Relaties
alle pijlers
verontrustende signalen huiselijk geweld.
zondag 24 juni 2012 om 23:00
I.v.m. herkenbaarheid zal ik het neutraal houden en niet teveel in detail treden.
Het gaat om mijn beste vriendin. Ik heb afgelopen week via zeer betrouwbare bron te horen gekregen dat er in haar thuissituatie sprake is van huiselijk geweld, d.w.z. intimidatie, controle en verbale agressie (schelden, en dreigen). Of het ook echt tot fysiek geweld komt is niet duidelijk, daar ga ik op dit moment daarom ook niet vanuit maar los daarvan valt hetgeen wel aan de orde is ook onder de noemer huiselijk geweld. Laat ik het zo zeggen dat ik geen enkele reden heb om aan de persoon die mij het vertelde te twijfelen dus dat is wat mij betreft de discussie niet. Het zijn iig echt geen aannames of suggesties waarop ik e.e.a. baseer, klinkt misschien vaag maar gedetailleerder kan ik er echt niet over vertellen.
Vriendin woont samen met man die ze nu ongeveer een aantal jaar kent.Door de vele gebeurtenissen van afgelopen jaar had ik sowieso al mijn vermoedens dat er iets niet helemaal pluis was in haar thuissituatie en nu het dan eindelijk bevestigt is schokt het mij des te meer. Ik ben hierin trouwens niet de enige, ook mensen in haar omgeving die ik ook goed ken maakten zich zorgen. Ik kende mijn vriendin eigenlijk niet anders als een stoere meid met haar op d'r tanden die hartelijk en lief is maar wel zegt waar het op staat en zich niet snel in een hoek laat drijven. Ik zeg expres kende want het afgelopen anderhalf jaar heeft ze niet alleen uiterlijk maar ook in de omgang een enorme metamorfose ondergaan.
Ze houdt contact af, op een vriendelijke manier weliswaar en onder het mom van "druk" maar toch, als we al afspreken komt het initiatief eigenlijk altijd van mij. In contact is ze vluchtig, ze spreekt het liefst snel, snel even ergens af om iets te gaan drinken en heeft dan maar een uurtje tijd of korter, terwijl we vroeger veelvuldig bij elkaar over de vloer kwamen, ik minstens 1 x per maand bij haar at en we ook vaak een weekend weggingen etc. Ik ben het afgelopen anderhalf jaar misschien 3 keer bij haar thuis geweest en zij 2 keer bij mij. Als ik haar al samen met partner tref is ze zenuwachtig, slaafs en lijkt ze op haar tenen te lopen voor hem.
Ondanks alles houdt ze tegen mij en haar omgeving vol dat het goed met haar gaat en dat ze gelukkig is. Dit is gedrag wat ik wel een beetje van haar ken in andere situaties. Ik kan er dus niet zoveel mee. Haar confronteren wil en durf ik niet, ben bang dat ik haar dan helemaal van mij afstoot en dat haar drempel mij te benaderen (bv als het echt fout gaat en ze veiligheid zoekt bij mij) dan alleen maar hoger wordt. Rationeel gezien is het haar eigen "keuze" om er zo mee om te gaan en de relatie voort te zetten etc.. echter, uit eigen en werkervaring weet ik dat dit soort situaties vaak vele malen complexer zijn en ik wil het niet diskwalificeren door het af te doen met een "je houdt het zelf in stand door bij hem te blijven" en andere dooddoeners.
Ik heb dus besloten gewoon tegen haar te blijven doen, in feite gewoon te blijven doen of ik gek ben, dit heb niet alleen ik, maar ook een aantal mensen in haar omgeving zo besloten. We zullen er voor haar zijn als het misgaat en we blijven haar "volgen" dus bellen, sms-en, contact houden etc...
Wat wil ik met dit topic..tsja..het even kwijt wellicht zijn er mensen die nog wat adviezen hebben.
