Relaties
alle pijlers
Nerveus...hoop dat ik het kan...
woensdag 23 mei 2012 om 09:27
Even hier mijn hart luchten en verhaal doen...
Nu bijna 2 jaar geleden werd ik heel erg verliefd op een jeugdvriend, die verliefdheid was wederzijds. Na de middelbare school waren we elkaar uit het oog verloren, maar 10 jaar later 'vond' hij mij op 'het net'.
Alle goedbedoelde waarschuwingen van mensen uit mijn omgeving, dat het té snel na mijn 'scheiding' van de vader van mijn kids was (nog geen 2 maanden) sloeg ik in de wind. Er was ook gewoon geen houden aan. Ook mijn nieuwe vriend had net een scheiding achter de rug.
De eerste maanden zat ik op de bekende roze wolk. Ik was in jaren niet zo gelukkig geweest en wist 'dit is hém!!' Na een maand of 4 stelde we elkaars kids aan elkaar voor. Hij een jongen, ik 2 jongens, zo'n beetje in dezelfde leeftijdscategorie. Tussen de kids klikte het eigenlijk meteen.
Na een maand of 5 donderde ik echter keihard van die wolk af toen mijn vriend bij mij kwam en zei dat hij het niet meer kon. Zijn ex vrouw had aangegeven dat ze spijt had dat ze bij hem was weggegaan en dat ze hem terug wilde. Je moet deze man kennen om te weten dat 'zijn gezin' álles voor hem is en dat was hem zo ontnomen. Het was niet zozeer om háár dat hij twijfelde of hij het misschien nog een kans moest geven, maar meer om het feit dat hij zijn gezin dan weer onder één dak zou hebben. Hij is erg conservatief.
Mijn wereld stortte in, we hebben lang gepraat en besloten een time out in te lassen. Die time out duurde 6 weken, toen ik merkte dat hij vaker contact zocht en voordat ik er echt erg in had, waren we weer samen. Ik ben hier natuurlijk lang onzeker door geweest. We hebben er ook nooit écht heel serieus over gepraat. Het gebeurde gewoon en ik nam aan dat hij voor zichzelf dus de beslissing had genomen dat 'teruggaan' niet echt een optie was.
Gelukkige maanden volgde, waarin we steeds hechter werden, waarin de kids ook een band kregen met elkaar. We deden leuke dingen met z'n vijven en eind van de zomer zijn we met z'n vijven op vakantie geweest.
Ik was gelukkig, hoewel ik het ook lastig vond. Zo met de kinderen...je komt gewoon voor lastige situaties te staan met een kind van een ander. Ik merkte wel aan hem dat hij het hier nog moeilijker mee had. Ik ben 2 jongens gewend, die maken ruzie, herrie enz., hij heeft er 1..die maakt dus geen ruzie met broertjes en zusjes.
Ik ging steeds meer nadenken over de 'toekomst', maar als ik het ter sprake bracht reageerde hij stug. Eigenlijk kwam na die vakantie een beetje de ommekeer...
Ondertussen speelde er ook van alles. Zijn ex was voor de zoveeltste keer weg bij haar nieuwe vriend, van wie ze inmiddels ook in verwachting liep. Iedere keer dat zij weg ging bij haar vriend, werd ik onzeker, want dan zou ze wel weer gaan roepen dat ze haar ex man, mijn vriend, terug wilde. Vanaf het moment ook dat zij echt 'definitief' brak met haar vriend, merkte ik bij mijn vriend een verandering.
De laatste weken van onze relatie voelde ik me vooral vaak onzeker.
Begin december, een dag nadat we gezellig met z'n alleen Sinterklaas hadden gevierd, stond mijn vriend onverwachts voor mijn neus met de woorden 'ik kan het niet meer'.
Ik was boos dit keer, maar bovenal ongelooflijk verdrietig. Wat heb ik een ontzettend liefdesverdriet gehad, tot vorig jaar wist ik niet hoe dat voelde.
Nadat de eerste boosheid geluwd was en we er een paar keer over gepraat hadden samen, ging ik er ook anders tegen aan kijken. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik snapte hem ook wel. We waren te snel en te hard van stapel gelopen. We hadden geen van twee nauwelijks de tijd genomen onze scheidingen te verwerken. De situatie met de kinderen ervaarde we alletwee als lastig en vaak liep ik bij een uitje met z'n vijven op mijn teentjes.
