Werk & Studie
alle pijlers
China
vrijdag 8 juni 2012 om 12:49
Ik twijfelde even of ik dit bij Reizen of Werk/Studie moest plaatsen. Heb maar voor deze gekozen. Partner heeft de mogelijkheid gekregen om voor een jaar in Beijing te gaan werken. Daarna kan hij gewoon weer terug naar het ziekenhuis waar hij nu werkt. Dus zijn we nu in overleg hoe en of we dat gaan doen. Zelf lijkt het me helemaal geweldig en een superkans. Ik studeer al een tijdje Mandarijn in de avonduren voor de leuk en deel van mijn werkzaamheden kan ik ook gewoon daar doen, als ik dat jaar ga werken, dat weet ik nog niet zo. Het lijkt me namelijk ook even lekker om een jaar gewoon de zaak even helemaal 'te sluiten' en daar alleen te genieten of me storten op een taalstudie.
De drie kinders (twee middelbare school, een lagere school) kunnen naadloos over van de internationale school hier, op de internationale school daar. Tot zover allemaal geweldig. De kinderen vonden het alledrie ook helemaal fantastisch (voor een jaartje dan he). En woonruimte wordt ook geregeld.
Nu de oudste. Die studeert natuurlijk sinds dit jaar. Hij woont niet meer thuis en komt ook niet meer elk weekend naar huis. En die red zich inmiddels meer dan prima zonder ons . Maar toch. Daar zit mijn twijfel. Die ik overigens nog niet met hem zelf besproken heb. Ik sta dus een beetje in dubio nog. Ook ben ik in mijn levensdagen nog niet naar China geweest en heb ook geen flauw idee hoe 'groot' de cultuurshock zal worden. Toch moeten we tussen nu en een week of twee een besluit nemen.
Wat zouden jullie doen?
De drie kinders (twee middelbare school, een lagere school) kunnen naadloos over van de internationale school hier, op de internationale school daar. Tot zover allemaal geweldig. De kinderen vonden het alledrie ook helemaal fantastisch (voor een jaartje dan he). En woonruimte wordt ook geregeld.
Nu de oudste. Die studeert natuurlijk sinds dit jaar. Hij woont niet meer thuis en komt ook niet meer elk weekend naar huis. En die red zich inmiddels meer dan prima zonder ons . Maar toch. Daar zit mijn twijfel. Die ik overigens nog niet met hem zelf besproken heb. Ik sta dus een beetje in dubio nog. Ook ben ik in mijn levensdagen nog niet naar China geweest en heb ook geen flauw idee hoe 'groot' de cultuurshock zal worden. Toch moeten we tussen nu en een week of twee een besluit nemen.
Wat zouden jullie doen?
vrijdag 8 juni 2012 om 12:55
Gaan. De oudste zal zich kunnen redden. En anders is er vast familie in NL die bij kan springen? Heus, het is voor jou waarschijnlijk moeilijker om je oudste los te laten dan andersom....
Bovendien: je klinkt zo enthousiast in je eerste deel van je post. Deze kans 'moet' je gewoon grijpen, zeker met bij het volgen van je studie Mandarijn. Kun je eindelijk in de praktijk oefenen.
Bovendien: je klinkt zo enthousiast in je eerste deel van je post. Deze kans 'moet' je gewoon grijpen, zeker met bij het volgen van je studie Mandarijn. Kun je eindelijk in de praktijk oefenen.
vrijdag 8 juni 2012 om 12:57
Gaan!
Bespreek met je oudste wat hij nodig heeft dat jaar van jullie: overkomen, bellen, mailen enz.
Voor de rest is alles te mooi om waar te zijn. De school van je andere kinderen. Baan garantie van je man, je eigen bedrijf dat je kan opschorten.
Een afgebakende periode; als het niks is duurt het maar een jaar.
Gaan!
Bespreek met je oudste wat hij nodig heeft dat jaar van jullie: overkomen, bellen, mailen enz.
Voor de rest is alles te mooi om waar te zijn. De school van je andere kinderen. Baan garantie van je man, je eigen bedrijf dat je kan opschorten.
Een afgebakende periode; als het niks is duurt het maar een jaar.
