Gezondheid
alle pijlers
Slaapangst
zaterdag 28 augustus 2010 om 15:23
Hallo allemaal,
Ik ben een meisje van 18 jaar en heb al jaren slaapproblemen. Ik heb het eigenlijk alleen als ik uit me vertrouwde omgeving wegga (dus als ik op vakantie ga of ergens anders slaap). s’Nachts heb ik dan vaak paniekaanvallen/angstaanvallen. Ik krijg dan een soort hartkloppingen en ademhalen gaat moeilijker. Ik krijg dit vooral als ik een tijdje wakker lig. Ik ben dus bang dat ik niet in slaap val en dan een angstaanval krijg. Ik wil dus het liefst zo snel mogelijk slapen, maar hoe meer je je daar druk om maakt des te minder het lukt.
Overdag ben ik altijd al heel bang voor de nacht, en dat ik dan niet in slaap kan vallen. Dan denk ik er de hele tijd aan, en maak ik mezelf helemaal gek. Hopeloos word je ervan. Dus overdag heb ik al angst voor de angst. Ik heb ook al vaak slaappillen geprobeerd, maar die helpen soms. Ontspannen in bed lijkt ook niet te helpen, en rustig ademen ook niet echt.
Ik heb dit probleem ongeveer vanaf me 6e, toen me ouders gingen scheiden. Eerst dachten we gewoon dat het heimwee was, zoals veel kinderen hebben. Totdat ik een keer op vakantie was met me moeder. Ik maakte me zo druk om te gaan slapen, dat ik er ziek van werd en moest kotsen enzo. En ik wou niks anders dan naar huis gaan. Als ik er nu last van heb kots ik niet meer, maar zit wel de hele tijd met een rot gevoel in me maag.
Ik loop nu al jaren bij een psycholoog die me erbij probeert te helpen. Het slapen ergens anders ging soms beter en ook soms heel slecht. Als ik lekker in me vel zit lijkt het beter te gaan, en zodra er dingen slecht gaan gaat het slapen ergens anders ook niet.
Ik wil graag van dit probleem af, en ik weet niet meer wat ik moet doen.
Heeft iemand tips of herken je het? En kan ik er nog vanaf komen?
Groetjes Alexandra
Ik ben een meisje van 18 jaar en heb al jaren slaapproblemen. Ik heb het eigenlijk alleen als ik uit me vertrouwde omgeving wegga (dus als ik op vakantie ga of ergens anders slaap). s’Nachts heb ik dan vaak paniekaanvallen/angstaanvallen. Ik krijg dan een soort hartkloppingen en ademhalen gaat moeilijker. Ik krijg dit vooral als ik een tijdje wakker lig. Ik ben dus bang dat ik niet in slaap val en dan een angstaanval krijg. Ik wil dus het liefst zo snel mogelijk slapen, maar hoe meer je je daar druk om maakt des te minder het lukt.
Overdag ben ik altijd al heel bang voor de nacht, en dat ik dan niet in slaap kan vallen. Dan denk ik er de hele tijd aan, en maak ik mezelf helemaal gek. Hopeloos word je ervan. Dus overdag heb ik al angst voor de angst. Ik heb ook al vaak slaappillen geprobeerd, maar die helpen soms. Ontspannen in bed lijkt ook niet te helpen, en rustig ademen ook niet echt.
Ik heb dit probleem ongeveer vanaf me 6e, toen me ouders gingen scheiden. Eerst dachten we gewoon dat het heimwee was, zoals veel kinderen hebben. Totdat ik een keer op vakantie was met me moeder. Ik maakte me zo druk om te gaan slapen, dat ik er ziek van werd en moest kotsen enzo. En ik wou niks anders dan naar huis gaan. Als ik er nu last van heb kots ik niet meer, maar zit wel de hele tijd met een rot gevoel in me maag.
Ik loop nu al jaren bij een psycholoog die me erbij probeert te helpen. Het slapen ergens anders ging soms beter en ook soms heel slecht. Als ik lekker in me vel zit lijkt het beter te gaan, en zodra er dingen slecht gaan gaat het slapen ergens anders ook niet.
Ik wil graag van dit probleem af, en ik weet niet meer wat ik moet doen.
Heeft iemand tips of herken je het? En kan ik er nog vanaf komen?
