Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 22 maart 2008 om 19:33
Lieve sterke stoere Mims,
Ik sluit me aan bij al die lieve reacties hiervoor. Ik spreek helaas uit ervaring en nou geloof me na een half jaar klaar????? Echt niet! En nu ook nog lange niet. Tuurlijk, sommige dingen kun je weer doen zonder dat je bij het minste of geringste staat of zit te janken. Mensen denken dan inderdaad dat het "over" is, maar het gaat niet over, je bewaart het soms meer voor jezelf. En komt het er dan uit dan is er verbazing alom (ik dacht dat het inmiddels wel goed met je ging, dit overvalt me bla bla). Ik kreeg zelfs op het forum destijds een reactie na een krappe maand... (Nou en die kreeg wat over zich heen hihi) Maar Mims, alleen degene die het hebben meegemaakt en degene die echt dicht bij je staan begrijpen het en die weten dat het moeilijk is. Waar ik nu tegenaanloop is dat zijn kleren naar kast ruiken en niet naar Ray... Dat ik soms even niet meer weet hoe zijn stem klinkt... En vooral het gemis van mijn maatje om mee te praten als je ergens mee zit, maar ook als je thuis komt en je hebt iets leuks meegemaakt. Dan kom je binnen en dan is het huis leeg en stil.... En dat gemis is nog echt niet minder geworden. Maar in het begin had je meer aanloop, meer belangstelling. En nu denk je zelf vaak tja wie zal ik eens bellen om mijn verhaal te vertellen. En als je pech hebt is je eerste keuze niet thuis, de tweede in gesprek en de derde ook en dan denk je stik toch. En na een half uur is je zin om te bellen helemaal weg en dan steekt dat gevoel dat Ray er niet meer is, dan had je je verhaal al 10 keer kunnen vertellen. Dus Mims, we doen het op onze eigen manier, op ons eigen tempo en inderdaad dan leer je soms je vrienden kennen...
Meis, je doet het hardstikke goed! Ray en Hero zijn vast trots op ons!!!!
Veel liefs, Rommel.
Ik sluit me aan bij al die lieve reacties hiervoor. Ik spreek helaas uit ervaring en nou geloof me na een half jaar klaar????? Echt niet! En nu ook nog lange niet. Tuurlijk, sommige dingen kun je weer doen zonder dat je bij het minste of geringste staat of zit te janken. Mensen denken dan inderdaad dat het "over" is, maar het gaat niet over, je bewaart het soms meer voor jezelf. En komt het er dan uit dan is er verbazing alom (ik dacht dat het inmiddels wel goed met je ging, dit overvalt me bla bla). Ik kreeg zelfs op het forum destijds een reactie na een krappe maand... (Nou en die kreeg wat over zich heen hihi) Maar Mims, alleen degene die het hebben meegemaakt en degene die echt dicht bij je staan begrijpen het en die weten dat het moeilijk is. Waar ik nu tegenaanloop is dat zijn kleren naar kast ruiken en niet naar Ray... Dat ik soms even niet meer weet hoe zijn stem klinkt... En vooral het gemis van mijn maatje om mee te praten als je ergens mee zit, maar ook als je thuis komt en je hebt iets leuks meegemaakt. Dan kom je binnen en dan is het huis leeg en stil.... En dat gemis is nog echt niet minder geworden. Maar in het begin had je meer aanloop, meer belangstelling. En nu denk je zelf vaak tja wie zal ik eens bellen om mijn verhaal te vertellen. En als je pech hebt is je eerste keuze niet thuis, de tweede in gesprek en de derde ook en dan denk je stik toch. En na een half uur is je zin om te bellen helemaal weg en dan steekt dat gevoel dat Ray er niet meer is, dan had je je verhaal al 10 keer kunnen vertellen. Dus Mims, we doen het op onze eigen manier, op ons eigen tempo en inderdaad dan leer je soms je vrienden kennen...
Meis, je doet het hardstikke goed! Ray en Hero zijn vast trots op ons!!!!
