Relaties
alle pijlers
Ik mis mijn moeder...
donderdag 31 mei 2012 om 12:05
Zo'n 2 jaar geleden zijn mijn ouders naar Duitsland verhuisd. Ze wonen 300km van ons vandaan en ik heb daar nooit een probleem mee gehad eigenlijk. Vond het wel lekker, een soort vakantiehuis waar we weekendjes heen kunnen enzo. Alleen sinds de geboorte van onze dochter afgelopen februari, heb ik het er steeds moeilijker mee. Ik ben een dag minder gaan werken en zit doordeweeks dus 2 dagen thuis. Ik merk dat ik het mis om ff bij mijn moeder op de koffie te gaan, even gezellig samen shoppen, wandelen met de kleine...gewoon de normale dingen. Ik zie ze wel regelmatig, maar dan is het toch anders. Dan heb je een soort vakantiegevoel en is het voor een heel weekend. Vaak ondernemen we dan ook echt dingen, zoals bezoek aan een stadje ofzo. Echt van die dingen die je tijdens een weekendje weg doet. Maar Ik mis het gewoon even snel langs hoppen als ik vrij ben of eventjes winkelen samen met mijn moeder. Als we daar zijn of ze zijn hier gaan we altijd met z'n allen iets doen. We laten mijn vader niet thuis zitten in zijn uppie. Het word dan meteen echt zo'n uitje ipv eventjes weg met mijn moeder. En dat mis ineens heel erg...ik heb een hele lieve schoonmoeder vlakbij en die zie ik regelmatig, maar dat is toch anders. En ik gun mijn ouders hun geluk en plezier om daar te wonen, maar ik mis het gewone contact. We bellen elke week wel 1 of 2 keer, maar ik mis het bakkie koffie en het even naar de stad wandelen gewoon op mijn vrije dagen....
Weet eigenlijk niet wat ik met dit topic wil. Ik weet dat ik heel blij moet zijn dat ik mijn moeder gewoon nog heb, er zijn genoeg dames die dat niet hebben en dat is natuurlijk veel erger. Maar ik mis haar gewoon soms ineens zo erg...wilde dat even van de af schrijven.
Weet eigenlijk niet wat ik met dit topic wil. Ik weet dat ik heel blij moet zijn dat ik mijn moeder gewoon nog heb, er zijn genoeg dames die dat niet hebben en dat is natuurlijk veel erger. Maar ik mis haar gewoon soms ineens zo erg...wilde dat even van de af schrijven.
maandag 4 juni 2012 om 11:47
Ha Ivet
Dacht ik reageer ook nog even specifiek in dit topic. Het feit dat sommige mensen een of beide ouders hebben verloren heeft in mijn ogen niks te maken met jou en het missen van je moeder. Tuurlijk mis je haar, je had haar graag dicht bij gehad en zowel voor jezelf als voor kleine Noor de goeie band die jullie hebben ook 'in de praktijk kunnen brengen' . Schoonouders zijn toch anders he.
Mijn schoonouders wonen aan de andere kant van NL, zo'n 2.5 u rijden en Lief heeft er nu T er is ook veel moeite mee dat ze niet zomaar even langs kunnen wippen.
Wat ik wel tegen hem en schoonouders zeg; als we elkaar zien, maken ze gelijk minimaal twee hele dagen mee van T. Waar mijn broers en co bv af en toe een middagje hebben. Probeer daar misschien van te genieten!
Heb je het er met je moeder over gehad, dat je haar mist? Misschien een motivatie om wat vaker met zijn tween, of drieen met Noor erbij, af te spreken.
Dacht ik reageer ook nog even specifiek in dit topic. Het feit dat sommige mensen een of beide ouders hebben verloren heeft in mijn ogen niks te maken met jou en het missen van je moeder. Tuurlijk mis je haar, je had haar graag dicht bij gehad en zowel voor jezelf als voor kleine Noor de goeie band die jullie hebben ook 'in de praktijk kunnen brengen' . Schoonouders zijn toch anders he.
Mijn schoonouders wonen aan de andere kant van NL, zo'n 2.5 u rijden en Lief heeft er nu T er is ook veel moeite mee dat ze niet zomaar even langs kunnen wippen.
Wat ik wel tegen hem en schoonouders zeg; als we elkaar zien, maken ze gelijk minimaal twee hele dagen mee van T. Waar mijn broers en co bv af en toe een middagje hebben. Probeer daar misschien van te genieten!