Groetjes Alexandra
zaterdag 28 augustus 2010 om 15:41
zaterdag 28 augustus 2010 om 15:45
Ik ken iemand die heeft ook paniek/angst gedachten, maar dan als hij te weinig heeft geslapen. Dan is hij bang dat de dag echt een drama wordt. Hij slikt nu sinds een paar maanden daarvoor antidepressive (paraxoctine of zoiets??) en nu heeft hij geen last meer van deze paniek en angst gedachten en kan hij gerust weinig slapen (hij moet vaak nachten doorhalen wegens studie en werk).
zaterdag 28 augustus 2010 om 16:07
Hoi Alexandra,
Ik heb een hele tijd lang ook last van paniek aanvallen gehad.
Ik herken het gevoel en ik weet dat dit enorm vervelend is.
Ik ben in therapie gegaan en ben er ook achter gekomen waardoor ik angst en paniekaanvallen kreeg.
Heb mij in mijn jeugd nooit veilig kunnen voelen, groeide in een onveilige omgeving op.
Bepaalde gebeurtenissen die je mee maakt als kind kunnen een impact op je hebben. Waarschijnlijk voelde jij je na de scheiding tussen je ouders niet meer zo veilig.
Wat een reden kan zijn voor allerlei angstgedachten.
De oorzaak van een paniek aanval komt vooral door de gedachten die je hebt op dat moment.
Dat zijn onbewuste, dan al wel niet bewuste gedachten over allerlei dingen die er zouden 'kunnen gebeuren.
Door gedachten ontstaat er gevoel.
Voorheen dacht ik altijd dat ik eerst een gevoel had, en daardoor over bepaalde dingen ging denken. In feite steekt dat anders in elkaar.
Als ik dit aan mensen voorleg geloven ze het in eerste instantie niet. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: " Ja maar als ik een spin zie, dan dnek ik niet eerst : O jee een spin wat eng. Om vervolgens dan pas bang te worden"
Maar in feite is dit wel het geval, Dat heeft met associaties te maken. De hersen werken zo snel! Dat je zon gedachte bijna niet kan opmerken.
Meestal zit het dus ook zo dat je het een en ander met elkaar associert. Heb je een nare ervaring met iets, dan zal je de volgende keer waakzamer zijn en zal je snel eerder een angst gevoel hebben over het geen waar je destijds ook al een nare ervaring mee had.
Je kan het overigens in een soort driehoek zien.
Gedachten -> Gevoel-> handelen.
Je hebt een gedachte, daardoor een gevoel, en naar dat gevoel handel je. Of handelt je lichaam door een reactie te geven.
Eigenlijk is het een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is als je niet weet waar hij begint.
Belangrijk is ten eerste om te onderzoeken of je gedachten realistisch zijn of niet. Waarschijnlijk zijn de meeste gedachten niet realistisch. Daarna is het belangrijk jezelf een geruststellende gedachten te geven..
Bijvoorbeeld als je in je bed ligt : Natuurlijk kan ik lekker slapen, ik heb mijn nachtrust nodig, ik heb een fijn bed en ik sta morgen weer fris op.
Het door anders te denken creer je ook een ander gevoel: gedachten->gevoel-> handelen.
Dus wanneer je positieve gedachten heb zal je gevoel veranderen en daar zal je lichaam dan ook heel anders reageren dan bij angst gedachten.
Jouw lichaam reageerd namelijk op die manier (hartkloppingen, benauwd, etc etc) Omdat jij je continue een situatie creerd waarin je je angstig voelt. Jouw lichaam reageerd automatisch op als je te lang angstgedachten hebt. Dat is dus eigenlijk wat er gebeurd.
Het is eigenlijk een natuurlijk systeem. Je lichaam reageert op een denkbeeldige gebeurtenis. Daarmee creer je dezelfde reactie als wanneer je echt in gevaar zou zijn.
Dit is overigens niet alleen met angstige dingen maar ook met positieve dingen. Om maar een voorbeeld te noemen: Wanneer je verliefd bent en de desbetreffende persoon ziet kan het zijn dat je een kriebel in je buik voelt. Vervolgens zit je op de fiets naar huis, of in de auto of what ever denk je weer aan datzelfde moment terug wanneer je hem of haar zag en vervolgens voel je weer die zelfde kriebel..
Of wanneer je een reclame op tv ziet van chips o.i.d. Meestal krijg je er daadwerkelijk ook zin in wat jou weer aanzet tot een zak chips te kopen.
Of bijvoorbeeld wanneer je iemand op tv ziet roken. Rokers krijgen dan meestal ook spontaan zin in een sigaret.
Het positieve denken zal niet in het begin niet makkelijk zijn, dat komt omdat de de mens over het algemeen onbewust de neiging heeft er weer een negatieve gedachten er tegen over te zetten. Dit betreft vooral mensen die al erg onzeker of angstig zijn.
