Relaties
alle pijlers
Verboden Liefde..
zondag 30 maart 2008 om 13:06
Ik ben een beetje in de war. En eigenlijk schaam ik me dood om de reden daarvan. Ik zal het verhaal zo kort mogelijk houden..:
Ik ben werkzaam in de psychiatrie en heb een paar jaar geleden een client gehad die ik nog kende uit mijn jeugd. Hij kwam voor diagnostiek en problematiek bleek aanwezig, maar absoluut te handhaven.Vanaf het eerste moment dat ik hem zag was ik al onder de indruk. Hij kende mij ook nog van vroeger.
Gedurende zijn hele opname heb ik afstand van hem genomen, omdat er een duidelijke ongemakkelijke spanning voelbaar was.
Gisteren kwam ik hem tegen toen ik wat ging drinken in de stad. Hij was met mensen die ik ook ken en ik betrapte mezelf erop dat ik mijn ogen niet van hem af kon houden. Voelde ontzettend stom! Ik merkte dat hij er net zo ongemakkelijk bij stond en mij ook in de gaten hield. Uiteindelijk raakten we aan de praat. Ook dat was natuurlijk ontzettend raar. Dat hebben we ook naar elkaar uitgesproken trouwens.
Ik kan het haast niet opschrijven hier, maar ik voel me zó ontzettend aangetrokken tot hem dat ik haast in een roes verkeerde! Constant maar proberen rationeel te blijven denken, maar ook zoveel gevoel die me in de weg stond.
Hij zei me gedag, kuste mijn wangen. Ik voelde me nóg slechter!
Aan de andere kant voelde het ook gewoon goed, gewoon prima.
We wisselden nummers. Alsof het vanzelfsprekend was.
En we gaan wat drinken samen.
Oh my God.
Ik ben werkzaam in de psychiatrie en heb een paar jaar geleden een client gehad die ik nog kende uit mijn jeugd. Hij kwam voor diagnostiek en problematiek bleek aanwezig, maar absoluut te handhaven.Vanaf het eerste moment dat ik hem zag was ik al onder de indruk. Hij kende mij ook nog van vroeger.
Gedurende zijn hele opname heb ik afstand van hem genomen, omdat er een duidelijke ongemakkelijke spanning voelbaar was.
Gisteren kwam ik hem tegen toen ik wat ging drinken in de stad. Hij was met mensen die ik ook ken en ik betrapte mezelf erop dat ik mijn ogen niet van hem af kon houden. Voelde ontzettend stom! Ik merkte dat hij er net zo ongemakkelijk bij stond en mij ook in de gaten hield. Uiteindelijk raakten we aan de praat. Ook dat was natuurlijk ontzettend raar. Dat hebben we ook naar elkaar uitgesproken trouwens.
Ik kan het haast niet opschrijven hier, maar ik voel me zó ontzettend aangetrokken tot hem dat ik haast in een roes verkeerde! Constant maar proberen rationeel te blijven denken, maar ook zoveel gevoel die me in de weg stond.
Hij zei me gedag, kuste mijn wangen. Ik voelde me nóg slechter!
Aan de andere kant voelde het ook gewoon goed, gewoon prima.
We wisselden nummers. Alsof het vanzelfsprekend was.
En we gaan wat drinken samen.
Oh my God.
zondag 30 maart 2008 om 15:50
zondag 30 maart 2008 om 18:45
Fout vind ik het niet maar ik persoonlijk zou er denk ik niet aan beginnen
Ik heb zelf in de psychiatrie gewerkt en daar ook weleens een client gehad die ik speciaal vond maar uiteraard net als jij afstand van gehouden. Kun je nu wel een gelijkwaardig contact op bouwen? Mij zou het ongemakkelijk maken, je bent toch op een hulpverlenersbasis met elkaar omgegaan. Ik kan natuurlijk niet beoordelen welke invloed zijn stoornis heeft op hem en jullie evt relatie maar dat alleen al zou me huiverig maken.
Iets teveel balast voor mijn gevoel. Maar goed, als het nu je client niet meer is dan mag je natuurlijk met hem omgaan, in dat opzicht hoef je je niet bezwaard te voelen.
Ik heb zelf in de psychiatrie gewerkt en daar ook weleens een client gehad die ik speciaal vond maar uiteraard net als jij afstand van gehouden. Kun je nu wel een gelijkwaardig contact op bouwen? Mij zou het ongemakkelijk maken, je bent toch op een hulpverlenersbasis met elkaar omgegaan. Ik kan natuurlijk niet beoordelen welke invloed zijn stoornis heeft op hem en jullie evt relatie maar dat alleen al zou me huiverig maken.