Veel liefs, Rommel.
zaterdag 22 maart 2008 om 22:40
Kleren die naar kast ruiken, oh Rommel, dat is zo pijnlijk. Ik herken het. Nergens hier in huis hangt nog een Hero geur. Soms snuffel ik aan zijn aftershave, of zelfs aan zijn deo, maar het helpt niet. Zijn eigenste lijgeurtje hangt er niet onder, en dus ruikt het anders. Oppervlakkiger. Als een slechte imitatie van de geur die het ooit was. Maar wrang genoeg benadert deze slechte imitatie die vervlogen waarheid het meest.
Vannacht heb ik voor het eerst van Hero gedroomd. Of eigenlijk, voor het eerst echt van hem. In eerdere dromen was hij het niet echt; was hij hoofdloos, of was zijn hoofd vervangen door die van een BN'er of, nog erger, van een willekeurig exvriendje. In eerdere dromen was Hero niet Hero, maar "wist" ik slechts dat het Hero was.
De droom van afgelopen nacht begon ook zo, met een Hero die vervangen was door een schim-die-voor-Hero-door-moest-gaan. Maar gaandeweg de droom werd het intenser en werd Hero "echter". Tot ik eventjes, buiten de realiteit om, weer in zijn ogen kon kijken. Zijn glimlach kon zien; duivels en charmant tegelijk.
Gek genoeg vervloog de herinnering gelijk toen ik wakker werd. Ik kon het niet terughalen, hoe zeer ik mijn best ook deed. Het beeld van de glimlachende Hero uit mijn dromen vergleed langzaam naar de achtergrond van mijn gedachten naarmate ik meer wakker werd. Ik kon hem niet vasthouden, kon hem niet op mijn netvlies blijven pinnen, hoe graag ik dat ook wilde.
Er was echter één scene uit mijn droom die me bijbleef, en me de hele dag bijgebleven is.
Om één of andere vage reden waren we opeens in een toren. Een hoge toren. En Hero moest aan een touw naar beneden klimmen. Arme, arme Hero met zijn enorme hoogtevrees. Toen hij nog leefde ging hij bij bekenden die hoger dan de vierde etage woonden altijd op de grond zitten in plaats van op de bank...dat scheelde namelijk een meter in hoogte! Maar ja, in mijn droom moest hij. Mijn held knoopte het touw rond zijn middel, en wierp zijn benen over de balustrade. Toen keek hij naar mij, een blik vol kracht en vrees. En ik keek terug, vol bewondering en vertrouwen in hem, vol liefde en angst; maar in de wetenschap dat hij de Held is die ik altijd al in hem zag glimlach ik terug. De blik in zijn ogen wordt zachter, liefdevoller, en doelbewuster. En hij zet af, en begint aan de afdaling...
De rest van de droom is slechts nog vaag, maar dit weet ik nog haarscherp. Mijn Hero.
En opeens bedacht ik me...Ik heb zo naar hem gekeken, en hij naar mij. Vandaag precies 7 maanden geleden. De dag dat hij overleed.....
Vannacht heb ik voor het eerst van Hero gedroomd. Of eigenlijk, voor het eerst echt van hem. In eerdere dromen was hij het niet echt; was hij hoofdloos, of was zijn hoofd vervangen door die van een BN'er of, nog erger, van een willekeurig exvriendje. In eerdere dromen was Hero niet Hero, maar "wist" ik slechts dat het Hero was.
De droom van afgelopen nacht begon ook zo, met een Hero die vervangen was door een schim-die-voor-Hero-door-moest-gaan. Maar gaandeweg de droom werd het intenser en werd Hero "echter". Tot ik eventjes, buiten de realiteit om, weer in zijn ogen kon kijken. Zijn glimlach kon zien; duivels en charmant tegelijk.
Gek genoeg vervloog de herinnering gelijk toen ik wakker werd. Ik kon het niet terughalen, hoe zeer ik mijn best ook deed. Het beeld van de glimlachende Hero uit mijn dromen vergleed langzaam naar de achtergrond van mijn gedachten naarmate ik meer wakker werd. Ik kon hem niet vasthouden, kon hem niet op mijn netvlies blijven pinnen, hoe graag ik dat ook wilde.
