Psyche
alle pijlers
Beetje klaar met mezelf......
zaterdag 12 mei 2012 om 14:26
....en ongetwijfeld zullen hier een aantal mensen wel klaar zijn met mij
Maar daar gaat het nu niet over.
Ik zit al weken thuis na een auto ongeluk en een post whiplash trauma. Nooit kunnen vermoeden dat ik zo beperkt daardoor zou worden. Met de lichamelijke beperkingen kan ik leven, maar al die andere dingen.........concentratieboog van een uur. Een (telefoon) gesprek voeren eindigt altijd in hoofdpijn. Autorijden: ergens heen rijden lukt, terug gaat niet meer. Kan me niet goed genoeg concentreren en ben snel afgeleid op de terugweg. Ik ben dus afhankelijk van anderen om ergens heen te gaan.
Geheugen is flut, ik ben overgevoelig voor licht en geluid. Een uurtje in zonnig weer mét donkere zonnebril op, wordt beloond met een knallende hoofdpijn.
Elke keer als ik probeer mijn grens te verleggen, wordt het afgestraft met: (u raadt het al) hoofdpijn.
En ik ben doodmoe......
Tillen, trekken, sjouwen en douwen geeft geheid hoofdpijn.
Ik ben spuugzat van mezelf, echt waar. Ik raak regelmatig de draad kwijt in mijn verhaal, ook zo leuk.
Ja, ik heb therapie, maar het schiet niet veel op. Binnenkort word ik waarschijnlijk doorverwezen naar een revalidatie arts met specialisatie whiplash..........
Ik wil dit helemaal niet, ik wil gewoon werken en mijn ding doen!
Weet niet wat ik wil met dit verhaal, ik denk dat ik gewoon even van me af wil miepen.........
Fijne dag nog allemaal!
Maar daar gaat het nu niet over.
Ik zit al weken thuis na een auto ongeluk en een post whiplash trauma. Nooit kunnen vermoeden dat ik zo beperkt daardoor zou worden. Met de lichamelijke beperkingen kan ik leven, maar al die andere dingen.........concentratieboog van een uur. Een (telefoon) gesprek voeren eindigt altijd in hoofdpijn. Autorijden: ergens heen rijden lukt, terug gaat niet meer. Kan me niet goed genoeg concentreren en ben snel afgeleid op de terugweg. Ik ben dus afhankelijk van anderen om ergens heen te gaan.
Geheugen is flut, ik ben overgevoelig voor licht en geluid. Een uurtje in zonnig weer mét donkere zonnebril op, wordt beloond met een knallende hoofdpijn.
Elke keer als ik probeer mijn grens te verleggen, wordt het afgestraft met: (u raadt het al) hoofdpijn.
En ik ben doodmoe......
Tillen, trekken, sjouwen en douwen geeft geheid hoofdpijn.
Ik ben spuugzat van mezelf, echt waar. Ik raak regelmatig de draad kwijt in mijn verhaal, ook zo leuk.
Ja, ik heb therapie, maar het schiet niet veel op. Binnenkort word ik waarschijnlijk doorverwezen naar een revalidatie arts met specialisatie whiplash..........
Ik wil dit helemaal niet, ik wil gewoon werken en mijn ding doen!
Weet niet wat ik wil met dit verhaal, ik denk dat ik gewoon even van me af wil miepen.........
Fijne dag nog allemaal!
zaterdag 12 mei 2012 om 14:38
Hee Mopsie,
wat rot zeg, dat lijkt me inderdaad heeeel frustrerend, ik ben er zelf ook één die het liefst overal rondstuitert.
Misschien kun je van een slechte situatie, iets goeds maken, b.v. leren geduld te hebben met jezelf, lief zijn ondanks dat dingen niet lukken, acceptatie, ook naar anderen toe, hoe goed zorg je voor je lijf... neem je leven eens onder de loep ach ik noem maar wat.
Ik hoop in elk geval dat je je snel beter voelt sterkte!
wat rot zeg, dat lijkt me inderdaad heeeel frustrerend, ik ben er zelf ook één die het liefst overal rondstuitert.