Iets teveel balast voor mijn gevoel. Maar goed, als het nu je client niet meer is dan mag je natuurlijk met hem omgaan, in dat opzicht hoef je je niet bezwaard te voelen.
maandag 31 maart 2008 om 02:59
hoi Julliette,
Fijn dat je een leuke date had. Ik ga ervan uit dat je als psych. vpk heel goed op de hoogte bent van psychische aandoeningen, gevolgen en kans op recidief of terugval etc etc.
Ik zou zelf, afhankelijk van de stoornis wel voorzichtig zijn mbt het aangaan van contact. Zou er een beetje bang voor zijn om als therapeut gezien te worden ipv relatie-materiaal, zeker gezien het feit dat werkzaam bent in dat wereldje. Kan nog wel van alles bedenken waarom ik misschien met een grote boog er omheen zou lopen maar van de ene kant begrijp ik ook dat je gewoon voor iemand kunt vallen en er die aantrekkingskracht is, dus echt fout is het niet. Scheelt denk/hoop ik wel dat hij al een poosje uitbehandeld is en jij elders werkt.
Een goede vriendin van mij, ook werkzaam als psych. verpleegk, ontmoette ook een client op afd, kwamen elkaar later weer tegen en hij zou ook uitbehandeld zijn (zei hij), later bleek dat hij binnen dezelfde stichting op een andere locatie nog onder behandeling stond, geen opname oid. Uiteindelijk is relatie uitgelekt en via via bij de verkeerde persoon terecht gekomen wat resulteerde in ontslag van mijn vriendin. Puur op grond van relatie client-hulpverlener. Gezien in deze provincie alle psych instellingen onder die stichting vallen komt zij dus niet meer aan de bak in die tak van de gezondheidszorg. Naast ellende van ontslag etc zorgde zijn aandoening ook voor heel veel problemen binnen die relatie en kon je het geen volwaardige relatie noemen. Dit is wel een extreem voorbeeld en ws ook niet van toepassing op jouw eigen situatie.
Dus als jij niet tegen zulke zaken aanloopt...wens ik je een fijne tijd toe.
Fijn dat je een leuke date had. Ik ga ervan uit dat je als psych. vpk heel goed op de hoogte bent van psychische aandoeningen, gevolgen en kans op recidief of terugval etc etc.
Ik zou zelf, afhankelijk van de stoornis wel voorzichtig zijn mbt het aangaan van contact. Zou er een beetje bang voor zijn om als therapeut gezien te worden ipv relatie-materiaal, zeker gezien het feit dat werkzaam bent in dat wereldje. Kan nog wel van alles bedenken waarom ik misschien met een grote boog er omheen zou lopen maar van de ene kant begrijp ik ook dat je gewoon voor iemand kunt vallen en er die aantrekkingskracht is, dus echt fout is het niet. Scheelt denk/hoop ik wel dat hij al een poosje uitbehandeld is en jij elders werkt.
Een goede vriendin van mij, ook werkzaam als psych. verpleegk, ontmoette ook een client op afd, kwamen elkaar later weer tegen en hij zou ook uitbehandeld zijn (zei hij), later bleek dat hij binnen dezelfde stichting op een andere locatie nog onder behandeling stond, geen opname oid. Uiteindelijk is relatie uitgelekt en via via bij de verkeerde persoon terecht gekomen wat resulteerde in ontslag van mijn vriendin. Puur op grond van relatie client-hulpverlener. Gezien in deze provincie alle psych instellingen onder die stichting vallen komt zij dus niet meer aan de bak in die tak van de gezondheidszorg. Naast ellende van ontslag etc zorgde zijn aandoening ook voor heel veel problemen binnen die relatie en kon je het geen volwaardige relatie noemen. Dit is wel een extreem voorbeeld en ws ook niet van toepassing op jouw eigen situatie.
Dus als jij niet tegen zulke zaken aanloopt...wens ik je een fijne tijd toe.
maandag 31 maart 2008 om 12:23
Hoi SuperSam,
Zeker een goed punt dat je noemt en ik ben me bewust van de mogelijke gevolgen. In mijn situatie werk ik binnen een andere organisatie en volgt hij dagbehandeling elders
Nu ik er een nachtje over heb geslapen kan ik niet zeggen dat ik me er beter op voel. Het blijft ontzettend dubbel. Aan de ene kant wordt ik naar hem toegetrokken, maar aan de andere kant komen steeds die rationele gedachten er weer tussendoor. Dat werkt niet. Ik baal ervan en weet even niet hoe het verder moet.
