Psyche
alle pijlers
Huwelijk onder druk
zaterdag 12 mei 2012 om 15:50
Al ongeveer een jaar heb ik een postnatale depressie. Jammer genoeg ben ik er nog steeds niet vanaf. Naast mijn somberheid heb ik last van emotionele uitbarstingen. Dit resulteert in ruzie tussen mij en mijn man. Nu zijn wij op een punt gekomen dat er over scheiden wordt gesproken. Tijdens mijn uitbarstingen word ik een ander mens. Ik zeg dingen waar ik achteraf spijt van heb, maar dat is het al te laat. ik neem mij voor beter op te letten,maar ik lijk er geen controle over te hebben. Ik voel me vaak eenzaam en onbegrepen. Ben bang dat dit ten koste gaat van mijn huwelijk. Als het niet werkt, werkt het natuurlijk niet, maar ik wil niet hierdoor uit elkaar. Ik heb inmiddels al mijn vrienden kwijtgeraakt en sta er in principe alleen voor. Ik ben ten einde raad..
zaterdag 12 mei 2012 om 16:08
Ongeveer een maand na mijn bevalling ben ik hulp gaan zoeken. Ik loop nog steeds bij de psych en de psychiater. Ik gebruik nu mijn derde medicatie. Ik doe zo mijn best om de adviezen op te volgen, maar soms lijkt het niet te lukken. Ik lijk wel uitgeput en tijdens zo'n uitbarsting lijk ik wel bezeten en een ander mens. Ik kan niks anders dan huilen en dingen zeggen die ik niet wil. Ik ga volgende week weer naar de psych, want dit gaat zo niet langer. Maar dan voel ik me zo;n zeikerd, mede omdat het al mijn derde medicatie is. Nu voel ik me wat rustiger, maar heb net weer ruzie gehad met mijn man. ik hou zielsveel van hem, maar kleine dingen worden erg groot in mijn ogen.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:11
Goed dat je wel professionele hulp hebt, maar wat moeilijk moet het zijn dat het zo lang duurt en nu zelfs je relatie zo beschadigd is.
Je schreef dat er over scheiden wordt gesproken, denk je dat eventueel een 'middenweg' bespreekbaar zou zijn? Dat jullie misschien alleen tijdelijk even apart wonen? In het geval dat samenwonen echt niet meer zou gaan.
Geen idee of dat jullie zou helpen.
Je schreef dat er over scheiden wordt gesproken, denk je dat eventueel een 'middenweg' bespreekbaar zou zijn? Dat jullie misschien alleen tijdelijk even apart wonen? In het geval dat samenwonen echt niet meer zou gaan.
Geen idee of dat jullie zou helpen.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:21
Bedankt voor de reacties! Misschien is het inderdaad verstandig om tijdelijk apart te wonen, maar we hebben die luxe op dit moment niet. Ik zit in de ziektewet en krijg geen vetpot (wat uiteraard begrijpelijk is). Mijn doel is mezelf zo snel mogelijk een beetje goed voelen zodat ik kan functioneren en werken. Dat punt heb ik nog niet kunnen bereiken jammer genoeg. Ik voel me zo instabiel en vermoeid, dit maakt het ook allemaal zo moeilijk. Nu ik wat helderder kan nadenken geef ik mezelf een schop onder de kont en ga het voorleggen aan de psych. Wellicht er medicatie is dat wel werkt, dit lijkt mij niet normaal lijkt mij. Wat ik heb lijkt inderdaad op psychoses. Heb overigens tijdens mijn slaap ook last van rare dingen. Zo word ik regelmatig wakker en kan mij niet bewegen! Het lijkt wel of ik word vastgehouden. Ook zie ik enge dingen. Net of er iemand dan naast mij staat, maar kan mij niet omdraaien. Ben ik nou gek aan het worden of hoort dit bij een psychose...