Misschien kun je van een slechte situatie, iets goeds maken, b.v. leren geduld te hebben met jezelf, lief zijn ondanks dat dingen niet lukken, acceptatie, ook naar anderen toe, hoe goed zorg je voor je lijf... neem je leven eens onder de loep ach ik noem maar wat.
Ik hoop in elk geval dat je je snel beter voelt sterkte!
zaterdag 12 mei 2012 om 14:39
Hè mopsie wat naar, dat wist ik helemaal niet. Hoofdpijn is echt verschrikkelijk, ik hoop dat de nieuwe arts iets vor je kan doen.
Miepen mag hier trouwens hoor daar is het forum voor. Maar ik vind niet dat je miept, snap heel goed dat je gewoon weer gezond wilt zijn en je dingen wilt doen zonder telkens die afstraffingen van je lijf. (hier nog zo 1. Baal baal)
Wat doe je precies voor therapie nu? Hopelijk/misschien zijn er hier anderen met goede tips voor je, ik heb alleen een voor je, en hoop dat t snel weer beter met je gaat.
Miepen mag hier trouwens hoor daar is het forum voor. Maar ik vind niet dat je miept, snap heel goed dat je gewoon weer gezond wilt zijn en je dingen wilt doen zonder telkens die afstraffingen van je lijf. (hier nog zo 1. Baal baal)
Wat doe je precies voor therapie nu? Hopelijk/misschien zijn er hier anderen met goede tips voor je, ik heb alleen een voor je, en hoop dat t snel weer beter met je gaat.
zaterdag 12 mei 2012 om 14:48
Dank voor jullie reacties tot zoverre!
Ik heb nu alleen fysio, op zich wel fijn om de bovenkant los te houden, maar ook daar kom ik regelmatig weer met hoofdpijn uit. Ik moet vooral rust houden. Maar ik vind vooral de bijkomende dingen (concentratieverlies enz.) nogal verontrustend. Maar het schijnt erbij te horen.
Ik probeer ook de situatie te accepteren, maar ik loop eigenlijk vanaf oktober al te tobben: Begin november lag ik eruit met een beginnende burn-out. Januari pakte ik voorzichtig de draad weer op met 3 uurtjes werken per dag. (ik werk normaal 4x8) Dat ging best goed, ik ging steeds meer werken. Begin feb. overleed mijn stiefvader, dus ik kreeg een kleine terugval. Ook daar kwam weer verbetering in, tot ik eind februari in een kettingbotsing kwam. Buiten mijn schuld om. Auto totalloss, dat er ook nog bij.
Geestelijk en lichamelijk lag ik in de prak hierna. Nu voel ik me wel weer "vrolijk", maar ik ben dit gedoe en de beperkingen zo zat.......
Nouja, mocht iemand tips hebben, dan hoor ik ze heel graag! Ik ga nu echt even proberen iets te doen in huis!
Ik heb nu alleen fysio, op zich wel fijn om de bovenkant los te houden, maar ook daar kom ik regelmatig weer met hoofdpijn uit. Ik moet vooral rust houden. Maar ik vind vooral de bijkomende dingen (concentratieverlies enz.) nogal verontrustend. Maar het schijnt erbij te horen.
Ik probeer ook de situatie te accepteren, maar ik loop eigenlijk vanaf oktober al te tobben: Begin november lag ik eruit met een beginnende burn-out. Januari pakte ik voorzichtig de draad weer op met 3 uurtjes werken per dag. (ik werk normaal 4x8) Dat ging best goed, ik ging steeds meer werken. Begin feb. overleed mijn stiefvader, dus ik kreeg een kleine terugval. Ook daar kwam weer verbetering in, tot ik eind februari in een kettingbotsing kwam. Buiten mijn schuld om. Auto totalloss, dat er ook nog bij.
Geestelijk en lichamelijk lag ik in de prak hierna. Nu voel ik me wel weer "vrolijk", maar ik ben dit gedoe en de beperkingen zo zat.......
Nouja, mocht iemand tips hebben, dan hoor ik ze heel graag! Ik ga nu echt even proberen iets te doen in huis!
zaterdag 12 mei 2012 om 15:25
zaterdag 12 mei 2012 om 15:39
Ik zou dit zo geschreven kunnen hebben, een paar maanden geleden. Het is voor mij nu bijna 8 maanden geleden dat ik een auto-ongeluk heb gehad en heb ook last van alle klachten die jij benoemt.