Inmiddels zijn we vijf maanden verder. In die vijf maanden zijn er weken geweest waarin er niet of nauwelijks contact was, maar sinds een week of 6 zien we elkaar minstens 1 x in de week. Dan komt hij gezellig bij mij een filmpje kijken, eten we wat en ja..we zijn ook intiem.
Maar goed...ik heb nu zoiets van 'alles leuk en aardig, maar ik wil weten waar ik aan toe ben'. Sommige van jullie zullen zeggen 'wat maakt het uit, laat het lekker zo' en geloof me, ik wou dat ik het kon, heb het geprobeerd, maar ik ben er de persoon niet naar.
Ik hoef echt niet zo'n relatie als we voorheen hadden, maar ik wil wel enigszins weten waar ik aan toe ben. Steek ik mijn energie in iets wat nooit meer wordt dan dit? Dan is het voor mij klaar. Hoe moeilijk ik dat ook ga vinden, want dan is het echt definitief, helemaal over....
Vanavond komt hij om te praten. Heb hier heel erg tegen op gezien...ik ben bang dat ik dichtklap als het eenmaal zover is. Dat ik het niet meer durf omdat ik niet wil dat dit 'ophoudt'....
Wat wil ik hiermee? Geen idee eigenlijk....ik moest het even kwijt...en ben ook wel benieuwd naar reacties...ik zie het zelf allemaal niet zo helder meer.
Nu bijna 2 jaar geleden werd ik heel erg verliefd op een jeugdvriend, die verliefdheid was wederzijds. Na de middelbare school waren we elkaar uit het oog verloren, maar 10 jaar later 'vond' hij mij op 'het net'.
Alle goedbedoelde waarschuwingen van mensen uit mijn omgeving, dat het té snel na mijn 'scheiding' van de vader van mijn kids was (nog geen 2 maanden) sloeg ik in de wind. Er was ook gewoon geen houden aan. Ook mijn nieuwe vriend had net een scheiding achter de rug.
De eerste maanden zat ik op de bekende roze wolk. Ik was in jaren niet zo gelukkig geweest en wist 'dit is hém!!' Na een maand of 4 stelde we elkaars kids aan elkaar voor. Hij een jongen, ik 2 jongens, zo'n beetje in dezelfde leeftijdscategorie. Tussen de kids klikte het eigenlijk meteen.
Na een maand of 5 donderde ik echter keihard van die wolk af toen mijn vriend bij mij kwam en zei dat hij het niet meer kon. Zijn ex vrouw had aangegeven dat ze spijt had dat ze bij hem was weggegaan en dat ze hem terug wilde. Je moet deze man kennen om te weten dat 'zijn gezin' álles voor hem is en dat was hem zo ontnomen. Het was niet zozeer om háár dat hij twijfelde of hij het misschien nog een kans moest geven, maar meer om het feit dat hij zijn gezin dan weer onder één dak zou hebben. Hij is erg conservatief.
Mijn wereld stortte in, we hebben lang gepraat en besloten een time out in te lassen. Die time out duurde 6 weken, toen ik merkte dat hij vaker contact zocht en voordat ik er echt erg in had, waren we weer samen. Ik ben hier natuurlijk lang onzeker door geweest. We hebben er ook nooit écht heel serieus over gepraat. Het gebeurde gewoon en ik nam aan dat hij voor zichzelf dus de beslissing had genomen dat 'teruggaan' niet echt een optie was.
Gelukkige maanden volgde, waarin we steeds hechter werden, waarin de kids ook een band kregen met elkaar. We deden leuke dingen met z'n vijven en eind van de zomer zijn we met z'n vijven op vakantie geweest.
Ik was gelukkig, hoewel ik het ook lastig vond. Zo met de kinderen...je komt gewoon voor lastige situaties te staan met een kind van een ander. Ik merkte wel aan hem dat hij het hier nog moeilijker mee had. Ik ben 2 jongens gewend, die maken ruzie, herrie enz., hij heeft er 1..die maakt dus geen ruzie met broertjes en zusjes.
Ik ging steeds meer nadenken over de 'toekomst', maar als ik het ter sprake bracht reageerde hij stug. Eigenlijk kwam na die vakantie een beetje de ommekeer...
Ondertussen speelde er ook van alles. Zijn ex was voor de zoveeltste keer weg bij haar nieuwe vriend, van wie ze inmiddels ook in verwachting liep. Iedere keer dat zij weg ging bij haar vriend, werd ik onzeker, want dan zou ze wel weer gaan roepen dat ze haar ex man, mijn vriend, terug wilde. Vanaf het moment ook dat zij echt 'definitief' brak met haar vriend, merkte ik bij mijn vriend een verandering.