Het gaat om mijn beste vriendin. Ik heb afgelopen week via zeer betrouwbare bron te horen gekregen dat er in haar thuissituatie sprake is van huiselijk geweld, d.w.z. intimidatie, controle en verbale agressie (schelden, en dreigen). Of het ook echt tot fysiek geweld komt is niet duidelijk, daar ga ik op dit moment daarom ook niet vanuit maar los daarvan valt hetgeen wel aan de orde is ook onder de noemer huiselijk geweld. Laat ik het zo zeggen dat ik geen enkele reden heb om aan de persoon die mij het vertelde te twijfelen dus dat is wat mij betreft de discussie niet. Het zijn iig echt geen aannames of suggesties waarop ik e.e.a. baseer, klinkt misschien vaag maar gedetailleerder kan ik er echt niet over vertellen.
Vriendin woont samen met man die ze nu ongeveer een aantal jaar kent.Door de vele gebeurtenissen van afgelopen jaar had ik sowieso al mijn vermoedens dat er iets niet helemaal pluis was in haar thuissituatie en nu het dan eindelijk bevestigt is schokt het mij des te meer. Ik ben hierin trouwens niet de enige, ook mensen in haar omgeving die ik ook goed ken maakten zich zorgen. Ik kende mijn vriendin eigenlijk niet anders als een stoere meid met haar op d'r tanden die hartelijk en lief is maar wel zegt waar het op staat en zich niet snel in een hoek laat drijven. Ik zeg expres kende want het afgelopen anderhalf jaar heeft ze niet alleen uiterlijk maar ook in de omgang een enorme metamorfose ondergaan.
Ze houdt contact af, op een vriendelijke manier weliswaar en onder het mom van "druk" maar toch, als we al afspreken komt het initiatief eigenlijk altijd van mij. In contact is ze vluchtig, ze spreekt het liefst snel, snel even ergens af om iets te gaan drinken en heeft dan maar een uurtje tijd of korter, terwijl we vroeger veelvuldig bij elkaar over de vloer kwamen, ik minstens 1 x per maand bij haar at en we ook vaak een weekend weggingen etc. Ik ben het afgelopen anderhalf jaar misschien 3 keer bij haar thuis geweest en zij 2 keer bij mij. Als ik haar al samen met partner tref is ze zenuwachtig, slaafs en lijkt ze op haar tenen te lopen voor hem.
Ondanks alles houdt ze tegen mij en haar omgeving vol dat het goed met haar gaat en dat ze gelukkig is. Dit is gedrag wat ik wel een beetje van haar ken in andere situaties. Ik kan er dus niet zoveel mee. Haar confronteren wil en durf ik niet, ben bang dat ik haar dan helemaal van mij afstoot en dat haar drempel mij te benaderen (bv als het echt fout gaat en ze veiligheid zoekt bij mij) dan alleen maar hoger wordt. Rationeel gezien is het haar eigen "keuze" om er zo mee om te gaan en de relatie voort te zetten etc.. echter, uit eigen en werkervaring weet ik dat dit soort situaties vaak vele malen complexer zijn en ik wil het niet diskwalificeren door het af te doen met een "je houdt het zelf in stand door bij hem te blijven" en andere dooddoeners.
Ik heb dus besloten gewoon tegen haar te blijven doen, in feite gewoon te blijven doen of ik gek ben, dit heb niet alleen ik, maar ook een aantal mensen in haar omgeving zo besloten. We zullen er voor haar zijn als het misgaat en we blijven haar "volgen" dus bellen, sms-en, contact houden etc...
Wat wil ik met dit topic..tsja..het even kwijt wellicht zijn er mensen die nog wat adviezen hebben.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 24 juni 2012 om 23:04
Wat erg! Ik zou haar laten weten dat je deur altijd voor haar open staat en proberen om haar aan alle kanten te steunen, óók als ze in jouw ogen de verkeerde keuzes (blijft) maken. Zorg dat ze je blijft vertrouwen, zodat, als ze eenmaal 'wakker word' weet waar ze terecht kan.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
zondag 24 juni 2012 om 23:11
quote:hekje schreef op 24 juni 2012 @ 23:04:
Waarom kan je niks zeggen of vragen? Zonder haar te veroordelen (of haar vriend)?Ik gooi weleens een balletje op in die richting zeg maar..echt heel voorzichtig en neutraal maar daar reageert ze eigenlijk amper op. Ze blijft rotsvast vrolijk en opgeruimd en als er dan al eens iets is bagataliseert ze dat op zo'n manier dat het eigenlijk ook heel aannemelijk klinkt...het is een intelligente meid die dondersgoed weet hoe ze dingen moet verbloemen.
