gekomen dat het niet aan jou ligt. Want het ligt niet aan jou! Natuurlijk rouw jij nog om Hero. Wat had je dan gedacht? En wat had iemand anders dan gedacht? Je blijft niet bij de pakken neerzitten. Je zorgt voor jezelf, je zorgt voor je prachtdochter, je hebt aandacht voor je vrienden. Je hebt je weten te settelen op een huis dat niet voor jou, maar voor Hero was bestemd. Je hebt een baan gevonden. Wat je ook bent: je bent in elk geval geen aanstelster. En nee,ik geloof niet dat de wereld voor jou om jou draait. Maar wat Marie al zegt: natuurlijk gaat het nu wel een behoorlijk stuk om jou en Hero. Om jouw dromen, jouw wensen, jouw liefde. Jouw stukje hart dat je bent verloren. Voor altijd en eeuwig. En GDV (excusez-le-moit), dat ís me lang. En dat moet je in een half jaar verwerken?
Nogmaals, het verwijt komt niet door jou. Het verwijt komt, omdat jij als spiegel dient voor het verdriet van anderen. En eerlijk gezegd lijkt me dat niet jouw probleem.
Sterktte wijffie. IK vind dat je het zo enorm goed doet, zeker in deze tijd! Juist in deze tijd!
maandag 17 maart 2008 om 21:40
maandag 17 maart 2008 om 23:04
dinsdag 18 maart 2008 om 14:01
Lieve Mims,
Alles is hier al veel beter gezegd door anderen dan ik het zou kunnen doen, en ik wil eraan toevoegen dat ik je alle steun van de wereld zou willen geven. Het is jouw pijn, jouw leven, jouw verlies van heel erg veel. En wie dat niet snapt, die moet maar uit de buurt blijven.
Een dikke knuffel voor jou.
Alles is hier al veel beter gezegd door anderen dan ik het zou kunnen doen, en ik wil eraan toevoegen dat ik je alle steun van de wereld zou willen geven. Het is jouw pijn, jouw leven, jouw verlies van heel erg veel. En wie dat niet snapt, die moet maar uit de buurt blijven.
Een dikke knuffel voor jou.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 18 maart 2008 om 14:28
Hee meid. Het is op diverse plekken al op verschillende manieren gezegd . Je bent mooi. Blij om je gauw weer te zien.
Niet twijfelen aan jezelf, mop, al kan ik me zo goed voorstellen dat het soms moeilijk is. Bel anders gewoon op, of bel die met die vlechten , om te lachen of te huilen of te vloeken of dat allemaal door elkaar. Hele dikke kus.
Niet twijfelen aan jezelf, mop, al kan ik me zo goed voorstellen dat het soms moeilijk is. Bel anders gewoon op, of bel die met die vlechten , om te lachen of te huilen of te vloeken of dat allemaal door elkaar. Hele dikke kus.
woensdag 19 maart 2008 om 10:34
quote:mimsey schreef op 15 maart 2008 @ 14:35:
Dank jullie wel, dank dank dank...
De afgelopen weken heb ik een beetje in een dal gezeten. Een dal vol verdriet en twijfel, vol onzekerheid en frustratie.
We zijn een half jaar verder, Hero is een half jaar niet meer bij ons. En voor veel mensen is een half jaar lang, voor mij is het nu echter maar heel kort.
Ik merk dat er mensen zijn die denken dat het na een half jaar wel voorbij is. Dat het verdriet wel zodanig naar achter moet zijn gezakt dat het niet meer mijn hele doen en laten bepaald. Dat is niet zo.
Het is ook niet zo dat ik niets anders doe dat verdriet hebben en rouwen, integendeel; ik maak plezier, lach en maak geintjes, en probeer te genieten waar ik kan. Maar dit kan alleen als mijn verdriet ook kan en mag bestaan, het één kan niet zonder het ander. Als het één genegeerd wordt, komt het ander niet tot uiting. Samen maken ze mij.