De laatste weken van onze relatie voelde ik me vooral vaak onzeker.
Begin december, een dag nadat we gezellig met z'n alleen Sinterklaas hadden gevierd, stond mijn vriend onverwachts voor mijn neus met de woorden 'ik kan het niet meer'.
Ik was boos dit keer, maar bovenal ongelooflijk verdrietig. Wat heb ik een ontzettend liefdesverdriet gehad, tot vorig jaar wist ik niet hoe dat voelde.
Nadat de eerste boosheid geluwd was en we er een paar keer over gepraat hadden samen, ging ik er ook anders tegen aan kijken. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik snapte hem ook wel. We waren te snel en te hard van stapel gelopen. We hadden geen van twee nauwelijks de tijd genomen onze scheidingen te verwerken. De situatie met de kinderen ervaarde we alletwee als lastig en vaak liep ik bij een uitje met z'n vijven op mijn teentjes.
Inmiddels zijn we vijf maanden verder. In die vijf maanden zijn er weken geweest waarin er niet of nauwelijks contact was, maar sinds een week of 6 zien we elkaar minstens 1 x in de week. Dan komt hij gezellig bij mij een filmpje kijken, eten we wat en ja..we zijn ook intiem.
Maar goed...ik heb nu zoiets van 'alles leuk en aardig, maar ik wil weten waar ik aan toe ben'. Sommige van jullie zullen zeggen 'wat maakt het uit, laat het lekker zo' en geloof me, ik wou dat ik het kon, heb het geprobeerd, maar ik ben er de persoon niet naar.
Ik hoef echt niet zo'n relatie als we voorheen hadden, maar ik wil wel enigszins weten waar ik aan toe ben. Steek ik mijn energie in iets wat nooit meer wordt dan dit? Dan is het voor mij klaar. Hoe moeilijk ik dat ook ga vinden, want dan is het echt definitief, helemaal over....
Vanavond komt hij om te praten. Heb hier heel erg tegen op gezien...ik ben bang dat ik dichtklap als het eenmaal zover is. Dat ik het niet meer durf omdat ik niet wil dat dit 'ophoudt'....
Wat wil ik hiermee? Geen idee eigenlijk....ik moest het even kwijt...en ben ook wel benieuwd naar reacties...ik zie het zelf allemaal niet zo helder meer.
woensdag 23 mei 2012 om 09:41
Ik zou jezelf en de kids even op de 1e plek zetten, onafhankelijk van de keuzes die deze man maakt, is het belangrijk dat je ook voor jezelf keuzes maakt.
Ook jij en de kids hebben volgens mij rust nodig om de achterliggende periode te verwerken. Deze man is er niet uit en gaat misschien nog wel een paar keer heen en weer of erger hij eet van 2 walletjes. Zijn intenties zijn misschien niet slechts, maar de vraag is of deze situatie goed voor jou is.
Als je zoveel gevoelens hebt, een tijd met elkaar bent omgegaan en er zijn kids in het spel, dan mag je hem best om duidelijkheid vragen. Ik raad je onafhankelijk van zijn antwoord aan om sowieso voor jezelf te kiezen.
Ook jij en de kids hebben volgens mij rust nodig om de achterliggende periode te verwerken. Deze man is er niet uit en gaat misschien nog wel een paar keer heen en weer of erger hij eet van 2 walletjes. Zijn intenties zijn misschien niet slechts, maar de vraag is of deze situatie goed voor jou is.
Als je zoveel gevoelens hebt, een tijd met elkaar bent omgegaan en er zijn kids in het spel, dan mag je hem best om duidelijkheid vragen. Ik raad je onafhankelijk van zijn antwoord aan om sowieso voor jezelf te kiezen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 23 mei 2012 om 09:44
Ik vind dat je best mag vragen hoe hij de zaken nu ziet.
Het kan best zijn dat hij (of jullie beiden) de scheiding nog moet verwerken, maar persoonlijk zou ik dan ook niet zo'n half-half relatie willen.
Jij bent verliefd op hem, als hij niet klaar is om helemaal voor je te gaan, dan eindigt dit weer in tranen.
Je bent geen jojo.
Het kan best zijn dat hij (of jullie beiden) de scheiding nog moet verwerken, maar persoonlijk zou ik dan ook niet zo'n half-half relatie willen.