Maar met kleine stapjes lukt het wel. Het duurt ook iets langer omdat je jezelf moet aanleren weer anders te denken. Je angstgedachten zit immers zo in je systeem.
Voor mij heeft het erg goed geholpen, en geloof mij ik had een zware angststoornis. elke dag 3 a 4 paniek aanvallen, durfde de straat niet meer op, ik had allerlei angsten vroeger. Durfde geen stekkers meer in het stopcontact te doen, vond openbaarverik durfde voor mijn angstaanvallen werkelijk alles.
ik hoop dat je er iets aan hebt, als je nog vragen hebt stel ze maar gewoon
Ik heb een hele tijd lang ook last van paniek aanvallen gehad.
Ik herken het gevoel en ik weet dat dit enorm vervelend is.
Ik ben in therapie gegaan en ben er ook achter gekomen waardoor ik angst en paniekaanvallen kreeg.
Heb mij in mijn jeugd nooit veilig kunnen voelen, groeide in een onveilige omgeving op.
Bepaalde gebeurtenissen die je mee maakt als kind kunnen een impact op je hebben. Waarschijnlijk voelde jij je na de scheiding tussen je ouders niet meer zo veilig.
Wat een reden kan zijn voor allerlei angstgedachten.
De oorzaak van een paniek aanval komt vooral door de gedachten die je hebt op dat moment.
Dat zijn onbewuste, dan al wel niet bewuste gedachten over allerlei dingen die er zouden 'kunnen gebeuren.
Door gedachten ontstaat er gevoel.
Voorheen dacht ik altijd dat ik eerst een gevoel had, en daardoor over bepaalde dingen ging denken. In feite steekt dat anders in elkaar.
Als ik dit aan mensen voorleg geloven ze het in eerste instantie niet. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: " Ja maar als ik een spin zie, dan dnek ik niet eerst : O jee een spin wat eng. Om vervolgens dan pas bang te worden"
Maar in feite is dit wel het geval, Dat heeft met associaties te maken. De hersen werken zo snel! Dat je zon gedachte bijna niet kan opmerken.
Meestal zit het dus ook zo dat je het een en ander met elkaar associert. Heb je een nare ervaring met iets, dan zal je de volgende keer waakzamer zijn en zal je snel eerder een angst gevoel hebben over het geen waar je destijds ook al een nare ervaring mee had.
Je kan het overigens in een soort driehoek zien.
Gedachten -> Gevoel-> handelen.
Je hebt een gedachte, daardoor een gevoel, en naar dat gevoel handel je. Of handelt je lichaam door een reactie te geven.
Eigenlijk is het een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is als je niet weet waar hij begint.
Belangrijk is ten eerste om te onderzoeken of je gedachten realistisch zijn of niet. Waarschijnlijk zijn de meeste gedachten niet realistisch. Daarna is het belangrijk jezelf een geruststellende gedachten te geven..
Bijvoorbeeld als je in je bed ligt : Natuurlijk kan ik lekker slapen, ik heb mijn nachtrust nodig, ik heb een fijn bed en ik sta morgen weer fris op.
Het door anders te denken creer je ook een ander gevoel: gedachten->gevoel-> handelen.
Dus wanneer je positieve gedachten heb zal je gevoel veranderen en daar zal je lichaam dan ook heel anders reageren dan bij angst gedachten.
Jouw lichaam reageerd namelijk op die manier (hartkloppingen, benauwd, etc etc) Omdat jij je continue een situatie creerd waarin je je angstig voelt. Jouw lichaam reageerd automatisch op als je te lang angstgedachten hebt. Dat is dus eigenlijk wat er gebeurd.
Het is eigenlijk een natuurlijk systeem. Je lichaam reageert op een denkbeeldige gebeurtenis. Daarmee creer je dezelfde reactie als wanneer je echt in gevaar zou zijn.
Dit is overigens niet alleen met angstige dingen maar ook met positieve dingen. Om maar een voorbeeld te noemen: Wanneer je verliefd bent en de desbetreffende persoon ziet kan het zijn dat je een kriebel in je buik voelt. Vervolgens zit je op de fiets naar huis, of in de auto of what ever denk je weer aan datzelfde moment terug wanneer je hem of haar zag en vervolgens voel je weer die zelfde kriebel..
Of wanneer je een reclame op tv ziet van chips o.i.d. Meestal krijg je er daadwerkelijk ook zin in wat jou weer aanzet tot een zak chips te kopen.
Of bijvoorbeeld wanneer je iemand op tv ziet roken. Rokers krijgen dan meestal ook spontaan zin in een sigaret.