zaterdag 12 mei 2012 om 16:24
quote:shirley83 schreef op 12 mei 2012 @ 16:21:
Bedankt voor de reacties! Misschien is het inderdaad verstandig om tijdelijk apart te wonen, maar we hebben die luxe op dit moment niet. Ik zit in de ziektewet en krijg geen vetpot (wat uiteraard begrijpelijk is). Mijn doel is mezelf zo snel mogelijk een beetje goed voelen zodat ik kan functioneren en werken. Dat punt heb ik nog niet kunnen bereiken jammer genoeg. Ik voel me zo instabiel en vermoeid, dit maakt het ook allemaal zo moeilijk. Nu ik wat helderder kan nadenken geef ik mezelf een schop onder de kont en ga het voorleggen aan de psych. Wellicht er medicatie is dat wel werkt, dit lijkt mij niet normaal lijkt mij. Wat ik heb lijkt inderdaad op psychoses. Heb overigens tijdens mijn slaap ook last van rare dingen. Zo word ik regelmatig wakker en kan mij niet bewegen! Het lijkt wel of ik word vastgehouden. Ook zie ik enge dingen. Net of er iemand dan naast mij staat, maar kan mij niet omdraaien. Ben ik nou gek aan het worden of hoort dit bij een psychose...Nee, dat lijkt meer op slaapverlamming. Zoek het eens op.
Bedankt voor de reacties! Misschien is het inderdaad verstandig om tijdelijk apart te wonen, maar we hebben die luxe op dit moment niet. Ik zit in de ziektewet en krijg geen vetpot (wat uiteraard begrijpelijk is). Mijn doel is mezelf zo snel mogelijk een beetje goed voelen zodat ik kan functioneren en werken. Dat punt heb ik nog niet kunnen bereiken jammer genoeg. Ik voel me zo instabiel en vermoeid, dit maakt het ook allemaal zo moeilijk. Nu ik wat helderder kan nadenken geef ik mezelf een schop onder de kont en ga het voorleggen aan de psych. Wellicht er medicatie is dat wel werkt, dit lijkt mij niet normaal lijkt mij. Wat ik heb lijkt inderdaad op psychoses. Heb overigens tijdens mijn slaap ook last van rare dingen. Zo word ik regelmatig wakker en kan mij niet bewegen! Het lijkt wel of ik word vastgehouden. Ook zie ik enge dingen. Net of er iemand dan naast mij staat, maar kan mij niet omdraaien. Ben ik nou gek aan het worden of hoort dit bij een psychose...Nee, dat lijkt meer op slaapverlamming. Zoek het eens op.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:27
Juist omdat je nu anders bent dan anders, denk ik dat dit niet het moment is om zulke drastische beslissingen te nemen....
Daarmee zeg ik niet dat het niet zwaar is voor jou, je partner en je gezin. Want ik kan me een klein beetje voorstellen hoe het moet zijn.
Misschien eerst nog verder 'zoeken' naar een manier om hier mee om te gaan? Samen met je behandelaars? Gaat je man ook wel een mee naar therapie, of wordt hij er op en andere manier bij betrokken? Misschien dat hij hierdoor meer begrip zou kunnen krijgen? Klinkt eenvouder dan het is, dat realiseer ik me wel....
Daarmee zeg ik niet dat het niet zwaar is voor jou, je partner en je gezin. Want ik kan me een klein beetje voorstellen hoe het moet zijn.
Misschien eerst nog verder 'zoeken' naar een manier om hier mee om te gaan? Samen met je behandelaars? Gaat je man ook wel een mee naar therapie, of wordt hij er op en andere manier bij betrokken? Misschien dat hij hierdoor meer begrip zou kunnen krijgen? Klinkt eenvouder dan het is, dat realiseer ik me wel....
zaterdag 12 mei 2012 om 16:28
Heb even gegoogeld en ja dat is precies wat ik regelmatig in mijn slaap heb! Wist niet dat dat bestond! Heb het inmiddels meerdere keren ervaren en het is echt doodeng..
Met psychose bedoel ik meer mijn emotionele uitbarstingen, ik lijk mezelf te verliezen. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik hiertegen kan doen..
