Niksgunners

quote:klarinet schreef op 10 juni 2012 @ 16:05:

Hallo,

Ik heb net een account aangemaakt maar lees al wel een tijdje mee op het viva-forum.

Een niksgunner, een mooi woord, en nu komt het, ik ben zelf een beetje een niksgunner. Ik vind het zelf ook heel vervelend, het komt vaak door jaloezie, onzekerheid en in relaties met vriendinnen waar ik me heel erg aan spiegel.

Ik begin het zelf bespreekbaar te maken met vriendinnen zodat we er om kunnen lachen of dat ze mijn krengerige opmerkingen niet zo opvatten, maar het blijft eigenlijk gewoon heel kut.

Enige tips van de allesgunners hoe hiervan af te komen en hoe een beetje leuker te reageren?

Ik kom dan beetje uit op: hoe houd je een gesprek gaande? Ook een van de dingen die ik vroeger expliciet heb moeten leren, omdat ik dat niet van nature gehad. Een goed gesprek zou zijn:



1.

A: Ik ben naar New York geweest!

B: Oh, leuk! Hoe was het daar? Heb je nog spannende dingen gezien?

A: Ja, ik heb de Statue of Liberty gezien... de Empire State Building.

B: En hoe was de overnachting daar?

A: Best wel luxe hoor.



2.

A: Ik ben naar New York geweest!

B: Ja, dat kun jij gemakkelijk betalen. Ik kan verdorie geen kant op. Daar heb jij zeker geen last van, hè?

A zucht geïrriteerd.



Twee gesprekken, maar ik vind gesprek 2 geen leuk verloop hebben.

Nou ik heb het ook wel es hoor, dat jaloers zijn op mensen met een betere financiele situatie. Alleen val ik hun niet aan met mijn frustraties.



Een bevriend stel van me heeft net een huis gekocht met een hypotheek die begint met een 4... die van mij met 2 dus hun huis zo ik nooooit kunnen betalen.

Eind van het jaar gaan ze op vakantie naar Nepal. En ze zijn al bezig met plannen om volgend jaar in Midden America rond te reizen. Sja dan kan ik wel balen van mijn weekje Kreta....



aan de andere kant, mijn huis heeft minder m2 dus minder te poetsen en ik heb het in mijn vakantie net zo geweldig als hun daar. Maar af en toe steekt het wel ja maar omdat ze een van mn beste vriendinnen is gun ik haar alles.

Wat herkenbaar allemaal .... alleen heb ik geen vrienden niet niksgunners zijn maar mijn ouders!!



Voordat ik de deur gewezen werd (juist omdat ik het zo goed heb) was het altijd gezeik van hun kant. Wij kochten een andere tv .... nou hoe we het in ons hoofd haalden bla bla bla om vervolgens zelf een duurdere te kopen ..... Wij op vakantie ... ja jullie wel, wij kunnen nooit ergens heen .... Nieuwe auto ... Ja je kan wel zien waar de centen zitten ....



En dan het ergste .... van andere mensen moeten horen hoe mijn ouders werkelijk ziekelijk jaloers waren/zijn op ons leventje .... Wij werken er hard voor, sparen er lang voor en zuinig met onze spulletjes ....



Maar dat zien ze niet .... alleen maar dat wij het goed hebben en dat zij daar niet aan kunnen tippen ....



Ik dacht trouwens altijd dat ouders juist trots waren op hun kinderen als ze zo goed presteerden!!

quote:Flowerspowers schreef op 11 juni 2012 @ 15:41:



Dit herken ik heel erg! Voormalige beste vriendin, elkaar goed leren kennen toen ik slecht zat (scheiding, geldproblemen etc ) was een supervriendschap. Totdat ik mijn pootjes weer op de grond had, studie afgerond, huis gekocht, nieuwe relatie. Toen was het over. Ze heeft nog wel de vriendschap per telefoon beeindigd, met als redenen: je bent veranderd, je (andere) vriendinnen zijn niet leuk, je hebt het alleen maar over winkelen (? met een fulltime baan, zou niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen)

