Gezondheid
alle pijlers
Frustratie
donderdag 7 juni 2012 om 13:36
Ik voel het van te voren aankomen, ik begin te zweven, het zweet breekt me aan alle kanten uit, m’n oren gaan suizen, ik ben kots en kots misselijk, alles draait, stemmen zijn geroezemoes, dan wordt het licht grijs en het wordt steeds iets donkerder grijs totdat het zwart is. Daarna heb ik het ijskoud en ben ik doodmoe.
Doodeng vind ik het en ik heb het al een half jaar en dokters nemen mij niet serieus.
Ik ben altijd heel energiek geweest en kon met gemak ruim 40 uur werken, eigen bedrijfje, bijbaan en het huishouden runnen. Tot ik in december heel erg ziek ben geworden, nadat ik opknapte bleef ik allemaal licht in m’n hoofd en viel ik steeds flauw. De dokter nam me steeds niet serieus en zei dat dat normaal is nadat je zo ziek ben geweest of zei dat sommige mensen gevoelig zijn voor flauwvallen en ik moest er maar mee leren omgaan. Aangezien er geen aanwijsbare medische oorzaak was, moest ik gewoon werken. Dat ging natuurlijk niet goed, ik viel steeds flauw en anders was ik gewoon de hele dag door licht in m’n hoofd en trilde m’n handen er bijna van af. Dat waren vele weken van vallen en opstaan. Ik raakte onderhand depressief van al dat thuiszitten, me nutteloos, kansloos en niet serieus genomen voelde. Na flink aandringen mocht ik dan toch bloedprikken en bleek dat ik pfeiffer had en mijn leverwaarde was veels te hoog. Ik was zo blij dat ik wat had, tenminste dat het een naam kreeg. Ik kreeg ineens meer begrip maar iedereen verwachte ook dat ik over een paar weken weer aan de slag kon. Maar tot heden is er niets veranderd, ik val steeds en sta weer op. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben inmiddels al zo vaak naar dokters geweest en bij de psycholoog, maar niets helpt.
Van al dat thuiszitten heb ik opgemerkt dat mijn baan heel belangrijk voor me is. Ik heb het er heel erg naar mijn zin, het geeft een doel in je leven, ik hoorde daar in het team. Mijn collega’s vinden het heel moeilijk om met deze situatie om te gaan en geven ook aan dat ik veranderd ben, op de goede dagen roepen ze blij dat de oude ik weer terug is om vervolgens weer terug bij af te zijn. Ze weten hoe erg ik dit vind en dat ik er alles aan doe om beter te worden, ze leven mee. Mijn contract loopt over een paar weken af en ik weet dat mijn baan op het spel staan, aangezien mijn werk helemaal niets aan mij heeft dan last en we nu personeel te kort hebben. Ik beland nu op een punt dat ik mijn baan zelf wil opzeggen, dan hoeven zij zich niet schuldig en bezwaard te voelen. Ik heb hart voor de zaak, maar dan heb ik geen inkomen meer.
Ik ben een ander mens geworden, van energiek lig ik hele dagen troosteloos op bed. Ik voel me zo nutteloos, ik kan helemaal niets, van twee uur werken ben ik doodop. Ik begin me een nul te voelen. Ik voel me boos, verdrietig en gefrustreerd en machteloos.
Dat stomme klote* pfeiffer verpest alles en de ziekte is ernstiger dan ik ooit heb aangenomen.
Morgen heb ik een afspraak bij de dokter, aangezien het echt helemaal niet goed met me gaat. Maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet zeggen.
Ik wil niks met mijn verhaal dan het van mezelf af te schrijven en het met 'vreemde' te delen.
Doodeng vind ik het en ik heb het al een half jaar en dokters nemen mij niet serieus.