Heb je het er met je moeder over gehad, dat je haar mist? Misschien een motivatie om wat vaker met zijn tween, of drieen met Noor erbij, af te spreken.
dinsdag 5 juni 2012 om 15:30
Dank je Googlette schoonouders is inderdaad toch anders. Niet meteen minder leuk, maar het is toch gewoon niet mijn eigen moeder. Ik weet alleen niet zo goed of ik het wel tegen mijn moeder moet zeggen. Heb namelijk het idee dat ze het er zelf ook best moeilijk mee heeft en ik wil haar niet een nog rotter gevoel geven. Volgens mij vind ze het heel jammer dat ze zo weinig van Noor meekrijgt nu. Maar als we ze zien is het inderdaad meestal voor een heel weekend en dat is toch ook wel weer heel leuk!
dinsdag 5 juni 2012 om 15:40
Skype?
Het is surrogaat, maar ook op die manier afspreken, al is het wekelijks op vaste momenten bijvoorbeeld, kan je wel het gevoel geven dat je even rustig kunt bijkletsen. Op vaste momenten, dus je hoeft niet een specifieke reden te hebben om te bellen.
Het is anders dan in real life, maar helaas moet je roeien met de riemen die je hebt....
Het is surrogaat, maar ook op die manier afspreken, al is het wekelijks op vaste momenten bijvoorbeeld, kan je wel het gevoel geven dat je even rustig kunt bijkletsen. Op vaste momenten, dus je hoeft niet een specifieke reden te hebben om te bellen.
Het is anders dan in real life, maar helaas moet je roeien met de riemen die je hebt....
dinsdag 5 juni 2012 om 17:27
ik vind het een beetje overdreven eerlijk gezegd.Ik heb zelf geen ouders meer om op terug te vallen. Mijn vader is overleden en mijn moeder heeft jaren geleden d'r spullen gepakt. Nooit meer iets van gehoord. Mijn schoonfamilie wil ik niet eens bellen.
Wees blij dat je je ouders nog kunt bellen/zien/horen enz. En het is toch ook fijn dat je goede contacten hebt met je schoonfamilie.
Ik zou zo met je willen ruilen.
Wees maar gewoon blij met wat je hebt.
Wees blij dat je je ouders nog kunt bellen/zien/horen enz. En het is toch ook fijn dat je goede contacten hebt met je schoonfamilie.
Ik zou zo met je willen ruilen.
Wees maar gewoon blij met wat je hebt.
dinsdag 5 juni 2012 om 17:28
Jazz9 : als ik het goed begrijp mag je je ouders dus alleen maar missen als ze dood zijn of niks meer met je te maken willen hebben? Goed dat ik het weet...
Ik ben hartstikke blij dat ze er nog zijn, maar dat neemt gewoon niet weg dat ik ze op bepaalde momenten mis. Zeker nu ik een dochter heb. Is dat dan echt zo raar?
Ik ben hartstikke blij dat ze er nog zijn, maar dat neemt gewoon niet weg dat ik ze op bepaalde momenten mis. Zeker nu ik een dochter heb. Is dat dan echt zo raar?
dinsdag 5 juni 2012 om 17:36
Bellen of afspreken is weer heel iets anders dan wanneer er niemand meer te bellen of mee af te spreken is. Dus echt ik zie het probleem niet. TO Wees blij met wat je hebt. En als je ze mist heb je zo weer contact met elkaar. De wereld is gelukkig maar klein tegenwoordig met internet e.d. Contact is zo gelegd.
dinsdag 5 juni 2012 om 17:38
dinsdag 5 juni 2012 om 18:25
Jazz, ik vind het dan weer overdreven dat jij het je zo persoonlijk lijkt aan te trekken dat Ivetje nog wel een moeder heeft en durft te zeggen dat ze haar mist. Hier mogen we dus niet klagen dat we niet lekker hebben gegeten, omdat ze in afrika blij waren geweest met een maaltijd? Ik denk, als ik voor ivet mag spreken, dat ze een beetje kribbig reageerd omdat het nu lijkt dat haar gevoel er niet mag zijn, omdat anderen iets ergers hebben. Dat lijkt me niet reeël.