Jij bent verliefd op hem, als hij niet klaar is om helemaal voor je te gaan, dan eindigt dit weer in tranen.
Je bent geen jojo.
woensdag 23 mei 2012 om 09:44
"Steek ik mijn energie in iets wat nooit meer wordt dan dit? Dan is het voor mij klaar. Hoe moeilijk ik dat ook ga vinden, want dan is het echt definitief, helemaal over...."
Dit is de kern denk ik. Jij wilt meer dan wat het nu is dus zeg dat tegen hem.
Dit is de kern denk ik. Jij wilt meer dan wat het nu is dus zeg dat tegen hem.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
woensdag 23 mei 2012 om 09:44
Voor de kids is het duidelijk hoor. Na die breuk in december is er geen sprake meer van geweest dat wij iets samen doen mét de kinderen erbij. Ik zou dat ook ábsoluut niet willen.
Ik wil inderdaad duidelijkheid, want voor mijn gevoel is het nu wel erg makkelijk voor hem zo.
De kids gaan overigens nog steeds heel leuk met elkaar om, zitten bij elkaar op school.
Ik wil inderdaad duidelijkheid, want voor mijn gevoel is het nu wel erg makkelijk voor hem zo.
De kids gaan overigens nog steeds heel leuk met elkaar om, zitten bij elkaar op school.
woensdag 23 mei 2012 om 09:49
@ viva-amber; ik weet dat jij gelijk hebt... De situatie zoals die nu is is zéker niet goed voor me. Ik word er onzeker en gestressed van, vandaar dat ik ook duidelijkheid wil.
@ slempie; waarom wordt altijd meteen dat 'afhankelijk zijn' erbij gehaald. Ik ben niet 'afhankelijk' van hem, maar ik hou wel erg veel van deze man. Sommige dingen zijn ook wel het knokken waard en idd...tot op zekere hoogte, er is een grens en mijn grens is bereikt.
@ nouschi; dit is inderdaad de kern en dit is de vraag die ik hem vanavond wil stellen. Kan er wel een heel verhaal bij verzinnen, maar dit is waar het voor mij om draait.
@ slempie; waarom wordt altijd meteen dat 'afhankelijk zijn' erbij gehaald. Ik ben niet 'afhankelijk' van hem, maar ik hou wel erg veel van deze man. Sommige dingen zijn ook wel het knokken waard en idd...tot op zekere hoogte, er is een grens en mijn grens is bereikt.
@ nouschi; dit is inderdaad de kern en dit is de vraag die ik hem vanavond wil stellen. Kan er wel een heel verhaal bij verzinnen, maar dit is waar het voor mij om draait.
woensdag 23 mei 2012 om 10:00
Nou ik zou gewoon denk ik het heel duidelijk stellen dan meer dan dat het nu is nooit meer gaat worden.
Dus latten en 1 of wellicht 2x per week afspreken en daarnaast zou ik mijn eigen leven willen houden want hij heeft het nu al 2x geflikt te zeggen dat hij het niet meer kon de 3de gebeurde niet bij mij.
Dus latten en 1 of wellicht 2x per week afspreken en daarnaast zou ik mijn eigen leven willen houden want hij heeft het nu al 2x geflikt te zeggen dat hij het niet meer kon de 3de gebeurde niet bij mij.
woensdag 23 mei 2012 om 10:05
@ hekje ik heb het gesprek voorgesteld
@ priempje daar heb je ook een punt, heb ik ook al aan gedacht. Stel het wordt wel weer meer...wie zegt mij dat zijn ex vrouw weer geen sprijt krijgt...heb wel het idee dat hij er helemaal klaar mee is...ze heeft weer iets geflikt en nu praten ze geloof ik niet eens meer met elkaar...
@ priempje daar heb je ook een punt, heb ik ook al aan gedacht. Stel het wordt wel weer meer...wie zegt mij dat zijn ex vrouw weer geen sprijt krijgt...heb wel het idee dat hij er helemaal klaar mee is...ze heeft weer iets geflikt en nu praten ze geloof ik niet eens meer met elkaar...
woensdag 23 mei 2012 om 10:18
Jij laat het wel heel erg van andere mensen afhangen. Je schuift jouw verantwoordelijkheid voor jouzelf af naar andere mensen, dat is die afhankelijkheid die ik opmerk in jouw verhaal (en waarschijnlijk anderen ook).