Het kost enorm veel energie en meer geduld dan je ooit dacht te hebben, maar ik kan je het volgende vertellen.
De eerste weken / maanden was de vooruitgang zo minimaal dat ik het niet kon zien, maar vanaf 7 maanden na het ongeluk is er bij mij ineens een 'doorbraak'. Elke week kan ik weer meer en ik heb vorige week 1 dag geen pijn gehad. Dat was zo bijzonder! Nu lig ik weer op bed, omdat ik net de stad ben in geweest. (de overmoedigheid herken ik dus ook) Er was teveel muziek, geluid, prikkels en het lopen was te veel.
Sterkte, ik weet hoe jij je voelt!
Het kost enorm veel energie en meer geduld dan je ooit dacht te hebben, maar ik kan je het volgende vertellen.
De eerste weken / maanden was de vooruitgang zo minimaal dat ik het niet kon zien, maar vanaf 7 maanden na het ongeluk is er bij mij ineens een 'doorbraak'. Elke week kan ik weer meer en ik heb vorige week 1 dag geen pijn gehad. Dat was zo bijzonder! Nu lig ik weer op bed, omdat ik net de stad ben in geweest. (de overmoedigheid herken ik dus ook) Er was teveel muziek, geluid, prikkels en het lopen was te veel.
Sterkte, ik weet hoe jij je voelt!
zaterdag 12 mei 2012 om 15:46
quote:girlinthefire schreef op 12 mei 2012 @ 15:25:
Nou Mops, ik ben nog niet klaar met je hoor..
Je lijkt me al niet zo'n afhankelijk type en dan op anderen moeten steunen icm steeds die hoofdpijnen lijkt me killing.
Zit niets op dan geduld te hebben, maar voel je vrij hier flink te miepen (absoluut niet het juiste woord nu), beuren wij je weer op
Fijn dat je nog niet klaar bent met me!
Ik vind het inderdaad erg moeilijk om op anderen te leunen. Mijn vriend is echt een gigant en neemt veel dingen op zich. Zonder gezeur. Hij is alleen maar blij dat ik verder heelhuids uit die auto ben gekomen. Maar het voelt zo oneerlijk.
Hij werkt, ondersteunt zijn moeder, en zit dan ook nog met een halfbakken vriendin.
Maargoed, ik moet geduld hebben en niks forceren.........
Nou Mops, ik ben nog niet klaar met je hoor..
Je lijkt me al niet zo'n afhankelijk type en dan op anderen moeten steunen icm steeds die hoofdpijnen lijkt me killing.
Zit niets op dan geduld te hebben, maar voel je vrij hier flink te miepen (absoluut niet het juiste woord nu), beuren wij je weer op
Fijn dat je nog niet klaar bent met me!
Ik vind het inderdaad erg moeilijk om op anderen te leunen. Mijn vriend is echt een gigant en neemt veel dingen op zich. Zonder gezeur. Hij is alleen maar blij dat ik verder heelhuids uit die auto ben gekomen. Maar het voelt zo oneerlijk.
Hij werkt, ondersteunt zijn moeder, en zit dan ook nog met een halfbakken vriendin.
Maargoed, ik moet geduld hebben en niks forceren.........
zaterdag 12 mei 2012 om 15:46
Oh, je vroeg ook nog om tips:
- voetreflexologie gaf mij de kans om me even te ontspannen.
- Cranio Sacraal therapie heb ik eventjes gehad en heeft bij mij mijn PTSS 'losgemaakt'. Klinkt raar zoals ik het opschrijf. Ik had het natuurlijk al, maar hierdoor kwam alles heel heftig los en heb ik snel de therapie gehad die ik hiervoor nodig had.
- Laat je door een goede masseur masseren!
- binnenkort ga ik naar een osteopaat.
- Ga zwemmen in een verwarmd bad. De eerste maanden heb ik dit met een aquajogband om gedaan.
- Beweeg sowieso elke dag met mate. Ik ging de eerste maanden 4 x per dag wandelen (lees: strompelen) ongeveer 10 minuten.