Ik ben altijd heel energiek geweest en kon met gemak ruim 40 uur werken, eigen bedrijfje, bijbaan en het huishouden runnen. Tot ik in december heel erg ziek ben geworden, nadat ik opknapte bleef ik allemaal licht in m’n hoofd en viel ik steeds flauw. De dokter nam me steeds niet serieus en zei dat dat normaal is nadat je zo ziek ben geweest of zei dat sommige mensen gevoelig zijn voor flauwvallen en ik moest er maar mee leren omgaan. Aangezien er geen aanwijsbare medische oorzaak was, moest ik gewoon werken. Dat ging natuurlijk niet goed, ik viel steeds flauw en anders was ik gewoon de hele dag door licht in m’n hoofd en trilde m’n handen er bijna van af. Dat waren vele weken van vallen en opstaan. Ik raakte onderhand depressief van al dat thuiszitten, me nutteloos, kansloos en niet serieus genomen voelde. Na flink aandringen mocht ik dan toch bloedprikken en bleek dat ik pfeiffer had en mijn leverwaarde was veels te hoog. Ik was zo blij dat ik wat had, tenminste dat het een naam kreeg. Ik kreeg ineens meer begrip maar iedereen verwachte ook dat ik over een paar weken weer aan de slag kon. Maar tot heden is er niets veranderd, ik val steeds en sta weer op. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben inmiddels al zo vaak naar dokters geweest en bij de psycholoog, maar niets helpt.
Van al dat thuiszitten heb ik opgemerkt dat mijn baan heel belangrijk voor me is. Ik heb het er heel erg naar mijn zin, het geeft een doel in je leven, ik hoorde daar in het team. Mijn collega’s vinden het heel moeilijk om met deze situatie om te gaan en geven ook aan dat ik veranderd ben, op de goede dagen roepen ze blij dat de oude ik weer terug is om vervolgens weer terug bij af te zijn. Ze weten hoe erg ik dit vind en dat ik er alles aan doe om beter te worden, ze leven mee. Mijn contract loopt over een paar weken af en ik weet dat mijn baan op het spel staan, aangezien mijn werk helemaal niets aan mij heeft dan last en we nu personeel te kort hebben. Ik beland nu op een punt dat ik mijn baan zelf wil opzeggen, dan hoeven zij zich niet schuldig en bezwaard te voelen. Ik heb hart voor de zaak, maar dan heb ik geen inkomen meer.
Ik ben een ander mens geworden, van energiek lig ik hele dagen troosteloos op bed. Ik voel me zo nutteloos, ik kan helemaal niets, van twee uur werken ben ik doodop. Ik begin me een nul te voelen. Ik voel me boos, verdrietig en gefrustreerd en machteloos.
Dat stomme klote* pfeiffer verpest alles en de ziekte is ernstiger dan ik ooit heb aangenomen.
Morgen heb ik een afspraak bij de dokter, aangezien het echt helemaal niet goed met me gaat. Maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet zeggen.
Ik wil niks met mijn verhaal dan het van mezelf af te schrijven en het met 'vreemde' te delen.
donderdag 7 juni 2012 om 13:49
Ik kan me voorstellen dat je ontzettend baalt van je situatie, met dat flauwvallen en die rare gewaarwordingen! Ook vervelend dat er zoveel op het spel staat met je baan. Dat je niet serieus genomen wordt vind ik echt heel kwalijk.
Het klinkt ergens een beetje als een paniekaanval... ook omdat je het aanziet komen... misschien kan je huisarts hier iets meer mee?
Niet opgeven, je kunt nog altijd een second opinion aanvragen, daar heb je recht op.
Heel veel sterkte ermee!
Het klinkt ergens een beetje als een paniekaanval... ook omdat je het aanziet komen... misschien kan je huisarts hier iets meer mee?
Niet opgeven, je kunt nog altijd een second opinion aanvragen, daar heb je recht op.
Heel veel sterkte ermee!
donderdag 7 juni 2012 om 14:05
donderdag 7 juni 2012 om 14:12
Maar als jij van verschrikkelijk druk naar niks doen bent gegaan. Is je bloeddruk dan niet enorm gedaalt?