Gaan!
vrijdag 8 juni 2012 om 13:01
Skurar. De enige familie die we in NL hebben wonen is mijn zus. De kinderen zijn naar een internationale school gegaan omdat we nooit wisten of mijn man elders zou gaan werken. Maar dan lag Canada ( waar hij vandaan komt) meer in de lijn der verwachting dan Peking. Zoon hospiteert nu in de stad waar hij studeert bij een collega van mijn man wiens zoon dezelfde studie doet. Hij is dus niet alleen, maar het is wel mijn kind. En nog zo jong in mijn optiek. Als er wat is dan ben ik nu zo bij hem, of hij bij ons. En dat kan dan niet natuurlijk. Voor ik dan hier ben ben ik dagen verder. Daar zit mijn zorg voornamelijk.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:02
Ik zou het wel weten. Misschien met het hele gezin (incl. oudste!!!) die kant op gaan zodat hij zich in dat jaar meer betrokken blijft voelen bij jullie leven -als hij dat wil natuurlijk -. Met kerst evt. nog een keer laten overkomen en gewoon heel veel bellen. Dan wordt het voor jullie een jaar buitenland en voor hem op een bepaalde manier (jaar ver van familie) ook. Lijkt me geen probleem.
Medestudenten waarvan de ouders in het buitenland zaten hadden in mijn omgeving trouwens wel een 'grotere kamer' en wat meer budget omdat ze bijv in het weekend niet naar huis konden en meer spullen in hun kamer moesten houden (en ouders hun schuldgevoel afkochten )Dus zorg wel even dat hij goed gesetteld is in zijn studentenstad
Medestudenten waarvan de ouders in het buitenland zaten hadden in mijn omgeving trouwens wel een 'grotere kamer' en wat meer budget omdat ze bijv in het weekend niet naar huis konden en meer spullen in hun kamer moesten houden (en ouders hun schuldgevoel afkochten )Dus zorg wel even dat hij goed gesetteld is in zijn studentenstad
vrijdag 8 juni 2012 om 13:04
quote:Oriane schreef op 08 juni 2012 @ 13:01:
Skurar. De enige familie die we in NL hebben wonen is mijn zus. De kinderen zijn naar een internationale school gegaan omdat we nooit wisten of mijn man elders zou gaan werken. Maar dan lag Canada ( waar hij vandaan komt) meer in de lijn der verwachting dan Peking. Zoon hospiteert nu in de stad waar hij studeert bij een collega van mijn man wiens zoon dezelfde studie doet. Hij is dus niet alleen, maar het is wel mijn kind. En nog zo jong in mijn optiek. Als er wat is dan ben ik nu zo bij hem, of hij bij ons. En dat kan dan niet natuurlijk. Voor ik dan hier ben ben ik dagen verder. Daar zit mijn zorg voornamelijk.Oriana, Er gaan hele volksstammen na de middelbare school alleen een jaar naar het buitenland (ja, ook ik zei de gek ). En alle ouders vinden hun kinderen dan nog zo jong, maar ze blijken het prima aan te kunnen. Ik zou wel overleggen en skype installeren, ondersteunen, bellen en over laten komen, maar me daarna zeker niet schuldig voelen!
Skurar. De enige familie die we in NL hebben wonen is mijn zus. De kinderen zijn naar een internationale school gegaan omdat we nooit wisten of mijn man elders zou gaan werken. Maar dan lag Canada ( waar hij vandaan komt) meer in de lijn der verwachting dan Peking. Zoon hospiteert nu in de stad waar hij studeert bij een collega van mijn man wiens zoon dezelfde studie doet. Hij is dus niet alleen, maar het is wel mijn kind. En nog zo jong in mijn optiek. Als er wat is dan ben ik nu zo bij hem, of hij bij ons. En dat kan dan niet natuurlijk. Voor ik dan hier ben ben ik dagen verder. Daar zit mijn zorg voornamelijk.Oriana, Er gaan hele volksstammen na de middelbare school alleen een jaar naar het buitenland (ja, ook ik zei de gek ). En alle ouders vinden hun kinderen dan nog zo jong, maar ze blijken het prima aan te kunnen. Ik zou wel overleggen en skype installeren, ondersteunen, bellen en over laten komen, maar me daarna zeker niet schuldig voelen!
vrijdag 8 juni 2012 om 13:06
vrijdag 8 juni 2012 om 13:09
quote:nlies schreef op 08 juni 2012 @ 13:06:
Het had ook andersom kunnen zijn: Pa , Ma ik ga een jaartje backpacken in China. Dan was hij ook een jaar uit zicht geweest. Nou ja zo makkelijk raak je niet uit zicht met webcam, mail, sms en fb
(echt niet afgekeken bij Webs)
True...