Er was echter één scene uit mijn droom die me bijbleef, en me de hele dag bijgebleven is.
Om één of andere vage reden waren we opeens in een toren. Een hoge toren. En Hero moest aan een touw naar beneden klimmen. Arme, arme Hero met zijn enorme hoogtevrees. Toen hij nog leefde ging hij bij bekenden die hoger dan de vierde etage woonden altijd op de grond zitten in plaats van op de bank...dat scheelde namelijk een meter in hoogte! Maar ja, in mijn droom moest hij. Mijn held knoopte het touw rond zijn middel, en wierp zijn benen over de balustrade. Toen keek hij naar mij, een blik vol kracht en vrees. En ik keek terug, vol bewondering en vertrouwen in hem, vol liefde en angst; maar in de wetenschap dat hij de Held is die ik altijd al in hem zag glimlach ik terug. De blik in zijn ogen wordt zachter, liefdevoller, en doelbewuster. En hij zet af, en begint aan de afdaling...
De rest van de droom is slechts nog vaag, maar dit weet ik nog haarscherp. Mijn Hero.
En opeens bedacht ik me...Ik heb zo naar hem gekeken, en hij naar mij. Vandaag precies 7 maanden geleden. De dag dat hij overleed.....
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 23 maart 2008 om 03:02
Lieve Mims, wat is tijd een raar ding hè? Dat je in je hoofd telt "zeven maanden, dat is al ongelofelijk lang", terwijl je in je hart weet en tot in je tenen voelt dat de laatste keer dat je met je ogen knipperde tóen was. Dat kán dus helemaal geen zeven maanden geleden zijn.
De mensen die werkelijk denken dat je je geliefde in een half jaar uit je systeem, uit je wezen kunt krijgen, zijn in mijn ogen niet te benijden. Zij hebben geen ware liefde gekend. Dat kán niet anders.
Natuurlijk draait het universum nog om je verloren liefde en om jou. Om je gemis. Om de pijn. Natúúrlijk draait het universum nog om jou en het niet te begrijpen verdriet dat zo allesomvattend is.
Zo lang jij je niet voor kunt stellen dat het om iets anders zou moeten of kunnen draaien, draait het gewoon nog om jou.En zij die daar niet mee om kunnen gaan, moeten voor zo lang als het duurt maar gewoon een andere kant op kijken. Of lekker in hun parallelle universum gaan zitten mokken. Want dat is gelukkig níet egocentrisch, aanstellerig of gek. Maar Niet Heus.
De mensen die werkelijk denken dat je je geliefde in een half jaar uit je systeem, uit je wezen kunt krijgen, zijn in mijn ogen niet te benijden. Zij hebben geen ware liefde gekend. Dat kán niet anders.
Natuurlijk draait het universum nog om je verloren liefde en om jou. Om je gemis. Om de pijn. Natúúrlijk draait het universum nog om jou en het niet te begrijpen verdriet dat zo allesomvattend is.
Zo lang jij je niet voor kunt stellen dat het om iets anders zou moeten of kunnen draaien, draait het gewoon nog om jou.En zij die daar niet mee om kunnen gaan, moeten voor zo lang als het duurt maar gewoon een andere kant op kijken. Of lekker in hun parallelle universum gaan zitten mokken. Want dat is gelukkig níet egocentrisch, aanstellerig of gek. Maar Niet Heus.
zondag 23 maart 2008 om 04:09
Reuk, het sterkste zintuig dat er is...
Een geur hangt nog veel sterker samen met de herinnering dan het visuele.
Ik realiseer me direct wat het verdwijnen van geur voor een grote impact kan hebben. Dat kan ik niet terugbrengen. Dat kan niemand.
Ik kan jou, Mims, en ook jou, Rommel, alleen maar toewensen dat jullie de bijzondere gedachte aan Hero en Ray kunnen vasthouden. Zoals zij ook constant met hun gedachten bij jullie zijn. Zij blijven over jullie waken!
Een geur hangt nog veel sterker samen met de herinnering dan het visuele.