Het positieve denken zal niet in het begin niet makkelijk zijn, dat komt omdat de de mens over het algemeen onbewust de neiging heeft er weer een negatieve gedachten er tegen over te zetten. Dit betreft vooral mensen die al erg onzeker of angstig zijn.
Maar met kleine stapjes lukt het wel. Het duurt ook iets langer omdat je jezelf moet aanleren weer anders te denken. Je angstgedachten zit immers zo in je systeem.
Voor mij heeft het erg goed geholpen, en geloof mij ik had een zware angststoornis. elke dag 3 a 4 paniek aanvallen, durfde de straat niet meer op, ik had allerlei angsten vroeger. Durfde geen stekkers meer in het stopcontact te doen, vond openbaarverik durfde voor mijn angstaanvallen werkelijk alles.
ik hoop dat je er iets aan hebt, als je nog vragen hebt stel ze maar gewoon
zaterdag 28 augustus 2010 om 17:48
Een heel vervelend probleem en wat somehow schrijft is idd zo, maar ik ga ervanuit dat als jij bij een psycholoog loopt dat je dat verhaal al kent. Het is wel wat uitgebreider als hierboven beschreven staat en het valt niet mee om je gedachtes daadwerkelijk te veranderen, daar heb je tijd en hulp voor nodig.
Heel veel succes!
Heel veel succes!
zaterdag 28 augustus 2010 om 18:17
Als je je eigen gedachtes zou willen veranderen, dan zou je ook een cursus NLP kunnen proberen. Hierbij leer je om je gedachten patroon te herkennen én om deze te doorbreken. Je hebt namelijk wel een keuze in hoe je reageert op de dingen om je heen en datgene wat er in je hoofd afspeelt. Kijk, gedachtes onderdrukken is niet mogelijk, ze komen gewoon in je op. Maar je kunt wel leren wat er er vervolgens mee kunt doen.
zaterdag 28 augustus 2010 om 18:59
quote:somehow schreef op 28 augustus 2010 @ 16:07:
Hoi Alexandra,
Ik heb een hele tijd lang ook last van paniek aanvallen gehad.
Ik herken het gevoel en ik weet dat dit enorm vervelend is.
Ik ben in therapie gegaan en ben er ook achter gekomen waardoor ik angst en paniekaanvallen kreeg.
Heb mij in mijn jeugd nooit veilig kunnen voelen, groeide in een onveilige omgeving op.
Bepaalde gebeurtenissen die je mee maakt als kind kunnen een impact op je hebben. Waarschijnlijk voelde jij je na de scheiding tussen je ouders niet meer zo veilig.
Wat een reden kan zijn voor allerlei angstgedachten.
De oorzaak van een paniek aanval komt vooral door de gedachten die je hebt op dat moment.
Dat zijn onbewuste, dan al wel niet bewuste gedachten over allerlei dingen die er zouden 'kunnen gebeuren.
Door gedachten ontstaat er gevoel.
Voorheen dacht ik altijd dat ik eerst een gevoel had, en daardoor over bepaalde dingen ging denken. In feite steekt dat anders in elkaar.
Als ik dit aan mensen voorleg geloven ze het in eerste instantie niet. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: " Ja maar als ik een spin zie, dan dnek ik niet eerst : O jee een spin wat eng. Om vervolgens dan pas bang te worden"
Maar in feite is dit wel het geval, Dat heeft met associaties te maken. De hersen werken zo snel! Dat je zon gedachte bijna niet kan opmerken.
Meestal zit het dus ook zo dat je het een en ander met elkaar associert. Heb je een nare ervaring met iets, dan zal je de volgende keer waakzamer zijn en zal je snel eerder een angst gevoel hebben over het geen waar je destijds ook al een nare ervaring mee had.
Je kan het overigens in een soort driehoek zien.
Gedachten -> Gevoel-> handelen.
Je hebt een gedachte, daardoor een gevoel, en naar dat gevoel handel je. Of handelt je lichaam door een reactie te geven.
Eigenlijk is het een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is als je niet weet waar hij begint.
Belangrijk is ten eerste om te onderzoeken of je gedachten realistisch zijn of niet. Waarschijnlijk zijn de meeste gedachten niet realistisch. Daarna is het belangrijk jezelf een geruststellende gedachten te geven..
Bijvoorbeeld als je in je bed ligt : Natuurlijk kan ik lekker slapen, ik heb mijn nachtrust nodig, ik heb een fijn bed en ik sta morgen weer fris op.
Het door anders te denken creer je ook een ander gevoel: gedachten->gevoel-> handelen.
Dus wanneer je positieve gedachten heb zal je gevoel veranderen en daar zal je lichaam dan ook heel anders reageren dan bij angst gedachten.