Sommige dingen zijn nog een brug te ver. Zo gun ik ieder zijn geluk, absoluut. Sterker nog; ik zou wensen dat iedereen zo gelukkig zou zijn in zijn relatie als ik was, en ik ben blij als ik verhalen hoor over liefde en blijdschap. Het leven kan zo mooi zijn. Maar toch...toch is het nog te moeilijk om geconfronteerd te worden met vrolijke, blije gezinnetjes waarvan de toekomst nog veelbelovend is, en doet het fysiek zeer om kinderen met hun vader te zien spelen of knuffelen, omdat dit me glashard met mijn neus op de feiten drukt dat Mops dit nooit met Hero zal kunnen. Is het plaatje van een gezinnetje samen op pad en plezier makend vaak een schreinende, omdat mijn gezin uit elkaar is gevallen. Daar kan ik nog niet zo heel goed mee omgaan.
Ik merk dat er mensen zijn die dit gek vinden, of misschien zelfs aanstelleritis. Denken of het gevoel hebben dat ik wil dat dingen om mij draaien. Daar heb ik de afgelopen weken erg mee geworsteld? Wil ik dat dingen om mij draaien? Stel ik mij aan? Duurt het te lang? Moet ik mezelf bij mijn kont pakken en dóórgaan? Vragen die me de afgelopen weken erg onzeker en verdrietig hebben gemaakt. Ik wist het even niet meer.
Maar nee, ik wil niet dat dingen om mij draaien, ik wil dat mijn verdriet mag bestaan, gerespecteerd en geaccepteerd wordt, dat is een voorwaarde voor ik verder kan gaan met andere, luchtigere zaken. En dat betuigen van het laten bestaan hoeft niet veel te zijn, het hoeven geen eens woorden te zijn. Een moment van oogcontact, net als ik het moeilijk heb, een ongevraagde arm om mij heen, een glimlach vol begrip, of knuffels zoals hier. Omdat ook als ik niet huil of praat, de pijn er toch is...
En die pijn duurt niet te lang. Ik heb niet alleen mijn man verloren, de liefde van mijn leven, mijn held, steun en toeverlaat, mijn soulmate pur sang...Nee, ik heb ook mijn gezin verloren, mijn droom voor de toekomst. Mijn hoop op een toekomst met Hero en Mops. Mijn droom van het gezinnetje dat we konden zijn. ook daar rouw ik om.
Ik heb ook mijn geloof verloren, mijn geloof en vertrouwen. Mijn geloof in rechtvaardigheid van het leven, in wie goed doet/goed ontmoet, van positiviteit. Hero had verdomme een oude man moeten worden met een hoedje op en een wandelstok. Daar verheugde hij zich op. Hij genoot van zijn rimpels, omdat die hem dichter bij zijn droom brachten. Het leven is niet rechtvaardig, en daar rouw ik om.
Mijn leven was voor het eerst in jaren gelukkig, ik voelde me veilig en geborgen, voor het éérst! Ik voelde me bemind, onvoorwaardelijk, ook voor het eerst. Het heeft maar heel kort mogen duren, en ik heb van het gevoel genoten. Nu ben ik het alweer kwijt, en ook daar rouw ik om.
En ik heb een stukje van mijzelf verloren, een stukje in mijn hart is leeg geworden. Niet het stukje waar Hero in zit, nee, een stukje van mijzelf. Een klein stukje in mijn hart is met Hero mee gestorven. En ook daar rouw ik om.
Veel om te rouwen, een half jaar is niets. En opeens besefte ik dat ik niet zwak ben, geen aansteller of aandachttrekker. Het is gewoon veel en een half jaar is kort.
Bepaalde dingen kan ik nog niet, so be it.
Bepaalde dingen doen nog pijn, en dat zal voorlopig nog wel zo blijven.
En er zullen ook mensen zijn die dat moeilijk vinden om mee om te gaan. Dat vind ik jammer. maar als ik dit niet doe in mijn eigen tempo, op de manier die goed is voor mij, dan heb ik over een tijdje nog veel meer om over te rouwen....ik lees pas vandaag jouw verhaal. ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. een half jaar is ook gewoon te kort geleden. he heel veel sterkte! groetjes djinnie
Dank jullie wel, dank dank dank...