Waarom kan je niks zeggen of vragen? Zonder haar te veroordelen (of haar vriend)?Ik gooi weleens een balletje op in die richting zeg maar..echt heel voorzichtig en neutraal maar daar reageert ze eigenlijk amper op. Ze blijft rotsvast vrolijk en opgeruimd en als er dan al eens iets is bagataliseert ze dat op zo'n manier dat het eigenlijk ook heel aannemelijk klinkt...het is een intelligente meid die dondersgoed weet hoe ze dingen moet verbloemen.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 24 juni 2012 om 23:13
quote:Hasse88 schreef op 24 juni 2012 @ 23:04:
Wat erg! Ik zou haar laten weten dat je deur altijd voor haar open staat en proberen om haar aan alle kanten te steunen, óók als ze in jouw ogen de verkeerde keuzes (blijft) maken. Zorg dat ze je blijft vertrouwen, zodat, als ze eenmaal 'wakker word' weet waar ze terecht kan.
Dat doe ik. Ik laat haar "weten" dat ik er voor haar ben door haar te blijven bellen, sms-en etc...en gezellig te kletsen, naar haar werk te vragen etc..
Ik laat haar nooit in de steek al doet dit mij erg veel verdriet en zou ik hem het liefst verbaal een pak op zijn sodemieter willen geven...
Wat erg! Ik zou haar laten weten dat je deur altijd voor haar open staat en proberen om haar aan alle kanten te steunen, óók als ze in jouw ogen de verkeerde keuzes (blijft) maken. Zorg dat ze je blijft vertrouwen, zodat, als ze eenmaal 'wakker word' weet waar ze terecht kan.
Dat doe ik. Ik laat haar "weten" dat ik er voor haar ben door haar te blijven bellen, sms-en etc...en gezellig te kletsen, naar haar werk te vragen etc..
Ik laat haar nooit in de steek al doet dit mij erg veel verdriet en zou ik hem het liefst verbaal een pak op zijn sodemieter willen geven...
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 24 juni 2012 om 23:14
Hee,
Wat een lastige situatie.
Toch denk ik ook dat je haar er voorzichtig naar zal moeten vragen. Als iedereen denkt wat jij denkt, dan is er niemand die haar bevraagt of confronteert met hetgeen jullie denken.
En als jullie al enige tijd vriendinnen zijn, dan denk ik dat je ook wel weet hoe je dit op een goede manier naar haar kan brengen; zonder haar af te vallen. Mijn advies lijkt dus een beetje het advies van Hasse ook geeft....
Succes!
Wat een lastige situatie.
Toch denk ik ook dat je haar er voorzichtig naar zal moeten vragen. Als iedereen denkt wat jij denkt, dan is er niemand die haar bevraagt of confronteert met hetgeen jullie denken.
En als jullie al enige tijd vriendinnen zijn, dan denk ik dat je ook wel weet hoe je dit op een goede manier naar haar kan brengen; zonder haar af te vallen. Mijn advies lijkt dus een beetje het advies van Hasse ook geeft....
Succes!
zondag 24 juni 2012 om 23:17
zondag 24 juni 2012 om 23:31
quote:Zespri79 schreef op 24 juni 2012 @ 23:17:
Ehm.. wanneer mijn beste vriendin in eens ipv elke maand te eten bij elkaar terug gaat naar 2x per jaar bij haar thuis afspreken. Dan had ik allang met haar om de tafel gezeten of verrast met een weekendje weg en dan een open eerlijk gesprek met haar gevoerd.