Ik realiseer me direct wat het verdwijnen van geur voor een grote impact kan hebben. Dat kan ik niet terugbrengen. Dat kan niemand.
Ik kan jou, Mims, en ook jou, Rommel, alleen maar toewensen dat jullie de bijzondere gedachte aan Hero en Ray kunnen vasthouden. Zoals zij ook constant met hun gedachten bij jullie zijn. Zij blijven over jullie waken!
donderdag 27 maart 2008 om 11:53
Hi mimsey,
Geniet weer van je verhalen..ik merk dat we allemaal ons eigen rouwproces hebben maar lees ook veel herkenbare dingen bij je..zoals de geur..brrr..raar he, dat je nog wel zijn afthershave/deo hebt maar dat het niet meer naar hem ruikt. Dacht van te voren dat ik zijn parfum dagelijks zou dragen maar ik krijg er nu zelfs een raar gevoel van..het ruikt niet meer naar hem dus ik wil het ook niet dragen. Die geur hoort toch echt op zijn huid..dat rook heerlijk!
Ik heb nog niet over hem gedroomd..en eerlijk gezegd lijkt me dat eng..dan komt het allemaal weer te dichtbij..
Weet dat ik meelees en dat ik je heel veel sterkte toe wens..
Dikke knuffel!
Geniet weer van je verhalen..ik merk dat we allemaal ons eigen rouwproces hebben maar lees ook veel herkenbare dingen bij je..zoals de geur..brrr..raar he, dat je nog wel zijn afthershave/deo hebt maar dat het niet meer naar hem ruikt. Dacht van te voren dat ik zijn parfum dagelijks zou dragen maar ik krijg er nu zelfs een raar gevoel van..het ruikt niet meer naar hem dus ik wil het ook niet dragen. Die geur hoort toch echt op zijn huid..dat rook heerlijk!
Ik heb nog niet over hem gedroomd..en eerlijk gezegd lijkt me dat eng..dan komt het allemaal weer te dichtbij..
Weet dat ik meelees en dat ik je heel veel sterkte toe wens..
Dikke knuffel!
donderdag 27 maart 2008 om 13:21
Lieve Mimsey,
ik heb de afgelopen dagen je topic doorgelezen en wil toch even reageren.
Ik vind je een geweldige sterke vrouw en heb diep respect voor je kracht en liefde voor anderen. Je verhaal heeft me enorm aangegrepen en me nog maar weer eens gewezen op hoe ongelofelijk mooi de liefde kan zijn. Hoe jij het door het immense verdriet heenslaat, vind ik bewonderenswaardig en ontroert me.
En wat hebben Hero en jij een prachtige liefde!
Veel sterkte voor jou en je lieve Mops, hou vol!
ik heb de afgelopen dagen je topic doorgelezen en wil toch even reageren.
Ik vind je een geweldige sterke vrouw en heb diep respect voor je kracht en liefde voor anderen. Je verhaal heeft me enorm aangegrepen en me nog maar weer eens gewezen op hoe ongelofelijk mooi de liefde kan zijn. Hoe jij het door het immense verdriet heenslaat, vind ik bewonderenswaardig en ontroert me.
En wat hebben Hero en jij een prachtige liefde!
Veel sterkte voor jou en je lieve Mops, hou vol!
vrijdag 28 maart 2008 om 20:36
Dank jullie wel....
Het doet me goed om te weten dat jullie er nog zijn, want ik voel me een beetje wankel en wiebel de laatste weken. Zal de lente zijn die op mijn gestel slaat. De belofte van een nieuw seizoen; het seizoen van beginnend leven. Tja....
Heb dan ook weinig te zeggen, het is een beetje leeg van binnen.
Het doet me goed om te weten dat jullie er nog zijn, want ik voel me een beetje wankel en wiebel de laatste weken. Zal de lente zijn die op mijn gestel slaat. De belofte van een nieuw seizoen; het seizoen van beginnend leven. Tja....
Heb dan ook weinig te zeggen, het is een beetje leeg van binnen.
Wat wilde ik nou toch typen?