Kijk, het liefste zou ik natuurlijk willen dat hij zegt 'pa, ma, ik ga lekker een jaartje studievertraging oplopen om met jullie mee te gaan en daar een jaar iets te studeren'. Hij is immers echt piepjong (wordt bijna 18) dus die ruimte is er echt wel. Maar die kans lijkt me heel klein. Hij heeft het echt heel erg naar zijn zin op dit moment.
Het had ook andersom kunnen zijn: Pa , Ma ik ga een jaartje backpacken in China. Dan was hij ook een jaar uit zicht geweest. Nou ja zo makkelijk raak je niet uit zicht met webcam, mail, sms en fb
(echt niet afgekeken bij Webs)
True...
Kijk, het liefste zou ik natuurlijk willen dat hij zegt 'pa, ma, ik ga lekker een jaartje studievertraging oplopen om met jullie mee te gaan en daar een jaar iets te studeren'. Hij is immers echt piepjong (wordt bijna 18) dus die ruimte is er echt wel. Maar die kans lijkt me heel klein. Hij heeft het echt heel erg naar zijn zin op dit moment.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:10
Ik zou met oudste overleggen wie hij buiten jullie om vertrouwt om naar toe te gaan of er voor hem kan zijn als er direct ondersteuning nodig is. In het geval van zaken die dus niet via bijvoorbeeld skype kunnen.
Vervolgens zou ik de oudste vragen met diegene te bespreken of hij/zij bereid is dit te betekenen voor hem dat jaar en daarna zou ik samen met man ook contact opnemen met die persoon. Of (mocht oudste dit ook zien zitten) gelijk samen gaan praten.
Afhankelijk van het antwoord van diegene zou ik wel gaan.
Vervolgens zou ik de oudste vragen met diegene te bespreken of hij/zij bereid is dit te betekenen voor hem dat jaar en daarna zou ik samen met man ook contact opnemen met die persoon. Of (mocht oudste dit ook zien zitten) gelijk samen gaan praten.
Afhankelijk van het antwoord van diegene zou ik wel gaan.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:10
quote:Oriane schreef op 08 juni 2012 @ 13:09:
[...]
True...
Kijk, het liefste zou ik natuurlijk willen dat hij zegt 'pa, ma, ik ga lekker een jaartje studievertraging oplopen om met jullie mee te gaan en daar een jaar iets te studeren'. Hij is immers echt piepjong (wordt bijna 18) dus die ruimte is er echt wel. Maar die kans lijkt me heel klein. Hij heeft het echt heel erg naar zijn zin op dit moment.Toch maar eens met zoon om de tafel gaan zitten
[...]
True...
Kijk, het liefste zou ik natuurlijk willen dat hij zegt 'pa, ma, ik ga lekker een jaartje studievertraging oplopen om met jullie mee te gaan en daar een jaar iets te studeren'. Hij is immers echt piepjong (wordt bijna 18) dus die ruimte is er echt wel. Maar die kans lijkt me heel klein. Hij heeft het echt heel erg naar zijn zin op dit moment.Toch maar eens met zoon om de tafel gaan zitten
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 8 juni 2012 om 13:11
vrijdag 8 juni 2012 om 13:11
Oriane, Webs heeft het al heel mooi omschreven.
Ik kan me voorstellen dat de afstand te groot vind tussen hier en daar. Tegelijk: je kind zal het redden. Als jij thuis blijft uit zorgen voor hem of haar zul je, vrees ik, (zwaar) teleurgesteld gaan worden. Gaan studeren is o.a. je los maken van je ouders. Hoe fijn is het dan als je ouders ver weg zijn.
Koop je evt. gevoel af met een mooie kamer inderdaad. Een goede skype verbinding etc. Kind blij, jij een beetje blij. Een jaar is te over zien.
Maarre, vraag anders of je oudste mee wil? Een jaar China is immers ook goed voor je algemene ontwikkeling en het op doen van internationale ervaring. Studeren kan altijd nog.
Ik kan me voorstellen dat de afstand te groot vind tussen hier en daar. Tegelijk: je kind zal het redden. Als jij thuis blijft uit zorgen voor hem of haar zul je, vrees ik, (zwaar) teleurgesteld gaan worden. Gaan studeren is o.a. je los maken van je ouders. Hoe fijn is het dan als je ouders ver weg zijn.