Ik snap wat je bedoelt. Ik heb weleens geopperd dat we elkaar zo weinig zien, dat beaamt ze dan, dan spreken we wat af en is het gezellig. Over dat weekend weg of dagje weg, dat heb ik een tijd geleden ook gedaan, kostte heel veel moeite om haar aan de telefoon te krijgen, af te spreken en ook daadwerkelijk te gaan. Van dat goede gesprek is het vervolgens niet gekomen omdat het daar eigenlijk te ouderwets gezellig voor was.
Heb nog een voorbeeld wat haar afstand nemen illustreert maar kan dat i.v.m. herkenbaarheid helaas niet hier neerzetten.
Ehm.. wanneer mijn beste vriendin in eens ipv elke maand te eten bij elkaar terug gaat naar 2x per jaar bij haar thuis afspreken. Dan had ik allang met haar om de tafel gezeten of verrast met een weekendje weg en dan een open eerlijk gesprek met haar gevoerd.
Ik snap wat je bedoelt. Ik heb weleens geopperd dat we elkaar zo weinig zien, dat beaamt ze dan, dan spreken we wat af en is het gezellig. Over dat weekend weg of dagje weg, dat heb ik een tijd geleden ook gedaan, kostte heel veel moeite om haar aan de telefoon te krijgen, af te spreken en ook daadwerkelijk te gaan. Van dat goede gesprek is het vervolgens niet gekomen omdat het daar eigenlijk te ouderwets gezellig voor was.
Heb nog een voorbeeld wat haar afstand nemen illustreert maar kan dat i.v.m. herkenbaarheid helaas niet hier neerzetten.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 24 juni 2012 om 23:35
Wat het ook lastig maakt is dat ik ook uit een dergelijke relatie kom en ook ik heb haar pas in vertrouwen genomen toen wij uit elkaar waren. Wat dat betreft kan ik ook een hand in eigen boezem steken..bij mij was de schaamte en het feit dat zij mijn ex goed kende en het prima met hem kon vinden de reden dat ik het voor me hield.
Diep van binnen denk ik soms wel dat ze eigenlijk wel weet wat ik denk en weet maar geen van beiden doet de eerste stap...praten we er niet over dan is het er niet....en dan vind ik mezelf zo laf, echt vreselijk, maar nogmaals, de angst op afstoting is vele malen groter dan mijn wens haar te confronteren met dingen.
Diep van binnen denk ik soms wel dat ze eigenlijk wel weet wat ik denk en weet maar geen van beiden doet de eerste stap...praten we er niet over dan is het er niet....en dan vind ik mezelf zo laf, echt vreselijk, maar nogmaals, de angst op afstoting is vele malen groter dan mijn wens haar te confronteren met dingen.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 24 juni 2012 om 23:38
Okee, maar had je zelf in je toenmalige relatie niet graag een vriendin gehad die wist wat er speelde & jou steunde in wat je doormaakte?
Als het écht zo is dat zij te maken heeft met een vorm van huiselijk geweld, wat is dan belangrijker: Jouw angst voor afstoting, of haar gevoel (wat misschien echt niet gelijk zal komen) dat er gelukkig iemand is die weet wat zij doormaakt en haar steunt?!
Als het écht zo is dat zij te maken heeft met een vorm van huiselijk geweld, wat is dan belangrijker: Jouw angst voor afstoting, of haar gevoel (wat misschien echt niet gelijk zal komen) dat er gelukkig iemand is die weet wat zij doormaakt en haar steunt?!
zondag 24 juni 2012 om 23:46
Als het echt een goede vriendin is dan kun je het toch open bespreekbaar maken. Misschien ziet ze tegen zo'n gesprek om maar is ze er achteraf blij om. Je spreekt ook nog eens uit eigen ervaring, meerdere redenen lijkt mij om open tegen haar te zijn. Lijkt mij erg moeilijk om zo mee te moeten doen met mooi weer spelen.
maandag 25 juni 2012 om 02:26
Wat lastig..