Ik heb er letterlijk liefdesverdriet van gehad. Het is al ruim 3 jaar geleden, maar voelt nog steeds als gister. Gelukkig heb ik andere lieve vrienden en vriendinnen waarbij zulke dingen nooit spelen.Ook herkenbaar, maar dan met een goede vriend. Ik denk dat het bij hem niks met gunnen te maken had, maar met onzekerheid, hij heeft een keer letterlijk gezegd dat hij het prettig vindt als mensen hem nodig hebben. De vriendschap is ook overgegaan en voor mij voelde het ook bijna als liefdesverdriet, ik heb zeker een jaar elke dag aan hem gedacht, gehoopt dat ik hem tegenkwam, dat het goedkwam, et cetera. Niet omdat ik hem nodig had omdat ik problemen had, maar omdat ik hem gewoon miste als persoon. Dat lijkt mij persoonlijk waardevoller dan dat mensen op je leunen omdat ze het zo zwaar hebben, maar kennelijk telde dat toch niet zwaar genoeg. Het is nu ruim zes jaar geleden en af en toe betrap ik mezelf erop dat ik nog steeds wel eens in mijn hoofd tegen hem praat.

Wat erg dat je ouders zo reageren fluffyhunny. Dacht ook altijd dat ouders het juist fijn vonden als het hun kinderen goed gaat... En dan die opmerkingen maken terwijl ze het geld wel in een dure auto steken... Dat is voor mij de reden dat ik aan niemand meer geld leen of spullen voor ze koop omdat ze het zogenaamd zo slecht hebben. Ik zie/hoor namelijk altijd wel terug waar het geld namelijk wél naartoe gaat.



Koekie, een duurder huis is ook het énige waarbij ik soms 'jaloers' op kan zijn bij anderen, maar ik verwijt mijzelf dan meer dat ik nooit voor een opleiding heb gekozen waar ik veel geld mee kan verdienen, dan dat ik het anderen misgun. En het gaat bij mij dan niet eens zozeer om dat dure huis zelf, maar wel omdat je er vaak ook meer ruimte en een fijnere buurt mee koopt. Spullen, kleding, auto's en vakanties zijn bij mij nog nooit een reden geweest om jaloers op een ander te zijn.

@Klarinet, wat goed dat je hier meeschrijft en onder ogen ziet dat een geen leuke eigenschap is. En dat je daarom vraagt om tips.



Ik vind die tips geven heel moeilijk, natuurlijk is het beter om door te vragen hoe zo'n trip was en een gezellige klets erop na te houden. Maar diep in je hart wil je het liefste helemaal niet weten omdat je zelf de middelen er niet voor hebt. Dus het is een gevoelskwestie. En daarin vind ik het moeilijk om de juiste tip te geven.



Maar nogmaals, dapper dat je hier meeschrijft. Want echt, vriendschappen kunnen eraan kapot gaan als je je spiegelt aan vriendinnen.

Wel herkenbaar van anderen hun verhalen, maar niet persoonlijk. Ik heb namelijk dingen die normale mensen helemaal niets aan vinden en ben een redelijke einzelganger



Soms ben ik ook wel 's jaloers over die hippe vrienden die in andere landen stage lopen etc. Maar mijn aard is niet dat ik het ga uiten. Als ik er dan over nadenk, skydiven, bungee jumpen, neh, nee. Ik ga liever naar de bioscoop.



Ik weet niet echt hoe je er mee om moet gaan, als je zegt dat hun ook leuke dingen hebben schieten ze dat toch meteen af.

Het lijkt me erg lastig om bevriend met iemand te zijn die dezelfde interesses heeft en die wel erg succesvol is en jij niet.

Nou he...ik ben ook wel eens jaloers op vrienden en baal soms ook als een stekker als zij iets kunnen en ik niet.



Maar dat laat je toch niet merken? Alsof je vrienden het jou andersom niet ook gunnen ofzo...of het doen om je te pesten.

quote:NYC schreef op 12 juni 2012 @ 10:12:

Koekie, een duurder huis is ook het énige waarbij ik soms 'jaloers' op kan zijn bij anderen, maar ik verwijt mijzelf dan meer dat ik nooit voor een opleiding heb gekozen waar ik veel geld mee kan verdienen, dan dat ik het anderen misgun. En het gaat bij mij dan niet eens zozeer om dat dure huis zelf, maar wel omdat je er vaak ook meer ruimte en een fijnere buurt mee koopt.