Koop je evt. gevoel af met een mooie kamer inderdaad. Een goede skype verbinding etc. Kind blij, jij een beetje blij. Een jaar is te over zien.
Maarre, vraag anders of je oudste mee wil? Een jaar China is immers ook goed voor je algemene ontwikkeling en het op doen van internationale ervaring. Studeren kan altijd nog.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:13
Dat is een goed idee Enn.
Ik heb hem gisteren gebeld omdat we iets met hem wilde bespreken. Hij dacht gelijk dat er iets ernstigs met een van ons aan de hand was (hoezo omgekeerde wereld ...) Heb hem dus maar gelijk vertelt dat dat niet het geval was. Hij had allerlei plannen maar we moeten dus echt gewoon heel snel een knoop doorhakken. Met name omdat we daar dus al in Augustus heen zouden moeten (ivm start school kinderen). De school aldaar heeft een website en dat ziet er echt heel erg goed uit. Dus daar heb ik geen zorgen over.
Ik heb hem gisteren gebeld omdat we iets met hem wilde bespreken. Hij dacht gelijk dat er iets ernstigs met een van ons aan de hand was (hoezo omgekeerde wereld ...) Heb hem dus maar gelijk vertelt dat dat niet het geval was. Hij had allerlei plannen maar we moeten dus echt gewoon heel snel een knoop doorhakken. Met name omdat we daar dus al in Augustus heen zouden moeten (ivm start school kinderen). De school aldaar heeft een website en dat ziet er echt heel erg goed uit. Dus daar heb ik geen zorgen over.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:16
quote:Oriane schreef op 08 juni 2012 @ 13:11:
En de kans dat er wat gebeurd is natuurlijk klein. Maar ik heb uiteraard meteen van die moederdoemscenario's in mijn hoofd. Dat hij een ongeluk krijgt en we hier niet op tijd kunnen zijn etc. etc. Hij loopt niet in zeven sloten tegelijk overigens. Maar toch. Een ongeluk zit in een klein hoekje.
Zou je hem ook tegenhouden als hij een jaar in het buitenland wilde studeren? Natuurlijk wil je hem graag meenemen of bij je in de buurt hebben,maar als hij het naar zijn zin heeft en met plezier aan het studeren is, zou ik hem dat gunnen als ik jou was.
Het is Nederland, hij woont bij mensen die jullie kennen en hij studeert aan een normale school, niet aan de landmachtacademie in Uruzkan toch? Waar ben je precies bang voor dat je nu wel zou kunnen oplossen en dan niet? En kun je dit soort dingen niet met hem bespreken vooraf?
Edit: ik bedoel je moederdoemscenario's niet af te doen als onzin hoor. Maar ik denk dat het meer gebaseerd is op emotie dan iets anders. Anders skype je mooi iedere dag even met hem, weet je gelijk dat alles goed gaat
En de kans dat er wat gebeurd is natuurlijk klein. Maar ik heb uiteraard meteen van die moederdoemscenario's in mijn hoofd. Dat hij een ongeluk krijgt en we hier niet op tijd kunnen zijn etc. etc. Hij loopt niet in zeven sloten tegelijk overigens. Maar toch. Een ongeluk zit in een klein hoekje.
Zou je hem ook tegenhouden als hij een jaar in het buitenland wilde studeren? Natuurlijk wil je hem graag meenemen of bij je in de buurt hebben,maar als hij het naar zijn zin heeft en met plezier aan het studeren is, zou ik hem dat gunnen als ik jou was.
Het is Nederland, hij woont bij mensen die jullie kennen en hij studeert aan een normale school, niet aan de landmachtacademie in Uruzkan toch? Waar ben je precies bang voor dat je nu wel zou kunnen oplossen en dan niet? En kun je dit soort dingen niet met hem bespreken vooraf?
Edit: ik bedoel je moederdoemscenario's niet af te doen als onzin hoor. Maar ik denk dat het meer gebaseerd is op emotie dan iets anders. Anders skype je mooi iedere dag even met hem, weet je gelijk dat alles goed gaat
vrijdag 8 juni 2012 om 13:16
quote:Oriane schreef op 08 juni 2012 @ 13:09:
[...]
Heb denk ik wat last van 'loslatingsverschijnselen';-)Kan ik me heel goed voorstellen. Maar dit is wel een wereldkans... Met je zoon om de tafel gaan zitten lijkt me een goede optie. Waarschijnlijk zal hij het alleen maar leuk voor jullie vinden. En hij zal vast ook wel eens over willen komen.