dinsdag 5 juni 2012 om 19:00
@jazz9: zo kan je wel door blijven gaan. Als mijn hand geamputeerd moet, mag ik niet zeuren, want een ander heeft zijn hele arm niet meer, en als mijn vriend vreemdgaat, mag ik niet zeuren, want ik heb tenminste nog een relatie, en als mijn moeder doodgaat, mag ik niet zeuren, want ik heb haar tenminste nog gekend. Dat slaat natuurlijk nergens op. Iedereen heeft recht op zijn eigen verdriet toch? En ik zie nergens dat Ivetje niet blij is met wat ze heeft, ze mist alleen wat ze niet heeft. En ik begrijp dat wel.
dinsdag 5 juni 2012 om 19:03
quote:googlette schreef op 05 juni 2012 @ 18:25:
Jazz, ik vind het dan weer overdreven dat jij het je zo persoonlijk lijkt aan te trekken dat Ivetje nog wel een moeder heeft en durft te zeggen dat ze haar mist. Hier mogen we dus niet klagen dat we niet lekker hebben gegeten, omdat ze in afrika blij waren geweest met een maaltijd? Ik denk, als ik voor ivet mag spreken, dat ze een beetje kribbig reageerd omdat het nu lijkt dat haar gevoel er niet mag zijn, omdat anderen iets ergers hebben. Dat lijkt me niet reeël.Dit dus precies. Ik noem in mijn OP al dat het erger had gekund en dat ik blij ben dat ze er nog zijn allemaal. Maar dat neemt gewoon niet weg dat ik niet bij ze op bezoek kan a la minute. Dat moet ik plannen en die spontaniteit van ff een bak koffie 's middags mis ik. Even de stad in samen met mijn moeder als ik dat 's morgens bedenk, zulke kleine dingen. En ja, het kan altijd erger maar ik mag dit toch ook gewoon uitspreken?
Jazz, ik vind het dan weer overdreven dat jij het je zo persoonlijk lijkt aan te trekken dat Ivetje nog wel een moeder heeft en durft te zeggen dat ze haar mist. Hier mogen we dus niet klagen dat we niet lekker hebben gegeten, omdat ze in afrika blij waren geweest met een maaltijd? Ik denk, als ik voor ivet mag spreken, dat ze een beetje kribbig reageerd omdat het nu lijkt dat haar gevoel er niet mag zijn, omdat anderen iets ergers hebben. Dat lijkt me niet reeël.Dit dus precies. Ik noem in mijn OP al dat het erger had gekund en dat ik blij ben dat ze er nog zijn allemaal. Maar dat neemt gewoon niet weg dat ik niet bij ze op bezoek kan a la minute. Dat moet ik plannen en die spontaniteit van ff een bak koffie 's middags mis ik. Even de stad in samen met mijn moeder als ik dat 's morgens bedenk, zulke kleine dingen. En ja, het kan altijd erger maar ik mag dit toch ook gewoon uitspreken?
dinsdag 5 juni 2012 om 19:03
quote:penelopeia schreef op 05 juni 2012 @ 19:00:
@jazz9: zo kan je wel door blijven gaan. Als mijn hand geamputeerd moet, mag ik niet zeuren, want een ander heeft zijn hele arm niet meer, en als mijn vriend vreemdgaat, mag ik niet zeuren, want ik heb tenminste nog een relatie, en als mijn moeder doodgaat, mag ik niet zeuren, want ik heb haar tenminste nog gekend. Dat slaat natuurlijk nergens op. Iedereen heeft recht op zijn eigen verdriet toch? En ik zie nergens dat Ivetje niet blij is met wat ze heeft, ze mist alleen wat ze niet heeft. En ik begrijp dat wel.Dank je
@jazz9: zo kan je wel door blijven gaan. Als mijn hand geamputeerd moet, mag ik niet zeuren, want een ander heeft zijn hele arm niet meer, en als mijn vriend vreemdgaat, mag ik niet zeuren, want ik heb tenminste nog een relatie, en als mijn moeder doodgaat, mag ik niet zeuren, want ik heb haar tenminste nog gekend. Dat slaat natuurlijk nergens op. Iedereen heeft recht op zijn eigen verdriet toch? En ik zie nergens dat Ivetje niet blij is met wat ze heeft, ze mist alleen wat ze niet heeft. En ik begrijp dat wel.Dank je
woensdag 6 juni 2012 om 17:20
Nogmaals Jazz, het gaat erom dat zoals jij e.a. schetst, haar verdriet minder belangrijk is. Áls je dat al vind, is een topic waarin iemand een gemis aangeeft niet de plaats omdat meerdere malen aan te geven. Ik snap haar kribbigheid wel, net als ik snap dat het ontzettend verdrietig is dat jij geen ouders meer hebt om op terug te vallen.