En voor alle bovenstaande therapieën geldt, vraag een verwijsbrief bij je huisarts. Ook als je deze voor de therapie zelf niet nodig hebt. Lever deze in bij je inzittende beschermende verzekering, dan krijg je waarschijnlijk de niet vergoede kosten terug.
Houdt sowieso al je kosten bij, zo klein als ze zijn.
Verder heb ik bij het WMO-loket bij de gemeente een taxipas aangevraagd en hh hulp. De overige kosten hiervoor kun je weer verhalen op je verzekering.
- voetreflexologie gaf mij de kans om me even te ontspannen.
- Cranio Sacraal therapie heb ik eventjes gehad en heeft bij mij mijn PTSS 'losgemaakt'. Klinkt raar zoals ik het opschrijf. Ik had het natuurlijk al, maar hierdoor kwam alles heel heftig los en heb ik snel de therapie gehad die ik hiervoor nodig had.
- Laat je door een goede masseur masseren!
- binnenkort ga ik naar een osteopaat.
- Ga zwemmen in een verwarmd bad. De eerste maanden heb ik dit met een aquajogband om gedaan.
- Beweeg sowieso elke dag met mate. Ik ging de eerste maanden 4 x per dag wandelen (lees: strompelen) ongeveer 10 minuten.
En voor alle bovenstaande therapieën geldt, vraag een verwijsbrief bij je huisarts. Ook als je deze voor de therapie zelf niet nodig hebt. Lever deze in bij je inzittende beschermende verzekering, dan krijg je waarschijnlijk de niet vergoede kosten terug.
Houdt sowieso al je kosten bij, zo klein als ze zijn.
Verder heb ik bij het WMO-loket bij de gemeente een taxipas aangevraagd en hh hulp. De overige kosten hiervoor kun je weer verhalen op je verzekering.
zaterdag 12 mei 2012 om 15:56
quote:kelso schreef op 12 mei 2012 @ 15:39:
Ik zou dit zo geschreven kunnen hebben, een paar maanden geleden. Het is voor mij nu bijna 8 maanden geleden dat ik een auto-ongeluk heb gehad en heb ook last van alle klachten die jij benoemt.
Het kost enorm veel energie en meer geduld dan je ooit dacht te hebben, maar ik kan je het volgende vertellen.
De eerste weken / maanden was de vooruitgang zo minimaal dat ik het niet kon zien, maar vanaf 7 maanden na het ongeluk is er bij mij ineens een 'doorbraak'. Elke week kan ik weer meer en ik heb vorige week 1 dag geen pijn gehad. Dat was zo bijzonder! Nu lig ik weer op bed, omdat ik net de stad ben in geweest. (de overmoedigheid herken ik dus ook) Er was teveel muziek, geluid, prikkels en het lopen was te veel.
Sterkte, ik weet hoe jij je voelt!
Jeetje Kelso......echt waar? Zo lang?
Ik ben "blij" (hoop dat je me begrijpt wat ik bedoel) dat het herkenbaar is. Het is namelijk zo moeilijk aan te tonen dat ik iets mankeer, foto's wijzen niks uit. En als mensen me zien, zien ze me op een goed tijdstip. Maar ze zien niet dat ik na een uur al helemaal inkak en naar bed wil. Ze zien me niet als ik halve nachten opzit van de pijn. Dat ik buiten het liefst mijn ogen dicht doe.
Maargoed, ik probeer er het beste van te maken. Heb jij nog speciale therapie gehad? Of is dit een rust-kwestie.......
Sterkte en beterschap in ieder geval!
Ik zou dit zo geschreven kunnen hebben, een paar maanden geleden. Het is voor mij nu bijna 8 maanden geleden dat ik een auto-ongeluk heb gehad en heb ook last van alle klachten die jij benoemt.
Het kost enorm veel energie en meer geduld dan je ooit dacht te hebben, maar ik kan je het volgende vertellen.
De eerste weken / maanden was de vooruitgang zo minimaal dat ik het niet kon zien, maar vanaf 7 maanden na het ongeluk is er bij mij ineens een 'doorbraak'. Elke week kan ik weer meer en ik heb vorige week 1 dag geen pijn gehad. Dat was zo bijzonder! Nu lig ik weer op bed, omdat ik net de stad ben in geweest. (de overmoedigheid herken ik dus ook) Er was teveel muziek, geluid, prikkels en het lopen was te veel.