Jouw lichaam reageerd namelijk op die manier (hartkloppingen, benauwd, etc etc) Omdat jij je continue een situatie creerd waarin je je angstig voelt. Jouw lichaam reageerd automatisch op als je te lang angstgedachten hebt. Dat is dus eigenlijk wat er gebeurd.
Het is eigenlijk een natuurlijk systeem. Je lichaam reageert op een denkbeeldige gebeurtenis. Daarmee creer je dezelfde reactie als wanneer je echt in gevaar zou zijn.
Dit is overigens niet alleen met angstige dingen maar ook met positieve dingen. Om maar een voorbeeld te noemen: Wanneer je verliefd bent en de desbetreffende persoon ziet kan het zijn dat je een kriebel in je buik voelt. Vervolgens zit je op de fiets naar huis, of in de auto of what ever denk je weer aan datzelfde moment terug wanneer je hem of haar zag en vervolgens voel je weer die zelfde kriebel..
Of wanneer je een reclame op tv ziet van chips o.i.d. Meestal krijg je er daadwerkelijk ook zin in wat jou weer aanzet tot een zak chips te kopen.
Of bijvoorbeeld wanneer je iemand op tv ziet roken. Rokers krijgen dan meestal ook spontaan zin in een sigaret.
Het positieve denken zal niet in het begin niet makkelijk zijn, dat komt omdat de de mens over het algemeen onbewust de neiging heeft er weer een negatieve gedachten er tegen over te zetten. Dit betreft vooral mensen die al erg onzeker of angstig zijn.
Maar met kleine stapjes lukt het wel. Het duurt ook iets langer omdat je jezelf moet aanleren weer anders te denken. Je angstgedachten zit immers zo in je systeem.
Voor mij heeft het erg goed geholpen, en geloof mij ik had een zware angststoornis. elke dag 3 a 4 paniek aanvallen, durfde de straat niet meer op, ik had allerlei angsten vroeger. Durfde geen stekkers meer in het stopcontact te doen, vond openbaarverik durfde voor mijn angstaanvallen werkelijk alles.
ik hoop dat je er iets aan hebt, als je nog vragen hebt stel ze maar gewoon
Hee, dankjewel voor je lange reactie. Ik heb het goed doorgelezen, en het geeft me goede moed om door te gaan. Zou je me misschien nog willen aangeven om welke therapie het gaat? En hoelang heb je erover gedaan tot je angsten weg waren?
Groetjes Alexandra
Hoi Alexandra,
Ik heb een hele tijd lang ook last van paniek aanvallen gehad.
Ik herken het gevoel en ik weet dat dit enorm vervelend is.
Ik ben in therapie gegaan en ben er ook achter gekomen waardoor ik angst en paniekaanvallen kreeg.
Heb mij in mijn jeugd nooit veilig kunnen voelen, groeide in een onveilige omgeving op.
Bepaalde gebeurtenissen die je mee maakt als kind kunnen een impact op je hebben. Waarschijnlijk voelde jij je na de scheiding tussen je ouders niet meer zo veilig.
Wat een reden kan zijn voor allerlei angstgedachten.
De oorzaak van een paniek aanval komt vooral door de gedachten die je hebt op dat moment.
Dat zijn onbewuste, dan al wel niet bewuste gedachten over allerlei dingen die er zouden 'kunnen gebeuren.
Door gedachten ontstaat er gevoel.
Voorheen dacht ik altijd dat ik eerst een gevoel had, en daardoor over bepaalde dingen ging denken. In feite steekt dat anders in elkaar.
Als ik dit aan mensen voorleg geloven ze het in eerste instantie niet. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: " Ja maar als ik een spin zie, dan dnek ik niet eerst : O jee een spin wat eng. Om vervolgens dan pas bang te worden"
Maar in feite is dit wel het geval, Dat heeft met associaties te maken. De hersen werken zo snel! Dat je zon gedachte bijna niet kan opmerken.
Meestal zit het dus ook zo dat je het een en ander met elkaar associert. Heb je een nare ervaring met iets, dan zal je de volgende keer waakzamer zijn en zal je snel eerder een angst gevoel hebben over het geen waar je destijds ook al een nare ervaring mee had.
Je kan het overigens in een soort driehoek zien.
Gedachten -> Gevoel-> handelen.
Je hebt een gedachte, daardoor een gevoel, en naar dat gevoel handel je. Of handelt je lichaam door een reactie te geven.
Eigenlijk is het een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is als je niet weet waar hij begint.
Belangrijk is ten eerste om te onderzoeken of je gedachten realistisch zijn of niet. Waarschijnlijk zijn de meeste gedachten niet realistisch. Daarna is het belangrijk jezelf een geruststellende gedachten te geven..