[...]
Heb denk ik wat last van 'loslatingsverschijnselen';-)Kan ik me heel goed voorstellen. Maar dit is wel een wereldkans... Met je zoon om de tafel gaan zitten lijkt me een goede optie. Waarschijnlijk zal hij het alleen maar leuk voor jullie vinden. En hij zal vast ook wel eens over willen komen.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:19
quote:_Webs_ schreef op 08 juni 2012 @ 13:16:
[...]
Zou je hem ook tegenhouden als hij een jaar in het buitenland wilde studeren? Natuurlijk wil je hem graag meenemen of bij je in de buurt hebben,maar als hij het naar zijn zin heeft en met plezier aan het studeren is, zou ik hem dat gunnen als ik jou was.
Het is Nederland, hij woont bij mensen die jullie kennen en hij studeert aan een normale school, niet aan de landmachtacademie in Uruzkan toch? Waar ben je precies bang voor dat je nu wel zou kunnen oplossen en dan niet? En kun je dit soort dingen niet met hem bespreken vooraf?
Ai. Moeilijke vraag. Natuurlijk zou ik hem niet tegenhouden. Sterker nog, dat zou niet eerlijk zijn omdat ik zelf ook 18 was toen ik van huis vertrok om in een ander land te studeren. Maar, en ik weet dat dat niet eerlijk is, in mijn ogen is het nog zo'n mannetje. Dat zou wel even slikken zijn ook.
Nou, bijvoorbeeld dat ik gebeld wordt door het ziekenhuis dat hij een ongeluk heeft gehad. Dan spring ik nu in de auto en ben ik er zo. Dat is dan anders. En ja, dat had ook kunnen gebeuren als hij zelf een jaartje zou willen reizen. Ik weet dan ook wel dat het onrealistisch is hoor. Maar mijn gevoel en mijn verstand spreken elkaar even tegen momenteel. aaargh.
[...]
Zou je hem ook tegenhouden als hij een jaar in het buitenland wilde studeren? Natuurlijk wil je hem graag meenemen of bij je in de buurt hebben,maar als hij het naar zijn zin heeft en met plezier aan het studeren is, zou ik hem dat gunnen als ik jou was.
Het is Nederland, hij woont bij mensen die jullie kennen en hij studeert aan een normale school, niet aan de landmachtacademie in Uruzkan toch? Waar ben je precies bang voor dat je nu wel zou kunnen oplossen en dan niet? En kun je dit soort dingen niet met hem bespreken vooraf?
Ai. Moeilijke vraag. Natuurlijk zou ik hem niet tegenhouden. Sterker nog, dat zou niet eerlijk zijn omdat ik zelf ook 18 was toen ik van huis vertrok om in een ander land te studeren. Maar, en ik weet dat dat niet eerlijk is, in mijn ogen is het nog zo'n mannetje. Dat zou wel even slikken zijn ook.
Nou, bijvoorbeeld dat ik gebeld wordt door het ziekenhuis dat hij een ongeluk heeft gehad. Dan spring ik nu in de auto en ben ik er zo. Dat is dan anders. En ja, dat had ook kunnen gebeuren als hij zelf een jaartje zou willen reizen. Ik weet dan ook wel dat het onrealistisch is hoor. Maar mijn gevoel en mijn verstand spreken elkaar even tegen momenteel. aaargh.
vrijdag 8 juni 2012 om 13:24
quote:Oriane schreef op 08 juni 2012 @ 13:19:
[...]
Ai. Moeilijke vraag. Natuurlijk zou ik hem niet tegenhouden. Sterker nog, dat zou niet eerlijk zijn omdat ik zelf ook 18 was toen ik van huis vertrok om in een ander land te studeren. Maar, en ik weet dat dat niet eerlijk is, in mijn ogen is het nog zo'n mannetje. Dat zou wel even slikken zijn ook.
Nou, bijvoorbeeld dat ik gebeld wordt door het ziekenhuis dat hij een ongeluk heeft gehad. Dan spring ik nu in de auto en ben ik er zo. Dat is dan anders. En ja, dat had ook kunnen gebeuren als hij zelf een jaartje zou willen reizen. Ik weet dan ook wel dat het onrealistisch is hoor. Maar mijn gevoel en mijn verstand spreken elkaar even tegen momenteel. aaargh.
haha, volgens mij weet je zelf al wat je wilt, maar vind je het gewoon heel lastig om 1 van je puppy's achter te laten...