Sterkte, ik weet hoe jij je voelt!
Jeetje Kelso......echt waar? Zo lang?
Ik ben "blij" (hoop dat je me begrijpt wat ik bedoel) dat het herkenbaar is. Het is namelijk zo moeilijk aan te tonen dat ik iets mankeer, foto's wijzen niks uit. En als mensen me zien, zien ze me op een goed tijdstip. Maar ze zien niet dat ik na een uur al helemaal inkak en naar bed wil. Ze zien me niet als ik halve nachten opzit van de pijn. Dat ik buiten het liefst mijn ogen dicht doe.
Maargoed, ik probeer er het beste van te maken. Heb jij nog speciale therapie gehad? Of is dit een rust-kwestie.......
Sterkte en beterschap in ieder geval!
zaterdag 12 mei 2012 om 15:59
O, ik zie nu pas je laatste post.
Ik zal het straks nog eens goed doornemen.
Ik heb al een letselschade bureau ingeschakeld en de kosten zullen vergoed worden.
ik heb een hondje, dus wandelen doe ik sowieso wel, maar inderdaad: lange wandelingen zitten er niet in........
Ik kom straks weer terug, nu even met vriendlief de boodschappen doen.
Dank voor de tips in ieder geval!
Ik zal het straks nog eens goed doornemen.
Ik heb al een letselschade bureau ingeschakeld en de kosten zullen vergoed worden.
ik heb een hondje, dus wandelen doe ik sowieso wel, maar inderdaad: lange wandelingen zitten er niet in........
Ik kom straks weer terug, nu even met vriendlief de boodschappen doen.
Dank voor de tips in ieder geval!
dinsdag 15 mei 2012 om 23:29
Hoi Kelso!
(wat reageer ik lekker op tijd.....)
Nou, gisteren en vandaag in een enorme dip. Ik heb door het ongeluk en alles wat de maanden ervoor zich afspeelde een beetje last van een depressie. Slik ik pillen voor, maar dat neemt niet weg dat ik me ongelooflijk flut voel af en toe.
Niks deugt er meer aan mij, ik zie er niet uit, ik kan niks, blablabla...
Veel last van hoofdpijn ook. En dat doemdenken maakt het er niet beter op.
Morgen met de huisarts praten, ik wil doorverwezen worden. Voor mijn gevoel heb ik er nog niet alles aan gedaan om beter te worden. Pas als ik van een echte specialist te horen krijg dat het gewoon even niet anders is, kan ik het misschien accepteren...
Van mijn werk wordt er geen druk uitgeoefend, ik hou ze wekelijks op de hoogte, heb goed contact met mijn collega's.
Iedereen weet, dat zodra ik kan, ik er weer zal zijn.
Vorige week een kopje koffie op het werk gedronken en mijn collega's zagen me na een uurtje al "wegglijden". Gelukkig kon mijn vriend terugrijden. Ik hou wel het contact met het werk, anders ben ik helemaal zo afgesloten.
En verder slaap ik veel, ik voel me 's middags echt doodop.
Nou, dat was het wel zo'n beetje.....
(wat reageer ik lekker op tijd.....)
Nou, gisteren en vandaag in een enorme dip. Ik heb door het ongeluk en alles wat de maanden ervoor zich afspeelde een beetje last van een depressie. Slik ik pillen voor, maar dat neemt niet weg dat ik me ongelooflijk flut voel af en toe.
Niks deugt er meer aan mij, ik zie er niet uit, ik kan niks, blablabla...
Veel last van hoofdpijn ook. En dat doemdenken maakt het er niet beter op.
Morgen met de huisarts praten, ik wil doorverwezen worden. Voor mijn gevoel heb ik er nog niet alles aan gedaan om beter te worden. Pas als ik van een echte specialist te horen krijg dat het gewoon even niet anders is, kan ik het misschien accepteren...
Van mijn werk wordt er geen druk uitgeoefend, ik hou ze wekelijks op de hoogte, heb goed contact met mijn collega's.
Iedereen weet, dat zodra ik kan, ik er weer zal zijn.