Bijvoorbeeld als je in je bed ligt : Natuurlijk kan ik lekker slapen, ik heb mijn nachtrust nodig, ik heb een fijn bed en ik sta morgen weer fris op.
Het door anders te denken creer je ook een ander gevoel: gedachten->gevoel-> handelen.
Dus wanneer je positieve gedachten heb zal je gevoel veranderen en daar zal je lichaam dan ook heel anders reageren dan bij angst gedachten.
Jouw lichaam reageerd namelijk op die manier (hartkloppingen, benauwd, etc etc) Omdat jij je continue een situatie creerd waarin je je angstig voelt. Jouw lichaam reageerd automatisch op als je te lang angstgedachten hebt. Dat is dus eigenlijk wat er gebeurd.
Het is eigenlijk een natuurlijk systeem. Je lichaam reageert op een denkbeeldige gebeurtenis. Daarmee creer je dezelfde reactie als wanneer je echt in gevaar zou zijn.
Dit is overigens niet alleen met angstige dingen maar ook met positieve dingen. Om maar een voorbeeld te noemen: Wanneer je verliefd bent en de desbetreffende persoon ziet kan het zijn dat je een kriebel in je buik voelt. Vervolgens zit je op de fiets naar huis, of in de auto of what ever denk je weer aan datzelfde moment terug wanneer je hem of haar zag en vervolgens voel je weer die zelfde kriebel..
Of wanneer je een reclame op tv ziet van chips o.i.d. Meestal krijg je er daadwerkelijk ook zin in wat jou weer aanzet tot een zak chips te kopen.
Of bijvoorbeeld wanneer je iemand op tv ziet roken. Rokers krijgen dan meestal ook spontaan zin in een sigaret.
Het positieve denken zal niet in het begin niet makkelijk zijn, dat komt omdat de de mens over het algemeen onbewust de neiging heeft er weer een negatieve gedachten er tegen over te zetten. Dit betreft vooral mensen die al erg onzeker of angstig zijn.
Maar met kleine stapjes lukt het wel. Het duurt ook iets langer omdat je jezelf moet aanleren weer anders te denken. Je angstgedachten zit immers zo in je systeem.
Voor mij heeft het erg goed geholpen, en geloof mij ik had een zware angststoornis. elke dag 3 a 4 paniek aanvallen, durfde de straat niet meer op, ik had allerlei angsten vroeger. Durfde geen stekkers meer in het stopcontact te doen, vond openbaarverik durfde voor mijn angstaanvallen werkelijk alles.
ik hoop dat je er iets aan hebt, als je nog vragen hebt stel ze maar gewoon
Hee, dankjewel voor je lange reactie. Ik heb het goed doorgelezen, en het geeft me goede moed om door te gaan. Zou je me misschien nog willen aangeven om welke therapie het gaat? En hoelang heb je erover gedaan tot je angsten weg waren?
Groetjes Alexandra
zaterdag 28 augustus 2010 om 20:01
Ik heb deeltijdtherapie gedaan, dit omdat ik naast angststoornis ook een depressie had, alhoewel deze twee ook heel vaak samen gaan. Deeltijdtherapie betekende drie dagen in de week naar therapie van smorgens tot smiddags. Ik kon zelf kiezen voor of 1 uur in de week cognitieve therapie of deeltijdtherapie.
Ik koos voor het laatste omdat ik wist dat er veel in mijn hoofd ' opgeruimd' moest worden. In die zin, veel dingen gebeurd in het verleden etc etc.
Nu hoeft het niet zo te zijn dat jij drie dagen per week naar therapie moet hoor. Dat zeg ik, bij mij speelden er allerlei andere factoren mee. Overigens heb ik nooit medicatie gebruikt. Heb daar heel bewust voor gekozen.
Maar ook wat dat betreft is het voor iedereen anders.
Ik denk dat cognitieve therapie wel goed voor je zou kunnen zijn.
Bij cognitieve therapie bekijk je vooral wat voor gedachten je hebt, hoe je kunt proberen deze een andere richting op te sturen en hoe je een beter beeld krijgt van wat er nou gebeurd waardoor je die angsten hebt.
Maar ik vraag me even iets af he? Heeft jouw psycholoog het geen uitgelegd wat ik hier boven schreef over gedachten en dergelijken? Want over het algemeen is dat waar het over gaat.
Natuurlijk is het ook belangrijk te kijken naar wat de oorzaak is. Door bijv. te kijken naar wat zich in het verleden heeft voorgedaan.