Met psychose bedoel ik meer mijn emotionele uitbarstingen, ik lijk mezelf te verliezen. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik hiertegen kan doen..
zaterdag 12 mei 2012 om 16:29
Wat heftig ... ik kan je inhoudelijk niet wijzer maken, maar denk dat je wel goed goede info van anderen kunt krijgen, aan de reacties al te zien.
Besprek anders wat je hier aan info/ tips krijg ook eens met je psycholoog/ psyschiater. Wie weet is de diagnose uiteindelijk wel anders/ breder dan een postnatale depresie.
Heel veel sterkte!!!
Besprek anders wat je hier aan info/ tips krijg ook eens met je psycholoog/ psyschiater. Wie weet is de diagnose uiteindelijk wel anders/ breder dan een postnatale depresie.
Heel veel sterkte!!!
zaterdag 12 mei 2012 om 16:33
Ik heb het geluk dat mijn man in de zorg werkt en wel met mensen met psychische problemen die opgenomen zijn. Regelmatig krijgt hij te maken met vrouwen met een PND en zegt dat hij mij erin herkent op sommige vlakken. Hij toont wel begrip, maar ik merk dat hij het steeds moeilijker krijgt. Hij is een heel positief en opgewekt persoon, zelfs dat begint te veranderen. ik wil niet dat hij ongelukkig wordt door mij. Pff, krijg alweer een brok in mijn keel. Ik wou dat ik weer normaal kon zijn..
zaterdag 12 mei 2012 om 16:36
Ik heb veel aan de reacties hier. Heb het gevoel dat ik er toch niet helemaal alleen voor sta. -xxx- Je hebt gelijk, misschien speelt er wel meer naast een PND. Ik ga een afspraak maken bij de psych, dat is het beste. Deze is helaas op vakantie, maar komt over 1,5 week terug. Kon niet wachten, voel me soms zo diep gezakt.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:51
Kan het zijn dat je echt uitgeput bent en een tijdje absolute rust nodig hebt om bij te tanken? Die slaapverlamming wijst denk ik ook op een wat verstoord slaapritme. En het is niet zo raar dat je al aan je derde soort medicatie bezig bent, het is soms gewoon zoeken voordat je de juiste hebt die bij je past. Is het een optie om zelf tijdelijk opgenomen te worden? En al je vrienden kwijtgeraakt. Dat is heftig zeg, hoe kan dat?
zaterdag 12 mei 2012 om 17:16
Ik ben echt uitgeput. Mijn man kwam ook met het voorstel om mij te laten opnemen. Helaas moet ik het dan zelf betalen en dat wordt dan erg krap/ onmogelijk. Ergens wil ik het wel. ik ben wel zo iemand die geholpen wil worden hoe beroerd ik me ook voel.
Het is inderdaad zoeken naar de juiste medicatie. Vind de bijwerkingen alleen zo naar. Moet natuurlijk ook nog voor mijn kindje zorgen. Zo lijkt het net of ik overal over klaag, dat is natuurlijk niet mijn bedoeling! Ik ga zeker verder zoeken naar de juiste.
Voordat ik depressief werd sprak ik regelmatig mensen. Ik heb niet zoveel vrienden als mijn man, maar had ze wel. Toen ik depressief werd zonderde ik mezelf van mensen af. Heb het dus ook aan mezelf te danken. Ik had er geen zin en energie meer voor. Heb zelfs een ander nummer genomen. Ik wilde alleen zijn en rust. Ik had een vriendin die er van op de hoogte was wat er speelde, maar zij heeft zelf afstand genomen. Al met al heb ik op dit moment geen vrienden meer.
Het is inderdaad zoeken naar de juiste medicatie. Vind de bijwerkingen alleen zo naar. Moet natuurlijk ook nog voor mijn kindje zorgen. Zo lijkt het net of ik overal over klaag, dat is natuurlijk niet mijn bedoeling! Ik ga zeker verder zoeken naar de juiste.