Vorige week een kopje koffie op het werk gedronken en mijn collega's zagen me na een uurtje al "wegglijden". Gelukkig kon mijn vriend terugrijden. Ik hou wel het contact met het werk, anders ben ik helemaal zo afgesloten.
En verder slaap ik veel, ik voel me 's middags echt doodop.
Nou, dat was het wel zo'n beetje.....
dinsdag 15 mei 2012 om 23:50
Hey mopsie,
Ik dacht al waar ben je.
Zelf heb ik 2 jaar geleden een whiplash opgelopen door een aanrijding.
De beste tip die ik je kan geven is : accepteren.
Toe het bij mij net gebeurt was vocht ik als een bezetene om ervan af te komen maar ik bleef daardoor juist stilstaan bleek achteraf.
Het is toch mild hersenletsel en dat heeft in de eerste plaats rust nodig.
heel goed naar je lichaam luisteren en niet over je grenzen heen.
Moe?
Gewoon even rusten.
Druk feestje?
Niet lang blijven.
etc.etc.
Pas toen ik zo ging leven begon de weg naar herstel.
Na 2 jaar zijn alle symptomen allang verdwenen behalve chronisch schouderpijn.(fysio en pijnstillers af en toe)
Dat ellendige gevoel gaat over, wanhoop niet.
Ik dacht al waar ben je.
Zelf heb ik 2 jaar geleden een whiplash opgelopen door een aanrijding.
De beste tip die ik je kan geven is : accepteren.
Toe het bij mij net gebeurt was vocht ik als een bezetene om ervan af te komen maar ik bleef daardoor juist stilstaan bleek achteraf.
Het is toch mild hersenletsel en dat heeft in de eerste plaats rust nodig.
heel goed naar je lichaam luisteren en niet over je grenzen heen.
Moe?
Gewoon even rusten.
Druk feestje?
Niet lang blijven.
etc.etc.
Pas toen ik zo ging leven begon de weg naar herstel.
Na 2 jaar zijn alle symptomen allang verdwenen behalve chronisch schouderpijn.(fysio en pijnstillers af en toe)
Dat ellendige gevoel gaat over, wanhoop niet.
dinsdag 15 mei 2012 om 23:58
quote:fantastissima schreef op 15 mei 2012 @ 23:47:
Succes morgen bij de HA en kop op,je gaat je weer beter voelen het heeft alleen TIJD nodig gun jezelf die. Je kan wél dingen goed doen en bent zeker niet flut! Knuffel van je forumzus. en hoop dat je lekker slaapt vannacht.Dank! Ook voor jou een knuf en slaap lekker!
Succes morgen bij de HA en kop op,je gaat je weer beter voelen het heeft alleen TIJD nodig gun jezelf die. Je kan wél dingen goed doen en bent zeker niet flut! Knuffel van je forumzus. en hoop dat je lekker slaapt vannacht.Dank! Ook voor jou een knuf en slaap lekker!
woensdag 16 mei 2012 om 00:04
Hoi Wynette,
Dank voor je reactie. En fijn dat je (bijna) weer volledig bent hersteld.
Ik probeer het ook te accepteren, maar het lukt me niet altijd.....ik dacht dat ik na een maandje wel weer de oude zou zijn.
Sommige klachten zijn pas de afgelopen weken opgedoken, en dat had ik gewoon niet meer verwacht.
Zoals die licht en geluid overgevoeligheid. Met zonnig weer een wandeling maken is een drama.
Ik heb nu wel geleerd waar ongeveer mijn grenzen liggen, maar het is zo moeilijk af en toe. Dan ben ik thuis en voel ik me goed.
Voel me dan zelfs schuldig dat ik thuis zit. Maar zodra ik iets onderneem, iets simpels, dan word ik meteen weer teruggefloten.
Maargoed, ik hou me vast aan het idee dat het ooit wel weer beter wordt. Het heeft tijd nodig. Ik had alleen niet verwacht er zolang mee rond te lopen, dus ik moet nu gewoon even accepteren dat het niet anders is.
Dank voor je reactie. En fijn dat je (bijna) weer volledig bent hersteld.
Ik probeer het ook te accepteren, maar het lukt me niet altijd.....ik dacht dat ik na een maandje wel weer de oude zou zijn.
