Psyche
alle pijlers
Op straat leven
zaterdag 26 mei 2012 om 23:35
Waarschijnlijk een erg naief topic, maar hoe komen mensen op straat te leven? Het was, sinds ik een keer een meid in de kroeg tegen kwam die vertelde dat ze op straat geleefd had, een grote angst van mij. Ik heb wel een master diploma, een goed sociaal leven en ben redelijk stabiel, maar alles kan zich zo omdraaien...
Hoor vaak dat "zwervers"verslaafd zijn, betekent dit dan dat ze hun uitkering uitgeven aan drugs en daarom geen huis hebben? Of zijn ze juist verslaafd omdat ze niks hebben en dus alleen maar gelukkig kunnen worden van drugs...
Volgens mijn psycholoog heeft iedereen recht op een uitkering, maar waarom zijn er dan zwervers?
Hoe zit dit:S
(merk dat ik veel dingen van het grote mensen leven niet snap, ben nu bezig met mezelf "opvoeden".)
Hoor vaak dat "zwervers"verslaafd zijn, betekent dit dan dat ze hun uitkering uitgeven aan drugs en daarom geen huis hebben? Of zijn ze juist verslaafd omdat ze niks hebben en dus alleen maar gelukkig kunnen worden van drugs...
Volgens mijn psycholoog heeft iedereen recht op een uitkering, maar waarom zijn er dan zwervers?
Hoe zit dit:S
(merk dat ik veel dingen van het grote mensen leven niet snap, ben nu bezig met mezelf "opvoeden".)
zondag 27 mei 2012 om 01:10
En wat denk je van innerlijke onrust.
Het niet op één plek kunnen blijven. Door niet kunnen hechten, door het gemis van een stevige basis, trauma's, verlies, of wat ook.
Niet stil kunnen staan, terugkijken of vooruitkijken. Gewoon maar doen wat ingegeven wordt, impulsief, bijna instinctief. (ik heb NU geld, dus ik wil het NU uitgeven / Ik heb NU pijn, dus ik wil het NU verdoven ... enz)
Ik ken zo iemand, die erg dicht bij me staat.
De omgeving van die persoon wil vanuit de eigen stabiele basis vaak allerlei oplossingen aandragen: 'Als je nou dit doet, of dat doet.."
Maar het is supergecompliceerd, het gaat namelijk vaak niet om de regels, mogelijkheden, procedures. Er is veel meer aan de hand wat eerst aangepakt moet worden.
Innerlijke onrust bijvoorbeeld. Waardoor veroorzaakt dan ook, maar meestal door van allerlei psychische problemen.
Maar er zullen echt wel meer redenen zijn hoor.
Misschien willen sommige mensen écht helemaal volledig vrijwillig met hun volle verstand kiezen voor een zwerversbestaan.
Al geloof ik dat niet zo.
Het niet op één plek kunnen blijven. Door niet kunnen hechten, door het gemis van een stevige basis, trauma's, verlies, of wat ook.
Niet stil kunnen staan, terugkijken of vooruitkijken. Gewoon maar doen wat ingegeven wordt, impulsief, bijna instinctief. (ik heb NU geld, dus ik wil het NU uitgeven / Ik heb NU pijn, dus ik wil het NU verdoven ... enz)
Ik ken zo iemand, die erg dicht bij me staat.
De omgeving van die persoon wil vanuit de eigen stabiele basis vaak allerlei oplossingen aandragen: 'Als je nou dit doet, of dat doet.."
Maar het is supergecompliceerd, het gaat namelijk vaak niet om de regels, mogelijkheden, procedures. Er is veel meer aan de hand wat eerst aangepakt moet worden.
Innerlijke onrust bijvoorbeeld. Waardoor veroorzaakt dan ook, maar meestal door van allerlei psychische problemen.
Maar er zullen echt wel meer redenen zijn hoor.
Misschien willen sommige mensen écht helemaal volledig vrijwillig met hun volle verstand kiezen voor een zwerversbestaan.
Al geloof ik dat niet zo.
zondag 27 mei 2012 om 08:32
En precies hier ga je de mist in TO, want zo makkelijk is dat dus niet. Ik zal je een beeld schetsen over hoe het kan gaan.
Je relatie gaat over omdat hij niet met je trauma's om kan gaan. Huis staat op zijn naam en hij zet je er uit. Wegens je psychische problemen ben je niet in staat om te werken (vind je zelf) maar het UWV vindt van wel. Een uitkering kun je dus vergeten.
Je gaat op zoek naar een baantje als wc schoonmaker maar helaas, ze nemen alleen lager opgeleiden en daar sta je dan met je papiertje. Ondertussen heb je ook nog eens geen huis, want je kunt niet bij je ouders terecht en je hebt geen vrienden meer omdat ze het niet eens waren met je relatie/ te klein wonen/ het te druk hebben met zichzelf/geen zin hebben in jouw problemen.
Je slaapt een paar nachten in je auto en probeert op een wachtlijst voor een woning te komen, Voor jou 10000 anderen dus sluit maar achteraan mevrouw. Je probeert het via de particuliere sector maar ohw jee, daar moet je 1 maand borg, 1 maand commissie en een maand huur vooruit betalem. Bam, 2000 euro. Die heb je niet want je hebt geen werk en geen uitkering.
Je verkoopt wat persoonlijke spullen om eten te kunnen kopen en dan is je ID bijna verlopen. Wat nu? Je hebt geen vaste woon of verblijfplaats, geen geld, schulden lopen op (want je verzekeringen lopen gewoond door) en geen dak boven je hoofd. Werk is niet te vinden en als het is er dan op 30 km afstand. Daar kun je niet heen want je hebt je auto moeten verkopen omdat je geen geld had voor de APK en je onverzekerd bent (gelukkig heb je dat gedaan voor je ID verliep en je kon hem dus nog overschrijven) en je hebt zelfs geen geld voor een bus.