Iedere keer dat ik weer naar het buitenland vertrok voor studie of werk, werden mijn ouders ook jaren ouder. Dat hoort er volgens mij gewoon bij omdat je hem voor je gevoel heel dicht bij wilt houden. Er zijn hier al veel ideeen geopperd om dat gevoel iets weg te nemen, maar het 'ik kan in de auto stappen en naar het ziekenhuis' gevoel hou je volgens mij. Doe je niets aan, maar dat wordt wel minder als je eenmaal ver van elkaar woont en het gewoon goed blijkt te gaan (volgens mijn ouders dan, ik heb daar nooit lasts van gehad )
[...]
Ai. Moeilijke vraag. Natuurlijk zou ik hem niet tegenhouden. Sterker nog, dat zou niet eerlijk zijn omdat ik zelf ook 18 was toen ik van huis vertrok om in een ander land te studeren. Maar, en ik weet dat dat niet eerlijk is, in mijn ogen is het nog zo'n mannetje. Dat zou wel even slikken zijn ook.
Nou, bijvoorbeeld dat ik gebeld wordt door het ziekenhuis dat hij een ongeluk heeft gehad. Dan spring ik nu in de auto en ben ik er zo. Dat is dan anders. En ja, dat had ook kunnen gebeuren als hij zelf een jaartje zou willen reizen. Ik weet dan ook wel dat het onrealistisch is hoor. Maar mijn gevoel en mijn verstand spreken elkaar even tegen momenteel. aaargh.
haha, volgens mij weet je zelf al wat je wilt, maar vind je het gewoon heel lastig om 1 van je puppy's achter te laten...
Iedere keer dat ik weer naar het buitenland vertrok voor studie of werk, werden mijn ouders ook jaren ouder. Dat hoort er volgens mij gewoon bij omdat je hem voor je gevoel heel dicht bij wilt houden. Er zijn hier al veel ideeen geopperd om dat gevoel iets weg te nemen, maar het 'ik kan in de auto stappen en naar het ziekenhuis' gevoel hou je volgens mij. Doe je niets aan, maar dat wordt wel minder als je eenmaal ver van elkaar woont en het gewoon goed blijkt te gaan (volgens mijn ouders dan, ik heb daar nooit lasts van gehad )
vrijdag 8 juni 2012 om 13:29
Bespreek het met je zoon en kijk daarna wat je doet. Misschien springt hij wel een gat in de lucht.
Kan hij iets met zijn studierichting in het buitenland? Misschien kun je je daar op richten nu, als je hem toch al wilt vragen of hij mee gaat. Meegaan zonder doel lijkt me nl niks een heel jaar lang.
Mocht hij graag mee willen gaan, is het ook handig als hij checkt of hij over een jaar zijn studie weer kan oppakken of dat ze bezig gaan met een reorganisatie van die studie en hij opnieuw moet beginnen.
Kan hij iets met zijn studierichting in het buitenland? Misschien kun je je daar op richten nu, als je hem toch al wilt vragen of hij mee gaat. Meegaan zonder doel lijkt me nl niks een heel jaar lang.
Mocht hij graag mee willen gaan, is het ook handig als hij checkt of hij over een jaar zijn studie weer kan oppakken of dat ze bezig gaan met een reorganisatie van die studie en hij opnieuw moet beginnen.
vrijdag 8 juni 2012 om 14:10
quote:Oriane schreef op 08 juni 2012 @ 12:49:
Ook ben ik in mijn levensdagen nog niet naar China geweest en heb ook geen flauw idee hoe 'groot' de cultuurshock zal worden.
Het is even wennen maar valt reuze mee. Beijing is een echte wereldstad waar je gewoon alles kunt krijgen wat je wilt.
Gewoon gaan. Smog is alleen wel fuck, zeker in de zomer. Maar goed, dat is een mooi excuus om lekker uitstapjes te maken in de weekends.
Ook ben ik in mijn levensdagen nog niet naar China geweest en heb ook geen flauw idee hoe 'groot' de cultuurshock zal worden.
Het is even wennen maar valt reuze mee. Beijing is een echte wereldstad waar je gewoon alles kunt krijgen wat je wilt.
Gewoon gaan. Smog is alleen wel fuck, zeker in de zomer. Maar goed, dat is een mooi excuus om lekker uitstapjes te maken in de weekends.