Sommige klachten zijn pas de afgelopen weken opgedoken, en dat had ik gewoon niet meer verwacht.
Zoals die licht en geluid overgevoeligheid. Met zonnig weer een wandeling maken is een drama.
Ik heb nu wel geleerd waar ongeveer mijn grenzen liggen, maar het is zo moeilijk af en toe. Dan ben ik thuis en voel ik me goed.
Voel me dan zelfs schuldig dat ik thuis zit. Maar zodra ik iets onderneem, iets simpels, dan word ik meteen weer teruggefloten.
Maargoed, ik hou me vast aan het idee dat het ooit wel weer beter wordt. Het heeft tijd nodig. Ik had alleen niet verwacht er zolang mee rond te lopen, dus ik moet nu gewoon even accepteren dat het niet anders is.
woensdag 16 mei 2012 om 07:40
Mopsie, dat accepteren. Man wat is dat moeilijk, he! Ik herken het volledig. Elke keer denk ik het geaccepteerd te hebben en dan blijkt later toch van niet .
Geef vandaag maar goed aan bij de huisarts wat het allemaal met je doet. Wie weet heeft hij/zij wel goede tips en/of therapeuten voor je. Zoals iemand al zei: "Het is toch een soort hersenletsel". En dan kan je je thuis, als het rustig is, prima voelen, maar als je dan wat wilt gaan doen.....
Ik had gisteren ook even een dipje. De arbo-arts had me weer volledig afgekeurd en dat voelt toch heel naar elke keer. Maar vandaag gaan we weer met goede moed verder.
Heb je al duidelijkheid van de verzekeringen e.d?
Zorg dat je alles goed bijhoudt: kosten, klachten met de datum erbij, verslagen van een bedrijfsarts e.d.
Sterkte vandaag!
Geef vandaag maar goed aan bij de huisarts wat het allemaal met je doet. Wie weet heeft hij/zij wel goede tips en/of therapeuten voor je. Zoals iemand al zei: "Het is toch een soort hersenletsel". En dan kan je je thuis, als het rustig is, prima voelen, maar als je dan wat wilt gaan doen.....
Ik had gisteren ook even een dipje. De arbo-arts had me weer volledig afgekeurd en dat voelt toch heel naar elke keer. Maar vandaag gaan we weer met goede moed verder.
Heb je al duidelijkheid van de verzekeringen e.d?
Zorg dat je alles goed bijhoudt: kosten, klachten met de datum erbij, verslagen van een bedrijfsarts e.d.
Sterkte vandaag!
woensdag 16 mei 2012 om 08:21
Kelso,
Ik heb een letselschade bureau in de arm genomen en daar heb ik inmiddels ook een gesprek mee gehad. Ik hou alles bij wat ik aan kosten maak en geef dit ook aan ze door. Zo ook het verloop van mijn herstel.
Zij vragen rapporten op van de diverse artsen, dus alles staat op papier.
Zij gaan met de verzekering in conclaaf. Ook de immateriële schade wordt daarin meegenomen, onder de noemer gederfde levensvreugde. Omdat het zo klaar als een klontje is, dat ik geen enkele schuld had aan het ongeluk, zal hier tzt een schadevergoeding uit voortvloeien.
Maar ik zit er maar mooi mee. Door een ander, dat vind ik nog het ergste.
Maargoed, ik ga straks praten met de HA, kijken wat we nog kunnen proberen.
Ik heb een letselschade bureau in de arm genomen en daar heb ik inmiddels ook een gesprek mee gehad. Ik hou alles bij wat ik aan kosten maak en geef dit ook aan ze door. Zo ook het verloop van mijn herstel.
Zij vragen rapporten op van de diverse artsen, dus alles staat op papier.
Zij gaan met de verzekering in conclaaf. Ook de immateriële schade wordt daarin meegenomen, onder de noemer gederfde levensvreugde. Omdat het zo klaar als een klontje is, dat ik geen enkele schuld had aan het ongeluk, zal hier tzt een schadevergoeding uit voortvloeien.
Maar ik zit er maar mooi mee. Door een ander, dat vind ik nog het ergste.
Maargoed, ik ga straks praten met de HA, kijken wat we nog kunnen proberen.