De afgelopen weken heb ik een beetje in een dal gezeten. Een dal vol verdriet en twijfel, vol onzekerheid en frustratie.
We zijn een half jaar verder, Hero is een half jaar niet meer bij ons. En voor veel mensen is een half jaar lang, voor mij is het nu echter maar heel kort.
Ik merk dat er mensen zijn die denken dat het na een half jaar wel voorbij is. Dat het verdriet wel zodanig naar achter moet zijn gezakt dat het niet meer mijn hele doen en laten bepaald. Dat is niet zo.
Het is ook niet zo dat ik niets anders doe dat verdriet hebben en rouwen, integendeel; ik maak plezier, lach en maak geintjes, en probeer te genieten waar ik kan. Maar dit kan alleen als mijn verdriet ook kan en mag bestaan, het één kan niet zonder het ander. Als het één genegeerd wordt, komt het ander niet tot uiting. Samen maken ze mij.
Sommige dingen zijn nog een brug te ver. Zo gun ik ieder zijn geluk, absoluut. Sterker nog; ik zou wensen dat iedereen zo gelukkig zou zijn in zijn relatie als ik was, en ik ben blij als ik verhalen hoor over liefde en blijdschap. Het leven kan zo mooi zijn. Maar toch...toch is het nog te moeilijk om geconfronteerd te worden met vrolijke, blije gezinnetjes waarvan de toekomst nog veelbelovend is, en doet het fysiek zeer om kinderen met hun vader te zien spelen of knuffelen, omdat dit me glashard met mijn neus op de feiten drukt dat Mops dit nooit met Hero zal kunnen. Is het plaatje van een gezinnetje samen op pad en plezier makend vaak een schreinende, omdat mijn gezin uit elkaar is gevallen. Daar kan ik nog niet zo heel goed mee omgaan.
Ik merk dat er mensen zijn die dit gek vinden, of misschien zelfs aanstelleritis. Denken of het gevoel hebben dat ik wil dat dingen om mij draaien. Daar heb ik de afgelopen weken erg mee geworsteld? Wil ik dat dingen om mij draaien? Stel ik mij aan? Duurt het te lang? Moet ik mezelf bij mijn kont pakken en dóórgaan? Vragen die me de afgelopen weken erg onzeker en verdrietig hebben gemaakt. Ik wist het even niet meer.
Maar nee, ik wil niet dat dingen om mij draaien, ik wil dat mijn verdriet mag bestaan, gerespecteerd en geaccepteerd wordt, dat is een voorwaarde voor ik verder kan gaan met andere, luchtigere zaken. En dat betuigen van het laten bestaan hoeft niet veel te zijn, het hoeven geen eens woorden te zijn. Een moment van oogcontact, net als ik het moeilijk heb, een ongevraagde arm om mij heen, een glimlach vol begrip, of knuffels zoals hier. Omdat ook als ik niet huil of praat, de pijn er toch is...
En die pijn duurt niet te lang. Ik heb niet alleen mijn man verloren, de liefde van mijn leven, mijn held, steun en toeverlaat, mijn soulmate pur sang...Nee, ik heb ook mijn gezin verloren, mijn droom voor de toekomst. Mijn hoop op een toekomst met Hero en Mops. Mijn droom van het gezinnetje dat we konden zijn. ook daar rouw ik om.
Ik heb ook mijn geloof verloren, mijn geloof en vertrouwen. Mijn geloof in rechtvaardigheid van het leven, in wie goed doet/goed ontmoet, van positiviteit. Hero had verdomme een oude man moeten worden met een hoedje op en een wandelstok. Daar verheugde hij zich op. Hij genoot van zijn rimpels, omdat die hem dichter bij zijn droom brachten. Het leven is niet rechtvaardig, en daar rouw ik om.