donderdag 7 juni 2012 om 12:41
quote:jazz9 schreef op 05 juni 2012 @ 21:09:
Dan is er toch niets aan de hand? Jij vind dat jij dat mag zeggen vanuit jouw situatie. Dan mag ik toch uit mijn situatie zeggen dat ik het wat overdreven vind. Is toch niet nodig dan om kribbig te reageren?Je blijft erover doorgaan. Daarom reageer ik kribbig. Ik weet nu wel dat jij jouw situatie erger vind. Dat mag, maar laat mij dan ook gewoon lekker mijn zegje doen en blijf er niet zo over doorgaan. Daar is namelijk een ander topic voor...
Dan is er toch niets aan de hand? Jij vind dat jij dat mag zeggen vanuit jouw situatie. Dan mag ik toch uit mijn situatie zeggen dat ik het wat overdreven vind. Is toch niet nodig dan om kribbig te reageren?Je blijft erover doorgaan. Daarom reageer ik kribbig. Ik weet nu wel dat jij jouw situatie erger vind. Dat mag, maar laat mij dan ook gewoon lekker mijn zegje doen en blijf er niet zo over doorgaan. Daar is namelijk een ander topic voor...
donderdag 7 juni 2012 om 16:45
Ik snap nooit waarom mensen hier zo snel gepikeerd zijn. Ieder heeft zijn eigen mening toch? Jij mag toch zeggen wat jij wil en ik mag dat toch ook? Het is hier toch een forum waar meerdere mensen een mening mogen geven? Of wil je dan alleen maar jaknikkers horen. Dat kan ook natuurlijk. Er zijn hier op het vivaforum veel mensen die nog veel erger op dingen doorgaan. En ook op een veel ergere manier. Daarbij vergeleken stel ik helemaal niets voor.
Als je alleen maar jaknikkers wil zal ik niet meer reageren als dat je gerust stelt. Wel jammer dat je zo gepikeerd bent terwijl een ander ook alleen maar zijn mening geeft. Er waren hier ook meerdere mensen die aangaven graag met je probleem te willen ruilen.
Als je alleen maar jaknikkers wil zal ik niet meer reageren als dat je gerust stelt. Wel jammer dat je zo gepikeerd bent terwijl een ander ook alleen maar zijn mening geeft. Er waren hier ook meerdere mensen die aangaven graag met je probleem te willen ruilen.
donderdag 7 juni 2012 om 16:56
Ach meis toch, wat vervelend!
Ik woon al 15 jaar niet meer in de buurt van familie. Verhuisd naar Randstad, 230 km ver. Ik mis mijn familie bijna dagelijks. En nu met kinderen helemaal! En zodra de werkgelegenheid t toe laat verhuis ik terug.
En of die tijd veel skypen, zoon belt zich suf met oma, opa etc.
Dus ik begrijp je helemaal!
Ik woon al 15 jaar niet meer in de buurt van familie. Verhuisd naar Randstad, 230 km ver. Ik mis mijn familie bijna dagelijks. En nu met kinderen helemaal! En zodra de werkgelegenheid t toe laat verhuis ik terug.
En of die tijd veel skypen, zoon belt zich suf met oma, opa etc.
Dus ik begrijp je helemaal!
donderdag 7 juni 2012 om 17:05
Dus iemand met 1 been geamputeerd mag niet klagen omdat er ook mensen zijn die 2 benen kwijt zijn?
Ik vind het vreselijk voor je dat je je moeder kwijt bent. En je hebt alle recht op je verdriet.
Maar je mag andermans verdriet niet bagatelliseren. En dat doe je wel.
Ik vind het vreselijk voor je dat je je moeder kwijt bent. En je hebt alle recht op je verdriet.
Maar je mag andermans verdriet niet bagatelliseren. En dat doe je wel.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
donderdag 7 juni 2012 om 17:11
Ivetje, ik snap het.
Ik heb mijn ouders 100 km verderop wonen (maar wel 30 km van elkaar af). Alhoewel ik mijn moeder bijna elke week zie (zij komt hierheen) overvalt mij ook wel eens de frustratie dat ik niet zomaar even op bezoek kan gaan met de kinderen.
En ga ik dan zelf met de hele club dan kan ik niet en bij mijn moeder en bij mijn vader langs, veel te vermoeiend voor de kinderen.
