Partner bedrogen...

quote:floor013 schreef op 29 april 2012 @ 15:15:

Hij doet vaag in de optiek dat hij voor zichzelf aan het uitvogelen is of hij het vreemdgaan een plek kan geven. of hij er 100% zeker van is dat hij in de toekomst geen verwijten gaat geven. Hij moet uitvinden of hij met zijn karakter dat kan?

.Zolang hij alleen blijft kijken en wijzen naar jou zal hem dat niet lukken. Misschien dat als hij gaat beseffen dat drie jaar voorgelogen worden over een zogenaamde platonische verhouding met een andere vrouw op wie hij meteen gedoken is nadat jij je scheve schaats hebt gereden, minstens net zo kwetsend en vernederend is, maken jullie wellicht nog een kans. Persoonlijk zou ik de conclusie trekken dat jullie klaarblijkelijk nou niet bepaald het beste in elkaar naar boven halen.

quote:floor013 schreef op 29 april 2012 @ 11:59:

Hoi,



Met ontzettend veel schaamte en gene post ik hier mijn bericht.

Circa 5 maanden geleden heb ik bij mijn partner opgebiecht na een nacht niet thuis zijn gekomen dat ik ben vreemd gegaan, een onenight stand. Direct opgebiecht bij partner en sindsdien zijn wij uit elkaar en wonen we apart van elkaar. mijn ex heeft sinsdien een relatie geprobeerd op te bouwen met een dame die zeker 3 jaar lang lijdend onderwerp van onze gezamelijke ruzies waren. de dame in kwestie was een vriendin, puur platonisch.



Stadium van onze relatie (4jaar) was de stap huis kopen en kinderen.



De kwestie is dat we nu in gesprek met elkaar zijn omdat de dame in kwestie geen relatie material is en hij nu alleen is en wil uitvinden wat zijn gevoel is voor mij (althans dit denk ik). Ik heb al die 5 maanden op dit moment gewacht, want ik heb spijt (het woord kan de lading nooit dekken) vanaf dag 1 en worstel nog elke dag met: kon ik de klok maar terugdraaien en waren we maar met elkaar in gesprek gegaan...



hoe weet ik of het kan? hoe weet ik wat zijn beweegredenen zijn? hoe weet ik of hij geen spel speelt om mij te laten boeten? hoe weet ik of hij alleen met zijn eigen verwerking bezig is en mij hierbij alleen nodig heeft? hoe weet ik dat het oprecht is? hoe weet ik wat hij voelt? hoe weet ik of er nog toekomst is?



ik weet alleen dat 2 gesprekken weer heel mijn wereld op zijn kop aan het zetten zijn. Wat zijn afspraken die je maakt wanneer je met elkaar in gesprek gaat? Ik heb mijzelf kwetsbaar opgesteld een eerlijk aangegeven dat ik een commitment wil maken om te gaan kijken of er een toekomst mogelijk is. Mijn ex kan zijn gevoelens niet onder woorden brengen met meer dan alleen de tekst: ik weet het niet...



heeft iemand hier ervaring mee?

kan iemand mij adviezen geven, meer inzicht geven?



Floor013kon je je benen maar bij elkaar houden...

Waarom ben jij eigenlijk uberhaupt in een bijna vier jaar durende relatie blijven hangen, waarin een andere vrouw al drie jaar een lijdend voorwerp is geweest? En denk je nu dat nu zij min of meer uit beeld is, jullie meer kans van slagen hebben dan? Het is toch al gebleken dat jullie daarvoor ook niet nader tot elkaar konden komen, vanwaar de gedachte dat dat nu wel zou lukken? Wat maakt dat jij het nog wil proberen met deze man?

quote:Ksenija schreef op 30 april 2012 @ 13:58:

[...]





kon je je benen maar bij elkaar houden...Zo is het. Verder heb je spijt dat je het gedaan hebt, maar zo te lezen alleen maar om wat je voor jezelf verpest hebt, en niets anders.