Wanneer kom jij voor jezelf op? Wanneer ga jij het voorbeeld geven aan jouw kinderen dat je heus niet over je heen moet laten lopen om je geliefd te kunnen voelen en dat je respectvol met elkaar moet omgaan?
Wanneer kom jij voor jezelf op? Wanneer ga jij het voorbeeld geven aan jouw kinderen dat je heus niet over je heen moet laten lopen om je geliefd te kunnen voelen en dat je respectvol met elkaar moet omgaan?
woensdag 23 mei 2012 om 10:53
Hm. Toch is er iets scheef, wat me irriteert aan dit verhaal. Niet aan jou hoor, maar het klopt gewoon niet, de invalshoek. Hoe zal ik het eens uitleggen....
Ik denk dat je je moet afvragen, of JIJ überhaupt wel verder wil met een man die in zo'n korte relatie al zo vaak heeft aangegeven het niet meer te kunnen.
Je laat het nu van hem afhangen, maar heb je je dat zélf wel al afgevraagd?
Stel, hij wil met jou verder nu; ga je je dan niet constant druk maken over wanneer hij de volgende paniekaanval krijgt en met de staart tussen de benen weer vertrekt?
Jij wilt toch ook iemand die echt voor jou én jouw kids gaat?
Bovendien, vind ik daarnaast, gescheiden is gescheiden. Wat zijn ex-vrouw ook roept, hij geeft geen goed signaal naar jou toe af door zo wispelturig om te gaan met zowel jou als haar.
Nogmaals ik gun je alle geluk hoor, zo te horen ben je een hartstikke (te?) lieve vrouw en een lieve moeder, maar ik denk dat je nu ook voor jezelf moet beslissen wat JIJ wilt. En dan pas verder kijken wat 'meneer' wil :-)
Maar dat is enkel mijn bescheiden mening... :-) Veel succes!
Ik denk dat je je moet afvragen, of JIJ überhaupt wel verder wil met een man die in zo'n korte relatie al zo vaak heeft aangegeven het niet meer te kunnen.
Je laat het nu van hem afhangen, maar heb je je dat zélf wel al afgevraagd?
Stel, hij wil met jou verder nu; ga je je dan niet constant druk maken over wanneer hij de volgende paniekaanval krijgt en met de staart tussen de benen weer vertrekt?
Jij wilt toch ook iemand die echt voor jou én jouw kids gaat?
Bovendien, vind ik daarnaast, gescheiden is gescheiden. Wat zijn ex-vrouw ook roept, hij geeft geen goed signaal naar jou toe af door zo wispelturig om te gaan met zowel jou als haar.
Nogmaals ik gun je alle geluk hoor, zo te horen ben je een hartstikke (te?) lieve vrouw en een lieve moeder, maar ik denk dat je nu ook voor jezelf moet beslissen wat JIJ wilt. En dan pas verder kijken wat 'meneer' wil :-)
Maar dat is enkel mijn bescheiden mening... :-) Veel succes!
woensdag 23 mei 2012 om 11:05
Hallo Radeloosje,
Weet je..je hébt gelijk. Dat is het idiote, dat ik dat verstandelijk echt wel weet. Ergens zit er iets in mij, waardoor ik mij zo opstel.
Ik denk dat je je moet afvragen, of JIJ überhaupt wel verder wil met een man die in zo'n korte relatie al zo vaak heeft aangegeven het niet meer te kunnen.
Verstandelijk NEE! Gevoelsmatig: ik weet dat er hier waarschijnlijk heeeel veel vrouwen zijn die 'hun' vent verdedigen. Hij is écht lief, hij heeft écht goede bedoelingen, hij bedoelt het écht niet zo'....dus hoe geloofwaardig ben ik als ik dat zeg. En toch doe ik het...want écht waar...het is een superlieve man...die helaas OOK een rugzak heeft, die hij maar heel erg moelijk van zich af kan schudden. De tijd die we samen hebben gehad, de tijd die leuk was, zonder dreiging van 'de ex', was een geweldige, gelukkige tijd. Hij is nooit teruggegaan naar zijn ex, raakt alleen in de war van haar ontboezemingen. Na een goed aantal jaren getrouwd geweest te zijn met hem, ként ze hem door en door en weet ze precies wat ze moet zeggen om hem te bespelen. Ik heb me vaak afgevraagd of het haar om hém te doen is, of om het feit dat als ZIJ niet gelukkig is (weer weg bij haar nieuwe vriend) hij dat ook niet mag zijn. Ze gunt hem geen rust en geluk. Ze gunt het hem niet dat hij hun scheiding een plekje geeft en verder kan met zijn leven. Tuurlijk...daar is hij zelf ook bij! Hij mag ook best wat meer ruggegraat tonen, maar het is net alsof je een hond een bot voorhoudt. Inmiddels is hij er wél achter dat ooit teruggaan geen optie is. Het zou niet werken, binnen no-time weers stuk lopen en wat heeft dat voor consequenties voor zijn zoon. Sorry een heel verhaal, maar wat ik wil zeggen is, naast mijn verstand speelt mijn gevoel een grote rol..en deze man is een lieverd en ik ben heel veel van hem gaan houden...door te zeggen en 'nu klaar' breek ik ook dat laatste lijntje...tuurlijk is het triest om om die reden aan iemand vast te houden...en dat ben ik dan ook niet van plan, sterker nog..ik kán het ook niet! Het voelt niet goed naar mijn eigen ik.