Zeker een goed punt dat je noemt en ik ben me bewust van de mogelijke gevolgen. In mijn situatie werk ik binnen een andere organisatie en volgt hij dagbehandeling elders
Nu ik er een nachtje over heb geslapen kan ik niet zeggen dat ik me er beter op voel. Het blijft ontzettend dubbel. Aan de ene kant wordt ik naar hem toegetrokken, maar aan de andere kant komen steeds die rationele gedachten er weer tussendoor. Dat werkt niet. Ik baal ervan en weet even niet hoe het verder moet.
dinsdag 1 april 2008 om 00:25
Jammer, want als er een wederzijdse aantrekkingskracht is moest je daar heel simpel van genieten. Maar het is wel goed dat je beseft dat er "valkuilen" zijn en niet zo maar onbezonnen ergens instapt. Je dus niet alleen maar laat leiden door een bep gevoel. Wanneer je een leek was op gebied van psychiatrie zou je er misschien anders instaan. Kan me goed voorstellen dat het erg dubbel is. Misschien heb ik het nog erger gemaakt met bovenstaande reactie, niet mijn intentie trouwens!
Weet je hoe hij dit allemaal ziet? Hoe staat hij zelf tov die stoornis en feit dat jij ervaringsdeskundige bent? Is je iets aan zijn gedrag opgevallen waardoor je ook nog gaat twijfelen? Ik weet vanuit mijn eigen beroep ook wel dat bep psychische aandoeningen vaak jaren behandeld moeten worden, met of zonder resultaat. Maar als je hem een paar jaar geleden hebt ontmoet en hij is nu nog onder behandeling, in hoeverre gaat het dan nu "goed"met hem?
Lijkt me echt enorm lastig allemaal!
Maar van de ene kant... als hij toch een beetje als een magneetje werkt, probeer het ondanks de achtergrond info, als een soort kennismakingsfase te zien. Je zit nog nergens aan vast. Ga nog eens iets drinken en misschien kom je zelf tot de ontdekking dat het niets voor je is.
Weet je hoe hij dit allemaal ziet? Hoe staat hij zelf tov die stoornis en feit dat jij ervaringsdeskundige bent? Is je iets aan zijn gedrag opgevallen waardoor je ook nog gaat twijfelen? Ik weet vanuit mijn eigen beroep ook wel dat bep psychische aandoeningen vaak jaren behandeld moeten worden, met of zonder resultaat. Maar als je hem een paar jaar geleden hebt ontmoet en hij is nu nog onder behandeling, in hoeverre gaat het dan nu "goed"met hem?
Lijkt me echt enorm lastig allemaal!
Maar van de ene kant... als hij toch een beetje als een magneetje werkt, probeer het ondanks de achtergrond info, als een soort kennismakingsfase te zien. Je zit nog nergens aan vast. Ga nog eens iets drinken en misschien kom je zelf tot de ontdekking dat het niets voor je is.
dinsdag 1 april 2008 om 01:30
Nou, midden in de nacht nu. De hele dag echt compleet van slag rondgelopen eigenlijk. Continue nagedacht, geanalyseerd, gemaild en gesproken met een aantal vriendinnen hierover. Kortom; het houdt me maximaal bezig.
En de conclusie werd dat het te onverstandig voelt.
Ik heb vanavond contact met hem gehad via de chat en hem gezegd hoe ik me de hele dag heb gevoeld vandaag. Dat ik in de war ben en dat ik niet weet wat ik ermee aan moet. Ik wilde open kaart spelen en duidelijk zijn.
Hij vertelde dat hij er ook de hele dag over nagedacht heeft en dat het enerzijds goed voelt, maar anderzijds denkt dat ie het niet moet doen. Zo'n contact met mij.
Ik voelde me een beetje opgelucht, maar ook teleurgesteld, verdrietig. Alles door elkaar. Mijn eerste gedachte is dat ik het verstandig vond van hem. Dat vond hij zelf ook. Lastig allemaal. Gezegd dat we het er nog wel over zouden hebben. Geen idee hoe dit verder moet. Ik denk eigenlijk dat het al klaar is. En ook daarvan weet ik niet hoe ik me erover moet voelen.
Zelden zoiets bizars meegemaakt.
En de conclusie werd dat het te onverstandig voelt.
Ik heb vanavond contact met hem gehad via de chat en hem gezegd hoe ik me de hele dag heb gevoeld vandaag. Dat ik in de war ben en dat ik niet weet wat ik ermee aan moet. Ik wilde open kaart spelen en duidelijk zijn.
Hij vertelde dat hij er ook de hele dag over nagedacht heeft en dat het enerzijds goed voelt, maar anderzijds denkt dat ie het niet moet doen. Zo'n contact met mij.
Ik voelde me een beetje opgelucht, maar ook teleurgesteld, verdrietig. Alles door elkaar. Mijn eerste gedachte is dat ik het verstandig vond van hem. Dat vond hij zelf ook. Lastig allemaal. Gezegd dat we het er nog wel over zouden hebben. Geen idee hoe dit verder moet. Ik denk eigenlijk dat het al klaar is. En ook daarvan weet ik niet hoe ik me erover moet voelen.
Zelden zoiets bizars meegemaakt.