quote:floor013 schreef op 01 mei 2012 @ 21:42:

@douwe

Als je alleen leest dat ik alleen met mijzelf bezig ben dan had ik hier wellicht niet hoeven zijn. De pijn die door mij heen schiet wanneer ik het verdriet en de gekwetstheid, onzekerheid, pijn zie van mijn ex partner, geloof me, staat op mijn netvlies gebrand! Doe een anders niets aan wat jezelf ook niet zou willen! Daar ben ik te laat mee, ik heb het geinitieerd, duidelijk!



De klok terug draaien kan niet, dat is een feit! Dus de opmerking hierboven van kensija is plat doch de ongezouten waarheid, maar daar ben ik mijzelf bewust van, als je mij goed leest.



Dat kan allemaal waar zijn, maar waar was die overweging van de pijn van gekwetstheid, onzekerheid, enzovoort, op het moment dat je dit beging? Als je net zoveel om hem gaf, als om jezelf, dan had je dit nooit gedaan.



Zeg je ook tegen hem? De klok kunnen we niet terugdraaien, in de zin van slikken of stikken?



Ik kan me heel goed voorstellen waarom hij in die relatie met die andere vrouw is gedoken. Waarschijnlijk (als het een goede vent is die echt gek op je was, en dus echt gekwetst was door je handeling) ging hij door een fase van liefdesverdriet en verwarring. Dat kan vele maanden duren na een relatie van 4 jaar, dus misschien is hij daar nog steeds niet helemaal doorheen. Vind het dan ook onrealistisch om te verwachten dat hij hier zomaar over heen is. Heb sterk het gevoel bij jou dat je liever doorgaat met je leven, je hebt het nu kapot, dus een goed moment om verder te gaan. Misschien beter voor hem ook, want als je echt zo gek op hem was dan had je je benen wel bij elkaar gehouden.

quote:floor013 schreef op 01 mei 2012 @ 22:59:

@douwe

Ja waar was die overweging? Die vraag stel ik mij elke dag weer.... En weet je, het antwoord heb ik niet.. Waarom zat ik bij een wildvreemde mijn relatie te bespreken, waarom zat ik te huilen, waarom sloeg ik de arm niet van mij af. Als ik zoveel om mezelf zou geven dan zou ik mijzelf nooit in zo'n situatie brengen. Laat staan dat ik dan zo met de liefde in mijn leven kan omgaan. Ga eens lekker in de slachtofferrol zitten, dat bedoel ik nou, "als ik zoveel om mezelf zou geven", je bent echt geen slachtoffer van die situatie hoor. Er zijn mensen die gemarteld worden, of bedreigd, die zijn slachtoffer van een situatie. Jij niet, jij had tijd om die arm van je af te slaan, jij had tijd om weg te gaan, dat heb je niet gedaan. Je hebt hem verdorie in je laten glijden, dat kost nogal moeite en tijd, maar jij bent het slachtoffer. Lekker genieten van een andere vent, maar jij hebt spijt. Ik zie trouwens niet hoe die laatste twee zinnen volgen.



Als wij helemaal 200% goed zaten in de relatie dan was t niet gebeurt. Jij bent dus het slachtoffer, zolang een relatie 200% is dan hoeft je partner niet bang te zijn, maar zodra het minder wordt dan heb je jezelf niet meer in de hand? Het betreft hier gewoon fatsoen hoor, een manier waarop je met elkaar omgaat Nogmaals er ligt meer ten grondslag, alleen had ik een keuze, en ik heb voor de 'makkelijke uitvlucht' gekozen om op dat moment over de grens te gaan.



Ik verlang ook niet dat hij erover heen is... Ik verlang alleen dat hij een definitieve keuze aangeeft. Of wel of niet. En is het wel, dan is er een hele lange weg te gaan waarbij de uitkomst onduidelijk is. Maar dan slaan we een weg in....