Mijn leven was voor het eerst in jaren gelukkig, ik voelde me veilig en geborgen, voor het éérst! Ik voelde me bemind, onvoorwaardelijk, ook voor het eerst. Het heeft maar heel kort mogen duren, en ik heb van het gevoel genoten. Nu ben ik het alweer kwijt, en ook daar rouw ik om.
En ik heb een stukje van mijzelf verloren, een stukje in mijn hart is leeg geworden. Niet het stukje waar Hero in zit, nee, een stukje van mijzelf. Een klein stukje in mijn hart is met Hero mee gestorven. En ook daar rouw ik om.
Veel om te rouwen, een half jaar is niets. En opeens besefte ik dat ik niet zwak ben, geen aansteller of aandachttrekker. Het is gewoon veel en een half jaar is kort.
Bepaalde dingen kan ik nog niet, so be it.
Bepaalde dingen doen nog pijn, en dat zal voorlopig nog wel zo blijven.
En er zullen ook mensen zijn die dat moeilijk vinden om mee om te gaan. Dat vind ik jammer. maar als ik dit niet doe in mijn eigen tempo, op de manier die goed is voor mij, dan heb ik over een tijdje nog veel meer om over te rouwen....ik lees pas vandaag jouw verhaal. ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. een half jaar is ook gewoon te kort geleden. he heel veel sterkte! groetjes djinnie
donderdag 20 maart 2008 om 23:13
Hoi Mims, ik ben begonnen te lezen toen Rommel haar verhaal begon, jij kwam er al snel bij altijd een steun voor Rommel hoewel je het zelf ook niet makkelijk had met Hero.
Ik heb nog gelezen dat Ray was overleden, jij had zoveel lieve woorden voor Rommel en zo veel geduld.
Daarna heb ik een tijd niet gelezen en nu ik zelf weer in rustiger vaarwater zit begon ik te lezen.
Ik ben me rot geschrokken toen ik las dat Hero is overleden, ik rekende terug in zo'n korte tijd twee van zulke geweldige kerels die zoveel liefde gaven.
Maak jij je alsjeblieft niet druk wat andere mensen denken, laat ze denken ze zijn niet wijzer, ze weten niet waar jij doorheen moet, ik probeer me voor te stellen hoe het is, zelfs dat lukt niet eens, weet wel dat ik gek zou worden een half jaar is helemaal niets niets niets, hoe zou je in een half jaar de liefde van je leven kunnen vergeten, de warmte tussen jullie voel je gewoon als je jouw berichten leest, ik snap dat je dat mist dat wil je ook niet missen.
Mims ik wens je kracht om alles op jouw manier in jouw tijdzone te doen. xx ook voor Mops.
Ik heb nog gelezen dat Ray was overleden, jij had zoveel lieve woorden voor Rommel en zo veel geduld.
Daarna heb ik een tijd niet gelezen en nu ik zelf weer in rustiger vaarwater zit begon ik te lezen.
Ik ben me rot geschrokken toen ik las dat Hero is overleden, ik rekende terug in zo'n korte tijd twee van zulke geweldige kerels die zoveel liefde gaven.
Maak jij je alsjeblieft niet druk wat andere mensen denken, laat ze denken ze zijn niet wijzer, ze weten niet waar jij doorheen moet, ik probeer me voor te stellen hoe het is, zelfs dat lukt niet eens, weet wel dat ik gek zou worden een half jaar is helemaal niets niets niets, hoe zou je in een half jaar de liefde van je leven kunnen vergeten, de warmte tussen jullie voel je gewoon als je jouw berichten leest, ik snap dat je dat mist dat wil je ook niet missen.
Mims ik wens je kracht om alles op jouw manier in jouw tijdzone te doen. xx ook voor Mops.
zaterdag 22 maart 2008 om 17:13
Lieve Mims. Natuurlijk stel je je niet aan. Niemand kan voor een ander bepalen wanneer het rouwen klaar moet zijn, maar denken dat zo'n groot verlies na pas een half jaar al verwerkt is toont bijzonder weinig inlevingsvermogen. Meid, ik heb zo'n bewondering voor hoe je je door deze vreselijk moeilijke tijd heen slaat.
