Wat te doen?

Hallo lieve mensen,



Ik heb nu al vier jaar een relatie met mijn vriend, wij zijn beide midden twintig.



De laatste tijd voel ik alleen maar meer ergenissen en weet ik niet of ik wel verder moet gaan met de relatie.



1: onvolwassenheid van mijn vriend

Ik ben bezig met een studie en mijn vriend niet. Hierdoor zit hij de hele dag thuis achter de computer. Hij werkt alleen als het uitzendbureau hem belt, wat dus amper is. Ik heb graag dat hij fulltime gaat werken, zodat we kunnen sparen voor op ons zelf gaan (we wonen beiden nog thuis) en hij meer geld heeft voor zichzelf (dat elk weekend aanhoren dat hij geen geld heeft komt me mijn strot uit). Zijn spaarrekening is lager dan ¤300 euro.. en er zijn al keren geweest dat hij niet naar mij toe kon komen omdat hij geen geld had, maar wel dingen uit gaf aan games e.d. Als hij het geld er voor had, dan zou ik het niet erg vinden als hij het daar aan uit gaf, maar dat heeft hij dus niet genoeg.



Ook weet hij totaal niet wat hij leuk vind om te doen, elk werk wordt afgezeken als saai en hersenloos. Hij heeft gestudeerd, maar zoekt alleen de onmogelijke vacatures op in zijn vakgebied.

Qua sporten/hobbies e.d. weet hij ook niet wat hij leuk vind, behalve games.



Hij heeft in tegenstelling tot mij geen gezondsheidklachten en zou dus gewoon kunnen werken. Verder moet zijn moeder alles regelen, zoals naar de dokter bellen voor een afspraak, de tandarts en zorgverzekering,kleding en schoenen betalen. Het enige wat hij zelf betaald is het reizen naar mij. Vaak komt hij ook met vragen waarvan ik denk van:"Ik ben je moeder niet.."



Nu ben ik heel anders opgevoed en heb ik vanaf mijn 16e alles zelf moeten betalen. Ik kan er dus niet tegen dat hij ligt te lanterfanteren en ik heb ook het gevoel dat als wij gaan samenwonen dit door blijft gaan. Dat ik de kostwinner ben en hij lui op de bank achter de tv/computer zit de hele dag. Hij zegt dat dit niet zo zal zijn, omdat het dan moet.. Maar ik geloof er niet veel meer van, omdat hij de volgende dag al weer vrij neemt.



Het irriteerd mij heel erg dat ik voor mijn gevoel veel volwassener ben van hem en meer weet dan hij.. Zijn wereld bestaat volgens mij alleen uit games en internet. Niet dat ik niet veel achter de computer zit, maar ik heb ook nog mijn verantwoordlijkheden.



2: Hij kan niet (langdurig) romantisch zijn.

Een kaartje, kaarsjes, lekker eten, samen weg.. ALLES vind hij niet leuk. Als ik kom met dingen om te doen, zoals weg gaan ergens heen kraakt hij het allemaal af en zegt standaard dat hij geen zin heeft. Het ging twee weken beter toen ik na de zoveelste keer er genoeg van had dat al mijn ideeën werden afgewezen.



Hij zit liever thuis achter de computer, terwijl ik juist in de tijd dat we samen zijn leuke dingen wil doen. Ik heb het gevoel dat ik niet zoveel moeite er voor hoor te doen om hem het huis uit te krijgen..



3: Hij is jaloers.

Ik kan niet afspreken met vrienden (maakt tegenwoordig niet meer uit of het een vrouw of een man is, sinds ik zei dat ik bi was) zonder dat hij jaloers word. Er is geen rede voor vanuit mijn kant, als ik een ander had gewild had ik het dan niet allang uit gemaakt?