Hoelang ik er over gedaan heb? Ja dat is moeilijk te zeggen. Ik ben een jaar in therapie geweest maar ook vanwege andere dingen, moeilijk grenzen aangeven, moeite met bij mijn gevoel komen etc etc..
Het verloop is voor iedereen anders.
Wel kan ik je zeggen dat ik soms nog steeds last heb van irrealistische angsten.. Alleen weet ik er nu anders mee om te gaan. En dat scheelt een hoop. Het is lang niet meer zo erg als eerst.
Maar hoe zit het nou dan met je psycholoog? En loop je al jaren bij de zelfde psych?
Want als je al jaren bij de psych loopt en het helpt niets dan is er toch iets anders nodig of een andere therapeut.
Begrijpelijk is dat het niet ineens overgaat maar 'jaren' vind ik best lang klinken.
Groetjes
Ik koos voor het laatste omdat ik wist dat er veel in mijn hoofd ' opgeruimd' moest worden. In die zin, veel dingen gebeurd in het verleden etc etc.
Nu hoeft het niet zo te zijn dat jij drie dagen per week naar therapie moet hoor. Dat zeg ik, bij mij speelden er allerlei andere factoren mee. Overigens heb ik nooit medicatie gebruikt. Heb daar heel bewust voor gekozen.
Maar ook wat dat betreft is het voor iedereen anders.
Ik denk dat cognitieve therapie wel goed voor je zou kunnen zijn.
Bij cognitieve therapie bekijk je vooral wat voor gedachten je hebt, hoe je kunt proberen deze een andere richting op te sturen en hoe je een beter beeld krijgt van wat er nou gebeurd waardoor je die angsten hebt.
Maar ik vraag me even iets af he? Heeft jouw psycholoog het geen uitgelegd wat ik hier boven schreef over gedachten en dergelijken? Want over het algemeen is dat waar het over gaat.
Natuurlijk is het ook belangrijk te kijken naar wat de oorzaak is. Door bijv. te kijken naar wat zich in het verleden heeft voorgedaan.
Hoelang ik er over gedaan heb? Ja dat is moeilijk te zeggen. Ik ben een jaar in therapie geweest maar ook vanwege andere dingen, moeilijk grenzen aangeven, moeite met bij mijn gevoel komen etc etc..
Het verloop is voor iedereen anders.
Wel kan ik je zeggen dat ik soms nog steeds last heb van irrealistische angsten.. Alleen weet ik er nu anders mee om te gaan. En dat scheelt een hoop. Het is lang niet meer zo erg als eerst.
Maar hoe zit het nou dan met je psycholoog? En loop je al jaren bij de zelfde psych?
Want als je al jaren bij de psych loopt en het helpt niets dan is er toch iets anders nodig of een andere therapeut.
Begrijpelijk is dat het niet ineens overgaat maar 'jaren' vind ik best lang klinken.
Groetjes
zaterdag 28 augustus 2010 om 22:04
quote:somehow schreef op 28 augustus 2010 @ 20:01:
Ik heb deeltijdtherapie gedaan, dit omdat ik naast angststoornis ook een depressie had, alhoewel deze twee ook heel vaak samen gaan. Deeltijdtherapie betekende drie dagen in de week naar therapie van smorgens tot smiddags. Ik kon zelf kiezen voor of 1 uur in de week cognitieve therapie of deeltijdtherapie.
Ik koos voor het laatste omdat ik wist dat er veel in mijn hoofd ' opgeruimd' moest worden. In die zin, veel dingen gebeurd in het verleden etc etc.
Nu hoeft het niet zo te zijn dat jij drie dagen per week naar therapie moet hoor. Dat zeg ik, bij mij speelden er allerlei andere factoren mee. Overigens heb ik nooit medicatie gebruikt. Heb daar heel bewust voor gekozen.
Maar ook wat dat betreft is het voor iedereen anders.
Ik denk dat cognitieve therapie wel goed voor je zou kunnen zijn.
Bij cognitieve therapie bekijk je vooral wat voor gedachten je hebt, hoe je kunt proberen deze een andere richting op te sturen en hoe je een beter beeld krijgt van wat er nou gebeurd waardoor je die angsten hebt.
Maar ik vraag me even iets af he? Heeft jouw psycholoog het geen uitgelegd wat ik hier boven schreef over gedachten en dergelijken? Want over het algemeen is dat waar het over gaat.
Natuurlijk is het ook belangrijk te kijken naar wat de oorzaak is. Door bijv. te kijken naar wat zich in het verleden heeft voorgedaan.