Voordat ik depressief werd sprak ik regelmatig mensen. Ik heb niet zoveel vrienden als mijn man, maar had ze wel. Toen ik depressief werd zonderde ik mezelf van mensen af. Heb het dus ook aan mezelf te danken. Ik had er geen zin en energie meer voor. Heb zelfs een ander nummer genomen. Ik wilde alleen zijn en rust. Ik had een vriendin die er van op de hoogte was wat er speelde, maar zij heeft zelf afstand genomen. Al met al heb ik op dit moment geen vrienden meer.
zaterdag 12 mei 2012 om 18:14
Heb je op dit moment helemaal geen sociaal netwerk meer? Hoe zien jouw sociale contacten er op dit moment uit? (Ik bedoel dan ook familie/ buren etc.)
Lijkt me namelijk ook best moeilijk als je geen mensen hebt (als dat het geval is), op je partner na, waar je je last mee deelt en mensen die je zo nu en dan ook nog een glimlach bezorgen
Lijkt me namelijk ook best moeilijk als je geen mensen hebt (als dat het geval is), op je partner na, waar je je last mee deelt en mensen die je zo nu en dan ook nog een glimlach bezorgen
zaterdag 12 mei 2012 om 19:09
In het begin heb ik een bloedtest laten doen en alle waarden waren goed. Kwam er maar iets uit, dan was de reden bekend en kon er wat aan gedaan worden. Om eerlijk te zijn had ik ook meer van de medicatie verwacht. Van de medicatie die ik nu gebruik krijg ik ook eetbuien en dat maakt mij alleen nog depressiever. Hoop dat er nog meer alternatieven zijn.
Op dit moment heb ik geen druk sociaal leven. Mijn man is het tegenovergestelde en heeft ook nog eens een grote familie. Ik heb een hele lieve schoonmoeder. Ze is erg modern en onderneemt graag dingen. Ik probeer met haar dingen te doen (ze is best jong). Daarnaast heb ik af en toe contact met mijn zus en nichtje. Zo zou ik bijvoorbeeld vandaag met ze afspreken, maar heb het afgezegd. Zit ik daar de hele tijd met een brok in mijn keel. Ze zijn beiden erg druk doordeweeks. Ik gun ze een leuk weekend. Heb besloten niet af te spreken. Mijn dochtertje is bij haar schoonmoeder. Ik kon het vandaag echt niet opbrengen om haar te verzorgen. Hier voel ik me ook zeker schuldig over, maar het is even niet anders..
Op dit moment heb ik geen druk sociaal leven. Mijn man is het tegenovergestelde en heeft ook nog eens een grote familie. Ik heb een hele lieve schoonmoeder. Ze is erg modern en onderneemt graag dingen. Ik probeer met haar dingen te doen (ze is best jong). Daarnaast heb ik af en toe contact met mijn zus en nichtje. Zo zou ik bijvoorbeeld vandaag met ze afspreken, maar heb het afgezegd. Zit ik daar de hele tijd met een brok in mijn keel. Ze zijn beiden erg druk doordeweeks. Ik gun ze een leuk weekend. Heb besloten niet af te spreken. Mijn dochtertje is bij haar schoonmoeder. Ik kon het vandaag echt niet opbrengen om haar te verzorgen. Hier voel ik me ook zeker schuldig over, maar het is even niet anders..
zaterdag 12 mei 2012 om 20:06
Je hoeft je er niet schuldig over te voelen dat je je dochtertje door je schoonmoeder laat verzorgen zo nu en dan. Ik vind juist dat het heel sterk is om hulp bij de zorg voor haar te vragen en accepteren. Zo komt je dochtertje niks te kort en ga jij geen strijd met jezelf aan op dit punt, een strijd die wellicht meer negativiteit kan leveren.
Zijn er nog (kleine) dingetjes waar je blij van wordt? Of waar je energie uit kan halen?