En als je baan erg belangrijk voor je is, probeer dan in je eigen tempo een cursus of opleiding te doen om er nog beter in te worden. Als jij van je zelf uit een druk persoon bent lijkt het me niet gezond om iedere dag in bed te liggen en naar het plafond te staren.
En als je baan erg belangrijk voor je is, probeer dan in je eigen tempo een cursus of opleiding te doen om er nog beter in te worden. Als jij van je zelf uit een druk persoon bent lijkt het me niet gezond om iedere dag in bed te liggen en naar het plafond te staren.
donderdag 7 juni 2012 om 14:40
Dank jullie wel voor de lieve reacties.
@hamerhaai
Ik heb dat traject allemaal al gehad met ademhalingsoefeningen, sporten en voeding. Maar toch bedankt voor het meedenken.
@bloemenhoning91
Ik heb inderdaad een enorme angst ontwikkeld om flauw te vallen. Daarom dacht ik inderdaad aan paniekaanvallen en ben ik naar de psycholoog gegaan en heb daar EMDR behandeling gehad. Maar nu weet ik niet meer of het psychisch of lichaamlijk is, want als het psychisch is dan zou je gaan hyperventileren enzo en dat is niet aan de orde.
@lucky_birdie
Ik heb op de site gekeken en ik herken me er helemaal in, behalve dat mijn gehoor slechter is geworden.
@christel2312
Mijn bloeddruk is inderdaad aan de lage kant volgens de dokter, maar niet zorgwekkend. En je heb gelijk, dat is ook niet gezond. Maar ik ben er te moe voor, ik kan gewoon echt niks meer. Zelfs naar de dokter gaan kost me teveel energie.
@hamerhaai
Ik heb dat traject allemaal al gehad met ademhalingsoefeningen, sporten en voeding. Maar toch bedankt voor het meedenken.
@bloemenhoning91
Ik heb inderdaad een enorme angst ontwikkeld om flauw te vallen. Daarom dacht ik inderdaad aan paniekaanvallen en ben ik naar de psycholoog gegaan en heb daar EMDR behandeling gehad. Maar nu weet ik niet meer of het psychisch of lichaamlijk is, want als het psychisch is dan zou je gaan hyperventileren enzo en dat is niet aan de orde.
@lucky_birdie
Ik heb op de site gekeken en ik herken me er helemaal in, behalve dat mijn gehoor slechter is geworden.
@christel2312
Mijn bloeddruk is inderdaad aan de lage kant volgens de dokter, maar niet zorgwekkend. En je heb gelijk, dat is ook niet gezond. Maar ik ben er te moe voor, ik kan gewoon echt niks meer. Zelfs naar de dokter gaan kost me teveel energie.
donderdag 7 juni 2012 om 17:37
Pas wanneer je de situatie accepteert zoals die nu is kan je beter worden. Anders ben je constant in gevecht met jezelf (dat je je een nul voelt, etc) en dat kost enorm veel energie. Als je nu in de eerste plaats van jezelf houdt zoals je bent, met de ups en de downs dan komt er ruimte voor herstel. Dat kan jaren duren (maar dat hoeft niet) maar beetje bij beetje gaat het beter. Zorg wel dat je goede begeleiding en hulp krijgt (ga anders naar een andere huisarts want bloedprikken is het eerste wat er had moeten gebeuren). Toch is het zo dat sommige zaken alleen geheeld worden door de tijd. Dat kan langer duren dan je zou willen, daar kan je je aan ergeren, daar kan je je rot over voelen of angstig maar dat zal helaas niet helpen. Neem het zoals het is en kijk vanaf daar wat je mogelijkheden zijn. Een tijd futloos op de bank zitten kan heel goed voor je zijn, als dat het is wat je nodig hebt om er boven op te komen, dan is dat het wat je moet doen.