Hoelang ik er over gedaan heb? Ja dat is moeilijk te zeggen. Ik ben een jaar in therapie geweest maar ook vanwege andere dingen, moeilijk grenzen aangeven, moeite met bij mijn gevoel komen etc etc..
Het verloop is voor iedereen anders.
Wel kan ik je zeggen dat ik soms nog steeds last heb van irrealistische angsten.. Alleen weet ik er nu anders mee om te gaan. En dat scheelt een hoop. Het is lang niet meer zo erg als eerst.
Maar hoe zit het nou dan met je psycholoog? En loop je al jaren bij de zelfde psych?
Want als je al jaren bij de psych loopt en het helpt niets dan is er toch iets anders nodig of een andere therapeut.
Begrijpelijk is dat het niet ineens overgaat maar 'jaren' vind ik best lang klinken.
Groetjes
Nou dan ga ik me maar eens verdiepen in die cognitieve therapie en het proberen. Ja me psycholoog heeft ook over die gedachtes gepraat maar nooit echt diep erop in gegaan. Meer gewoon gekeken naar de problemen eromheen.
Ik loop nu al 4 jaar daar, en soms een paar maanden niet meer omdat het dan veel beter ging. En als ik weer en terug val had ging ik er weer heen. Ik ga ook een nieuwe psycholoog/therapeut proberen, en ik ga meer kijken wat er in het verleden is gebeurd. Want ik weet zeker dat het daaruit voort is gekomen.
Gelukkig gaat het met jou veel beter! En bedankt voor al je tips, ik heb er echt heel veel aan.
Groetjes
Ik heb deeltijdtherapie gedaan, dit omdat ik naast angststoornis ook een depressie had, alhoewel deze twee ook heel vaak samen gaan. Deeltijdtherapie betekende drie dagen in de week naar therapie van smorgens tot smiddags. Ik kon zelf kiezen voor of 1 uur in de week cognitieve therapie of deeltijdtherapie.
Ik koos voor het laatste omdat ik wist dat er veel in mijn hoofd ' opgeruimd' moest worden. In die zin, veel dingen gebeurd in het verleden etc etc.
Nu hoeft het niet zo te zijn dat jij drie dagen per week naar therapie moet hoor. Dat zeg ik, bij mij speelden er allerlei andere factoren mee. Overigens heb ik nooit medicatie gebruikt. Heb daar heel bewust voor gekozen.
Maar ook wat dat betreft is het voor iedereen anders.
Ik denk dat cognitieve therapie wel goed voor je zou kunnen zijn.
Bij cognitieve therapie bekijk je vooral wat voor gedachten je hebt, hoe je kunt proberen deze een andere richting op te sturen en hoe je een beter beeld krijgt van wat er nou gebeurd waardoor je die angsten hebt.
Maar ik vraag me even iets af he? Heeft jouw psycholoog het geen uitgelegd wat ik hier boven schreef over gedachten en dergelijken? Want over het algemeen is dat waar het over gaat.
Natuurlijk is het ook belangrijk te kijken naar wat de oorzaak is. Door bijv. te kijken naar wat zich in het verleden heeft voorgedaan.
Hoelang ik er over gedaan heb? Ja dat is moeilijk te zeggen. Ik ben een jaar in therapie geweest maar ook vanwege andere dingen, moeilijk grenzen aangeven, moeite met bij mijn gevoel komen etc etc..
Het verloop is voor iedereen anders.
Wel kan ik je zeggen dat ik soms nog steeds last heb van irrealistische angsten.. Alleen weet ik er nu anders mee om te gaan. En dat scheelt een hoop. Het is lang niet meer zo erg als eerst.
Maar hoe zit het nou dan met je psycholoog? En loop je al jaren bij de zelfde psych?
Want als je al jaren bij de psych loopt en het helpt niets dan is er toch iets anders nodig of een andere therapeut.
Begrijpelijk is dat het niet ineens overgaat maar 'jaren' vind ik best lang klinken.
Groetjes
Nou dan ga ik me maar eens verdiepen in die cognitieve therapie en het proberen. Ja me psycholoog heeft ook over die gedachtes gepraat maar nooit echt diep erop in gegaan. Meer gewoon gekeken naar de problemen eromheen.
Ik loop nu al 4 jaar daar, en soms een paar maanden niet meer omdat het dan veel beter ging. En als ik weer en terug val had ging ik er weer heen. Ik ga ook een nieuwe psycholoog/therapeut proberen, en ik ga meer kijken wat er in het verleden is gebeurd. Want ik weet zeker dat het daaruit voort is gekomen.
Gelukkig gaat het met jou veel beter! En bedankt voor al je tips, ik heb er echt heel veel aan.
Groetjes