Zijn er nog (kleine) dingetjes waar je blij van wordt? Of waar je energie uit kan halen?
zaterdag 12 mei 2012 om 21:00
Ik wil het beste voor haar en dat kan ik op dit moment niet altijd geven. Ik moet wel hulp accepteren anders gaat het ten koste van haar en dat is het laatste wat ik wil. Gelukkig heeft ze het goed bij mijn schoonouders, ze komt altijd vrolijk terug en dat maakt mij ook blij.
Goede vraag... Waar word ik blij van.. Het enige waar ik op dit moment blij van word is als mijn dochtertje blij is. Dat doet mij heel veel. Ook word ik blij van mijn man. Hij is voor mij het zonnetje in huis, maar door mij gaat het af en toe minder. Verder probeer ik iedere dag te wandelen, want van binnen blijven wordt je ook niet bepaald vrolijk..
Goede vraag... Waar word ik blij van.. Het enige waar ik op dit moment blij van word is als mijn dochtertje blij is. Dat doet mij heel veel. Ook word ik blij van mijn man. Hij is voor mij het zonnetje in huis, maar door mij gaat het af en toe minder. Verder probeer ik iedere dag te wandelen, want van binnen blijven wordt je ook niet bepaald vrolijk..
zaterdag 12 mei 2012 om 21:43
Ja, denk dat het zeker wel belangrijk is om kleine dingetjes te blijven zoeken waardoor je je blij voelt. Dit stukje ook te blijven voeden. Maar ik weet ook hoe lastig dit is.
En als je bijv. met je zus en nichtje afspreekt, misschien kun je de afspraak dan zo inrichten dat jij je er toch prettig bij voelt. Niet te 'grote' dingen doen. Wat maakt dat je een brok in je keel voelt?
En als je bijv. met je zus en nichtje afspreekt, misschien kun je de afspraak dan zo inrichten dat jij je er toch prettig bij voelt. Niet te 'grote' dingen doen. Wat maakt dat je een brok in je keel voelt?
zaterdag 12 mei 2012 om 21:59
Je hebt gelijk. Ik probeer iedere dag toch iets te doen. Meestal is dit een wandeling, ook al voel ik mij zo moe. Anders doorbreek ik die vicieuze cirkel nooit. Iedere dag moet ik mij er weer toe zetten.
Ik wil niet afspreken als ik mij erg slecht voel, omdat ik anderen er niet mee wil belasten. Vaak probeer ik vrolijk mee te doen of in ieder geval niet erg depri over te komen, maar soms lukt het me niet. Die brok in mijn keel voel ik omdat telkens mijn hart breekt als ik de kleine zie en om het feit dat ik mijn man ongelukkig maak. Vaak gaat hij daarna naar vrienden en knapt weer wat op. Als we samen blijven is de sfeer al niet leuk meer, we hebben dat beiden rust nodig. Hij houdt van dingen ondernemen en dat wil ik hem niet ontnemen. Anders houdt hij het ook niet vol. Hij werkt al zoveel. Ik word erg verdrietig omdat het net lijkt of ik geleefd word, ik zeg dingen waar ik achteraf veel spijt van krijg maar op dat moment lijkt het wel of ik het niet kan stoppen.
Ik wil niet afspreken als ik mij erg slecht voel, omdat ik anderen er niet mee wil belasten. Vaak probeer ik vrolijk mee te doen of in ieder geval niet erg depri over te komen, maar soms lukt het me niet. Die brok in mijn keel voel ik omdat telkens mijn hart breekt als ik de kleine zie en om het feit dat ik mijn man ongelukkig maak. Vaak gaat hij daarna naar vrienden en knapt weer wat op. Als we samen blijven is de sfeer al niet leuk meer, we hebben dat beiden rust nodig. Hij houdt van dingen ondernemen en dat wil ik hem niet ontnemen. Anders houdt hij het ook niet vol. Hij werkt al zoveel. Ik word erg verdrietig omdat het net lijkt of ik geleefd word, ik zeg dingen waar ik achteraf veel spijt van krijg maar op dat moment lijkt het wel of ik het niet kan stoppen.