klopt, ze heeft ook een baan die een veel startsalaris heeft dan de mijne. Ik heb "maar gewoon" mbo gedaan en zij hbo dus logisch dat ze daardoor meer geld heeft.

al denk ik wel, als ik het echt zou willen zou ik best een extra opleiding kunnen doen en mn carrière naar een hoger level tillen. maar ik doe het niet dus stiekem wil ik het dus niet...



achja het gaat er tenslotte om dat je leert om blij te zijn met wat je wel hebt. en je niet te focussen op wat je niet hebt.... als iedereen dat nou es kon

quote:koekie1980 schreef op 12 juni 2012 @ 09:44:

Nou ik heb het ook wel es hoor, dat jaloers zijn op mensen met een betere financiele situatie. Alleen val ik hun niet aan met mijn frustraties.



Een bevriend stel van me heeft net een huis gekocht met een hypotheek die begint met een 4... die van mij met 2 dus hun huis zo ik nooooit kunnen betalen.

Eind van het jaar gaan ze op vakantie naar Nepal. En ze zijn al bezig met plannen om volgend jaar in Midden America rond te reizen. Sja dan kan ik wel balen van mijn weekje Kreta....



aan de andere kant, mijn huis heeft minder m2 dus minder te poetsen en ik heb het in mijn vakantie net zo geweldig als hun daar. Maar af en toe steekt het wel ja maar omdat ze een van mn beste vriendinnen is gun ik haar alles.



De financiële situatie van vrienden die jaren geleden ongeveer een gelijke uitgangspositie hadden kan na verloop van tijd heel erg uiteen gaan lopen.



Dit zijn nog redelijk vergelijkbare situaties. Kreta is geen Nepal, en het ene huis is duurder dan het andere, maar jullie hebben allebei een huis en vakantie. Je kunt dus nog steeds samen vanuit een zelfde soort perspectief over vakantie en wonen praten.



Ik denk dat het pas lastig wordt als je helemaal niet op vakantie kunt, op een huurflatje woont en bv. door ziekte ook weinig vooruitzicht hebt op verbetering van je situatie.



Probeer maar eens vrolijk te luisteren naar de enthousiaste verhalen over de vakantie in Nepal, en de ander dat van harte te gunnen, als je zelf nog een paar tientjes op de bank hebt en de gasrekening voor die maand nog niet betaald is.



Vanuit jouw situatie gezien is een vakantie naar Nepal dan pure geldverspilling.

quote:Susan schreef op 12 juni 2012 @ 10:05:

[...]





Ook herkenbaar, maar dan met een goede vriend. Ik denk dat het bij hem niks met gunnen te maken had, maar met onzekerheid, hij heeft een keer letterlijk gezegd dat hij het prettig vindt als mensen hem nodig hebben. De vriendschap is ook overgegaan en voor mij voelde het ook bijna als liefdesverdriet, ik heb zeker een jaar elke dag aan hem gedacht, gehoopt dat ik hem tegenkwam, dat het goedkwam, et cetera. Niet omdat ik hem nodig had omdat ik problemen had, maar omdat ik hem gewoon miste als persoon. Dat lijkt mij persoonlijk waardevoller dan dat mensen op je leunen omdat ze het zo zwaar hebben, maar kennelijk telde dat toch niet zwaar genoeg. Het is nu ruim zes jaar geleden en af en toe betrap ik mezelf erop dat ik nog steeds wel eens in mijn hoofd tegen hem praat.



Ja Susan, jouw verhaal had de mijne kunnen zijn, ik "klets" ook nog wel eens tegen haar, uit gewoonte ofzo.. Ik mis haar ook als persoon, vind het nog steeds erg. Ik denk niet dat het ooit goed komt, ze heeft het echt "opgezegd" wilde niks meer met me van doen hebben. Geen ruzie gehad, niks. Toen ik ook nog eens las op de fb van een gezamelijke vriendin (dacht ik) dat ze opgelucht was en zich vrij voelde, was het alsof er een mes door mijn hart ging.

Wat mij later wel duidelijk werd (en dus opviel) dat ze zich altijd omringt met mensen die het "slechter" hebben. Vooral financieel. Dat was bij ons altijd zo, ik deed de extra"tjes vaak niet mee want financiele positie liet dat niet toe, het leek wel of ze dat, ja prettig vond.