Het ergste vind ik dat hij zegt dat hij mij wel vertrouwd, maar die andere niet.. Terwijl (niet lullig bedoeld) bijna al mijn vrienden het type 'nerd'/'anders' zijn.. Zelf spreekt hij wel af met meiden, en die blijven ook soms bij hem slapen.. Daar heb ik geen moeite meer mee, maar ik vind dat hij mij dan ook mijn vrijheid moet geven om gewoon normaal af te kunnen spreken met mijn vrienden.



Ik wil me niet lullig voelen als ik afspreek met één van mijn vrienden, dat ik steeds moet gaan denken of hij het er wel mee eens is. Ook smst hij dan veel vaker dan normaal, of alles goed gaat en wat we aan het doen zijn. Vaak reageer ik dan langzamer omdat ik mn telefoon niet hoor.



Ook als ik nieuwe mensen ken, wilt hij gelijk weten wie wat is, waar ik ze van ken, waarom ik er mee om ga.. ('Je hebt mij toch?")





-------------



Deze drie dingen boven irriteren mij het eerst. Als we bij elkaar zijn dan gaat hte ook wel goed, alleen ik merk dat ik de laatste tijd zo ziek wordt van de dingen hier boven, dat ik niet zo goed meer weet wat ik er mee aan moet. Er over praten met hem lijkt weinig nut meer te hebben, hij voelt zich aangesproken als ik zeg wat me dwars zit en uit eindelijk is alles niet zo en is alles mijn schuld.



Hij zegt vaak dat het hem spijt, en dat hij het niet meer zou doen. Nu hebben we hier al zó vaak gesprekken over gehad, als het niet meer zou gebeuren dan hadden we daar niet steeds ruzie over.



Mijn gevoel voor hem is er nog wel, maar het voelt heel anders. Vooral omdat ik steeds meer mensen om mij heen zie die gaan samenwonen, trouwen en dat soort dingen. Ik merk steeds meer dat ik niet meer wil samenwonen en trouwen, omdat ik het gevoel heb dat het nooit gaat lukken als die drie punten niet veranderen.



De reden dat ik verliefd op hem ben geworden, is omdat we vroeger altijd zo goed konden praten over dingen. Het leek alsof hij me echt begreep, maar de laatste tijd lijkt het alsof dat weg is.. Ik moet alles steeds vaker uitleggen, waarom ik me zo voel.



Het is een hele lieve gozer, heeft best wel veel geduld met mij, maar hoe kan ik nou zorgen dat dit beter word?



Relatietherapie lukt dus niet omdat we daar geen geld voor hebben (ik wil niet alles betalen.. dan komt het alleen van mijn kant af)..



Iemand die tips heeft?

Wow, ik had niet verwacht dat ik zo snel reacties zou krijgen



Ik laat me niet perse opjagen door anderen, qua samenwonen, maar het kan me zo 'verdrietig' maken zeg maar, dat hun dat wel hebben en ik dat gevoel mis.



Dat van dat hij meisjes uitnodigd, ik ken ze persoonlijk wel allemaal, de meeste hebben ook gewoon een vriend.



Als ik zeg dat hij verslaafd is aan games, komt er eerst een hoop: echt niet, jij zit ook steeds achter de computer (ik heb nog wel andere hobbies er naast.. en ik moet achter de computer werken..).. Daarna lijkt hij het in te zien, maar doet er verder niks mee..



We hebben het al vaker uitgemaakt, maar kwamen steeds weer bij elkaar.. Hij vroeg laatst ook of als het uit zou gaan we vrienden zouden kunnen blijven.. Maar daardoor kwamen we steeds weer bij elkaar..

Ik merk van mezelf dat ik anderen goed advies kan geven.. maar als ik zelf mijn relatie vanaf de zijkant bekijk, dan weet ik het antwoord wel wat ik zou geven.. maar krijg ik steeds het gevoel dat ik het weer wil proberen.. "Dat het wel goed komt"..



Hebben hier meer mensen last van (gehad), dat ze het steeds weer wouden proberen.. Voor mij is het zo moeilijk omdat het mijn eerste echte liefde is/was, daarvoor wel relaties gehad maar nooit zoveel om iemand gegeven als voor hem.