Ik zou als je de kans krijgt toch proberen om een iets meer directe vraag aan haar te stellen als: hoe gaat het eigenlijk écht met je? Dus de nadruk erop leggen of proberen aan te geven dat je je zorgen maakt maar er niet precies een vinger op kunt leggen. Misschien zelfs zo ver gaan en zeggen dat ze veranderd is in haar gedrag en dat je hoopt dat alles goed met haar gaat omdat ze je vriendin is/je van haar houdt etc.
Ik kan het me voorstellen dat het moeilijk is om aan te snijden maar soms is dat echt nodig.
Ben je bang dat ze boos wordt en je misschien niet meer toelaat? Want ze sluit zich nu ook al af. Je gaf aan dat het ouderwets gezellig was op dat weekendje en dat ze vaak mooi weer speelt. Je houdt dat ook in stand door er niet over te beginnen. Het kan net zo goed dat ze diep van binnen denkt: vráág het me alsjeblieft.
Je weet het gewoon niet zolang je er niet over begint, hoe moeilijk ook.
Ik vind je klinken als een hele betrokken en lieve vriendin. Sterkte!
Ik zou als je de kans krijgt toch proberen om een iets meer directe vraag aan haar te stellen als: hoe gaat het eigenlijk écht met je? Dus de nadruk erop leggen of proberen aan te geven dat je je zorgen maakt maar er niet precies een vinger op kunt leggen. Misschien zelfs zo ver gaan en zeggen dat ze veranderd is in haar gedrag en dat je hoopt dat alles goed met haar gaat omdat ze je vriendin is/je van haar houdt etc.
Ik kan het me voorstellen dat het moeilijk is om aan te snijden maar soms is dat echt nodig.
Ben je bang dat ze boos wordt en je misschien niet meer toelaat? Want ze sluit zich nu ook al af. Je gaf aan dat het ouderwets gezellig was op dat weekendje en dat ze vaak mooi weer speelt. Je houdt dat ook in stand door er niet over te beginnen. Het kan net zo goed dat ze diep van binnen denkt: vráág het me alsjeblieft.
Je weet het gewoon niet zolang je er niet over begint, hoe moeilijk ook.
Ik vind je klinken als een hele betrokken en lieve vriendin. Sterkte!
maandag 25 juni 2012 om 02:40
Mijn zusje zit ook in zo n relatie. Sinds ze bij die jongen is, is ze hartstikke verandert. Waar ze voorheen ontzettend vrolijk was en zich door tegenslagen heensloeg is ze nu verandert in een stil en teruggetrokken meisje. Het ergste is dat ze zwanger is geraakt vorig jaar. Ik heb haar heel vaak aangeboden om te helpen: om haar financiën op orde te krijgen, door spulletjes voor de kleine aan te bieden die ik zelf nog had staan en dergelijke. Echter mocht ze het van haar vriend allemaal niet aannemen. Doordat ze beiden bij een stichting wonen (begeleid wonen voor jongeren) hebben die ook allerlei hulp aangeboden. Maar ook dat sloeg mijn zusje af terwijl ze dat normaal echt nooit deed. De begeleiders van de stichting zagen ook dat mijn zusje depressief en appatisch gedrag begon te vertonen. Ze liet ineens niets meer aan vriendinnen horen en mij heeft ze ook een hele tijd genegeerd. Ik ben echter stug doorgegaan met smsen en bellen en nu begint het contact weer een beetje te komen. Helaas via sms vanwege een afstand van 200 km , maar goed. Het allerergste is dat ze eind mei bevallen is en zes dagen later is de baby door jeugdzorg in een pleeggezin geplaatst. Dit, omdat zij ook het idee hebben dat die jongen teveel invloed heeft en ze zagen dat mijn zusje nog dieper in de depressie wegzakte. Nu is ze aan het wachten op een plekje in een moederkindhuis. Jeugdzorg wil haar het kindje terug geven, mits ze bij die vriend weg gaat. |e mogen elkaar wel blijven zien, maar ze mogen niet samen in 1 woning blijven. Dat zegt toch ook al heel veel. Ze zijn overigens in de 20.
Hiermee wil ik eigenlijk zeggen dat ik je machteloosheid snap. Je wil zo graag de ogen openen van de persoon in kwestie, maar hoe vaker je zegt dat het niet goed gaat, hoe harder ze zich aan de vriend hechten.