En ja, dat vind ik vaker heel erg jammer. Heb ook wel eens bedacht dat ik terug zou willen. Maar ja, mijn lief heeft hier zijn werk, mijn oudste zit al op school en krijgt hier haar leven.
En ook de sociale kring die je zelf hebt opgebouwd telt mee.
Soms is het lastig!
Ik heb mijn ouders 100 km verderop wonen (maar wel 30 km van elkaar af). Alhoewel ik mijn moeder bijna elke week zie (zij komt hierheen) overvalt mij ook wel eens de frustratie dat ik niet zomaar even op bezoek kan gaan met de kinderen.
En ga ik dan zelf met de hele club dan kan ik niet en bij mijn moeder en bij mijn vader langs, veel te vermoeiend voor de kinderen.
En ja, dat vind ik vaker heel erg jammer. Heb ook wel eens bedacht dat ik terug zou willen. Maar ja, mijn lief heeft hier zijn werk, mijn oudste zit al op school en krijgt hier haar leven.
En ook de sociale kring die je zelf hebt opgebouwd telt mee.
Soms is het lastig!
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
vrijdag 15 juni 2012 om 22:01
Hallo allemaal!
Ik ken jou gevoel ook. Ik zal je vertellen dat ik net ben verhuist en dat is voor mij een hele stap. Ik bedoel.. Ik kom uit Friesland en mijn moeder woont daar nu. Ik heb mijn school netjes afgerond en heb een leuke jongen ontmoet uit Eindhoven.
Nou raad je wel dat ik nu een relatie met hem heb ( inmiddels al meer als een jaar).
Ik heb dus zoals gezegd mijn opleiding afgerond en ben naar verhuist naar Eindhoven, wat voor mij een hele stap was.
Maar aangezien ik me zo kut voelde de laatste tijd en zo'n heimwee had heb ik ook mijn twijfels.
Mijn vriend heeft 1 broer en 2 zussen die hier ook vaak zijn een groot gezin dus!
en savond's als hun er dan ook zijn denk ik aan mijn familie, hoe het kon zijn als ik thuis was, mis ik ook de dingen met mijn moeder familie en zus!
ik heb veel nagedacht over hoe het verder zal gaan, en hoe ik het wou aanpakken maar ik zit er nog steeds mee.
Want als ik terug zou gaan zit ik met mn vriend en ik kan hem niet 1x in de 2 maanden zien door school en als ik hier ben voel ik me ook niet op me gemak!
ik mis mijn familie kapot erg, en huil daarom ook vaak.
Meestal stress ik ook veel en word gewoon boos waardoor ik alles op iedereen af reageer.
Ik weet me echt geen raad en tsja wat mijn gevoel zegt, en of me hart? dat zijn 2 kanten zoals ik net al zei..
ik hoop dat jullie me snappen..
Ik ken jou gevoel ook. Ik zal je vertellen dat ik net ben verhuist en dat is voor mij een hele stap. Ik bedoel.. Ik kom uit Friesland en mijn moeder woont daar nu. Ik heb mijn school netjes afgerond en heb een leuke jongen ontmoet uit Eindhoven.
Nou raad je wel dat ik nu een relatie met hem heb ( inmiddels al meer als een jaar).
Ik heb dus zoals gezegd mijn opleiding afgerond en ben naar verhuist naar Eindhoven, wat voor mij een hele stap was.
Maar aangezien ik me zo kut voelde de laatste tijd en zo'n heimwee had heb ik ook mijn twijfels.
Mijn vriend heeft 1 broer en 2 zussen die hier ook vaak zijn een groot gezin dus!
en savond's als hun er dan ook zijn denk ik aan mijn familie, hoe het kon zijn als ik thuis was, mis ik ook de dingen met mijn moeder familie en zus!
ik heb veel nagedacht over hoe het verder zal gaan, en hoe ik het wou aanpakken maar ik zit er nog steeds mee.
Want als ik terug zou gaan zit ik met mn vriend en ik kan hem niet 1x in de 2 maanden zien door school en als ik hier ben voel ik me ook niet op me gemak!
ik mis mijn familie kapot erg, en huil daarom ook vaak.
Meestal stress ik ook veel en word gewoon boos waardoor ik alles op iedereen af reageer.
Ik weet me echt geen raad en tsja wat mijn gevoel zegt, en of me hart? dat zijn 2 kanten zoals ik net al zei..
ik hoop dat jullie me snappen..