Ik denk dat je jezelf dan nu dakloos kunt noemen. En dat zonder verslaving of enorme schulden. Kan iedereen gebeuren, ook hoger opgeleide mensen die blijkbaar wel de weg naar de (geestelijke) hulpverlening hebben gevonden.
En trots? Zet dat maar aan de kant als je zo goed als op straat staat, al dagen niks gegeten hebt en een uitzichtloze toekomst hebt. Wat moet dat moet.
zondag 27 mei 2012 om 09:02
I ken het verhaal van een zwerver in mijn oude woonplaats. Hij was cardioloog in het amc in amsterdam. Op een dag kwam hij thuis, de kinderen beneden spelend, zijn vrouw boven in bed met een ander. Hij is zo verschrikkelijk doorgeslagen toen dat hij zijn huis uit is gegaan en nooit meer is terug gegaan. Hij loopt nu echt al een zwerver met een karretje door de stad. Ik spreek hem wel eens, zo ver dat gaat natuurlijk want hij is zwaar verslaafd en laat mij dan altijd de foto zien van zijn twee dochters die hij in een zak bewaart met andere kleine spullen van thuis. Heel erg natuurlijk. Ik woon nu niet meer in die stad maar zo twee maak per jaar ga ik terug, en als ik hem zie dan herkent hij mij ook wel. Maar van echt praten komt het niet.
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
zondag 27 mei 2012 om 09:24
een kennis van mij raakte dakloos toen hij door zijn vader na een ruzie op straat werd gezet, op dat moment had hij geen werk, geen uitkering, geen inkomen, wel verslavingsproblemen, zat wel in de slachtofferol en is toen in een caravan gaan slapen, waardoor hij weer in problemen kwam met justitie en zo verviel hij van de regen in de drup en is dus een tijd dakloos geweest en heeft vaak eten gestolen uit supermarkten etc. en overal en nergens geslapen, in portieken dan bij "vrienden"etc. Uiteindelijk is alles goedgekomen nadat hij hulp geaccepteerd heeft van de juiste mensen na een zwaar dieptepunt, die kennis heeft nu een goede baan, een huis gekocht met zijn partner, geen verslavingsproblemen meer etc.
vaak is het een combinatie van omstandigheden waardoor mensen van de regen in de drup raken en niet op de hoogte zijn van mogelijkheden en niet willen of geholpen kunnen worden vanwege hun beperkingen al dan niet opgelopen door trauma s uit het verleden. In nederland is er wel voor iedereen een vangnet als je de juiste wegen en de juiste mensen tegenkomt.....
vaak is het een combinatie van omstandigheden waardoor mensen van de regen in de drup raken en niet op de hoogte zijn van mogelijkheden en niet willen of geholpen kunnen worden vanwege hun beperkingen al dan niet opgelopen door trauma s uit het verleden. In nederland is er wel voor iedereen een vangnet als je de juiste wegen en de juiste mensen tegenkomt.....
zondag 27 mei 2012 om 09:29
verder heb ik een aantal jaren geleden een zwerver willen helpen aan onderdak etc. maar vrij snel kwam ik er achter toen er mogelijkheden hiervoor waren hij dat bij nader inzien toch niet wilde, het was vrij simpel, hij had tijdelijk een eigen kamer kunnen krijgen binnen een ggz instelling en vanuit daaruit weer verder terugkomen in de maatschappij. toen hij die mogelijkheid kreeg heeft hij aangegeven dat hij dit toch niet wilde...eigen keuze dus.
zondag 27 mei 2012 om 14:42
Oh er is zeker wat aan de hand maar die 6 psychologen is al sinds mijn prille puberteit eerst had ik een psycholoog toen ik 13 was, toen kreeg ik een andere binnen dezelfde organisatie, toen een tijdje niks, toen weer een psycholoog die haar werk niet goed deed (hamerde er op dat ik schulden maakte en uit huis ging terwijl dat alleen maar slechter zou zijn) , toen verhuisde ik, toen weer psycholoog gehad, en toen werd ik depressief en moest ik ergens anders heen, en kreeg ik een therapeut voor de ene therapie en nu een psycholoog voor de andere therapie. Er is heel vaak van therapie en aanpak geswitcht maar ze raakten de juiste snaar niet, pas nu word er echt intensief naar het verleden gekeken.
zondag 27 mei 2012 om 14:49
Of mijn therapie vergoed is in mijn jeugd weet ik niet, denk het wel, nu ben ik volwassen en is er wel eigen bijdrage maar die betalen mijn ouders voor me. (ze dragen nog bij, ik heb een bijbaan en betaal mijn huur en eten, maar de geestelijke zorg nemen zij voor hun rekening want dat is denk ik schuld gevoel van hun kant)
dinsdag 29 mei 2012 om 09:30
Ik heb op straat gezeten omdat ik niet meer thuis mocht wonen. Eerst een tijdje bij verschillende vrienden geslapen maar op een gegeven moment was dat op. Daarbovenop was mijn legitimatie gejat en kon ik geen nieuwe aanvragen want geen geld en kon ik geen werk vinden want geen legitimatie en ook geen adres. Tja, dan zit er vrij weinig anders op. Uiteindelijk zwart werk gevonden, met dat geld legitimatie aangemaakt, daarmee me bij iemand kunnen inschrijven en vanuit daar werk gevonden en nu zit ik al heel lang weer in een huis.