Hiermee wil ik eigenlijk zeggen dat ik je machteloosheid snap. Je wil zo graag de ogen openen van de persoon in kwestie, maar hoe vaker je zegt dat het niet goed gaat, hoe harder ze zich aan de vriend hechten.
maandag 25 juni 2012 om 02:42
Eefje1980: Ik heb dat ook gedaan, die vragen stellen. Het enige wat ze zei was ja alles gaat goed en daarna kreeg ik van haar vriend een sms dat ik eens moest ophouden met mijn gezeiks. Ze vertelde het dus daarna meteen aan hem. Emotionele mishandeling is gewoon echt heel erg. Bijna nog erger dan lichamelijke.
maandag 25 juni 2012 om 06:14
Ik zou toch het gesprek aan gaan. Eentje zonder dat je haar of haar partner veroordeeld. Dat is erg moeilijk maar wat het beste is, is haar overtuigen hulp te gaan zoeken zonder dat ze het gevoel heeft dat je haar of haar partner veroordeeld. Alleen dan zal ze het accepteren.
En dan niet voorzichtig maar confronterend. Vertellen wat je ziet.
Vroeger had je haar op je tanden en liepen we de deur bij elkaar plat en nu doen we dat niet meer, wat vind je daar nu van?
En; als we het hier eerder over hebben gehad dan spreken we even af maar structureel veranderd er niets, ben je bang voor je partner? Hoe komt dit?
En als het er dan uit komt ook hem niet veroordelen, niet zeggen dat ze direct daar weg moet, of dat hij een klootzak is (ze houd van hem dus dat zal ze niet accepteren), wel aanbieden dat je haar wilt helpen natuurlijk, maar deze dingen hebben tijd nodig.
Zorg dat je een telefoonnummer of adres bij je hebt van een hulpinstantie.
Haar ook vertellen wat de consequenties zijn. Vertel haar duidelijk wat je ziet, wat het met jou doet.
Ik begrijp dat je zelf ook een man gehad hebt die dit met je gedaan heeft, gooi dat er ook in op een rustige manier, weer zonder veroordelen als ze niet openstaat voor hulp uiteindelijk.
Ook als ze na dit gesprek weggaat zonder dat ze hulp heeft geaccepteerd zal ze er toch over nadenken als je het rustig gebracht hebt. Kom er dan later nogmaals op terug.
Zolang je niemand veroordeeld kan dat.
Het is echt heel moeilijk en zijn heel moeilijke situaties. Zelf ook vaak foute mannen gehad.
En nu een cursus gehad; omgaan met vrouwen die in huiselijk geweld zitten.
Heel veel sterkte hiermee...
En dan niet voorzichtig maar confronterend. Vertellen wat je ziet.
Vroeger had je haar op je tanden en liepen we de deur bij elkaar plat en nu doen we dat niet meer, wat vind je daar nu van?
En; als we het hier eerder over hebben gehad dan spreken we even af maar structureel veranderd er niets, ben je bang voor je partner? Hoe komt dit?
En als het er dan uit komt ook hem niet veroordelen, niet zeggen dat ze direct daar weg moet, of dat hij een klootzak is (ze houd van hem dus dat zal ze niet accepteren), wel aanbieden dat je haar wilt helpen natuurlijk, maar deze dingen hebben tijd nodig.
Zorg dat je een telefoonnummer of adres bij je hebt van een hulpinstantie.
Haar ook vertellen wat de consequenties zijn. Vertel haar duidelijk wat je ziet, wat het met jou doet.
Ik begrijp dat je zelf ook een man gehad hebt die dit met je gedaan heeft, gooi dat er ook in op een rustige manier, weer zonder veroordelen als ze niet openstaat voor hulp uiteindelijk.
Ook als ze na dit gesprek weggaat zonder dat ze hulp heeft geaccepteerd zal ze er toch over nadenken als je het rustig gebracht hebt. Kom er dan later nogmaals op terug.
Zolang je niemand veroordeeld kan dat.