Ik kan hier niet blijven, in dit stadium, weet je waarom? Omdat ik het niet aankan, niet vrijblijvend hem zien, gevoelens voor hem hebben, hem terug willen...aan de grond zitten en wachten totdat ik de afgrond in glijd, nee niet de oplossing. Ook ik ben net als jij een mens. Dat laatste is een retorische truc, maar het is waar, we zijn mensen,al ben ik tot dusverre nog niet vreemdgegaan. Het komt allemaal vanzelf goed.

ik vind het raar dat je ex een relatie probeert op te bouwen met iemand die een platonische vriendin van hem is.

zelf heb ik 2 vrienden, puur platonisch, dat worden nooit relaties.

quote:floor013 schreef op 01 mei 2012 @ 22:59:

@douwe

Ja waar was die overweging? Die vraag stel ik mij elke dag weer.... En weet je, het antwoord heb ik niet..





Hier is er een: jij bent ook maar een mens. Een moment van zwakte, kan gebeuren. Relax, jezelf niet zo op de kop geven. Anders moet je je nog gaan verantwoorden tegenover vreemden.



Het lijkt wel de Spaanse Inquisitie hier. Daar hoef jij helemaal niet op in te gaan.



quote:Ik verlang ook niet dat hij erover heen is... Ik verlang alleen dat hij een definitieve keuze aangeeft. Of wel of niet. En is het wel, dan is er een hele lange weg te gaan waarbij de uitkomst onduidelijk is. Maar dan slaan we een weg in....Dan ga je er van uit dat hij het voor zichzelf weet, hè? Die aanname klopt niet, zo te lezen.

quote:monsterpinguin schreef op 01 mei 2012 @ 23:42:

[...]





Hier is er een: jij bent ook maar een mens. Een moment van zwakte, kan gebeuren. Relax, jezelf niet zo op de kop geven. Anders moet je je nog gaan verantwoorden tegenover vreemden.

In morele kwesties is er niets mis mee wanneer je je moet verantwoorden tegen vreemden. Want deze vreemden wordt wel gevraagd om haar te helpen. Als ze geen kritiek wil moet ze naar een psychiater gaan die haar zal accepteren hoe verdorven ze ook is. Ze is maar een mens he? Dat betekent dat ze de volgende keer gewoon weer vreemd kan gaan als haar relatie geen 200% is, ze is immers maar een mens, met dus een vrijbrief om dit soort fijne acties te flikken?

Het lijkt wel de Spaanse Inquisitie hier. Daar hoef jij helemaal niet op in te gaan. Natuurlijk wel, want ik had niet het gevoel dat zij spijt had voor hem, maar slechts omdat ze zelf haar glazen in heeft gegooid. Als dat ook zo over komt op haar vriend, dan kan ze het wel helemaal vergeten.





[...]





Dan ga je er van uit dat hij het voor zichzelf weet, hè? Die aanname klopt niet, zo te lezen.Dat gevoel had ik zelf ook al over die aanname, eens dus

quote:floor013 schreef op 01 mei 2012 @ 23:58:

De reactie die je geeft is normaal. Dus vraag ik mij af waarom kan en heb ik dat niet! Net als jij en als vele anderen. De normen en waarden die in een relatie gelden! De normen en waarden die in het leven gelden! Fatsoen etc.

Het zijn maar normen en waarden, hoor. Dat wil zeggen, de meesten van ons vinden dat eerlijkheid, trouw en openheid een topprioriteit zijn binnen relaties.



Mijn (katholieke) opa vond het maar niks dat mijn vader met een protestantse dochter van een arbeider trouwde. Daar denken we nu heel anders over.



Misschien moet je beginnen met een relatie die niet zozeer gebaseerd is op eeuwige trouw, maar meer op zaken zoals vrolijkheid, aandacht voor elkaar, elke dag lachen, emotionele steun, enzovoort.