Bedankt voor je mening hoor!
Weet je..je hébt gelijk. Dat is het idiote, dat ik dat verstandelijk echt wel weet. Ergens zit er iets in mij, waardoor ik mij zo opstel.
Ik denk dat je je moet afvragen, of JIJ überhaupt wel verder wil met een man die in zo'n korte relatie al zo vaak heeft aangegeven het niet meer te kunnen.
Verstandelijk NEE! Gevoelsmatig: ik weet dat er hier waarschijnlijk heeeel veel vrouwen zijn die 'hun' vent verdedigen. Hij is écht lief, hij heeft écht goede bedoelingen, hij bedoelt het écht niet zo'....dus hoe geloofwaardig ben ik als ik dat zeg. En toch doe ik het...want écht waar...het is een superlieve man...die helaas OOK een rugzak heeft, die hij maar heel erg moelijk van zich af kan schudden. De tijd die we samen hebben gehad, de tijd die leuk was, zonder dreiging van 'de ex', was een geweldige, gelukkige tijd. Hij is nooit teruggegaan naar zijn ex, raakt alleen in de war van haar ontboezemingen. Na een goed aantal jaren getrouwd geweest te zijn met hem, ként ze hem door en door en weet ze precies wat ze moet zeggen om hem te bespelen. Ik heb me vaak afgevraagd of het haar om hém te doen is, of om het feit dat als ZIJ niet gelukkig is (weer weg bij haar nieuwe vriend) hij dat ook niet mag zijn. Ze gunt hem geen rust en geluk. Ze gunt het hem niet dat hij hun scheiding een plekje geeft en verder kan met zijn leven. Tuurlijk...daar is hij zelf ook bij! Hij mag ook best wat meer ruggegraat tonen, maar het is net alsof je een hond een bot voorhoudt. Inmiddels is hij er wél achter dat ooit teruggaan geen optie is. Het zou niet werken, binnen no-time weers stuk lopen en wat heeft dat voor consequenties voor zijn zoon. Sorry een heel verhaal, maar wat ik wil zeggen is, naast mijn verstand speelt mijn gevoel een grote rol..en deze man is een lieverd en ik ben heel veel van hem gaan houden...door te zeggen en 'nu klaar' breek ik ook dat laatste lijntje...tuurlijk is het triest om om die reden aan iemand vast te houden...en dat ben ik dan ook niet van plan, sterker nog..ik kán het ook niet! Het voelt niet goed naar mijn eigen ik.
Bedankt voor je mening hoor!
woensdag 23 mei 2012 om 11:19
Je komt in ieder geval wel heel verstandig over, volgens mij heb je zelf ook wel heel goed door waar de problemen liggen. Maar inderdaad: het is 'graag of helemaal niet', hij heeft nu lang genoeg de tijd gehad om te twijfelen, toch? Ook al hou je nog zo veel van hem, je moet ook aan jezelf en je kinderen blijven denken...
Succes!
Succes!
woensdag 23 mei 2012 om 11:29
Ja dat klopt helemaal. Ik heb lang mijn gevoel gevolgd hierin, maar mijn verstand komt steeds vaker om de hoek kijken en het conflict tussen die 2 zuigt echt té veel energie en dat ga ik merken. Ik heb een maand of 2 terug de belofte naar mijzelf gemaakt dat als het gaat komen tot slapeloze nachten en er teveel over piekeren, dan is het op deze manier niet aan mij besteed en moet er duidelijkheid komen, ongeacht de uitkomst.