Het is echt heel moeilijk en zijn heel moeilijke situaties. Zelf ook vaak foute mannen gehad.
En nu een cursus gehad; omgaan met vrouwen die in huiselijk geweld zitten.
Heel veel sterkte hiermee...
maandag 25 juni 2012 om 08:04
Fijn al die reacties. Door omstandigheden zal ik haar sowieso de komende paar weken even niet kunnen spreken maar ik denk dat ik hierna toch maar eens voorzichtig ga polsen hoe het echt met haar gaat. Ik zal dan uiteraard niets zeggen over hem en wat ik van hem vindt.
Ik zal dit in mijn hoofd zorgvuldig voorbereiden en proberen luchtig te brengen zodat zij niet het gevoel krijgt dat ik haar op het matje roep.
Het is niet mijn angst dat ze boos op mij wordt als ik haar confronteer (dat zou ik van haar kunnen hebben) maar meer dat deze boosheid een verwijdering tussen ons tot stand brengt. Eigenlijk is die verwijdering er al.
Pffff...ik zou zoveel meer willen vertellen om mijn hart te luchten maar kan/wil dat niet i.v.m. herkenning.
Ik zal dit in mijn hoofd zorgvuldig voorbereiden en proberen luchtig te brengen zodat zij niet het gevoel krijgt dat ik haar op het matje roep.
Het is niet mijn angst dat ze boos op mij wordt als ik haar confronteer (dat zou ik van haar kunnen hebben) maar meer dat deze boosheid een verwijdering tussen ons tot stand brengt. Eigenlijk is die verwijdering er al.
Pffff...ik zou zoveel meer willen vertellen om mijn hart te luchten maar kan/wil dat niet i.v.m. herkenning.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 25 juni 2012 om 09:14
Relatie met haar moeder is volgens mij wel goed naar ik weet.
Toen ik zelf in een soortgelijke situatie zat heb ik haar naderhand in vertrouwen genomen al wist zij al eerder dat er problemen waren maar i.v.m. de herkenbaarheid kan ik daar niet teveel over zeggen.
Toen ze eenmaal alles wist heeft ze mij goed opgevangen en gesteund en nooit gezegd dat ze ervan baalde dat ik haar niet eerder in vertrouwen had genomen o.i.d.
Toen ik zelf in een soortgelijke situatie zat heb ik haar naderhand in vertrouwen genomen al wist zij al eerder dat er problemen waren maar i.v.m. de herkenbaarheid kan ik daar niet teveel over zeggen.
Toen ze eenmaal alles wist heeft ze mij goed opgevangen en gesteund en nooit gezegd dat ze ervan baalde dat ik haar niet eerder in vertrouwen had genomen o.i.d.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 25 juni 2012 om 19:10
Ik heb ook in een vervelende relatie gezeten. En ik wist dat al mijn vrienden en mijn ouders hem niet mochten. En dat ze vonden dat hij niet goed voor mij was. Maar ik werd er eigenlijk alleen maar eigenwijzer van: Ik zou hen wel eens laten zien dat ik WEL de juiste keuze had gemaakt. Dus ik weet niet zeker of haar direct aanspreken helpt...
Wat bij mij uiteindelijk de doorslag gaf, was een opmerking van zijn zus. Ze zei tegen mij: "Je houdt wel heel veel van hem dat je dit gedrag allemaal verdraagt". Pas toen begreep ik dat het blijkbaar niet normaal was hoe wij met elkaar omgingen.
Ik vond het heel fijn dat achteraf mijn vrienden weer 100% voor mij klaar stonden. Ik weet niet of je heel veel meer voor haar kan doen...
Wat bij mij uiteindelijk de doorslag gaf, was een opmerking van zijn zus. Ze zei tegen mij: "Je houdt wel heel veel van hem dat je dit gedrag allemaal verdraagt". Pas toen begreep ik dat het blijkbaar niet normaal was hoe wij met elkaar omgingen.
Ik vond het heel fijn dat achteraf mijn vrienden weer 100% voor mij klaar stonden. Ik weet niet of je heel veel meer voor haar kan doen...